ΑΠΟ - ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

                            

                                                                                        Σολδάτος  Δημήτρης

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

                                         Γλυκό μου βρέφος. Διονυσέ μου και Χριστέ μου(Aγ.Σικελιανός)                                                                                              

                                                                          

Η  Γη του Κανενός

Είκοσι μέτρα, απέχουνε τα χαρακώματα,

ανάμεσά τους ούτε ένας ζωντανός.

Στο πόλεμο του 1914.

Αυτή ήταν η Γη του Κανενός.

Το τουφεκίδι ξάφνου σταματά,

μες  απ’ τις τάφρους ανεβαίνει μελώδια.

Ήχος που μαλακώνει την καρδιά.

Χριστούγεννα, της «Άγιας νύχτας» υμνωδία.

Τραχείς πολεμιστές αναθαρρεύουνε,

τα χέρια δίνουνε  μ’ ακάλυπτα τα στήθια.

Απίστευτα όλα τούτα φαίνονται,

μα πιο αληθινά κι απ’ την αλήθεια.

Έκρηξη αγάπης σε ένα πόλεμο φθοράς,

με τους στρατιώτες, της ειρήνης ιχνηλάτες.

Tι κρίμα, που οι αφέντες του πολέμου

δεν είναι στους νεκρούς και στους σακάτες.

Μελωδική εκεχειρία μιας βραδιάς,

η ζέστα της ψυχής λιώνει το χιόνι.

Ποια άραγ’ είν’ η αιτία του πολέμου;

Ερώτημα όπου το νου στοιχειώνει.

Του ολέθρου η φωνή πάλι ακούστηκε:

“Δίχως εχθρό δεν μεγαλώνει η πατρίδα”.

Οι δυο μεριές των ντουφεκιών ξανάρχισαν.

“Σύμμαχος των δειλών είν’ η ελπίδα”.

Μ’ αρκούσε μιας στιγμής ανακωχή,

τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός,

να καταλάβουνε κι αυτοί που πολεμάνε,

πως τούτη η Γη δεν είναι Κανενός.

Λ.Κατσιγιάννης

Πηγή:Leovard Το είδωλο της γης μου

Ο Καϊξής

Επειδή το αυθόρμητο είναι πολλές φορές και όμορφο, ένα γνωστό τραγούδι (Ο Καϊξής) σε πρόσφατη εκτέλεση του Περικλή Λαλιώτη (Μόρτη) και του Τέλη Νούλια, με συνοδεία μπουζούκι και μπαγλαμαδάκι,στο μαγαζί του Μπερερή στη Πάτρα, σε δική μου βιντεοσκόπιση, με ένα ντεκόρ που θυμίζει παλιά εποχή.

                                 

Πηγή: Leovard Το  είδωλο της γης μου

  Γεύσεις επί ξηρού ακμής

    (Χταπόδι με κοφτό μακαρόνι) 

Επειδή όλα χωράνε σ’ ένα blog και επιπλέον επειδή η μαγειρική είναι μόδα και πάνω απ’ όλα αγάπη και ποίηση (καλή ή κακή) τι θα λέγατε για μια συνταγή; To χταπόδι με κοφτό μακαρονάκι, είναι αναμφίβολα επίκαιρη και συνηθισμένη συνταγή των ημερών που αξίζει να την δοκιμάστε σε μια λίγο διαφορετική εκδοχή της. Πλένουμε το παραγουλιασμένο  φρέσκο ή κατεψυγμένο χταπόδι, καθαρίζουμε το εσωτερικό της κουκούλας του και το στόμα του και το βράζουμε σε σιγανή φωτιά ως που να βγάλει τα νερά του, προσθέτοντας παράλληλα λίγο ξύδι για να σπάσει η μυρουδιά του. Λίγο πριν στεγνώσει, το κόβουμε αποχωρίζοντας ολόκληρα τα πλοκάμια του και συμπληρώνουμε με λίγο λάδι και λίγο νερό να συνεχίσει ο βρασμός συνολικά ως ¾ της ώρας, ως που να εξατμιστεί όλο σχεδόν το νερό. Σβήνουμε με λίγο ρακί, ή κόκκινο κρασί και προσθέτουμε φρέσκια ντομάτα κτυπημένη στο μίξερ με ρίγανη, λιγοστό αλάτι, κρεμμύδι (η ποίηση ως γνωστό γράφεται με δάκρυα), πιπέρι, κανέλα, δυο φύλλα δάφνης και πολλή αγάπη. Βράζουμε ακόμη σε χαμηλή πάντα φωτιά ως που να δέσει η σάλτσα για ¼ της ώρας. Ετοιμάζουμε χωριστά το κοφτό μακαρονάκι και σερβίρουμε ρυθμίζοντας την ποσότητα της σάλτσας. Πασπαλίζουμε ή όχι το πιάτο κατά προτίμηση με τριμμένη μυζήθρα ξηρή. Καλή σας όρεξη! Αν και «περί ορέξεως ουδείς λόγος».

