Μια …συνάντηση με τον ποιητή  Ν. Καββαδία 

     Με τον Καββαδία με συνδέει αρχικά εκείνη η ιδιορρυθμία της ποίησής του, όπως άλλωστε και τον καθένα που θα την γνωρίσει, και έπειτα ένα συλλεκτικό ενδιαφέρον για τα βιβλία του. Ίσως αυτός ο ενθουσιασμός μαζί του, που έχει κατακλείσει τον κόσμο και κυρίως τους νεότερους να είναι και λίγο επίπλαστος, φτιαγμένος απ’ τα μέσα προβολής, μα είναι αλήθεια πως το διαφορετικό ύφος της ποίησής του ανταποκρίνεται στον σφυγμό της εποχής μας.

     Στις αρχές περίπου της δεκαετίας του ’90, στο Φισκάρδο, σ’ ένα περάσμά μου από την Κεφαλλονιά προς τη Λευκάδα, μέχρι να φθάσει το πλοίο της γραμμής, βάλθηκα να βρω το σπίτι του. Τελικά το ανακάλυψα στο κέντρο του χωριού με μια εντοιχισμένη πλάκα που το προσδιορίζει και έπειτα τόλμησα να χτυπήσω δειλά την πόρτα του σπιτιού. Μου άνοιξε η Τζένια, έτσι την απεκάλεσε κάποιος άλλος που ήταν στο σπίτι. Τότε δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα για τον Καββαδία. Μόνο η αρχόμενη προβολή της φήμης του και του έργου του, μέσα αρχικά από τη μελοποίηση των στίχων του, έδινε το στίγμα της γνωριμίας με τον δημιουργό. Ούτε  βέβαια  γνώριζα τη σχέση του με την οικοδέσποινα του σπιτιού. Έριξα μια γρήγορη βιαστική ματιά στους χώρους του σπιτιού και τη βιβλιοθήκη, αντάλλαξα κάποια τυπικά λόγια και χαιρέτησα μηχανικά φεύγοντας. Κάποια άλλη φορά, ένας κάτοικος του Φισκάρδου που διετέλεσε και πρόεδρος του χωριού, σε μια κουβέντα μας όταν τον προσέγγισα να τον ρωτήσω για τον Καββαδία, μου είπε πως και εκείνος ήταν ναυτικός και είχε συνταξιδέψει μαζί του, μα δεν είχε πολλά να μου πει. Μόνο πως όταν ρώταγαν τον Καββαδία τι δουλειά κάνει στο πλοίο, έλεγε «τεμπέλης». Ασυρματιστής δηλαδή, κατά τον ίδιο.    

Αργότερα στα χρόνια που άρχιζε ουσιαστικά το συλλεκτικό μου ενδιαφέρον για τα Επτάνησα, άγγιζα και τον Καββαδία. Tο «Πούσι», στην πρώτη του έκδοση του 1947, αγοράσθηκε 30.000 δρχ. από το βιβλιοπωλείο του Δ. Ρέτσα στο Μοναστηράκι και η έκδοση αυτή αποτελεί και τη σπουδαιότερη της συλλογής μου. Όταν λίγες μέρες αργότερα βρέθηκα σε μια έκθεση βιβλίου, στο Πεδίο του Άρεως, σ’ ένα περίπτερο παλαιοπωλείου που τράβηξε το ενδιαφέρον μου, θέλησα να αξιολογήσω το απόκτημά μου και από μιαν άλλη πηγή. Ρώτησα  λοιπόν τον παλαιοπώλη αν έχει την πρώτη έκδοση από το «Πούσι» και πόσο κοστίζει. «Ναι το έχω. Κοστίζει γύρω στα 30.000 δρχ». Θεώρησα την τιμή του ακριβή και με έκπληξη τον άκουσα να λέει πως: «Όχι δεν είναι. Πριν ένα μήνα πουλήθηκε σ’ αυτή την τιμή στο Μοναστηράκι». Έτσι, άθελά μου και μέσα στην άγνοια των νόμων της αγοράς του καλού συλλεκτικού βιβλίου, είχα συντελέσει στην οικονομική αναβάθμιση του έργου. Παρακολουθώντας από τότε κατά διαστήματα τις τιμές του έργου στις δημοπρασίες, θυμάμαι πως σε μια  δημοπρασία του Σπανού γύρω στο 2000, το έργο έφθασε περίπου στις 250.000 δρχ. ποσό βέβαια εξαιρετικά ψηλό τότε, που προκλήθηκε όπως συμβαίνει άλλωστε σ’ αυτές τις περιπτώσεις από το πείσμα της απόκτησής του. Λίγο αργότερα με την πάροδο του χρόνου και κυρίως με τη μελοποίηση των στίχων του, μπήκαμε στην εποχή που το ενδιαφέρον του κόσμου κορυφώθηκε πλέον για τον ποιητή και το έργο του. Σήμερα στους συλλεκτικούς κύκλους το έργο αγγίζει την τιμή των 600ευρώ. Αυτό υποδηλώνει πως ένα έργο τέχνης αποτελεί πολλές φορές πέραν της πνευματικής του αξίας και την καλύτερη επένδυση.-

         Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Τ’ Αθάνι

Όταν σ’ αντίκρυσα από μακρυά,

του Ιόνιου θάλασσα (βαθειά)γαλάζια,

Σε παρομοίασα με κοπελιά,

γλυκιά, γεμάτη, θυμούς και νάζια.

Με τ’ ασπρογάλανα (τα)κύματα σου,

αγάλια αγκάλιαζες κάθε λιμάνι

Και μόνο έσπρωχνες από κοντά σου,

σεμνό και όμορφο χωριό τ’ Αθάνι.

Σ’ έβλεπα κάτω απο ’να βουνάκι

και σε κυνήγησα για να σε φτάσω.

Λιγάκι έλειψε....μα θα γινόμουν

χίλια συντρίμμια για να σε πιάσω.

Ώρα σε κύτταζα...Τι να την κάνη,

κακούργα κι άπονη την ομορφιά σου

Αφού είσαι άσπλαχνη κι όλο γκρεμίζεις

το χωριουδάκι που ’ναι κοντά σου;

Το ξέρεις τάχα πως από πάνω

απ’ τα θεώρατα τ’(άγρια) γκρεμνά σου.

Χωριό πανώμορφο και πικραμένο

λυώνει κυττάζοντας την ωμορφιά σου;

Αγέρι άφθονο και μυρωμένο

με μια σου ανάσα σκορπάς τριγύρω

Αλλά στην τόση την αρχοντιά σου,

ελεημοσύνη μικρή είν’ το μύρο. 

Μόνο τ’ αγέρι; τι να το κάμη;

 ζωή να δώση; όχι δε φθάνει.

Με τι παράπονο μέρα και νύχτα,

κυττάς τη θάλασσα καϊμένο Αθάνι!

[Κι αυτή αγέρωχη και ζαφειρένια

πρωί και βράδυ νάζια σου κάνει.]

Όμως φυλάξου, μη σε μαγέψη

με καμμιάς δόσης γλυκό τραγούδι

Και σε τραβήξει στην αγκαλιά της

μ’ όλες τις χάρες σου φτωχό λουλούδι.

Αύγουστος 1930 (Διονύσιος Μελάς)

Ένα αριστουργηματικό ποίημα του μεσοπολέμου του Αθανίτη δημοδιδάσκαλου Διονυσίου Μελά, με την ορθογραφία του που διασώθηκε σε καλλιτεχνική γραφή και αναδύθηκε τα τελευταία χρόνια στην λαογραφική επικαιρότητα της νήσου, μπορεί να μελοποιηθεί κατά τον ρυθμό του γνωστού ποιήματος της «Αγράμπελης» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Ζητείται λοιπόν επειγόντως μελωδός. Η στιχοκατάταξη, η παράληψη ενδιάμεσου στίχου από το πρωτότυπο ποίημα, ως πλεονασματικού, -που σημειώνεται με αγκύλες- ως και οι προσθήκες -που σημειώνονται με παρένθεση- είναι βέβαια κατά την άποψή μας αναγκαίες για την τήρηση του ανάλογου μέτρου, όχι όμως δεσμευτικές.  

Πηγή: Leovard Tο είδωλο της γης μου

Ήταν μια φορά ένας Γιάννης….

Ήταν μια φορά ένας Γιάννης
σ’ ένα πράσινο χωριό,
και δεν είχε ούτε χαΐρι,
και δεν είχε ούτε μυαλό.
Μα σα Γιάννης δίχως γνώση
τον επόνεσε η καρδιά
και του κόλλησε μεράκι
για την κόρη του παπά!...

