Ζάντε

Σε γνώρισα ομορφάδα μου στη πρώτη μου σκιρτάδα,

ρεμπέλιασα στη στράτα σου, τα λόγια σου που χάνεις

και το καστέλι αγνάντεψα ’σα πάνω στη κορφή σου. 

Μ’ ένα λιμπρέτο στάλιασα πιο κάτω απ’ τις καμάρες,

λιμπίστικα τα φιόρα σου, τζόγια μου στο μπαλκόνι,

της μαντζουράνας τ’ άρωμα, στο φυγιoμό να πάρω.

Ζουρλάθηκα στο βλέμμα σου και στων χειλιών τη γλύκα

κι απάνω απ’ τη Μπόχαλη καντάδα να σου κάνω. 

Αναφωνήτρα σώπασε που ’ρθε ληστής στην πόρτα,

να πάρει τ’ Άγιου την ευχή από το πάνω δώμα

και ν’ ακουστεί το σήμαντρο, από την Άγια Μαύρα

στη στροφαδιά απέναντι, που φύλαγε τον Άγιο,

του Σολωμού το πόνεμα που τόκαμε υμνητάρι.

             Γιάννης Λιβαθινός

Ο Γιάννης Λιβαθινός, με Κεφαλλονίτικη καταγωγή, ζωγράφος, βυζαντινός αγιογράφος, συντηρητής έργων τέχνης, αλλά και ενεργός πολίτης στα εικαστικά και πολιτιστικά δρώμενα της Πάτρας, που πρωτοστάτησε στη διάσωση της οικίας του Κωστή Παλαμά, είναι εκτός των άλλων και εξαίρετος ποιητής. Από την αδημοσίευτη ποιητική παρακαταθήκη του, έχει αντληθεί το παραπάνω ποίημα που γράφηκε στα 1998.

Πηγή:Leovard

Μνήμη γιορτής της ανακομιδής του λειψάνου του Αγίου Γερασίμου (2001)

Τηλεοπτικό απόσπασμα από τη γιορτή της ανακομιδής του λειψάνου του Αγίου Γερασίμου στα Ομαλά Κεφαλληνίας. Ακούγεται, ο τότε Πρωτοσύγκελος, Αρχιμανδρίτης της Μητρόπολης και αργότερα εκλεγείς Μητροπολίτης Κεφαλληνίας, μακαριστός Γεράσιμος Φωκάς.

                 Ταπεινός Αίνος προς την Παρθένο Μαρία

                                    (Τάκης Βαρβιτσιώτης)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

                   Πηγή:Leovard

         O  ενταφιασμός μου στη Λευκάδα

     

Ανάσκελα γυμνός στην αμμουδιά.

Ψηλοί γρανίτες,κατακόρυφοι,

μπροστά μου, πίσω, αριστερά.

Θα  ’μαι στο θεϊκό μου τάφο συλλογίζομαι.

Κτερίσματα μου ’βάλαν το φεγγάρι και τον ήλιο.

Κι άφησαν πλάι μου τη θάλασσα.

Κύματα έρχονται,

σκορπίζουν το ανθισμένο τους κορμί στην αμμουδιά, μέχρι το σώμα μου.

Κ’ ύστερα η νύχτα με σκεπάζει με των άστρων τα κλαδιά.

ΓιάννηςΥφαντής  Λευκάδα 1991

              Ένα γράμμα του  Άγγ. Σικελιανού στο φίλο του Σ. Σουμίλα

Καλαμάκι Παλαιού  Φαλήρου

24-7-933

Αγαπημένε μου Σπύρο

Εδώ κι ένα μήνα ήρθε και μ’ ηύρε από μέρους Σου[ο ….]για να τον βοηθήσω να βρει μια θέση υπαλλήλου, όπως μου ’λεγε σε κανένα καφενείο ή ρεστοράν. Τον επρόσεξα φυσικά  μ’ ὀλη την αγάπη που μου ξυπνά η λευκαδίτικη κουβέντα του και πιο πολύ το πώς μου στέλνονταν [ο…]από Σε.[………………].