                                                                     

          Πήγη: Leovard To είδωλο της γης μου

 Ζωγραφιά

Που σε είδα; Στ’ όνειρο; Στη φαντασία μου;
Σαν μέσα από δημοτικό τραγούδι;
Σε παραθύρι ή μπαλκονιού τ’ απόσκιο

γαληνεμένη ως διάβαζες τα πάθη
τάχα, του Βέλθανδρου και της Χρυσάντζας,

ώρα σπερνού, στοχαστική σιωπώντας;
H φτιάση των μαλλιών, το πρόσωπό σου
μια ζωγραφιά: το μέτωπο, τα φρύδια,
τα χείλη, τα χαμηλωμένα μάτια.

Βασιλικέ μου τρίκλωνε κι άυλό μου
ρόδο, μαζί σ’ ένα άλικο λαγήνι!
Θα μπόρειε να είχα ιδεί την ομορφιά σου,

μέσ’ απ’ τ’ απλό κοντύλι ανεστημένη,
στη Λέσβο, απ’ τον Θεόφιλο, στον τοίχο
έξω, στ’ αθάνατο καφενεδάκι,
πλάϊ στο γιοφύρι τα νερά οπού τρέχουν.
Δροσεύει η ζωγραφιά με τα πλατάνια,
κάτω απ’ τον ίσκιο και τ’ αγέρισμά τους,

και μαγικά τα ιστορικά εκεί ζούνε
κι ο τρόπος ο δημοτικός κ’ οι θρύλοι
σε εικόνες χρυσοπράσινες του μύθου,
της φαντασιάς χαρά, ψυχής αλήθεια.

Μα, ώ ζωγραφιά μου, στης ψυχής να σε είχα,

λουλουδιασμένη αιώνια, την αλτάνα:

Γαϊτανοφρύδι, χείλια έτσι γραμμένα,
τα μάτια σου μαύρο, λαμπρό αμπανόζι,

στο μέτωπο και πάνω απ’ τα κροτάφια
σαν τρίκορφη κορώνα απ’ τα μαλλιά σου,
που πίσω στο λαιμό, ως βεργιά, πλοκάμια
πέφτουν με χάρη δαχτυλιδωμένα.

Βασιλικέ μου τρίκλωνε, χλωμό μου
ρόδο, βαλμένο σε άλικο λαγήνι.

Γιάννης Κλ. Ζερβός


Πηγή:Leovard Το είδωλο της γης μου

Μη ρωτάς που ταξιδεύω 

Στη Δυτική πλευρά της Ισπανίας στην επαρχία της Ανδαλουσίας, μετά το πέρασμα της Τζιμπεράλντα  των παλιών ναυτικών, εκεί που  τα θολά νερά του  Γουαδαλκιβίρ ανταμώνουν τον Ατλαντικό, στο νοτιοδυτικό άκρο της Ιβηρικής χερσονήσου, εκατό χιλιόμετρα δυτικά της Σεβίλλης, μια πανέμορφη μικρή πολιτεία, το Σανλούκαρ ντε Μπαραμέδα, πλένει τα πόδια της στα νερά του Ωκεανού, στεφανωμένη από μια απέραντη παραλία από ψιλή άμμο. Απ’ εδώ ο Πορτογάλος Φερδινάνδος Μαγγελάνος ξεκίνησε προς τα δυτικά το μεγάλο ταξίδι του, τον γύρο του κόσμου, πριν πεντακόσια χρόνια, τον Σεπτέμβρη του 1519 με πέντε πλοία, με προσωπικό τίμημα να πέφτει ο ίδιος νεκρός στις Φιλιππίνες από ένα δόρυ καμωμένο από μπαμπού και μόνο ένα πλοίο το “Victoria”, με δέκα οκτώ άνδρες πλήρωμα να επιστρέφει στο Σανλούκαρ μετά από τρία χρόνια. Είχαν προηγηθεί τα υπερπόντια κατορθώματα του Χριστόφορου Κολόμβου, του Βάσκο ντε Γάμα και του ίδιου του Μαγγελάνου, αλλά τούτο το ταξίδι φαίνονταν τολμηρότερο, αφού ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Έτσι σ’αυτό το μικρό ψαροχώρι εκείνης της εποχής, γράφτηκε ένα σημαντικό κομμάτι της  ιστορίας του ανθρώπου. Επίνειο της Σεβίλλης το Σανλούκαρ από τα αρχαία χρόνια, με  το μέτωπο του να κοιτάζει στα αριστερά τον μεγάλο Ωκεανό και δεξιά μπροστά του το τεράστιο πάρκο της Donana, με την εκτεταμένη αμμουδιά από την πλευρά του Ατλαντικού και τη λιμνοθάλασσα στην εσωτερική. Στην προστατευόμενη περιοχή του πάρκου, ζαρκάδια, αετοί, ελάφια, αγριόγατες, άλογα, αγριόχοιροι, πτηνά, κομβικό σημείο παραμονής και διέλευσης χιλιάδων μεταναστευτικών πουλιών, σκορπισμένα σε μια περιοχή με πανίδα, (από πεύκα κυρίως) υφάλμυρα νερά, έλη και αμμόλοφους, συνθέτουν τον σημαντικότερο ίσως βιότοπο της Ευρώπης.  

