Μνήμη Αγίας Παρασκευής της Επιβατηνής

Ο μικρός μονόκλιτος ναός της Αγίας Παρασκευής στο Βελιγράδι.

Σήμερα 14 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη της Αγίας Παρασκευής της Επιβατηνής της Νέας. Η Αγία Παρασκευή έζησε τον 11ο αιώνα και καταγόταν από μια παραθαλάσσια μικρή πόλη της Ανα­τολικής Θράκης, τούς Επιβάτες, κοντά στη Σηλυβρία. Με ιδιαίτερη έμφαση γιορτάζεται στις βαλκανικές ορθόδοξες χώρες και τη Ρωσία, με το παλιό ημερολόγιο, όπου αποτελεί την πλέον τιμώμενη Αγία. Το λείψανό της αρχικά ενταφιάσθηκε σε άγνωστο για πολλά χρόνια σημείο και μετά την ανακάλυψή του εναποτέθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων της Πόλης. Στη συνέχεια με άγνωστο τρόπο μετακομίσθηκε στο Βελιγράδι, όπου παρέμεινε ως το 1500. Σήμερα δε, βρίσκεται στο Ιάσιο της Ρουμανίας, στη μονή των Τριών Ιεραρχών. 

 Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου
 

Εν Σιγγιδώνα 11 Οκτωβρίου 878 μ.Χ. Τoυ ανταποκριτού μας

Παρουσία του Μέγα Λογοθέτη και πλήθους παραληρούντος από καταναλωτική ευδαιμονία κόσμου, εγκαινιάσθησαν εν Βελιγραδίω (βυζαντινό Singidunum) τα πολυαναμενόμενα μεγαλοκαταστήματα γνωστής αλυσίδας τροφίμων.
Εκατοντάδες καταναλωτές, με στωικήν υπομονήν από της πρωίας της σήμερον συμμετείχον εις την τελετήν εγκαινίων του επί σειρά μηνών αναμενόμενου γεγονότος, εισβάλοντες στη συνέχεια στο εσωτερικό του καταστήματος, φέροντες μαζί τους μέρος του πενιχρού μισθού των και ψιχία εκ της ευτελούς συντάξεώς των. Κατά την πρώτην ημέραν λειτουργίας των, τα καταστήματα προσέφερον εκτός από χαμηλότατες τιμές, και από έν κουλούριον Θεσσαλονίκης (βυζαντινό «κολλίκιον») συνοδευόμενο υπό μικρής φιάλης (βυζαντινό «φωκάδιο») νερού, κατ’ άτομο.
Ως φαντάζεστε, δεκάδες κωμικοτραγικά επεισόδια έλαβον χώρα κατά τη διάρκεια της εισβολής των καταναλωτικών ορδών, που ενέγραψαν σελίδες ενδόξους στην σύγχρονη ιστορία της πόλης των. Καινούργιες γνωριμίες δημιουργήθηκαν, διαζύγια απειλήθηκαν, νέαι εφευρετικαί συνταγαί  ξεδιπλώθηκαν, σπρωξίματα και παρεξηγήσεις κορυφώθηκαν, ρατσιστικαί απόψεις καταπραΰνθηκαν, τραύματα πολεμικά επουλώθηκαν, πάντες δε επέστρεψαν νικητές στο σπίτι τους φέροντες ως αποδεικτικό της ήττας τους γεμάτην την γνωστή εις όλους μας σακούλα (βυζαντινή «σφούνδα»). Τα εν λόγω Ουλάνικα καταστήματα αναμένεται να συμβάλουν αποφασιστικά στο δια(σ)τροφικό πρόβλημα της ευρύτερης περιοχής της πόλεως, σε μελλοντικούς δε βομβαρδισμούς, (ξέρει η Σιγγιδώνα απ’ αυτούς) ελπίζομεν, να αποτελέσουν ασφαλές καταφύγιο των πιστών πελατών τους.

          Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

 ΚΥΘΗΡΑ

Τα Κύθηρα στο μάτι του κυκλώνα.

