Τις νύχτες όταν όλοι κοιμούνται

Τις νύχτες όταν όλοι κοιμούνται
κι εγώ γελιέμαι πως ο Θεός μ’ ακούει και προσεύχομαι,
πόσες φορές δε ζήτησα
πόσες φορές δεν παρακάλεσα:
 
Θεέ μου, κάνε με πιό απλόν

πάρε αυτό το κορμί και τσάκισέ το
σπάσε μου τα κόκαλά μου, αφάνισε το δέρμα μου
πάρε αυτή την πολύπλοκη καρδιά και κάν’ την στάχτη
κάνε μου λιώμα το κρανίο
δώσε ένα τέλος στο τυραννισμένο μου μυαλό-
κι ύστερα κάνε με από την αρχή
γέννησέ με ξανά όπως δε μ’ έκαμεν η μάνα μου,
κάνε με απλόν και μονοκόμματο
όπως κομμένον άγριο βράχο σε φαράγγι.

Ανέστης Ευαγγέλου

«Η Μακεδονία δεν είναι ελληνική.

Είναι η ίδια η Ελλάδα» 

Τον Μάρτιο του 2008 στη συγκέντρωση της Επιτροπής Μακεδονικού Αγώνα που έγινε στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο της Θεσσαλονίκης, μίλησαν ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο Στέλιος Παπαθεμελής και ο Κώστας Ζουράρις. Στo video που ακολουθεί παρατίθονται αποσπάσματα από την ομιλία του Στέλιου Παπαθεμελή που υποδηλώνει με επιχειρήματα και συναισθηματισμό την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Διδαχή για τους μικρόνοες, αμνήμονες και ρυπαρούς των καιρών μας, για τα ανιστόρητα πολιτικά ανδρείκελα που ψηλώνουν το μπόι τους περισσότερο απ’ την Ιστορία και τους νόμους της.

                                                                      

Το μικρό μοναστήρι της Σεϊδανάγιας 

Η Παναγιά Σεϊδανάγια  

Το  μικρό μοναστήρι της Παναγίας Σεϊδανάγιας, κρυμμένο στα στενά της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ, πήρε το όνομά του από την ομώνυμο εικόνα που βρίσκεται εδώ. Αρχικά η εικόνα ήταν στον μεγάλο και παγκοσμίου φήμης Μοναστήρι της Παναγίας της Σεϊδανάγιας (Αγίας Δέσποινας)πλησίον της Δαμασκού, που οικοδομήθηκε από τον Ιουστινιανό, από όπου εξαφανίσθηκε χωρίς να την πάρει κανείς. Όταν ήρθαν κάποτε Σύριοι προσκυνητές στην Ιερουσαλήμ, είδαν την εικόνα και ζήτησαν από τον Πατριάρχη την άδεια να την μεταφέρουν στην Συρία. Η άδεια δόθηκε αλλά η εικόνα ξαναβρέθηκε με θαυμαστό τρόπο πίσω στη θέση της. Έτσι παρέμεινε εδώ και πήρε και το όνομά της το μοναστήρι που βρίσκεται σε ελληνικά χέρια (γυναικείο).Η εικόνα θαυματουργεί για την απόκτηση τέκνων.Το μοναστήρι αρχικά κτίσθηκε από την Αγία Ελένη προς τιμή της Αγίας Άννας στο σημείο που ήταν το πατρικό σπίτι της όπου έμεναν και οι γονείς της Ματθάν και Μαριάμ. Το μοναστήρι ανακαινίστηκε από τον Πατριάρχη  Άνθιμο στα τέλη του 18^ου αιώνος.Το Καθολικό του μοναστηριού είναι αφιερωμένο στην Υπαπαντή του Κυρίου και το μοναδικό παρεκκλήσι στους Αγίους Πάντες. Εδώ υπάρχει και η μοναδική στον κόσμο εικόνα της γιαγιάς της Παναγίας η Αγία Μαρία.

H Αγία Μαρία


Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

H πρώτη του πατρίδα

Σ’ εκείνον τον μακρύδρομο τ’ αρχοντικά διωγμένα
και ’κειά που ξεχαστήκανε, βουβά κι αραχνιασμένα.
Μόνο μια πλάκα παγερή, στο γέρικο το σπίτι:
«ο Παλαμάς γεννήθηκε στις δεκατρείς Γενάρη».