Τ’ άκουσαν μικροί μεγάλοι
και γελούσαν:Ωχ!ωχ!ωχ!
Παλαμίδα σου μυρίζει
ντεϊμεντέ,να φας κολιό!..

Στον παπά πηγαίνει ο Γιάννης,
μια και δυο, και του μιλεί,
και την Ελενιώ γυρεύει
και το χέρι του φιλεί!
Μα ο παπάς την αγιαστούρα
παίρνει ευθύς και τον ξορκίζει
και με τη χοντρή μαγκούρα
στην αυλή τον προβοδίζει-
και κρατώντας το στειλιάρι
αναβαίνει στο πατάρι:
-Κόρη μου,να σε χαρώ,
δυο λογάκια να σου πω!..
Την αρπάζει απ’ την κοτσίδα,
την πετάει στην ανδρομίδα,
και της κάνει τα πλευρά της
μαλακά σαν την καρδιά της!..

Τ’ άκουσαν μικροί-μεγάλοι
και γελούσαν: Χα!χα!χα!
Της αγάπης τις λαχτάρες-
σουτ,και μήτε του παπά!..

Μα του Γιάννη το μεράκι
τώρα του ’γινε φαρμάκι
φεύγει, πάει μια και δυο
στο ψηλό καμπαναριό,
κάνει το σκοινί θηλειά
και κρεμιέται στα καλά!..

Κ’ η ξανθή παπαδοπούλα
έγινε καλογριούλα
το Χτωήχι στο δεξί της
κομποσκοίνι στο ζερβί της-
ξέχασε πατέρα, μάνα,
και τρελά παραμιλά:

-Χτύπα Γιάννη την καμπάνα
για ν’ αρχίσει η λειτουργιά!..

Τ’ άκουσαν μικροί-μεγάλοι
και γελούνε: Χα!χα!χα!

-Χτύπα,Γιάννη την καμπάνα
για ν’ αρχίσει η λειτουργιά!..

Παύλος Νιρβάνας

Πηγή: Αθολογία Ρ.Αποστολίδη

ΣΑΠΦΩ

Και του Λευκάτα η θάλασσα η μακραντιλαλούσα
στρωτή περίσσια απλώνεται σα σμαραγδένοι κάμποι·

τρίσβαθ’ αυγή απόκρυφη στην άβυσσό της λάμπει,
όταν τα κύματα στρωθούν και πέσει η αναρούσα.

Δίχως τραγούδια η Αλκυών πετά η κελαδούσα,
γιατί στα δάση των φυκιών, που βόσκ’ η Ιπποκάμπη,
μες στα κοράλλια, ανάμεσα στα συντεφένια θάμπη
της μαργαριταρόριζας, κοιμάται η Μούσα…η Μούσα!

Τη λύρα για παντοτινό προσκέφαλό της έχει,
ν’ ακούει και στον ύπνο της,σαν όνειρο,να τρέχει
κοινούργιος πάντα ο αντίλαλος απ’ τα παλιά της πάθη.

Κι ο ήλιος όλο του το φως επάνω της μαζεύει·
θαρρείς και είναι ο Φάωνας…μετάνιωσε κι εστάθη
και της νεκρής αγάπης του την κεφαλή χαϊδεύει.

Ιωάννης Γρυπάρης

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Επίσκοπος Νικολάι Βελιμίροβιτς

O Νικολάι Βελιμίροβιτς θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της Σερβίας. Γεννήθηκε στο χωριό Lelic του Valjevo την στις 23 Δεκεμβρίου 1880  (5^η Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο) και ήταν το πρώτο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας, με το όνομα Νικόλα. Ο πατέρας του Dragomir (Ειρηναίος) ήταν μορφωμένος χωρικός, γραμματέας και επιχειρηματίας της περιοχής. Την θρησκευτική ανατροφή του την όφειλε στη μητέρα του Κατερίνα.Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του που στεγάζονταν στο κοντινό μοναστήρι του Celije ως οικότροφος, στη συνέχεια φοίτησε στο γυμνάσιο του Valjevo ως την έκτη τάξη και ακολούθως γράφτηκε στη θεολογική σχολή του Βελιγραδίου. Με το τέλος των σπουδών του διορίστηκε για λίγο δάσκαλος σε ένα κοντινό χωριό του Valjevo, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη συγγραφή και συνεργασία με περιοδικά. Στη συνέχεια ως άριστος και προικισμένος φοιτητής, εξασφάλισε μια υποτροφία στη Βέρνη της Ελβετίας, όπου εδώ βρήκε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για μάθηση και μελέτη, έχοντας εξασφαλίσει παράλληλα μια αξιοπρεπή διαβίωση. Μετά τις κολεγιακές του σπουδές κατέθεσε την διδακτορική του διατριβή στη Θεολογία (1908) με θέμα «Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως βασικό δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας». Από την Ελβετία στην Αγγλία, όπου τελειώνει τη Φιλοσοφία στην Οξφόρδη (1909) και επιστροφή στο Βελιγράδι, όπου αντιμετωπίσθηκε με μικρότητα και απαξίωση, αφού κανένα δίπλωμα δεν του αναγνωρίστηκε, γιατί δεν είχε…τελειώσει το οκταθέσιο γυμνάσιο. Έτσι αναγκάστηκε να φοιτήσει σε γυμνάσιο για να πάρει το απολυτήριο και έπειτα εργάστηκε ως θεολογικός δικηγόρος και καθηγητής γλωσσών. Ένα επεισόδιο με την υγεία του τον οδήγησε, μετά από αίσιο τέλος, στο μοναστήρι της Rakovica που στις 20-12-09 λαμβάνει το μοναστικό χρίσμα και το μοναστικό του όνομα Νικολάι. Μετά απ’ αυτό, με πρόταση του μητροπολίτη Σερβίας Δημητρίου  πηγαίνει να σπουδάσει στη Πνευματική Ακαδημία της Πετρούπολης, χωρίς όμως να αποκαλύψει τις σπουδές του στην Ευρώπη, ούτε και την συστατική επιστολή του Πατριάρχη, παραμένοντας άγνωστος μεταξύ των φοιτητών. Οι καθηγητές του εντυπωσιάζονται από τις γνώσεις και τα ταλέντα του και ο Μητροπολίτης  Πετρούπολης του χορηγεί ένα δωρεάν ταξιδιωτικό εισιτήριο για να γνωρίσει σχεδόν όλη τη Ρωσία.
Επιστρέφει στη Θεολογική Σχολή Βελιγραδίου, ενώ παράλληλα αρχίζει μια σειρά από κηρύγματα σε εκκλησίες της πόλης. Το 1912 επισκέπτεται την Βοσνία-Ερζεγοβίνη που την κατέχουν οι Αυστριακοί, όπου εμψυχώνει με το λόγο του τους σκλαβωμένους Σέρβους της περιοχής. Από το 1912-1914 ο Νικολάι Βελιμίροβιτς συμμετέχει στον αγώνα που δίνει η χώρα του. Το 1915 με την προτροπή του στρατηγού Νικόλα Πάσιτς πηγαίνει στην Αμερική και Αγγλία ως το 1919, για να στηρίξει τον δίκαιο αγώνα των Σέρβων απέναντι στην Αυστριακή προπαγάνδα. Πραγματοποιεί διαλέξεις σε ιδρύματα, εκκλησίες, πανεπιστήμια, μερικές από τις οποίες συγκέντρωσε και δημοσίευσε σε βιβλία στα Αγγλικά. Με το τέλος του πολέμου το 1919, εκλέγεται Μητροπολίτης  Ζίτσης στο Κράλιεβο στην κεντρική Σερβία και από το επόμενο έτος τοποθετείται στην επισκοπή Oχρίδος. Απ’ εδώ ξεκινά μια έντονη διπλωματική-εκκλησιαστική δραστηριότητα. Διδάσκει, κηρύττει και πραγματοποιεί φιλανθρωπικό έργο, συνθέτει επίσης πολλά ποιήματα, ύμνους και ακολουθίες. Έρχεται σε επαφή με τον Ορθόδοξο Βυζαντινό κόσμο του Αγίου Όρους και της Ελλάδας και συγγράφει τα μεγάλα του έργα, ανάμεσα στα οποία :«Οι προσευχές στη Λίμνη» και «Ο Πρόλογος της Οχρίδας». Το 1934 ανασύστησε το μοναστήρι της Ζίτσης και επανέφερε σε λειτουργικότητα μια σειρά μοναστηριών της κεντρικής Σερβίας, στο φαράγγι Cvcarsko-Kablarska που αποτελούν το Σερβικό Άγιο Όρος.
Το 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Σερβία έχοντας  προσωπική εντολή του Χίτλερ: «Καταστρέψτε την κορυφή της Ορθόδοξης εκκλησίας». Στις 12-7-1941 οι Γερμανοί μπήκαν στο μοναστήρι της Ζίτσης, συνέλαβαν τον επίσκοπο Νικολάι και τον περιόρισαν αρχικά στο μοναστήρι της Λιουμποστίντζα, που είχε κτίσει η βασίλισσα Μιλάζα -γυναίκα του βασιλιά Λάζαρου- κοντά στο Krusevaz.  Αργότερα, στις 3-12-42 τον μετέφεραν στο μοναστήρι Vojlovica, κοντά στο Pancevo, όπου ο επίσκοπος πέραν των υποχρεώσεών του, έγραψε διάσημα έργα και διόρθωσε τη μετάφραση της Αγίας Γραφής του Vuk Karadzic. Στη συνέχεια δε στις 15-9-1944 τον έστειλαν μαζί με τον Πατριάρχη Γαβριήλ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου υπέστη κακουχίες και βασανιστήρια, ως την απελευθέρωσή του στις 8-5-1945 από τους Αμερικανούς. Ο επίσκοπος Νικολάι περιπλανήθηκε στις ευρωπαϊκές  χώρες, αφού δεν ήθελε να επιστρέψει στη Σερβία που είχε εν τω μεταξύ επικρατήσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Μετά την Αγγλία πήγε πάλι στην Αμερική (1946) και συνέχισε το ιεραποστολικό και συγγραφικό του έργο. Τις  τελευταίες μέρες του πέρασε στη ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου κοιμήθηκε τις 5/18-3-1956.
Η σωρός του μεταφέρθηκε και ενταφιάσθηκε στο σερβικό μοναστήρι του Αγίου  Σάββα στο Λίμπερτβιλ του Ιλλινόις. Η Σερβία είχε αποκτήσει ένα σύγχρονο Άγιο, τον μεγαλύτερο μετά τον Άγιο Σάββα. Η μετακομιδή των λειψάνων του έγινε το 1991 στον τόπο της καταγωγής του τo Lelic στη Σερβία, στο μοναστήρι του Celije μέσα στον ναό που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο.Τον Μάιο του 2003 η εκκλησία της Σερβίας τον ανακήρυξε Άγιο με την 5/18^η Μαρτίου να τιμά τη μνήμη του.

Διδαχές και Ρητά του Νικολάι Βελιμίροβιτς  

Για την Ευρώπη 

Kαλός γνώστης της γεωπολιτικής στην εποχή του που την βλέπει μέσα από το πρίσμα της χριστιανικής διδασκαλίας και με τεράστια εμπειρία από την παραμονή του για χρόνια στην Ευρώπη και Αμερική, κατάθεσε το καταστάλαγμα των απόψεών του για τη γηραιά ήπειρο ανάμεσα σε άλλα και με τα παρακάτω ενδεικτικά λόγια: “Η Ευρώπη δεν ευχαρίστησε τον Χριστό με φως, αλλά με σκοτάδι. Τον ευχαρίστησε με θλίψη αντί χαρά. Τον ευχαρίστησε όπως οι Γαδαρηνοί, τους οποίους ο Χριστός ελευθέρωσε από τη δαιμονική λεγεώνα και εκείνοι τον παρακάλεσαν να φύγει από κοντά τους. Και Εκείνος έφυγε χωρίς να πει μια λέξη. Κατάρα έμεινε σ’ αυτή την περιοχή. Η περιοχή των Γαδαρηνών, που κάποτε ήταν εύφορη και πλούσια, σήμερα είναι μία γκρίζα καταραμένη έρημος. Οι Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει από κοντά τους, ενώ οι Ευρωπαίοι δεν τον παρακαλούν να φύγει, αλλά τον διώχνουν με κάθε τρόπο. Τον διώχνουν από τα σχολεία, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, από την πολιτική, τα φιλμ, την επιστήμη και από την επηρμένη κουλτούρα τους. Τον διώχνουν με τις σκέψεις, με τα λόγια τους και με τα έργα τους, ένας-ένας και όλοι μαζί. Τι θα συμβεί στην Ευρώπη που εγκατέλειψε τον Χριστό και επέστρεψε στον παλαιό, σκοτεινό και μωρό παγανισμό; Η απάντηση στο ερώτημα, υπάρχει έμμεσα στο Ευαγγέλιο. Θα συμβεί το ίδιο που συνέβη στην Καπερναούμ, που ήταν πόλη με μεγάλο πολιτισμό, πλούσια, οργανωμένη, χαρούμενη, περήφανη για την ακμή της. Ο Χριστός σφράγισε την πορεία της με τα παρακάτω λόγια: «Και εσύ, Καπερναούμ, που υψώθηκες ως τα ουράνια, θα κατεβείς στα τρίσβαθα του Άδη. Πλην σε βεβαιώνω πως ο Θεός την ημέρα της κρίσεως θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια για τα Σόδομα παρά για σένα» (Ματθ. 11:23)[…………….]. Στενοχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα γκρεμιστούν, θα καταστραφούν, και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και ουρλιαχτά από τσακάλια. Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πως εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε. Τη στιγμή που νόμισε πως απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν και που έχασε όλη της τη δύναμη”. 

 Ρητά 

Ο Θεός είναι στην κορυφή, ο Σατανάς είναι στο βάθος, ο άνθρωπος είναι στη μέση. Εάν το θέλει ο Θεός, μπορεί να είναι πάνω, κάτω και στη μέση. Αν ο Σατανάς θέλει, μπορεί να είναι κάτω και στη μέση. Αν ο άνθρωπος θέλει, μπορεί να είναι σαν τον Θεό παντού, στη μέση, πάνω ή κάτω.  

Μόνο ένας μισόκαλος άνθρωπος μπορεί να απογοητευτεί σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά ένας εντελώς καλός άνθρωπος δεν είναι ποτέ απογοητευμένος, γιατί ποτέ δεν περιμένει ανταμοιβή για τις καλές του ενέργειες. 

Όταν περάσετε μπροστά από τον τάφο ενός ανθρώπου που πέθανε για το Σταυρό και την Ελευθερία, θα πρέπει να κλίνετε το κεφάλι σας χαμηλά και όταν περάσετε μπροστά από το παλάτι ενός ανθρώπου που ζει για πλούτο και ευχαρίστηση γυρίστε μόνο το κεφάλι σας προς την άλλη. 

Να είστε τόσο υπομονετικός όσο ένα βόδι, τόσο γενναίος σαν λιοντάρι, τόσο εργάτης σαν μέλισσα και χαρούμενος σαν πουλί. 

Βοηθήστε τον ζητιάνο. Δεν είναι ζητιάνος επειδή ο Θεός δεν μπορεί να ταΐσει όλα τα παιδιά Του, αλλά επειδή τον έβαλε ως ζητιάνο στο δρόμο για να δοκιμάσει την καρδιά σου. 

Μεγάλη ορθόδοξη προσωπικότητα ο Άγιος, άφησε πίσω του πνευματικά παιδιά που με τη σειρά τους σημάδεψαν την εκκλησιαστική ιστορία της σύγχρονης Σερβίας, γαλουχημένα παράλληλα με την ελληνική εκκλησιαστική και κλασική παιδεία, όπως ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Ειρηναίος Μπούλοβιτς, ο Αμφιλόχιος Ράντοβιτς, κ.ά. 