Για ποιά Ουράνια Αφροδίτη μου μιλάς;
Μύγες ακρίδες και μπουμπούροι μοναχά
τ’ άκαρπο κι έρημο νησί τ’ορίζουν πιά.
Σαράκοι, λείψανα, χαλάσματα, ερημιά,
ξερολιθιές,μικρά λιθόστρωτα δρομιά.
Για ποιά Κυθέρεια Αφροδίτη μου μιλάς;
Ξεκοιλιασμέν’ οι μύλοι αλέθουν τη φθορά
διαγουμιστής ο χρόνος που τους κουβαλνά.
Μάτια θλιφτά, σπίτια βουβά, άνθη ρικνά,
αμπάρες, μάνταλα, ερείπια,καρφιά…
Για ποιά Κυθήρια Αφροδίτη μου μιλάς;
Καρβουνιασμένο εδώ και χρόνια το νησί
καψαλισμένη, κουρσεμένη η γης του…
Για ποιά Ουράνια Αφροδίτη μου μιλάς;
Ξεπόρτισμα,φευγάτισμα, αποδημιά…

Αν τ’αγαπάς, λοιπόν τα Κύθηρα
μη με ρωτάς άλλη φορά γι’ αυτά.

Χ.Ε.Κατσιγιάννης (Τα επιτρεπόμενα β΄1977)

Η πεισμωσύνη του Ν. Καζαντζάκη

Αν από κάποιο ατύχημα βρεθείτε με αχρηστευμένο το καλό σας χέρι για λίγο ή περισσότερο διάστημα, αναρωτηθήκατε ποτέ τι θα σας λείπει περισσότερο, η αδυναμία οδήγησης, η αδυναμία φαγητού, γραφής, ή εργασίας; Θα μου πείτε, ανάλογα με το αν είστε συνταξιούχος ή όχι, και το είδος της δουλειάς σας. Κι αν η δουλειά που κάνετε είναι αυτόνομη ή εξαρτημένη, χειρωνακτική ή όχι, συμφωνούμε ότι προέχει σίγουρα το στοιχείο της εργασίας για την επιβίωση. Κατά τη γνώμη μου δεύτερο έρχεται το στοιχείο της γραφής. Το αίσθημα αυτό με είχε κυριεύσει πρόσφατα, έπειτα από μια περιπέτεια τραυματισμού στο δεξί χέρι που συνεχίζεται ακόμη και με έκανε να θυμηθώ ένα άγνωστο εν πολλοίς επεισόδιο με τον Ν. Καζαντζάκη και την ακατάβλητη πεισμωσύνη του, που το μεταφέρω όπως το άκουσα το 1994 από τον φίλο του, συγγραφέα Γιάννη Μαγκλή, που διατηρούσαν μαζί πυκνή αλληλογραφία και γνωρίζονταν από τα μεταπολεμικά  χρόνια όταν ο Καζαντζάκης ζούσε στην Αίγινα.

Στις 28-8-1957 ο Ν Καζαντζάκης είχε εισαχθεί στην Πανεπιστημιακή κλινική του νοσοκομείου του Φράιμπουργκ με γάγγραινα στο δεξί του μπράτσο, εξ αιτίας ενός εμβολίου που είχε κάμει στο πρόσφατο ταξίδι του στη Κίνα.Τότε χάρη στη δυνατή του κράση, ξεπέρασε τον κίνδυνο. Χαρακτηριστικό της ακατάβλητης ψυχικής του δύναμης και της αφιέρωσής του στο έργο του, ήταν τότε η προσπάθεια που ξεκίνησε μέσα στο νοσοκομείο, να μάθει να γράφει με το αριστερό του χέρι. Δεν πρόφθασε. Πέθανε λίγες μέρες αργότερα, μια Κυριακή, στο ίδιο νοσοκομείο από ασιατική γρίπη.

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Αλεξάνδρου εγκώμιο

                 

Αλέξανδρος ο Μέγας:"ὁ τρὰγος τῶν αἰγῶν βασιλεὺς Ἑλλήνων..."

==========================================

Στα βήματα του Διόνυσου αχνοπάτησες

επήρες όρκο  ’πά στον τάφο τ’ Αχιλλέα·

να εκδικηθείς τον τύραννο ξεκίνησες,

τον «ήλιο της Βεργίνας» είχες για σημαία.      