Τι σεριανέβεις από δω και τι να σελλογάσαι,
να δεις τις γρίλιες ξάνυχτες, τη ξώπορτα συρμένη,
πάνω στο μπροστομπάλκονο τον γέρο το λογιάρη,
με τα δασά τα φρύδια του και το χαμνό το γένι,
το σκεφτικό το βλέμμα του, το χρόνο φέρνει πίσω·
το Μισολόγγι, πού ’λεγε για δεύτερη πατρίδα.

Την πρώτη του την άφηκε στα παιδικά του μάτια,
που ’πλεξε λόγια νογερά, στο βοερό λιμάνι
και πλάτιαζε τη θάλασσα απ’ τα ψηλά τ’ αλώνια.

Τα πρώτα του τα όνειρα, μια ζωγραφιά απομένει,
που ’δε τη μάνα του νεκρή και τον πατέρα αντάμα
να χάνεται στη μοναξά· στης ορφανιάς το γύρισμα
περίσσεψε το πόνεμα στου φευγιωμού το δάκρυ,
που ξενικοί τού πάτησαν το σπίτι που ’χε κλάψει. 

Το παραπάνω ποίημα, με μια ιστορία τριάντα χρόνων, γράφτηκε από τον Γιάννη Λιβαθινό, ζωγράφο, αγιογράφο και ποιητή, ενεργό μέλος του Συλλόγου Καλών Τεχνών Πάτρας «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ».

Λάτρης του ποιητή και συλλέκτης προσωπικών του αντικειμένων εδώ και πενήντα χρόνια, ο Γ. Λιβαθινός είναι μοναδικός θαυμαστής του ποιητή ανά το πανελλήνιο. Πολεμώντας επί δεκαετίες την κακοδαιμονία του τόπου και την κρατική αδιαφορία και γραφειοκρατία, κατόρθωσε να  πρωτοστατήσει στη διάσωση του ιστορικού διώροφου νεοκλασικού σπιτιού του 1840 της «οδού Κορίνθου» στην Πάτρα, όπου ο ποιητής γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια, ενώ συνεχίζει να αγωνίζεται για την μετονομασία του κεντρικού αυτού δρόμου της πόλης σε «Οδός Κωστή Παλαμά». Σήμερα πλέον, το σπίτι έχει αγορασθεί και έχει αναδειχθεί από ιδιώτη επιχειρηματία με καταγωγή από την πόλη, ενώ παράλληλα έχει ιδρυθεί η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς (ΣΓΚΠ) με σκοπό τη μελέτη και διάδοση του έργου του ποιητή. 

Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου

Μια …συνάντηση με τον ποιητή  Ν. Καββαδία 

     Με τον Καββαδία με συνδέει αρχικά εκείνη η ιδιορρυθμία της ποίησής του, όπως άλλωστε και τον καθένα που θα την γνωρίσει, και έπειτα ένα συλλεκτικό ενδιαφέρον για τα βιβλία του. Ίσως αυτός ο ενθουσιασμός μαζί του, που έχει κατακλείσει τον κόσμο και κυρίως τους νεότερους να είναι και λίγο επίπλαστος, φτιαγμένος απ’ τα μέσα προβολής, μα είναι αλήθεια πως το διαφορετικό ύφος της ποίησής του ανταποκρίνεται στον σφυγμό της εποχής μας.

     Στις αρχές περίπου της δεκαετίας του ’90, στο Φισκάρδο, σ’ ένα περάσμά μου από την Κεφαλλονιά προς τη Λευκάδα, μέχρι να φθάσει το πλοίο της γραμμής, βάλθηκα να βρω το σπίτι του. Τελικά το ανακάλυψα στο κέντρο του χωριού με μια εντοιχισμένη πλάκα που το προσδιορίζει και έπειτα τόλμησα να χτυπήσω δειλά την πόρτα του σπιτιού. Μου άνοιξε η Τζένια, έτσι την απεκάλεσε κάποιος άλλος που ήταν στο σπίτι. Τότε δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα για τον Καββαδία. Μόνο η αρχόμενη προβολή της φήμης του και του έργου του, μέσα αρχικά από τη μελοποίηση των στίχων του, έδινε το στίγμα της γνωριμίας με τον δημιουργό. Ούτε  βέβαια  γνώριζα τη σχέση του με την οικοδέσποινα του σπιτιού. Έριξα μια γρήγορη βιαστική ματιά στους χώρους του σπιτιού και τη βιβλιοθήκη, αντάλλαξα κάποια τυπικά λόγια και χαιρέτησα μηχανικά φεύγοντας. Κάποια άλλη φορά, ένας κάτοικος του Φισκάρδου που διετέλεσε και πρόεδρος του χωριού, σε μια κουβέντα μας όταν τον προσέγγισα να τον ρωτήσω για τον Καββαδία, μου είπε πως και εκείνος ήταν ναυτικός και είχε συνταξιδέψει μαζί του, μα δεν είχε πολλά να μου πει. Μόνο πως όταν ρώταγαν τον Καββαδία τι δουλειά κάνει στο πλοίο, έλεγε «τεμπέλης». Ασυρματιστής δηλαδή, κατά τον ίδιο.    