Πηγή:Leovard To είδωλο της γης μου
 

Μνήμη Αγίου Σεραφείμ Σαρώφ

Ο Άγιος Σεραφείμ Σαρώφ κατά κόσμο Πρόχορος, γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας το 1759 από ευκατάστατους γονείς. Μεγαλώνοντας κληρονόμησε τις χριστιανικές αρετές των γονέων του και κυρίως την ευσέβειά τους. Σε ηλικία δέκα ετών αρρώστησε ξαφνικά βαριά, χωρίς ελπίδα αναρρώσεως. Τότε είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία υποσχέθηκε ότι θα τον θεραπεύσει. Σε μια λιτανεία, έτυχε να περνά έξω από την οικία του μικρού Πρόχορου η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, αλλά την στιγμή εκείνη έπιασε δυνατή βροχή, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί η εικόνα στην αυλή του σπιτιού του. Το άρρωστο παιδί πέρασε κάτω από την εικόνα με τη βοήθεια της μητέρας του και πολύ γρήγορα αποκαταστάθηκε η υγεία του. Το γεγονός αυτό ήταν καθοριστικό για τον μικρό, που αποφασίζει να μονάσει στη μονή Σαρώφ στην επαρχία Tambov. Εδώ παραμένει οκτώ χρόνια ως το 1786 που κείρεται μοναχός με το όνομα Σεραφείμ και στη συνέχεια χειροτονείται διάκονος, έτσι ενώ την ημέρα στη μονή κάνει όλες διακονίες που απαιτεί το μοναστήρι, από το βράδυ ως το πρωί αποσύρεται στο κοντινό δάσος σε μια ξύλινη παράγκα, όπου προσεύχεται ανελλιπώς. Σε επτά χρόνια χειροτονείται ιερέας και αποσύρεται πλέον μόνιμα στο δάσος του Σαρώφ για δέκα πέντε χρόνια σε τέλεια απομόνωση και αδιάλειπτη προσευχή, τρώγοντας μέλι, ρίζες και άγρια βατόμουρα, αναπτύσσοντας δε επιπλέον και προορατικό χάρισμα, δεχόμενος παράλληλα αρκετούς που είχαν ακούσει για αυτόν κι άρχισαν να τον επισκέπτονται για να ζητήσουν την ευχή του. Αυτός τους δέχονταν ευχαρίστως, τους παρηγορούσε και τους εμψύχωνε. Κάποτε έγινε στόχος κακοποιών που τον κτύπησαν και τον άφησαν αναίσθητο. Όταν μετ’ ολίγον επέστρεψαν να τον αποτελειώσουν, τον βρήκαν να βαδίζει υπό την επιτήρηση μιας τεράστιας αρκούδας. Επιστρέφει πάλι στο μοναστήρι και για άλλα δέκα πέντε χρόνια είναι σε απομόνωση, πνευματική ανάβαση και προσευχή, διατελώντας εν σιωπή (για τα πρώτα πέντε χρόνια) και εν θαυματουργία.  Και μετά τον θάνατο του στις 2 Ιανουαρίου 1833 τα θαύματα εξακολούθησαν. 

Το καλοκαίρι του 1903 έπειτα από συζητήσεις  ετών, με απόφαση της  Ιεράς Σύνοδου  της Ρωσίας, ο στάρετς Σεραφείμ κατατάσσεται μεταξύ των Αγίων, και το καλοκαίρι εκείνου του χρόνου  με λαμπρές εκδηλώσεις παρουσία του Τσάρου Νικολάου Β΄ μεταφέρθηκαν τα λείψανά του από τον τάφο του στο νεκροταφείο στην εκκλησία της Μονής που ήταν κτισμένη από μεγάλους κάτασπρους λίθους, δίπλα από τις όχθες του Sarova, τα νερά του οποίου θεωρούνταν θεραπευτικά,  γιατί συχνά ο Σεραφείμ έπαιρνε εκεί το λουτρό του. Στα νερά εκείνα του ποταμού, λούστηκε τότε και η Αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα που μετά από ένα έτος απέκτησε γιο. Με την απόκτηση όμως εκείνου του γιου, η ζωή του αυτοκρατορικού ζεύγους μεταβλήθηκε σε ένα μαρτύριο, γιατί ο μικρός γιος έπασχε από αιμοφυλία, όπως πολύ πιθανόν έπασχαν και οι λοιπές τέσσερις αδερφές του. Tο γεγονός της τίμησής του  από τον Τσάρο, το είχε προφητεύσει ο Άγιος Σεραφείμ λίγο πριν την κοίμησή του που είχε προείπει ότι: «Τον τσάρο που θα με δοξάσει, θα τον δοξάσω.» Και πράγματι ο τσάρος Νικόλαος Β΄ δοξάστηκε αργότερα με το μαρτύριό του το 1918.-

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

“ …τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει

τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.”

Από την Α΄ έκδοση των ποιημάτων του Καβάφη, του εκδοτικού οίκου Αλεξανδρινή Τέχνη, στην Αλεξάνδρεια το 1935, σε φιλολογική επιμέλεια Ρίκα Σεγκοπούλου,  σύζυγος τού κληρονόμου του Αλέκου Σεγκόπουλου, που διετέλεσε και άτυπη γραμματέας τού Καβάφη.Το πορτραίτο του Καβάφη (λιθογραφία) και τα κοσμήματα του βιβλίου, έγιναν από τον Τάκη Καλμούχο που έζησε στην Αλεξάνδρεια και την Αίγινα, όπου φιλοτέχνησε και τον Ν.Καζαντζάκη.

Καλή Χρονιά