O μύθος που θέλει τον Ηρακλή ιδρυτή της Σεβίλλης, όταν πέρασε τις Ηράκλειες στήλες να φέρει τα Μήλα των Εσπερίδων, εντάσσει προφανώς και αυτή την περιοχή στο μυθικό ταξίδι του αρχαίου ήρωα. Ο άθλος επίσης του Ηρακλή με τα βόδια του Γηρυόνη, φαίνεται να εκτυλίσσεται εδώ, στην Ιβηρική Χερσόνησο. Η σημαία της περιφέρειας της Ανδαλουσίας φέρει ως έμβλημα τον Ηρακλή με δυο λιοντάρια και ο Πύργος του Ηρακλή, ένας ρωμαϊκός φάρος που λειτουργεί μέχρι σήμερα και ο οποίος έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, είναι το σύμβολο της περιφέρειας της Λα Κορούνια. Σε πλατεία της Σεβίλλης δεσπόζουν δυο εντυπωσιακές στήλες, πάνω στις οποίες υπάρχουν τα αγάλματα του Ηρακλή, μυθικού ιδρυτή της Σεβίλλης και του Ιουλίου Καίσαρα. Η παρουσία των λιγοστών Ελλήνων που συνόδευσαν τον Μαγγελάνο σ’ εκείνο το επικό ταξίδι του περίπλου της γης, σηματοδότησε την αέναη συνεχή παρουσία της Ελλάδας στο παγκόσμιο ιστορικό και πολιτιστικό «γίγνεσθαι».  Σε λιγότερο από εκατό χρόνια, ένας άλλος μεγάλος Έλληνας, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, θα φτάσει στην Ισπανία για να καθιερωθεί ως ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών. Λίγο αργότερα, ο Φρανθίσκο Πατσέκο (1564-1644) Ισπανός ζωγράφος και ιστορικός της τέχνης, γέννημα του Σανλούκαρ ντε Μπαραμέδα, σύμβουλος της Ιεράς Εξέτασης σε καλλιτεχνικά ζητήματα, είναι αυτός που θα ταξιδέψει στο Τολέδο να μελετήσει τα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

Η μικρή πολιτεία του Σανλούκαρ ξαπλωμένη σήμερα νωχελικά δίπλα απ’ τη μεγάλη παραλία, μικρό κομμάτι από τα 350 μίλια αμμώδους παραλίας που καλύπτουν τις ακτές της Ανδαλουσίας, ατενίζει την ιστορία με τις δίκες της μνήμες και τα δικά της σημάδια από την εποχή των Βησιγότθων, των Ρωμαίων, των Αράβων, των ένδοξων χρόνων του Καρόλου Ε΄ και του γιου του Φιλίππου Β΄ που άνοιξε την πόρτα για τα μεγάλα ταξίδια των Ισπανών στη Νέα Ήπειρο και γέννησε το μεγαλείο της Νέας Ισπανίας, την εποχή των Βουρβώνων, του Ιωσήφ Βοναπάρτη, των εμφυλίων πολέμων και τέλος της ομοσπονδιακής ενοποίησης των χρόνων του 20^ου αιώνα.

                                                            

                                                            

                                             

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου