Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε

Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας· χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας.

Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως· χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.

Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα· χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.

Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν· χαῖρε, ὅτι τὸν πολύῤῥητον ἀναβλύζεις ποταμόν.

Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος· χαῖρε, τῆς βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐγείρονται τρόπαια· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.

Χαῖρε Νύμφη, ἀνύμφευτε.

AΠΟΒΡΑΔΟ

Στο Βατοπέδι, όταν ο ήλιος γύρει
κι αρχίζει να δροσίζει, οι γέροι μοναχοί
βγαίνουν και κάθοντ’ ένας –ένας στα μπαλκόνια.
Μόνοι και σιωπηλοί κοιτάζουνε τον κόρφο
με τα επάργυρα νερά, τα ησυχασμένα
και πέρα τα βουνά που αρχίζουν να σκουραίνουν.
Ποιος ξέρει τι να συλλογιούνται αυτή την ώρα.

Είναι τόση η γαλήνη κ’ η ομορφιά τριγύρω
που ο νους κολλά στη γη σαν πεταλούδα
στο μέλι. Ίσως ν’ αναλογίζονται με θλίψη
πως πέρασαν τα χρόνια και θα πρέπει
σε λίγο πια ν’ αφήσουνε τον κόσμο
όπου τόσο γλυκά έρχετ’ η νύχτα.

Η αιωνιότητα είναι τ’ άγνωστο. Μιας ζωής
άσκηση δεν δυνήθηκε ν’ ανοίξει

μήτε ρωγμή στο σκοτεινό περίβλημά της.

   Γ. Μανουσάκης

Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου

                 ΧΙΟΣ                                

                                                                  Στο φίλο μου Κουρουνιώτη

                                                                                            για την ωραία πατρίδα του.

                 Ωραίο νησί! και λέγοντας μονάχα τ’  όνομα σου
                 με περιχούν τ’ ανθόνερα και τα ροδόσταμά σου
                 γεμίζουν οι παλάμες μου με γιασεμιά ανθισμένα
                 σφαλούν απ’ τη μαστίχα σου τα μάτια μεθυσμένα
                 κι ακούν τ’ αυτιά μου ένα παλιό τραγούδι αγάλι-αγάλι
                 τραγούδι για τις Χιώτισσες που πλένουν στ’ ακρογιάλι
                 και, δείχνοντας αστόχαστα το ποδοστράγαλό τους,
                 κάνουν τους ναύτες που περνούν να χάνουν το μυαλό τους.

                Ωραίο νησί! αν δε φόρεσες δαφνόκλαδα, σου φτάνει
                για δόξα σου το ακάνθινο του μαρτυρίου στεφάνι.
                Τα γιασεμιά κοκκίνισαν το χρόνο της σφαγής σου,
                πίνοντας αίμα αντί νερό στη ρημαγμένη γη σου.
                Τα χελιδόνια πέρασαν χωρίς να σταματήσουν,
                μη ξέροντας στο χαλασμό που τις φωλιές να χτίσουν.
                Κι ο ναύτης που ξετρέλανες, ξαναγυρνώντας πάλι,
                δεν είδε ούτε μια Χιώτισσα να πλένει στ’ ακρογιάλι!

                     Ιούνιος 1927                               ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ 

Ύμνος και θρήνος μαζί για το ωραίο νησί. Αναρτάται με αφορμή την επέτειο της σφαγής τον Απρίλιο του 1822, έτσι όπως καταγράφηκε στο Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδας του έτους 1928 που εκδίδονταν υπό την διεύθυνση του Γεωργίου Δροσίνη.Ένα μικρό απόσπασμα από το σπάνιο βιβλίο «Ο Έλληνας εξόριστος» του Χριστόφορου Καστάνη (Eκδ.1851) κατατίθεται εδώ ως μνημόσυνο νεκρών, που αποτελεί μια ζωντανή μαρτυρία για τη σφαγή στο νησί, το Πάσχα, 2 Απριλίου του 1822. Μια σφαγή που μπορούσε να αποφευχθεί αν έλειπε η διχόνοια και η αβελτηρία.

