Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2022

 

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Τὰ νησιὰ τῆς ῾Ἑλλάδας! ὦ νησιὰ βλογημένα,

ποὺ μὲ ἀγάπη καὶ φλόγα μιὰ Σαπφὼ τραγουδοῦσε,

ποὺ πολέμων κι εἰρήνης δῶρα ἀνθίζαν σπαρμένα,

ποὺ τὸ φέγγος του ὁ Φοῖβος ἀπ τὴ Δῆλο σκορποῦσε!

῎Αχ ἀτέλειωτος ἥλιος σᾶς χρυσώνει ὡς τὰ τώρα,

 μὰ βασίλεψαν ὅλα, ὅλα τ’ ἄλλλα σας δῶρα!

 

Καὶ τῆς Χίος τὴ Μούσα καὶ τῆς Τέως τὴ Λύρα*,

ἀντρειοσύνης κι ἀγάπης δοξαρίσματα πρῶτα,

σέ ἄλλους τόπους γιὰ φήμη τὰ μετάφερε ἡ Μοίρα,

 γιατὶ ἡ μαύρη τους μάνα μήτε ἂν ζοῦνε δὲ ρώτα!

Κι ἀντιλάλησαν ξάφνω παραπέρα στὴ Δύση,

 ἀπ’ ἐκεῖ ποὺ ἀνθίζαν τῶν « Μακάρων αἱ νῆσοι».

 

Τὰ βουνὰ τὸ μεγάλο Μαραθώνα θωρᾶνε

 κι ἡ ἀθάνατη βλέπει τὰ πελάγη κοιλάδα.

 ᾽Εδῶ πέρα μονάχος συλλογιόμουν πὼς νά ᾽ναι

θὰ μποροῦσε καὶ πάλι μιὰν ἐλεύτερη ῾Ελλάδα!

Γιατὶ πῶς νὰ κοιτάζω τὸ Περσάνικο μνῆμα

καὶ νὰ λέγω πὼς εἶμαι τῆς σκλαβιᾶς κι ἐγὼ θύμα!

 

 Στὸν γκρεμνὸ ποὺ ἀντικρίζει τὴ μικρὴ Σαλαμίνα,

 μιὰ φορὰ βασιλέας θρονιαζότανε. Κάτου,

δίχως τέλος καράβια, μὲ τ’ ἀμέτρητα ἐκεῖνα

μαζευόντανε πλήθη. ῏Ηταν ὅλα δικά του.

Τὴν αὐγὴ μὲ καμάρι τὰ μετροῦσε ἐκεῖ πέρα,

μὰ τί γένηκαν ὅλα σὰν ἐβράδιασε ἡ μέρα!\

 

 Ποῦ εἶν’ ἐκεῖνα! Ποῦ εἶναι, ὦ Πατρίδα καημένη!

 Κάθε λόγγος σου τώρα κι ἀκρογιάλι ἐβωβάθη!

Τῶν παλιῶν τῶν ἡρώων ένας μύθος δὲν μένει,

τῆς μεγάλης καρδιᾶς τους κάθε χτύπος ἐχάθη.

Καὶ τὴ λύρα σου ἀκόμα τὴν ἀφῆκες, ὀιμένα!

ἀπ’ τοὺς θείους σου ψάλτες νὰ ξεπέση σὲ μένα!

 

Μὲς στὸν ἄδοξο δρόμο, ποὺ μιὰ τύχη μὲ σέρνει

 μὲ φυλὴ ποὺ σηκώνει τῆς σκλαβιᾶς ἁλυσίδα,

 κάποιο βάλσαμο κρύφιο στὸ τραγούδι μου φέρνει

ἡ ντροπή,ποὺ μὲ πιάνει γιὰ μιὰ τέτοια πατρίδα!

Καὶ τί νά ᾽χη ἐδῶ ἄλλ’ ὁ ποιητής, παρὰ μόνο

 γιὰ τοὺς ῞Ελληνας πίκρα, γιὰ τὴ χώρα τους πόνο!


Πρέπει τάχα νὰ κλαῖμε μεγαλεῖα χαμένα

καὶ ντροπὴ νὰ μᾶς βάφη, ἀντὶς αἶμα σὰν πρῶτα;

 Βγάλε, ὦ γῆς δοξασμένη, ἀπ’ τὰ σπλάχνα σου

 ἕνα ἱερὸ ἀπομεινάρι τῶυ παιδιῶν τοῦ Εὐρώτα!

᾽Απ’ ἐκειούς, τοὺς Τρακόσιους, τρεῖς ἂς ἔρθουνε, φτάνουν,

ἄλλη μιὰ Θερμοπύλα στὰ βουνά σου νὰ κάνουν.

 

Πῶς! ᾽Ακόμα σωπαίνουν; Πῶς!, ᾽Ακόμα ἡσυχάζουν; ῎

Οχι, ὄχι! ᾽Ακούγω τὶς ψυχὲς ἀπ’ τὸν ῞Αδη,

 σὰν ποτάμι ποὺ τρέχει μακρινά, νὰ φωνάζουν :

« ῞Ενας μόνο ἂς σαλέψη ζωντανός, καὶ κοπάδι

ἀπ’ τὴ γῆς ἀποκάτου λεβεντιὰ ξεκινοῦμε·

 εἶναι αὐτοὶ ποὺ κοιμοῦνται· μεῖς ἀκόμα σ’ ἀκοῦμε! »

 

῎Αχ, τοῦ κάκου, τοῦ κάκου! ῎Αλλες λύρες στὰ χέρια!

Μὲ σαμιώτικο τώρα τὸ ποτήρι ἂς γεμίση. ῎

Αφηνε αἷμα καἵ μάχες γιὰ τὰ τούρκικα ἀσκέρια,

 καὶ καθένας τὸ αἷμα τοῦ ἀμπελιοῦ του ἂς μᾶς χύση!

Δές τους! ῞Ολοι ξυπνᾶνε καὶ πετοῦν ὡς ἀπάνω,

 τοῦ μικρόψυχου Βάκχου τὸ ἐγκώμιο σὰν κάνω!


Τὸν Πυρρίχιο* χορό σας ὡς τὰ τώρα βαστᾶτε,

 ἡ Πυρρίχια ἡ «φάλαγξ» ποῦ νὰ πῆγε, καημένοι! ᾽

Απὸ δυὸ τέτοια δῶρα, πῶς ἐκεῖνο ξεχνᾶτε,

ποὺ ψυχὲς ἀντρειώνει καὶ καρδιὲς ἀνασταίνει!

Καὶ τὰ γράμματα ἀκόμα ἑνὸς Κάδμου κρατεῖτε·

τάχα νά ᾽ταν γιὰ σκλάβους τὰ ψηφιά του θαρρεῖτε;

  

«᾽Εκλεχτὲς σελίδες » ( Μεταφρ. Ἀργ. ᾽Εφταλιώτη ) Λ. Βύρων

 

 

 

 

 

Κυριακή 29 Μαΐου 2022

 

 « Άτακτα »

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Σε είπαν Πόλη των πόλεων, Βασιλεύουσα σε Γη και σε Ουρανό, Καλλίπολη και Εράσμια, μα πάνω από όλα καμμιά πόλη στον κόσμο δεν αξιώθηκε την τιμή,  Πόλη να λέγεται, όπως Εσύ.

Και καθώς η Γη όλο και γυρίζει, δημιουργούνται Ενέργειες αντανακλώμενες με τα Σύμπαντα, γιατί, όσα συμβαίνουν, «πηγασμένα» από μέσα κι απ’ έξω,  όλα Ενέργειες είναι… και ο καθείς, κατά πώς κρίνει και πώς βλέπει, προσπαθεί να πάρει θέση λογική ή συναισθηματική, μα οι λογισμοί όλο και χορεύουν μετέωροι…

Μάθε,  Ω! Πόλη των πόλεων, πως κάθε πόλη έχει και την Αντίζηλό της, την Αντανάκλασή της θα έλεγα καλύτερα, και κατά το πώς γυρίζουν οι Ενέργειες, έρχονται οι Πόλεμοι και η Ειρήνη, δυνάμεις το ίδιο και το αυτό «στο ποιόν τους»…

 Ο Πόλεμος απλά είναι  ανοικτή έκρηξη του θυμικού, ανανέωση ζωής, ξυπνητός αγώνας της ύλης για επικράτηση, ενώ η Ειρήνη είναι θλιπτική στάση του θυμικού, κρυφή, υποβόσκουσα δύναμη, που πολλοί τη λένε Δημιουργία… - νυσταγμένου Θανάτου!-

Δώδεκα λαμπάδες αναμμένες, μιά από αυτές, Εσύ, σε δυο κόσμους ακουμπισμένη και στη λύση του αιώνα μας για την Ανάστασή σου,  που θα γίνει…, αυτή θα σημάνει και το τέλος σου! Αυτό δεν θα αργήσει, μετά την Ανάσα σου,  «σε τ…..» θα παραδώσεις το στέμμα.