Αργότερα στα χρόνια που άρχιζε ουσιαστικά το συλλεκτικό μου ενδιαφέρον για τα Επτάνησα, άγγιζα και τον Καββαδία. Tο «Πούσι», στην πρώτη του έκδοση του 1947, αγοράσθηκε 30.000 δρχ. από το βιβλιοπωλείο του Δ. Ρέτσα στο Μοναστηράκι και η έκδοση αυτή αποτελεί και τη σπουδαιότερη της συλλογής μου. Όταν λίγες μέρες αργότερα βρέθηκα σε μια έκθεση βιβλίου, στο Πεδίο του Άρεως, σ’ ένα περίπτερο παλαιοπωλείου που τράβηξε το ενδιαφέρον μου, θέλησα να αξιολογήσω το απόκτημά μου και από μιαν άλλη πηγή. Ρώτησα  λοιπόν τον παλαιοπώλη αν έχει την πρώτη έκδοση από το «Πούσι» και πόσο κοστίζει. «Ναι το έχω. Κοστίζει γύρω στα 30.000 δρχ». Θεώρησα την τιμή του ακριβή και με έκπληξη τον άκουσα να λέει πως: «Όχι δεν είναι. Πριν ένα μήνα πουλήθηκε σ’ αυτή την τιμή στο Μοναστηράκι». Έτσι, άθελά μου και μέσα στην άγνοια των νόμων της αγοράς του καλού συλλεκτικού βιβλίου, είχα συντελέσει στην οικονομική αναβάθμιση του έργου. Παρακολουθώντας από τότε κατά διαστήματα τις τιμές του έργου στις δημοπρασίες, θυμάμαι πως σε μια  δημοπρασία του Σπανού γύρω στο 2000, το έργο έφθασε περίπου στις 250.000 δρχ. ποσό βέβαια εξαιρετικά ψηλό τότε, που προκλήθηκε όπως συμβαίνει άλλωστε σ’ αυτές τις περιπτώσεις από το πείσμα της απόκτησής του. Λίγο αργότερα με την πάροδο του χρόνου και κυρίως με τη μελοποίηση των στίχων του, μπήκαμε στην εποχή που το ενδιαφέρον του κόσμου κορυφώθηκε πλέον για τον ποιητή και το έργο του. Σήμερα στους συλλεκτικούς κύκλους το έργο αγγίζει την τιμή των 600ευρώ. Αυτό υποδηλώνει πως ένα έργο τέχνης αποτελεί πολλές φορές πέραν της πνευματικής του αξίας και την καλύτερη επένδυση.-

         Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Τ’ Αθάνι

Όταν σ’ αντίκρυσα από μακρυά,

του Ιόνιου θάλασσα (βαθειά)γαλάζια,

Σε παρομοίασα με κοπελιά,

γλυκιά, γεμάτη, θυμούς και νάζια.

Με τ’ ασπρογάλανα (τα)κύματα σου,

αγάλια αγκάλιαζες κάθε λιμάνι

Και μόνο έσπρωχνες από κοντά σου,

σεμνό και όμορφο χωριό τ’ Αθάνι.

Σ’ έβλεπα κάτω απο ’να βουνάκι

και σε κυνήγησα για να σε φτάσω.

Λιγάκι έλειψε....μα θα γινόμουν

χίλια συντρίμμια για να σε πιάσω.

Ώρα σε κύτταζα...Τι να την κάνη,

κακούργα κι άπονη την ομορφιά σου

Αφού είσαι άσπλαχνη κι όλο γκρεμίζεις

το χωριουδάκι που ’ναι κοντά σου;

Το ξέρεις τάχα πως από πάνω

απ’ τα θεώρατα τ’(άγρια) γκρεμνά σου.