«Εξήντα χιλιάδες Χιώτες έχασαν τις ζωές τους και σαράντα χιλιάδες σκλαβώθηκαν.Τα θλιβερά απομεινάρια πέθαναν από την πείνα και το λιμό. Το τελειωτικό χτύπημα είχε δοθεί στην καταστροφή της Χίου και στις λαγκαδιές και τα βουνά της Αιθάλειας παρέμειναν τα ίχνη της αδικίας σαν μαρτυρίες για τον κόσμο. Που ήταν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα εργοστάσια μεταξιού, οι κήποι, το Πανεπιστήμιο, τα γενουάτικα παλάτια, τα μοναστήρια και οι εβδομήντα τέσσερις ενοριακές εκκλησιές; Κείτονταν εκεί, τόσο χαμηλά όσο και το αρχαίο μεγαλείο, το οποίο κατέστρεψε ο Δαρείος, ο Μιθριδάτης και ο Σουλεϊμάν. Το όνομα του Μωάμεθ είναι η τελευταία  από τις μισητές ονομασίες που γράφτηκαν πάνω στη Χίο με γράμματα από αίμα και φωτιά. Η ορεινή στεριά, που με την κατωφέρειά της σχηματίζει ένα αμφιθέατρο εκτάσεως τριάντα μιλίων, είναι μια κηλίδα ερήμωσης που δέρνεται από τα στενάζοντα γιγάντια κύματα. Το μοναστήρι (η Νέα Μονή) που κτίσθηκε από τον Κωνσταντίνο τον Μονομάχο, είναι ένας πραγματικός Γολγοθάς. Ο ταξιδιώτης καταλαμβάνεται από ρίγη περνώντας από αυτό και βλέποντας τα κρανία που όλα τους έχουν αποχωριστεί με το σπαθί. Πως θα ήταν ο ήχος των λεπίδων κατά τη διάρκεια εκείνης της νύχτας του σφαγιασμού, όταν πέντε χιλιάδες ανθρώπινες υπάρξεις κομματιάστηκαν; Τίποτα το ελληνικό δεν παραμένει άθικτο. Μόνο το γιγαντιαίο κάστρο και τα προξενεία που ακτινοβολούν από ευρωπαϊκή υπερηφάνεια μπορεί να φαίνονται άθικτα. Ποιοί περιφέρονται πάνω από τα συντρίμμια; Ομάδες Τούρκων και Φράγκων μαζεύουν και την τελευταία καρφίτσα από τα ερείπια.! Υποσκάπτουν τους τοίχους για να πάρουν,όχι μόνο θησαυρούς, αλλά και κομμάτια από παλιό μόλυβδο και σίδερο.[…..]Ρομαντικοί περιηγητές και φιλάργυροι έμποροι οικειοποιούνται εκείνα τα μαυρισμένα απορρίμματα. Πλοία φορτώνονταν με λάφυρα και στέλνονταν σε όλο το Νέο Κόσμο. Στη Βοστώνη και τη Ν.Υόρκη ήλθε λεία από τη Χίο. Ακόμα και τα δένδρα της Χίου ξεριζώθηκαν από Ευρωπαίους και μεταφέρθηκαν στην Αγγλία, τη Γαλλία, και τη Γερμανία! Έτσι αφού οι Τούρκοι σκότωσαν τη Χίο, οι Ευρωπαίοι την έκοψαν κομμάτια! Εβραίοι, Φράγκοι και Αρμένιοι, οδηγούμενοι από τους προξένους, προχωρούσαν σαν στρατεύματα συνενόχων για να βγάλουν τον Τούρκο από τα σχέδιά του και να πάρουν μέρος από τα κέρδη του.Ω,τρομερή οπτασία της ανθρώπινης και κοσμοπολίτικης κακοποίησης! Ωραία Χίος! Νεκρή όπως είσαι, έχεις περισσότερη γλυκιά ουσία αποταμιευμένη κι απ’ τα μεγαλύτερα κράτη! Ο προστατευόμενός σου ή γιος σου, ο Όμηρος, το πνεύμα του οποίου αποκαλύφθηκε και προστατεύθηκε από σένα, ο γιος του παρόντος αιώνος ο Κοραής, και η θεοπρεπής ανεκτικότητά σου κάτω από τους αρχαίους τυράννους, όλο το πνεύμα σου και η δράση σου γίνονται τροφή για τον κόσμο! Αθάνατη Χίος!»

                                                       

     

Η απονομή τιμής σ’ αυτό το πρώτο μεγάλο ολοκαύτωμα, είναι σήμερα ένα σεμνότατο μνημείο, σχεδόν μνημείο ντροπής,-με το γνωστό επιχείρημα να μη δυσαρεστηθούν οι γείτονες,- όταν για άλλα ολοκαυτώματα, υποκλινόμαστε ως εκεί που η κιπά μας αγγίζει τη γη και η βελάδα μας λερώνεται από τη σκόνη του δρόμου. Λαοί μικρόνοες και επιλήσμονες στα μεγάλα, που καταφρονούν την ιστορία τους, όταν το τάμα τους μένει ανεκπλήρωτο και το μνημείο του Εθνικού Ολοκαυτώματος 10 εκατ. Μαρτύρων  (στα 400 χρόνια σκλαβιάς) μετά από 200 χρόνια από το 1821 ακόμη περιμένει, Ντροπή τους πρέπει και Αίσχος. Η εκδίκηση των νεκρών μας, είναι άλλωστε αυτή που ζούμε στις μέρες μας. Απορίας άξιο, πως ο εφοπλιστικός κόσμος του νησιού με τις τόσες δωρεές του στον τόπο, έχει παραλείψει να πρωτοστατήσει στην ανέγερση ενός μνημείου ολοκαυτώματος, ανάλογου της ιστορικής εθνικής μνήμης που εκπροσωπεί το γεγονός της σφαγής της Χίου.

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Κύπρος

Στην Κύπρο, το γλυκό νησί
ρέει γάλα, μέλι και κρασί,
νεράιδες παίζουν στον γιαλό
με χοροπήδημα απαλό.

Φύσα αγέρα, φύσα αγέρα,
να με πάς στην Κύπρο πέρα.

Ακούτε, Δύση, Ανατολή
στην Κύπρο κλαίει ένα πουλί,
ακούτε Νότε και Βοριά,
στην Κύπρο κλαίει η Λευτεριά.

Για την Κύπρο βάλε πλώρη
της Ελευθεριάς βαπόρι.

Ο Λίβανος σε χαιρετάει
κι ο Νείλος σου χαμογελάει
κι όλοι οι λαοί, κοντά, μακριά,
φωνάζουν «Κύπρο μου, καρδιά!»

Κύλα της Μεσόγειας κύμα
να με πας στην Κύπρο πρίμα.

Αγγλία, ειν’ άσκημα βιολιά
που παίζουν όλο τη «σκλαβιά»
Στα γόνατα χορεύω εγώ
την αλυσσίδα μου τραβώ.

Απ’ την Κύπρο τράβα χέρι
άσε πια το «Τιππερέρυ».

Αγγλία μου έφτασε ο καιρός
να βρει το δίκιο του ο φτωχός,
να ιδούνε ειρήνη οι λαοί
να χαίρονται όλοι τη ζωή.

Φτάνει πια η τυράνια, φτάνει,
ας τον κόσμο ν’ ανασάνει.

 Βασίλης Ρώτας

Σήμερα, που συμπληρώνονται εξήντα τέσσερα χρόνια από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ -με πρωτοπόρα τη νεολαία- η Κύπρος θυμάται και γιορτάζει το έπος της. Το ποίημα του Βασίλη Ρώτα γραμμένο τον Ιούλιο του 1955, απηχεί την προσδοκία του κυπριακού ελληνισμού για ελεύθερη πατρίδα  ενωμένη με την Ελλάδα, κάτι που δεν κατορθώθηκε να γίνει πραγματικότητα. Ο αγώνας της Κύπρου που θα προδοθεί τέσσερα χρόνια αργότερα από τις κατάπτυστες συμφωνίες της Ζυρίχης, -που φέτος κλείνουν εξήντα χρόνια ντροπής- θα αφήσει πίσω του τους τάφους νέων ηρώων, τα κρεματόρια των κυπρίων πατριωτών από τα όργανα της…πολιτισμένης Αλβιώνας, τις συλλήψεις, το συλλαλητήριο και τα γεγονότα των Αθηνών της 9^ης Μάιου, τον εκτοπισμό του Μακαρίου και των άλλων ιερωμένων, τον βανδαλισμό της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης και αργότερα της Λευκωσίας, την προδοσία, τη συνήθη ηττοπάθεια και απουσία του «μακράν κειμένου» ελληνικού κράτους, αλλά και τη γονυκλισία του ελληνικού λαού στη μνήμη και το μεγαλείο των λίγων που τα έβαλαν με τους πολλούς. 

                                                                                       

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου                

O στρατιώτης ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου

Τη μιαν ημέρα έτρεμα
την άλλην ανατρίχιαζα

μέσα στο φόβο
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω

Μ. Σαχτούρης

“O ποιητής είναι άχρηστος. Είναι είδος πολυτέλειας.

Βοηθάει ορισμένους μόνο ευαίσθητους ανθρώπους

να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που έχει αυτή η ζωή.”

                               [M.Σαχτούρης]

                  Μοντέρνοι πόλεμοι

                          (Βελιγράδι 1999)

                      

                   Επιτέλους! Οι χθεσινοί σύμμαχοι

                   ξεκίνησαν τον πόλεμο των δειλών.

                   Τον ουρανό χαρακώνουν με “έξυπνες βόμβες”

                   σημαδεύοντας τον κακό εαυτό μας,

                   για  λόγους ανθρωπιστικούς.

                   Σαΐτες -made in America -

                   βουτηγμένες  στο  φαρμάκι του μίσους

                   της Δύσης για την Ανατολή.

                   Το τέλος της ιστορίας των λαών στοχεύουν,

                   υπό την επίβλεψη της διεθνούς κοινότητας.

                   Τραγούδι του ολέθρου

                   που σπέρνει φωτιά και χαλάσματα,

                   κάτω απ’ το βλέμμα ενός ματωμένου φεγγαριού.

                   Παραδίπλα  ο Δούναβης φιδοσέρνεται

                   με μια λασπωμένη  νωχελικότητα,

                   κουβαλώντας στο βαρύ υδάτινο φορτίο του,

                   τ’ απόβλητα ενός φθαρμένου πολιτισμού.

                  Οι  νέοι  καθισμένοι στην πλατεία,

                  ανήμποροι ν’ αντιδράσουν με κραυγές πολεμικές,

                  τρώνε παγωτό με βατόμουρο από τα McDonald’s

                  και  πίνουν  cocacola στα παρόχθια café,

                  πολεμώντας έναν αόρατο εχθρό

                  με τα ίδια του τα όπλα.

                  Κάτοικοι μιας πόλης με πληγωμένα πόδια.

                  Οι μορφές τους, κάρβουνο σε χαρτί,

                  σ’ ένα τοπίο επιλεκτικής καταστροφής

                  που γονατίζει τη δύναμη της αντίστασης.

                  Καταφύγιο τους, μια ορμή θυμωμένη

                  που ξεχειλίζει στους δρόμους της ψυχής τους.

                  Στα χέρια τους κρατάνε την σημαία

                  της ειρωνείας και του αυτοσαρκασμού,

                  προκαλώντας ένα θάνατο επιλεκτικό.

                  Πως αλλιώς να μιλήσεις με τους νεκρούς

                  παρά με τη γλώσσα των λουλουδιών.

                  Πως αλλιώς να πολεμήσεις τους ισχυρούς,

                  παρά με τη γλώσσα της ειρωνείας.      

                  Λ.Κατσιγιάννης

«Τετάρτη 24 Μαρτίου 1999 σήμερα, η μέρα που λήγει η προθεσμία «συμμόρφωσης» που έχει δώσει το ΝΑΤΟ στον Μιλόσεβιτς για το Κόσσοβο. Οι βομβαρδισμοί αναμένονταν τις βραδινές ώρες και πραγματικά ξεκίνησαν γύρω στις 8 το βράδυ με πυραύλους Τόμαχοκ και Κρούζ που εκτοξεύτηκαν από πλοία του 6^ου στόλου στην Αδριατική και αεροπλάνα. Η ειρήνη πνίγηκε στο αίμα. Τεράστια η προσβολή του σύγχρονου πολιτισμού.Ο Κλίντον με ένα μήνυμα γελοίων επιχειρημάτων ενημέρωσε τη κοινή γνώμη της Αμερικής που δεν γνωρίζει καν ούτε που βρίσκεται το Κόσσοβο, παρακάμπτοντας τους διεθνείς οργανισμούς και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Η γνωστή τακτική των ΗΠΑ στο ρόλο του διεθνούς χωροφύλακα. Ταπείνωση ξεδιάντροπη των θεσμών που επιβλήθηκαν από την παγκόσμια κοινότητα. Οι ΗΠΑ ενεργούν σαν τον ηθικό τιμωρό της ανθρωπότητας, αυθαίρετα και για λογαριασμό της, μέσα από τη δική τους οπτική και τα δικά τους  συμφέροντα. Υπουργός των Εξωτερικών της κυβέρνησης Κλίντον η Μάντλιν Ολμπράιτ. Το πραγματικό της όνομα Μαρία Γιάνα Κορμπέλοβα, Εβραία από την Τσεχοσλοβακία. Στη περίοδο του Β΄ Πολέμου, η πόλη της Βρνιάτσκα Μπάνια στο κέντρο της Σερβίας που σήμερα την βομβαρδίζει, την προστάτεψε από τους διωγμούς των Ναζί. Φαίνεται ότι κρατούσε κάποια παιδικά απωθημένα από εκείνη την περίοδο. Παρακολουθούμε από τις τηλεοράσεις την εξέλιξη της επίθεσης με μεγάλη ανησυχία για την προοπτική ενός γενικότερου πολέμου στα Βαλκάνια».

                                                                                                                   

Μετά από 18 χρόνια ο Σέρβος υπουργός Εξωτερικών, Ίβιτσα Ντάτσιτς σε επίσκεψή του στην Ουάσιγκτων δήλωσε ότι : «Αυτοί (που διέταξαν τον βομβαρδισμό κατά της Σερβίας) είναι εγκληματίες πολέμου, αυτό πρέπει να θυμόμαστε και να μεταφέρουμε στις νέες γενιές και δεν φοβάμαι να το πω στην Ουάσιγκτον, γιατί είμαι υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας και η δουλειά μου είναι να υπερασπίζομαι τα συμφέροντα της Σερβίας».Ο βομβαρδισμός της Σερβίας, σύμφωνα με τον Ντάτσιτς, βασίστηκε σε ψευδείς ειδήσεις,(fake news) σχετικά με μια υποτιθέμενη σφαγή στο Ράτσακ του Κοσόβου και των Μετοχίων, που έστρεψαν το έγκλημα κατά του σερβικού λαού και πιστεύει ότι πρέπει να γίνει δίκη εναντίον εκείνων που το 1999 διέταξαν και πραγματοποίησαν τον βομβαρδισμό της Σερβίας. 

          Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου

Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα 

Δημήτρης Λιαντίνης  

Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Γιορτάζει τη μεγάλη γιορτή. Μέσα από τη γη, τη φτωχή και ακριβοχώματη γη, τινάζεται και ανεβαίνει στο φως, πλεγμένη και πνιγμένη στο αστερόφωτο ποτάμι της αφθαρσίας η μορφή της φυλής μας. Η φυλή μας που την έθρεψαν τα οράματα, τη στεφάνωνε κάθε φορά η αιματόχρωμη μαρμαρυγή της δύσης και τη λίκνιζε πάλι με χρόνια και καιρούς η ανάσταση και η ανατολή.Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Παιχνιδίζει μέσα στην αγκαλιά και τη μοσκοβόλια της ελληνικής άνοιξης η δόξα με το θρήνο, η ελπίδα και η σφαγή και η θυσία. Ανασαλεύουν και ροδαμίζουν στις βραγιές και τα διάσελα μαρμαρωμένοι και αχάλαστοι πόθοι.Μορφές και σκιές και γιγάντια βήματα, ήρωες και διδάχοι και ψάλτες, βουερή λιτανεία και πομπή. Τινάζουν τις πλάκες των τάφων και εγείρονται, ξεφράζουν τις μπασιές και την έξοδο της γαλήνιας κοιλάδας που μέσα αναπαύονται και ορμάνε στην απάνου γης. Αντρειωμένο χορό ορδινιάζουν και τραγούδι βαθυνόητo πλημμυρίζει τη χώρα. Αστράφτει βαθιά στον ορίζοντα και ακούγεται αλάργα ο κρότος και ο βόγγος. Οργάνων κλαγγή, θριάμβου αντάρα, λαβωμένου κατάρα, πολέμαρχου διαταγή.Είναι το 21. Ο Φλέσσας στο Μανιάκι, ο Διάκος στο Ζητούνι, στο Καρπενήσι ο Μάρκος, και στ’ Aγιωργιού τη γιορτή και τη χάρη τής καλόγριας ο γιος που ξεψυχάει. Είναι η φουστανέλα και το αρματολίκι. Ο Σαμουήλης στο Κούγκι, ο Κατσαντώνης στο σφυρί και στο αμόνι, η Φροσύνη στη λίμνη, η Μπουμπουλίνα στα κύματα, ο Δυσσέας στη φυλακή. Είναι το Μεσολόγγι. Το ψηλό αλωνάκι με το πικραμένο και ανάρματο Σουλιώτη, η πείνα, η γύμνια, η ζωή που μαραίνεται στην αθάνατη φρεσκάδα της άνοιξης. 

Αγαπητοί μου μαθηταί, ελληνόπουλα: Πριν από 150 χρόνια ελευθερώθηκε η πατρίδα από τη σκλαβιά. Μια φοβερή σκλαβιά γιομάτη φρίκη και τρομάρα. Όλη η πατρίδα μας τότε έμοιαζε με σκοτεινή, θλιμμένη και αγέλαστη νύχτα. Αν ζούσαμε θα ακούγαμε παντού ένα πνιχτό, πικρό παραπονεμένο μοιρολόι. Οι πρόγονοί μας, οι παππούδες μας δεν είχαν τίποτα δικό τους. Ούτε σπίτια, ούτε χωράφια, ούτε παιδιά, ούτε σχολεία, ούτε νόμους. Όλα ανήκαν στους Τούρκους, τους κατακτητές και τους τυράννους.Έσφαζαν, σκότωναν, έκαιγαν, φυλάκιζαν, έκοβαν δέντρα, γκρέμιζαν τα βουνά και στέρευαν τα ποτάμια. Νόμιζε κανείς, ότι του Θεού η κατάρα είχε απλωθεί στη γαλάζια πατρίδα μας. Αυτή η δυστυχία βάσταξε 400 ολόκληρα χρόνια. Οσόπου ένα πρωί ξεσηκώθηκε ο λαός μας, άρπαξε όπλα, δρεπάνια, ξύλα, σίδερα και ό,τι άλλο είχε, σήκωσε τα μάτια ψηλά στον ουρανό, καταπρόσωπα στου Θεού το θρόνο και ξεστόμισε ένα φοβερό όρκο: Ή να διώξουν τον τύραννο ή να πεθάνουν όλοι. Έτσι άρχισε ο σηκωμός. Ο μεγάλος αγώνας. Χύθηκε τότε ποτάμι το αίμα, κι ύστερα από χρόνια πολλά, έριξαν οι πρόγονοί μας τους τυράννους στη θάλασσα και ελευθέρωσαν τη χώρα από τα θεριά.Από τότε λάμπει ο ήλιος, λουλουδίζει η άνοιξη, γερανίζουν τα κύματα, κελαηδούν τα πουλιά στα ρέματα και κάθε Απρίλη γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Ελεύθεροι πια, τιμημένοι και περήφανοι. 

Δίκαια λοιπόν σήμερα στρέφουμε τη μνήμη, τη σκέψη μας πίσω στο μεγάλο και σημαδιακό κείνο σταθμό της ιστορίας μας, να τιμήσουμε και να δοξάσουμε τους σεμνούς αγωνιστές, που άλλαξαν την πορεία και τη μοίρα της φυλής μας. Να τους δοξάσουμε και να τους τιμήσουμε και να τους δώσουμε την υπόσχεση ότι ακολουθούμε τα βήματά τους, και τον αιώνιο δρόμο που ασάλευτοι εκείνοι από τότε μας δείχνουν.

Ομιλία στο Γυμνάσιο Μολάων την 25η Μαρτίου του 1970.

Πηγή: liantinis.gr- Ανέκδοτα έργα Αποσπάσματα