Νόμος Βουνόλακου… στηριγμένη ή ύπαρξή σου, και τα δεινά σου και τα καλά σου, υπηρετούν τη Γη Σου και την Άνασσα των Νόμων που σε χάραξε…!

Σου χαρίζω από τη θύμησή μου, την κατάληξη ενός ποιήματός μου, γραμμένο από τα παλιά φερμένα χρόνια μου. «Νεκρή πόλη» από τη συλλογή μου -Κραυγοφευγαλέα Οράματα-.  

Νεκρές πόλεις χορεύουν στα πέλαγα

Πόλεις με μια σειρά πολύχρωμα φώτα

…………….

Το Στέμμα χρυσό μπορεί να πεθάνει και χάλκινο

Τρεις οι πράξεις …στον αιώνα του Κ, δύο,  και στον αιώνα ΚΑ άλλη μια για σένα, έως την παράδοσή σου. Πρώτη πράξη, αυτή του Οικοπέδου, η δεύτερη πράξη της Μεγάλης Πρόβας και η τρίτη, της Θρησκείας το ξεκαθάρισμα.

Και πριν τις πράξεις… από παλιά φερμένος ο Ποιητής της Αμφιβολίας, με τη δυσνόητη γραφή του, (Αλήθεια! αυτή είναι ωραία γραφή και γλώσσα) μέσα στα πολλά άσματα, Σού λέει για το σήμερα, το κατά πώς, θα υψωθεί στα Ουράνια η Ενέργειά Σου.

Γιατί, Ω Πόλη, των πόλεων, σου προορίζει η Ενεργειακή  Ειμαρμένη, να γίνεις Μητρόπολη στο -Σταυρό της Γης-!.

Και τρέχουμε ολημερνίς και ολονυκτίς, μελετάμε τις φυλλάδες  να εξηγήσουμε για Σένα την αμφιβολία μας, κατά πώς τα πράγματα θα ‘ρθούνε…;!

Μα η αμφιβολία είναι το μεγαλύτερο διεγερτικό της ζωής!, της Νόησης!, γι’ αυτό Ζεις μέσα μας και θα Ζεις, γιατί αμφιβάλουμε ενδόμυχα πάνω στην ύπαρξή σου.

Βάσανος η  κατάλυσης της Δημοκρατίας…, μα αυτή θα βοηθήσει το πέρασμα Σου…., Σου θυμίζω την κραυγή, την νοητική προφητική θέση, του μεγάλου μας Εθνεγέρτη, Ρήγα Φεραίου, που σε χρόνο άχρονο και προσευχής δύναμη, μένει η ρύση του ακόμη στο οσημέραι.....μετέωρος λόγος για την Οικουμένη, καθώς αυτή, - η Οικουμένη-, καθρεπτίζεται στο κάθε Παρόν, γεννούμενο πάντα από το Παρελθόν, αλλιώς θα έλεγα…σ’ αυτό που λέγεται άχρονο  Μέλλον.

«Ασήκωσε… Θεέ μου, ακόμη έναν Αλέξανδρο!»

Τα Δυσνόητα της Γραφής είναι η εξυπηρέτηση της Πολιτικής του Όχλου, γιατί με αυτήν ζει και πορεύεται…

Σέρνω στο τέλειωμα του γραπτού μου, τον βασανιστικό τελευταίο χρησμό του Λέοντος  του Σοφού. Ω! Πόλη  του Κόσμου, η κάτωθι προφητεία θα εκπληρωθεί στο «Τ της Παραλληλίας».

Βασιλεύσουν με τα ταύτα

αναιδείς και άγνωστοί τε,

άνδρες τοίνυν και γυναίκες

μιαροί και βέβηλοί τε…

κι απέκει έρχεται τ’ αρκούδιν

ν’ανασπάση τα παλούκια,

και τον τράφον ν’ αφανίση…

Και πάλιν έξεις, Επτάλοφε, το κράτος…

 

                                                                                            Μιλούν τα μάρμαρα της Άγια Σοφιάς


 

Κυριακή 24 Απριλίου 2022

 

  

Ήλιε μου οκτάκτινε

                                                                                   

 

μια ραψωδία του Ομήρου

       κι ο λυρισμός τ’ Απόλλωνα

η γη των Μακεδόνων

του Άλμωπου καθόμαξη

       έμβασμα του Φιλίππου

βασιλικό διάδημα στην αρχοντιά του κόσμου

της Ολυμπιάς το βλάσταρο

        χώμα νάβρει  ν’ ἀνθίσει

μεταλαμπάδιασμα φωτός

        του Σταγειρίτη δάσκαλου 

η φάλαγγα τ’ Αλέξανδρου

        του Ηρακλή το τρόπαιο

 τ’ αχνάρια τ’ Αχιλλέα 

ναν της Ισσού το πέρασμα

      του Γρανικού φαράγγι

νάναι ο Γόρδιος δεσμός

      τα χώματα της Τροίας

μήπως της στέππας οι ορδές

      και του Ινδού του μύστη. 