Με την ευκαιρία λοιπόν του ερχομού του Σου γράφω σήμερα όχι μόνο για να Σου πω τα παραπάνω, αλλά και για κάτι που από καιρό λογαριάζω κι αναβάλλω ολοένα να σου γράψω. Μα ήρθε πια η στιγμή. Πρόκειται για κάτι που θα σου δώσει  είμαι βέβαιος μεγάλη χαρά μα και σχετικά μεγάλο κόπο. Έχω αγαπημένε μου Σπύρο ανάγκη από μια πραγματική και μεγάλη απομόνωση για να φέρω σε τέλος ορισμένη εργασία που ο καιρός δεν μου επιτρέπει πια ν’ αναβάλω την συμπλήρωσή της,γιατί όσο κι αν νοιώθω μέσα μου άκρατη την παλιά λεβεντιά, τα χρόνια μου βάζουν κάποια όρια που έχω υποχρέωση να τα σεβαστώ. Κ’ η δουλειά που ανέλαβα  κι αυτή που μου μέλλει να κάμω  είναι βαρειά.

Εδιάλεξα λοιπόν με τη σκέψη μου, να καταφύγω  με τη βοήθειά Σου, σε μια γωνιά της Λευκάδος, όσο το δυνατόν άγνωστη στο Λευκαδίτικο περιβάλλον της πόλης κι ως τέτοια γωνιά στοχάστηκα ένα σπιτάκι στο Αθάνι, ψηλά που να βλέπει θάλασσα, που νάνε καθαρό, κι όπου να μπορέσω μόνο να κουβαλήσω λίγα βιβλία και χαρτιά μου κ’ έναν άνθρωπο για την υπηρεσία μου.

Μπορείς να φροντίσεις χωρίς να γίνει πολλή κουβέντα, να βρεθεί ένα τέτοιο σπιτάκι για μένα στο χωριό αυτό. Δεν ξέρω αν τα σπίτια στο Αθάνι έχουνε τζάκι μα αν υπάρχει ένα τέτοιο με την προϋπόθεση πως θάναι και σε ύψωμα, παράμερο κατά το δυνατόν και να βλέπω τη θάλασσα,  θα μου ήταν απόλυτα προτιμητό. Αν πρόκειται να περάσω αυτού τον χειμώνα μόνος, η φωτιά κατόπιν από Σένα, που πιστεύω να σε βλέπω κάπου-κάπου, θα μου είναι η καλύτερη συντροφιά.

Θα ήθελα Σπύρο μου να φρόντιζες σύντομα πάνω σ’ αυτό που Σου ζητώ, γιατί ο καιρός για αλλαγή σπιτιού διαμονής μου  κ.λ.π. πλησιάζει και πρέπει να ξέρω έγκαιρα αν αυτό που ζητώ μπορεί να γίνει, για ν’ αποφασίσω που θα πάω το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Εννοείς πως στο σπίτι που θα μείνω αν βρεθεί, δεν πρέπει να κάθεται κανένας άλλος από μένα. Άπαξ έχω την απάντησή Σου, θα  Σου γράψω λεπτομερέστερα για ό,τι άλλο, και Συ επομένως φρόντισε να με κατατοπίσεις αν βρεθεί το σπίτι, πως είναι, τη διαίρεσή του,(όσο μικρό κι αν είναι, ακόμη κι αν είναι και ξεταβάνωτο-το προτιμώ χωριάτικο εντελώς μόνο νάνε καθαρό) για να ξέρω τι θα μου χρειαστεί στον ερχομό μου.

Περιμένω λοιπόν  σύντομα αναλυτικό γράμμα Σου και προσβλέπω με τρακ και σοβαρότατη συγκίνηση την προοπτική αυτή του μυστικού γυρισμού μου στη γη της Λευκάδας, στο χωριό που μούδωσε το πρώτο γάλα (η βυζάχτρα μου ήταν Αθανίτισσα) για να φέρω σε τέλειωμα ένα μέρος απ’ ότι μου όρισε η πνευματική Μοίρα ή οι πιο απόκρυφες εντολές της Λευκαδίτικης γης.

Σε φιλώ με τους δικούς σου

Άγγελος Σικελιανός

                  H πολιορκία της Κέρκυρας το 1716

Επιχρωματισμένη Χαλκογραφία του Johann Baptist Homann (Νυρεμβέργη 1716)