Αρχή και τέλος μιας καινούργιας ιστορίας.

Έπος, που άλλαξε του κόσμου την πορεία.

Συνέχεια μιας ένδοξης κληρονομιάς,

που ένωσε τον πολιτισμό με την ελευθερία.

Στα χέρια σου, τούτα τα όπλα βάσταγες,

της μακρινής Ανατολής  σαν άλλαζες την όψη·

καινούργιο κόσμο έφτιαχνες, απέραντο,

με χαραγμένα σύνορα απ’ του σπαθιού την κόψη.

Το ποδοβόλι της στρατιάς δεν σταματά,

δρακοθεός εσύ την οδηγείς, με χέρι ανδρείο·

τα διάσελα διαβαίνεις, προσπερνάς,

θεριόχνοτος, μ’ ορμή αναζητάς έναν Δαρείο.                    

Στο πυρετό της μάχης, στ’ αντροπάλεμα,

σημάδι σ’ έβαζε του φεγγαριού το βόλι,

μα γιος του Ήλιου Αλέξανδρε εσύ,

μέσα  σου, θεϊκής γενιάς έχεις το μπόλι.            

Γη μουσκεμένη από αίμα και κρασί,

σπαθιά, τρομπέτες, λάβαρα και βέλη,

ασπίδες, θώρακες, από σφυρήλατο χαλκό·

άπτερη  νίκη του θανάτου ανατέλλει.         

Οι πεδιάδες της Περσίας γίναν κτήμα σου,

γεμάτες από ρόδια, μήλα και κυδώνια·            

πήρες εκδίκηση για μύριες συμφορές,

το χάρο νίκησες στα μαρμαρένια αλώνια.    

Το κέρατο του τράγου των Αιγών

γονάτισε τ’ ατίθασο κριάρι.

Άνοιξε ο δρόμος για τη χώρα του Ινδού,

που ’ναι οι ανθρώποι της μελαχρινοί,  

                                      [σαν στάρι.

Παιδί του Δία, απ’ το γένος του Ηρακλή,

όλοι υποτάσσονταν σ’ ένα σου νεύμα.

Ένδοξε στρατηλάτη, Μεγαλέξανδρε,

άνθρωπος ήσουνα μαζί και πνεύμα.            

Τον Υδάσπη μοναστραπίς εδιάβηκες,

με τα χρυσά φτερά της νίκης τα μεγάλα.

Ο  ήχος απ’ το σπαθί σου σκέπασε

το νεκρικό χλιμίντρισμα του Βουκεφάλα.     

Απόστολος ενός φεγγοβόλου πολιτισμού,

σμίλεψες τη τραχεία ψυχή του Ασιάτη·       

στη μακρινή Βακτριανή, άφησες πίσω σου 

την ύστερη Αλεξάνδρεια, την Εσχάτη.            

Κατακτητής του κόσμου, κοσμοκράτορας,

μ’ ένα σπαθί και φυλακτό την Ιλιάδα.

Δύση κι Ανατολή γινήκαν αδερφές,

με μια πατρίδα απ’ την Ινδία ως την Ελλάδα.

Όταν το πάθος του πολέμου κατασίγαζε,

σημάδι έβαζες στον ουρανό, την πούλια·

γιόμιζες  την κρασόκουπα και χόρευες,

με συνοδεία το ζουρνά και τα νταούλια.        

Επίφθονη η μοίρα και αδίστακτη.

Κάποιος Θεός εζήλεψε τη δύναμή σου.

Την ώρα που η δόξα σου τον άγγιζε,

έκοψε απρόσμενα το νήμα της ζωής σου.   

Στην έρημο των άστρων αναπαύεσαι,

κι έχεις για φύλακές σου, δυο λιοντάρια·     

στον ύπνο σου τη δόξα σου ανασαίνουνε,

του τάφου σου τα πέτρινα αγκωνάρια.         

Κοιμάσαι ξεχασμένε στρατηλάτη,

κατάκοπος, βουβός μες στο σκοτάδι·          

μια φωτεινή κλωστή γλιστράει κοφτερή

στο υγρό παλάτι σου, απόκοσμο σημάδι.       