στον ορίζοντα που πόρεψες

     Ήλιε μου οκτάχτινε

να βγείς να πρωτονάβγεις.

         
Γιάννης Λιβαθηνός 

Παρασκευή 15 Απριλίου 2022

 

Η Παναγία των Παρισίων

 

(Η Μεγάλη Αίθουσα)

 

Α, κύριοι κύριοι Παριζιάνοι ποιος θα βρεθεί να σας γλυκάνει;

Πρωί, πρωί χτυπά η καμπάνα, δεν τάζει δώρα ούτε σαμπάνια,

Παρίσι ξύπνα, τρέξε πάλι στο μέγαρο γιορτή μεγάλη!

Ο κόσμος γρήγορα ξυπνάει και δεν τον νοιάζει που πεινάει,

το πλήθος σπρώχνει και χαλάει τον κόσμο και το διαλαλάει,

τις πίκρες του στην πάντα βάζει τον πόνο λίγο τον Βαστάζει,

σπρώχνει, στριμώχνεται, φωνάζει, το κρύο διόλου τον τρομάζει,

το πλήθος χύνεται ποτάμι, θέλει το κέφι του να κάμει

και περισσότερα ζητάει σαν βλέπει ότι του περνάει,

λαός μα και αριστοκράται το ίδιο θέαμα αγαπάτε,

δίνουν και παίρνουν οι γκριμάτσες νέοι και γέροι και κυράτσες,

θέατρο κάνουν πως κοιτάζουν θέατρο και οι ίδιοι μοιάζουν,

θαρρείς τον άρτο θα μοιράσουν ανάγκη των ψυχών ν' αδειάσουν

φιγούρες θλιβερές της πλάνης για το λαό όρκο μη βάνεις

μανία, πόθος και ηδυπάθεια δεν ξέρουν τι θα πει απάθεια!

To monocle δεν σας βοηθάει να στέκεστε εκεί στο πλάι

να βλέπετε σαν κουκουβάγια μέσα στα ιερά και τ’ άγια,

κουφάρια ξεδοντιάρικα και στόματα γκρινιάρικα.

Τραβάει και το φοιτηταριό να διώξει το σκουπιδαριό,

τα βάζουν με την εξουσία, ζητούν κι αυτοί να βρουν αξία,

πρυτάνεις μα και αρχιδιάκοι εισπράττουν όλο το φαρμάκι,

το βλέμμα γρήγορα κολλάει σαν η παράσταση αρχινάει.

Χρόνια τώρα τα θεάματα είναι του λαού τα νάματα!

Α, κύριοι, κύριοι Παριζιάνοι, ποιος τη λαχτάρα σας θα γιάνει!

 

Βασιλική Τζάτζιου

Κυριακή 3 Απριλίου 2022

 

Σε θυμάμαι

 

με τα μαλλιά σου κοτσίδα,

σκεπασμένα πάντα με το σκουρομάντηλο.

Σε θυμάμαι

με το μελισσόκορμό σου να βουίζει ασίγαστα,

από την πρώτη αχτίδα της μέρας,

και τις εποχές αμείλικτες, να περνάνε πάνω

απ’ τον αθέριστο κάμπο της νιότης σου

ως τη στερνή σου ανάσα,

τραγουδώντας το εμβατήριο μιας σκληρής ζωής.

Η μορφή σου ωχρή και διάφανη,

σαν το νερό της βροχής,

με τη λάμψη της χλόης στα μάτια.

Ύπνος δεν σ’ έπιανε πολύς.

Αλαφροπάτητη  και γυμνοπόδαρη

σε θυμάμαι,

να περπατάς στην αυλή σου,

ανάμεσα στους μεσημεριάτικους ίσκιους

του καλοκαιριού,

την ώρα που κοιμόνταν ο ασβέστης,

ο βασιλικός ανάσαινε βαριά,

τα σαμιαμίδια οργίαζαν στους τοίχους

κι οι συκιές κι οι μυγδαλιές

κοίταζαν τον κατήφορο κατά τη θάλασσα.

Τότε έπαιρνες τη θέση σου στον αργαλειό,

τη μπόλια και τη μαντανία της ψυχής μας να υφάνεις,

σχεδιάζοντας πάνω τους, τα όνειρά σου.