Τον Ιούλιο του 1716 ο Οθωμανικός στρατός στρατοπέδευσε στη Σαγιάδα και στο Βουθρωτό της Ηπείρου απέναντι από τη Κέρκυρα και ακολούθησαν χερσαίες και θαλάσσιες συγκρούσεις με τους Βενετούς, μεταξύ 25 Ιουλίου και 22 Αυγούστου. Οι Οθωμανικές δυνάμεις λέγεται ότι αριθμούσαν 35.000 άνδρες και πολιόρκησαν την ακρόπολη από ξηρά και θάλασσα. Οι δυνάμεις των υπερασπιστών του νησιού, περίπου 3.000 άνδρες, διοικούνταν από τον διακεκριμένο Γερμανό μισθοφόρο, κόμη Von  der Schulemberg, ο οποίος ήταν διορισμένος από τον πρίγκιπα Ευγένιο της Αυστρίας. Ήταν η δεύτερη πολιορκία της Κέρκυρας από τους Τούρκους μετά την ανακατάληψη του Μοριά. Η πολιορκία της Κέρκυρας του 1716 ήταν η τελευταία Τουρκική πολιορκία σε βάρος της χριστιανικής Ευρώπης. Και στις δυο πολιορκίες της Κέρκυρας, η πόλη σώθηκε με παρέμβαση θεϊκών καιρικών φαινομένων που λειτούργησαν αποκλειστικά και μόνο σε βάρος των πολιορκητών της. Ο  στρατάρχης  Schulenburg  απέδωσε το γεγονός στην ικανότητα του στρατού του, ενώ οι κάτοικοι της Κέρκυρας, κατά την παράδοση, απέδωσαν το γεγονός της αποτυχίας των Τούρκων σε θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα, που την κρίσιμη στιγμή της πολιορκίας εμφανίσθηκε να κρατά κερί στο χέρι του, φέρνοντας μια μεγάλη καταιγίδα. Η Σύγκλητος της Βενετίας για να κρατήσει τις σωστές αποστάσεις, απεφάσισε να εορτάζεται κάθε χρόνο το θαύμα με λιτανεία του Αγίου Σπυρίδωνος στις 11 Αυγούστου  και να στήσει το άγαλμα του στρατηγού στο φρούριο της Κέρκυρας, δίνοντάς του παράλληλα και μια τιμητική σύνταξη.

Η παραπάνω χαλκογραφία απεικονίζει τις θέσεις του Βενετσιάνικου και Οθωμανικού στόλου πριν την έναρξη της πολιορκίας.

Πηγή:Leovard

    Μνημόσυνο σ’ ἐναν λαϊκό ποιητή (που έφυγε σαν σήμερα στις 10/8/15)

 Γνώρισα το καλοκαίρι του 2012 τον Μίμη Μόντε και ήπιαμε καφέ μαζί στο γραφικό καφενείο που διατηρούσε δίπλα από το Πεντακάμαρο στις Αλυκές Ζακύνθου. Ήταν ένας αυθεντικός λαϊκός άνθρωπος και ποιητής. Ανάμεσα στ’ άλλα, μου μίλησε για τις ρίζες του που ξεκινάνε από τον Άγιο Νικήτα Λευκάδας και μου χάρισε τα ποιήματά του. Εκείνο το καλοκαίρι γυρίζοντας με το καράβι από τη Ζάκυνθο, με πηγή έμπνευσης την κουβέντα μαζί του, έγραψα ένα μικρό ποίημα γι αυτόν, που όμως αμέλησα να του το στείλω. Το παραθέτω εδώ, με καθυστέρηση έξι χρόνων, στη μνήμη του. Πραγματικά λυπάμαι που δεν τον πρόλαβε το ποίημα μου. Θεός σχωρέστον. Για να τον γνωρίσετε καλύτερα, σας παραπέμπω σε μια συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Ιωσήφ Παπαδόπουλο, τον Οκτώβριο του 2011 στο ιστολόγιο: www.ribandsea.com (Μίμης Μόντες. Ο λαϊκός ποιητής της Ζακύνθου).

Στο Μίμη Μόντε

Στις Αλυκές της Ζάκυνθου

μένει ο Μίμης Μόντες.

Της λαϊκής της ποίησης,

είναι εδώ ο Κόντες.

Γνήσιο τέκνο του νησιού,

του Ιονίου αύρα,

με  τη φαμίλια να κρατά

από την Άγια Μαύρα.

Πολύπειρος, πολύγλωσσος

και κοσμογυρισμένος,

στης θάλασσας και στης στεριάς

τα κύματα, δαρμένος.

Απά στο πεντακάμαρο

το πέτρινο γεφύρι,

επόστιασε τις μνήμες του

κι έπιασε το γραφίδι.

Έστησε έναν καφενέ

στ’ αυλάκι, στ’ αρμυρίκι,

σερβίρει τα στιχάκια του

και τον καφέ στο μπρίκι.

Ποτίζει με το πνεύμα του

διαβάτη, στρατοκόπο,

και πολεμάει το κακό

με τον δικό του τρόπο.

Μη αποστάσεις ποιητή,

του στίχου είσαι μαΐστρος

και μη φοβάσαι τίποτα

όσο σε πιάνει ο οίστρος.

         Πηγή:Leovard To είδωλο της γης μου