Χωριό πανώμορφο και πικραμένο

λυώνει κυττάζοντας την ωμορφιά σου;

Αγέρι άφθονο και μυρωμένο

με μια σου ανάσα σκορπάς τριγύρω

Αλλά στην τόση την αρχοντιά σου,

ελεημοσύνη μικρή είν’ το μύρο. 

Μόνο τ’ αγέρι; τι να το κάμη;

 ζωή να δώση; όχι δε φθάνει.

Με τι παράπονο μέρα και νύχτα,

κυττάς τη θάλασσα καϊμένο Αθάνι!

[Κι αυτή αγέρωχη και ζαφειρένια

πρωί και βράδυ νάζια σου κάνει.]

Όμως φυλάξου, μη σε μαγέψη

με καμμιάς δόσης γλυκό τραγούδι

Και σε τραβήξει στην αγκαλιά της

μ’ όλες τις χάρες σου φτωχό λουλούδι.

Αύγουστος 1930 (Διονύσιος Μελάς)

Ένα αριστουργηματικό ποίημα του μεσοπολέμου του Αθανίτη δημοδιδάσκαλου Διονυσίου Μελά, με την ορθογραφία του που διασώθηκε σε καλλιτεχνική γραφή και αναδύθηκε τα τελευταία χρόνια στην λαογραφική επικαιρότητα της νήσου, μπορεί να μελοποιηθεί κατά τον ρυθμό του γνωστού ποιήματος της «Αγράμπελης» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Ζητείται λοιπόν επειγόντως μελωδός. Η στιχοκατάταξη, η παράληψη ενδιάμεσου στίχου από το πρωτότυπο ποίημα, ως πλεονασματικού, -που σημειώνεται με αγκύλες- ως και οι προσθήκες -που σημειώνονται με παρένθεση- είναι βέβαια κατά την άποψή μας αναγκαίες για την τήρηση του ανάλογου μέτρου, όχι όμως δεσμευτικές.  

Πηγή: Leovard Tο είδωλο της γης μου

Ήταν μια φορά ένας Γιάννης….

Ήταν μια φορά ένας Γιάννης
σ’ ένα πράσινο χωριό,
και δεν είχε ούτε χαΐρι,
και δεν είχε ούτε μυαλό.
Μα σα Γιάννης δίχως γνώση
τον επόνεσε η καρδιά
και του κόλλησε μεράκι
για την κόρη του παπά!...

Τ’ άκουσαν μικροί μεγάλοι
και γελούσαν:Ωχ!ωχ!ωχ!
Παλαμίδα σου μυρίζει
ντεϊμεντέ,να φας κολιό!..

Στον παπά πηγαίνει ο Γιάννης,
μια και δυο, και του μιλεί,
και την Ελενιώ γυρεύει
και το χέρι του φιλεί!
Μα ο παπάς την αγιαστούρα
παίρνει ευθύς και τον ξορκίζει
και με τη χοντρή μαγκούρα
στην αυλή τον προβοδίζει-
και κρατώντας το στειλιάρι
αναβαίνει στο πατάρι:
-Κόρη μου,να σε χαρώ,
δυο λογάκια να σου πω!..
Την αρπάζει απ’ την κοτσίδα,
την πετάει στην ανδρομίδα,
και της κάνει τα πλευρά της
μαλακά σαν την καρδιά της!..

Τ’ άκουσαν μικροί-μεγάλοι
και γελούσαν: Χα!χα!χα!
Της αγάπης τις λαχτάρες-
σουτ,και μήτε του παπά!..

Μα του Γιάννη το μεράκι
τώρα του ’γινε φαρμάκι
φεύγει, πάει μια και δυο
στο ψηλό καμπαναριό,
κάνει το σκοινί θηλειά
και κρεμιέται στα καλά!..

Κ’ η ξανθή παπαδοπούλα
έγινε καλογριούλα
το Χτωήχι στο δεξί της
κομποσκοίνι στο ζερβί της-
ξέχασε πατέρα, μάνα,
και τρελά παραμιλά:

-Χτύπα Γιάννη την καμπάνα
για ν’ αρχίσει η λειτουργιά!..

Τ’ άκουσαν μικροί-μεγάλοι
και γελούνε: Χα!χα!χα!

-Χτύπα,Γιάννη την καμπάνα
για ν’ αρχίσει η λειτουργιά!..

Παύλος Νιρβάνας

Πηγή: Αθολογία Ρ.Αποστολίδη