Έφυγες, 

μέσα σ' ένα σύννεφο,

την ώρα που ακούγονταν

οι φωνές των μπουμπουκιών, λίγο

μετά την Ανάσταση του Λαζάρου,

κλείνοντας όρθια,

τον επίγειο κύκλο των βασάνων σου.


Λ.Κ

Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2022

Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2021

 

ΣΤΗΝ ΑΓΕΛΗ ΤΩΝ ΧΑΛΕΠΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

   (Οι ομοιότητες των εποχών είναι συνήθως συμπτωματικές,
 ενώ oι άνθρωποι στην εποχή μας α-συμ-πτωματικοί σε αρετή και τόλμη)



Ανδρέας Κάλβος 

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2021

 

ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΠΑΝΤΑ


Όπου και να βρίσκεστε πάντα

κρυφό ένα όπλο να κρατάτε πάνω σας γιατί

η επανάσταση

(σαν τη δευτέρα παρουσία) δεν ξέρετε

που θα σας βρει, γιατί

η επανάσταση

(σαν τη δευτέρα παρουσία) γίνεται

κάθε στιγμή.

 

Γ. Υφαντής 

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021

 

Θεσσαλονίκη


Ἡ Σαλονίκη ποὺ ἔσβηνε μὲ τοῦ καιροῦ τὸ διάβα
-καντήλι ποὺ τρεμόφωτο γιὰ λάδι λαχταρᾷ-
ἀποβραδὶς κοιμήθηκε δυστυχισμένη, σκλάβα,
καὶ τὴν αὐγούλα ξύπνησεν ἀρχόντισσα, κυρά.

Τί νά 'βλεπε στὸν ὕπνο της, τί νά 'ταν τ' ὄνειρό της;
-Τὸν Ἁϊ-Δημήτρην ἔβλεπεν στ' ἄτι του τὸ γοργό,
ποὺ ροβολῶντας ἔκραζε μὲ τὴ φωνὴ τῆς νιότης:
«Ἄνοιξε πόρτα τῆς σκλαβιᾶς, ἡ Λευτεριὰ εἷμ' ἐγώ!».

Κι ἄνοιξ' ἡ πόρτα ὀρθάνοιχτη μπροστὰ στὸν καβαλλάρη
καὶ μπῆκ' ἐκεῖνος κι ἔλαμψε σὰν τὸν αὐγερινὸ
κι ὑψώνοντας καὶ παίζοντας τ' ἀστραφτερὸ κοντάρι
ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλο τοῦ Ὀλύμπου τὸ βουνό.

Κι ἔστρἐψ' ἐκεῖ τὰ μάτια της ἡ σκλάβα ἡ πονεμένη
κι ἀγνάντεψε ἀστραπόλαμπρη τοῦ Ὀλύμπου ἡ κορφὴ
κι εἶδε ἀπ' τὴ ράχη στὴν πλαγιὰ γοργὰ νὰ κατεβαίνῃ
ἡ ὄμορφη, ἡ πεντάμορφη τοῦ ἥλιου ἡ ἀδελφή.

Ἡ κόμη της ἀνέμιζεν, ἰτιὰ χρυσοκλωνάτη,
τὰ στήθη της χιονόλευκα, τὰ μάτια γαλανά,
στό χέρι της τὴ φλογερὴ γυμνὴ ρομφαία ἐκράτει,
κι ὁλόχρυσα ἀντιφέγγιζαν τ' ἀπόμακρα βουνά.

Κατέβηκε καὶ διάβηκε τὴν διάπλατη τὴν πόρτα
ἡ ὄμορφη, ἡ πεντάμορφη τοῦ ἥλιου ἡ ἀδελφή·
κι ὅπου πατοῦσε εὐώδιαζε καὶ τ' ἄνανθα τὰ χόρτα
ρόδα καὶ κρίνους ἄνθιζαν σὲ κάθε της στροφή.

Κι ἔπεσεν ἡ σκλάβα ταπεινὰ μπρὸς στὴν ὡραία Παρθένα
γονατισμένη, ἀμίλητη, σκυμμένη, ντροπαλή·
κι ἐκείνη τὴν ἀνάγειρε μὲ χέρια ἀντρειωμένα
καὶ τὴν ἐσφιχταγκάλιασε μ' ἀτέλειωτο φιλί.

Καὶ τή στιγμὴ ποὺ σμίξανε γιὰ τὸ φιλὶ τὰ χείλια,
ἔπεσαν, βροντοκόπησαν τὰ σίδερα βαριά,
οἱ ἁλυσίδες ἔσπασαν, στόματ' ἀγγέλων χίλια
ἀθώρητα τραγούδησαν το «χαῖρε Ἐλευθεριά!».

Κι ἡ σκλάβα ξύπνησε μὲ μιᾶς· πετιέται ἀπ' τὸ κρεβάτι,
τὰ ξαφνιασμένα μάτια της στὰ κάστρα της κολλᾷ.
Ὄχι, δὲν ἦταν ὄνειρο, νά τη ἡ Παρθένα, νά τη!
ὄμορφη, γαλανόλευκη μὲ τὸ σταυρὸ ψηλά.

«Διάπλασις τῶν παίδων» Ἰω. Πολέμης

 

Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2021

 

Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΕΕ ΜΟΥ!...

 

Ὅταν τριγῦρο βλέπω τῆς φύσεως τὰ κάλλη,

 τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη, τ’ ἄστρα τὰ φωτεινά,

τὴ θάλασσα, π’ ἀφρίζει κι ἁπλώνεται μεγάλη,

τοὺς ποταμούς, τὰ δένδρα, τοὺς κάμπους, τὰ βουνὰ

καὶ τ’ ἄνθη, ποὺ στολίζουν ἀγροὺς καὶ μονοπάτια,

Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ ’δωκες τὰ μάτια.

 

Κι ὅταν ἀκούω τὸ φλοῖσβο στὴν ἥσυχη ἀμμουδιὰ

κι ὅταν ἀκούω στὸ δάσος τὸ ζηλεμμένο ἀηδόνι

κι ὅταν ἀκούω τ’ ἀγέρι στοῦ δένδρου τὰ κλαδιὰ

 κι ὅταν ἀκούω ἀκόμη τοὺς στεναγμοὺς τοῦ γκιώνη

καὶ τὴ φωνὴ τοῦ γρύλλου στὴ σκοτεινὴ νυχτιά,

 Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ ’δωκες τ’ αὐτιά.

 

 Κι ὅταν στὸ δρόμο βρίσκω γέρο, τυφλό, ζητιᾶνο

ἢ κι ὀρφανὰ παιδάκια, ποὺ τρέμουν καὶ πεινοῦν,

καὶ σταματῶ μ’ ἀγάπη κι ἐλεημοσύνη κάνω

κρυφὰ ἀπ’ τοὺς διαβάτες, ποὺ δίπλα μου περνοῦν,

κι εὐφραίνετ’ ἡ ψυχή μου κι ἀγάλλεται καὶ χαίρει,

Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ ’δωκες τὸ χέρι.

 

Ἰωάννης Πολέμης

Τρίτη 31 Αυγούστου 2021

          

             πώς είναι η κατάσταση

πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με την ανυπόφορη
φτώχεια
κι ύστερα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με τη μάταιη
φήμη.

κι αν δεν σπάσεις
με κανένα από τα δύο
υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι
όπως οι κοινές ασθένειες
που ακολουθούνται από έναν ανεπιθύμητο θάνατο.

οι περισσότεροι από μας ωστόσο σπάμε πολύ πριν
απ' αυτό
όπως ήταν
κανονισμένο εξάλλου

από σεισμό
κατακλυσμό
πείνα
οργή
αυτοκτονία
απελπισία
ή απλά
από σοβαρό έγκαυμα
στη μύτη
την ώρα που ανάβεις
το τσιγάρο σου.

        Ε.Μπουκόφσκι 


Σάββατο 3 Ιουλίου 2021


 Η ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ


Από τη Συλλογή  ΓΕΝΕΘΛΙΑ  ΓΗ

O Νίκος Κρανιδιώτης ήταν ένας ξεχωριστός Έλληνας απ' αυτούς που πλέον είναι δυσεύρετοι.Δεν δεσμεύτηκε ιδεολογικά όπως κάνουν σήμερα κάποιοι απόφοιτοι του Χάρβαρντ, εξ αιτίας των σπουδών τους σε ένα πανεπιστήμιο της ελίτ. Μπήκε στην Κυπριακή αντίσταση εναντίον των Άγγλων, διετέλεσε πρέσβης της Κύπρου σε διαφορές χώρες, έγραψε βιβλία για το Κυπριακό πρόβλημα και σαν άνθρωπος των γραμμάτων  ασχολήθηκε με την ποίηση, έτσι που στην Κύπρο ήταν γνωστός ως ο "ποιητής της Κερύνειας". 

Πηγή: Το είδωλο της γης μου 

 
 



Κυριακή 13 Ιουνίου 2021

Παρασκευή 28 Μαΐου 2021

 

Ωρολογιακή βόμβα

Βάλε το ξυπνητήρι γυναίκα
για να ξυπνήσουμε αύριο ακριβώς
την ώρα που πρέπει
για τον καθημερινό μας μινιφόνο
της ψυχής

και το βράδυ
όταν πλαταγίζει το μαβί φως γυναίκα
ας ευτυχήσουμε
σκεφτόμενοι τι θα αγοράσουμε
με το αντίτιμο
της καθημερινής δολοφονίας της ψυχής

βάλε το ξυπνητήρι γυναίκα
για να ξυπνήσουμε αύριο ακριβώς
την ώρα που πρέπει
για την καθημερινή μινικηδεία
της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

και το μεσημέρι
σαν σηκώνεται η ομίχλη πάνω
στο κοινωνικό παχνί του εργάτη
έλα να χαρούμε για το παιδί με δόσεις
που μας δώσανε από το παιδοφορβείο

βάλε το ξυπνητήρι γυναίκα
για να ξυπνήσουμε αύριο ακριβώς
στην πρεπούμενη ώρα
για το εθνικό βουτυροεισόδημα
για τη διατήρηση της ελευθερίας
του ιδρώτα μας

και βάλε
το ξυπνητήρι δυνατά·
πολύ δυνατά.


Πέτερ-Πάουλ Τσαλ (
Μετ. Θ.Δ. Φραγκόπουλος)

Τα πιο σημαντικά βιβλία είναι καμιά φορά και τα πιο φθηνά. 2,5ε έκανε η ποιητική δυσεύρετη συλλογή από δεύτερο χέρι, του Πέτερ-Πάουλ Τσαλ ΠΟΙΗΜΑΤΑ εκδ. Κέδρος 1979 σε μετάφραση Θ.Δ. Φραγκόπουλοu με προλογικά σχόλια από τον Περικλή Κοροβέση, που ανάμεσα στα άλλα λέει για τον ποιητή: "Ο Πέτερ-Πάουλ Τσαλ δεν είναι ούτε ένας καταραμένος συγγραφέας, ούτε ένας ουτοπικός φιλόσοφος και φυσικά δεν είναι άγιος. Είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της ποιητικής γενιάς που παρουσιάστηκε στην Ομοσπονδιακή Γερμανία μετά τη φοιτητική εξέγερση του 68." Δικάστηκε για την ανατρεπτικότητα της ποίησής του και βρέθηκε τη δεκαετία του '70  κλεισμένος σε φυλακή μιας χώρας που "ο φασισμός με το απάνθρωπο πρόσωπο, έχει αντικατασταθεί με τον φασισμό με το ανθρώπινο πρόσωπο και η τεχνική των κρεματορίων με την τεχνική των λευκών κελιών". Περασμένα, ξεχασμένα(;)για τους ανθρώπους της γενιάς του '70, άγνωστα όμως στη σημερινή γενιά των μασκοφόρων εραστών του ιού της νυχτερίδας. Της γενιάς που συνθλίβεται από την "υπερπροστασία" μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας που ηδονίζεται από ανθρώπινη "στοργή" μέσα από επιτακτικές και απαγορευτικές διατάξεις και την εφαρμογή αυστηρών πρωτοκόλλων "επιβίωσης" που ξεπερνούν τα ψηφισμένα συντάγματα. Μιας γενιάς που τα ζώα έχουν περισσότερα δικαιώματα από τον άνθρωπο, που δεν μπορεί να χαρεί τη ζωή, την δημιουργία οικογένειας, που είναι ερωτευμένη με το σκύλο της και όπου τα κράτη είναι υποτελή σε ιδιώτες, ή σε αφανή νομικά πρόσωπα, με μόνη ισχύ το χρήμα, που στο μεγαλύτερο μέρος του είναι ληστρικό, λογιστικό και χωρίς αντίκρυσμα. Τυχεροί, όσοι πέρασαν ένα κομμάτι στη ζωής τους μέσα στο θανατερό φως των λευκών κελιών.  

 

Πηγή: Το είδωλο της γης μου 

 


 

Σάββατο 15 Μαΐου 2021

 

ΛΕΥΚΑΔΙΤΙΚΟ


                                                                                                Λευκάδα(Φωτο Θ. Γιωργάκη)


Πηγή: Το είδωλο της γης μου


Κυριακή 9 Μαΐου 2021

 

Άγιος Θωμάς (1957) 

Η Ψηλάφιση του Θωμά(Εμ.Τζάνε)

Δε γέλασα ποτέ, ποτέ κανένα έτσι πού ή αλήθεια να χλωμιάσε κι αδύνατη να γίνει ή διαφυγή μου.