Απάνωθέ σου σιγοτραγουδά

ένα αεράκι που θυμίζει καλοκαίρι·

η  βρύση των ονείρων μας αστείρευτη,

δεν έσβησε του γένους τ’ αχνοκέρι.                

Ο μύθος της γοργόνας είναι αληθινός.

Ναι! Ο Αλέξανδρος ζει και βασιλεύει.

Το μυστικό το πέρασμα γυρεύει να διαβεί,

να τιμωρήσει όποιον τον τόπο του μολεύει.     

Τη πύλη των λεόντων πέρασε Βασιλιά,

έλα σαν λυτρωτής του εκπεσμού μας·

της τραγωδίας μας τα σκαλοπάτια ν’ ανεβείς,

να λύσεις το αίνιγμα του γόρδιου δεσμού μας.

Λ.Κατσιγιάννης

Σήμερα 30 Σεπτεμβρίου, μια μέρα ορόσημο για τις εξελίξεις ανάμεσα στη χώρα μας και τα Σκόπια, μια σύντομη αναφορά για τον μεγαλύτερο των Ελλήνων, μέσα από τη δύναμη της ποίησης,του μύθου,της ιστορίας, άλλα και της προφητείας.

Kατά την παράδοση, γενάρχης των βασιλιάδων της Μακεδονίας ήταν ο Περδίκκας. Ο απόγονός του Τήμενος, ήταν τέταρτος απόγονος του Ηρακλή, βασιλιάς του Άργους, που ήρθε απ’ εκεί ακολουθώντας σύμφωνα με τον χρησμό του Απόλλωνα ένα κοπάδι κατσίκες, κι εκεί όπου αυτές στάθηκαν ίδρυσε την πόλη των Αιγών (Βεργίνα).Για τούτο και οι βασιλιάδες της Μακεδονίας λέγονται Αργεάδες ή Τημενίδες.

Στο βιβλίο του προφήτη Δανιήλ της Παλαιάς Διαθήκης (Έζησε περίπου 300 χρόνια πριν τον Μ. Αλέξανδρο) περιγράφονται δύο οράματα του προφήτη για τον Μ. Αλέξανδρο και δίνεται η εξήγηση του πρώτου οράματος από έναν άγγελο και του δεύτερου από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ (Δανιήλ η΄16-17,21-22).

Σαν να ήθελε να αποτρέψει παρερμηνείες της προφητείας του, ο Δανιήλ με την εξήγηση του οράματος από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ ξεκαθαρίζει: «ὁ κριὸς, ὅν εἶδες ὁ ἔχων τὰ κέρατα βασιλεὺς Μήδων καὶ Περσῶν. ὁ τρὰγος τῶν αἰγῶν βασιλεὺς Ἑλλήνων καὶ τὸ κέρας τὸ μέγα, ὅ ἦν ἀναμέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, αὐτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς ὁ πρῶτος καὶ τοῦ συντριβέντος οὗ ἔστησαν τέσσαρα κέρατα ὑποκάτω, τέσσαρες βασιλεῖς ἐκ τοῦ ἔθνους αὐτοῦ ἀναστήσονται καὶ οὐκ ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτοῦ». Επιπλέον υπάρχει και η ερμηνεία του οράματος από τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, σύμφωνα με τον οποίο: «Ο προφήτης, κριό αποκάλεσε τον Δαρείο, τον βασιλιά των Περσών, και τράγο τον βασιλιά τον Ελλήνων, εννοώ τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα. Λέγοντας τέσσερα κέρατα εννοεί τους βασιλείς οι οποίοι τον διαδέχτηκαν…». 

Επομένως η Παλαιά Διαθήκη προφητεύει και αναγνωρίζει τον Μέγα Αλέξανδρο ως «Βασιλιά των Ελλήνων» και ο Δανιήλ επιβεβαιώνει τον αρχαίο ελληνικό μύθο για το κοπάδι των κατσικιών (αιγών), το οποίο ακολούθησε ο ιδρυτής του βασιλικού οίκου των Αργεαδών και απεικονίζεται στο ζωικό βασίλειο με το όνομα της τότε μακεδονικής πρωτεύουσας (των Αιγών).

          Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου

Γράμμα σ’ έναν μετανάστη

                                                                                                                                                                                                                                                      Αθάνι 7/9/63

      Υγείαν έχουμε, το αυτό επιθυμούμε.

    Μπαίνει όπου να ’ναι το Φθινόπωρο κι είναι ωραίο να σε σκέπτομαι με νοσταλγία. Τα σύννεφα έρχονται φορτωμένα με κακά μαντάτα. Η σοδειά απ’ τ’ αμύγδαλα λιγοστή, κι ούτε το λάδι έπιασε καλή τιμή. To χωράφι πλανιά, θα μείνει ’φέτος μπαΐρι. Εχθροί δικοί σου και δικοί μου με τριγυρίζουνε· κρέας, που σαπίζει στην περιφρόνηση. Μόνο τα παιδιά τρέχουν ακόμα ξυπόλητα κάτω απ’ τον ήλιο κι ο γέροντας όλο τραγουδά το ίδιο τραγούδι, με το τσιγάρο στο στόμα. Η θάλασσα χάσκει κάτω αμέριμνη. Ένας νεκρός μου ’φερε νέα απ’ τη μάνα σου. Στη γλάστρα ανθίζει το τελευταίο γαρύφαλλο κι η Ρωξάνη μας, μια χαρά κοριτσόπουλο, έκλεισε χτες τα έξι της. Λένε πως θα χιονίσει φέτος τον χειμώνα. Το βράδυ να πλαγιάζεις νωρίς. Στην καταχνιά της Αυστραλίας, μη σκέφτεσαι την απεραντοσύνη της φτώχειας μας.Κάμε κουράγιο. Η μοίρα του κόσμου είναι και δική μας. Ποιος μίλησε για σύνορα. Τα σύνορα είναι μέσα μας.

      Καλή αντάμωση. Με τα δάκρυα μουσκεύω το γράμμα σου, που δεν πήρα ακόμα.

    Υ.Γ Χτες τ’ απόβραδο που έτρωγα στο τραπέζι, σε είδα να κάθεσαι αντίκρυ μου. Ήσουν καθαρός κι ολόλαμπρος, μα δεν μπόρεσα να σου μιλήσω. Όταν ξανάβρα τη μιλιά μου, είχες χαθεί.

      Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή "Καθαρτήριο άλμα". 

      Λ. Κατσιγιάννης

ΟΙ  ΟΔΟΚΑΘΑΡΙΣΤΑΙ

Ξημερώνει^. απάνω

οι άγγελοι πλένουν το στερέωμα, παραδίδουν τον ουρανό στίλβοντα* και υγρό^. οι οδοκαθαρισταί κάτω καθαρίζουν τους δρόμους.

Σταματούν πού και πού,

ανεμίζουν το σφουγγαρόπανο οι πρώτοι,

τη σκούπα οι δεύτεροι,

χαιρετιούνται.

Οι οδοκαθαρισταί

διαγράφουν τα ίχνη των νεκρών

της χθεσινής ημέρας·

εξαφανίζουν τους λεκέδες απ` το αίμα

του σκοτωμένου ποδηλάτη,

το άδειο πακέτο των τσιγάρων, το γράμμα

που δε φυλάχτηκε στο συρτάρι...

Οι οδοκαθαρισταί είναι

οι «πρωτοπόροι της αύριον».

Σηκώνονται, φωνάζουν στους αγγέλους:

«Εμείς, συνάδελφοι, το χρέος μας το κάναμε^.

η ευθύνη ανήκει τώρα στο Θεό,

ανήκει στους κυβερνήτες, ανήκει στο έθνος».

Αποσύρονται^. ανεβαίνει ο ήλιος, ξεκινούν τα λεωφορεία, ξυπνούν οι δημόσιοι υπάλληλοι.

 τον ουρανό στίλβοντα: τον ουρανό που λαμποκοπάει, που αστράφτει

Φαίδρος Μπαρλάς

ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