Τον Άγιο Θωμά τον είδα μπρος μου και χαίρω πού τον είδα. Βγήκα έξω, τσιγάρα από το κιόσκι ν' αγοράσω. Σούρουπο ήταν. Τα νέφη είχαν κατέβη στην άσφαλτο κι ανάμεσα τους είδα τον 'Aγιο Θωμά δίχως μια λάμψη πού ντύνει την παραίσθηση, έτσι ακέριο, ενσώματο στην ερημιά του δρόμου.

Ερχόταν κατεπάνω μου o Άγιος. Κι όπως ένας πού σκέφτεται αδιάκοπα αγαπημένο πρόσωπο και ξάφνου, τη γωνιά στρίβοντας, το συντυχαίνει, έτσι κι εγώ τον σύντυχα μπροστά μου. Τον γνώρισα, όπως την τοιχογραφία στο νου μου έφερα την ώρα εκείνη βυζαντινής μητρόπολης. Ήταν γέρος πολύ, θλιμμένος και βασανισμένος, σχεδόν ρακένδυτος, με γένια και με φρύδια, σμιχτά, μάτια θλιμμένα.

Είμαι ο Άγιος Θωμάς δε μου 'πε, αλλά ποιος αμφιβάλλει πώς αυτός ήταν άφου στο 'να του δάχτυλο είχε μείνει αίμα πηχτό; Ποιος αμφιβάλλει; Μοναδική ή στιγμή να 'μαι μπροστά του. Τον κοίταζα πολύ και κείνος στάθη. Κι οι δυο μας δε μιλούσαμε, μα 'γώ βιάστηκα λίγο μη τον χάσω.

- Άγιε Θωμά, είμαι αγέρωχος απόψε, γιατί νίκησα μέσα μου το θάνατο το θάνατο πατήσας κι είμαι τώρα έξω να βρω τσιγάρα ν' αγοράσω.. Άγιε Θωμά, αναστήθηκα και να 'μαι.

Εκείνος έκαμε μια κίνηση ασυναίσθητα κοιτώντας το βαμμένο δάχτυλο, σε μένα έτοιμος ν' ακουμπήσει. Κίνηση μονάχα. Όμως τ' απόσυρε. Ήταν μια συνήθεια. Τότες είδα την απιστία του πάλι δισταχτική, μα βέβαιη, σαρκωμένη.

-Αναστήθηκα, του 'πα. Μέρωσα τον κόσμο. Σήκωσα το κεφάλι, είπα τ' όχι πολλές φορές· Κοίταξε τις πληγές μου. Να ο εμπτυσμός στο πρόσωπο μου, δείγμα καλύτερο τι θέλεις; Να ή κεντημένη πλευρά μου. Να το μάγουλο μου κατέρυθρο, πού έστρεψα. Το κέρδος μοίρασα και το φθόνο σήκωσα στ' αλήθεια. Άγιε Θωμά, σκληρές ήταν οι μέρες.

- Τα έθνη μάχονται, είπε. Σύρε να πεθάνεις. Τα έθνη ψεύδονται. Κράξε την αλήθεια. "Αν θες ν' αναστηθείς, πέθανε πρώτα.

- Πέθανε ο αδελφός μου, τον σταύρωσαν, το ίδιο είναι, ο κόσμος υποφέρει αιχμάλωτος στα πάθη του, το ίδιο είναι. Το παιδί διόλου δεν προφταίνει άντρας να γίνει, ή κόρη να ωριμάσει κι ο άντρας να χαρεί τη λευτεριά του. Το ίδιο είναι. Τι είναι σκληρός θάνατος, το θάνατο να βλέπεις. Το ίδιο είναι, Άγιε Θωμά, πολύ έχω πεθάνει...

Κι έφυγε ξαφνικά. Τα νέφη σπάσαν ωσάν σεντόνι κι έφυγε από μέσα. Και τότε μες στη νύχτα ψάχνω να 'βρω πληγές μες στο κορμί μου. Είδα αίμα. Δεν αναστήθηκα λοιπόν; Το δάχτυλο μου βύθισα στις πληγές. "Ω, αυτές υπάρχουν. Όμως ο Άγιος έφυγε. Ούτε κατεδέχθη ν' αγγίσει τις πληγές.

Φώναξε μόνο: - Πληγώσου κι άλλο, γιατί αυτό δε φτάνει.

                 Κρίτων Αθανασούλης 

 

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις