AΘΑΝΑΣΙΑ

Τα ωραιότερα μου ποιήματα τάχω

γράψει στους τοίχους των φυλακών
στους κορμούς των δένδρων
στα κάτασπρα λαδόχαρτα της ταβέρνας
στα κουτιά των τσιγάρων
στ’ αχαμνά των θηλυκών
στη ράχη της θάλασσας.
Μισώ το ανεξίτηλο!
Και το ανεξάλειπτο.
Είναι θάνατος το σύννεφο που δεν

θέλει να γίνει στάλα να στάξει
στη γης.
Είναι θάνατος ο ήλιος που δεν εννοεί να δύσει.
Είναι νεκροί οι στίχοι που δεν

μπορούν να λησμονηθούν. Λάθος!
Τα ωραιότερα μου ποιήματα δεν
 τάγραψα ακόμα. Δεν θα τα γράψω ποτέ.
Τα θέλω αθάνατα! 

Κυριάκος Διακογιάννης

Από τη Συλλογή «ΜΟΛΥΒΙΕΣ» -1974

                     Ανέμελες μέρες

                                                             Στο Χρίστο και την Τασία

                         

                    Τους  θυμάμαι στην αυλή του σπιτιού τους,

                     σε κάποιο προκαταρτικό στάδιο της ευτυχίας τους,

                     στην κάμερα του ήλιου να ποζάρουν.

                     Εκείνος τελειόφοιτος εύελπις,

                     αρματωμένος με πάθος,

                     με το βλέμμα του ν’ αστράφτει·

                     κι εκείνη, πρωτοδιόριστη δασκάλα,

                     γεμάτη ομορφιά και δύναμη,

                     με χέρια γυμνά, μακριά σαν σπαθιά,

                     που γέμιζαν τον αέρα

                     μια ιδρωμένη ανοιξιάτικη μυρουδιά.

                    Ο Μάης έμπαινε απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα,

                    και πίθωνε τα λουλούδια του στ’ ανθοδοχείο·

                    κι αυτοί, μεθυσμένοι απ’ του φιλιού την ευτυχία,

                    ανύποπτοι για τις ρωγμές του αύριο,

                    γεύονταν αμέριμνοι το προσφάι του έρωτά τους.

                       Λ.Κατσιγιάννης

                       Από την ποιητική συλλογή  “Καθαρτήριο άλμα”

                  

Το "Άγιο Σπίτι" της Παναγίας του Loreto.

Το Loreto,  μικρή καστροπολιτεία της επαρχίας Marche, 20 χιλμ. νότια της Αγκώνας, δεσπόζει σε ένα λοφίσκο με μεσαιωνικά κτίρια και τον καθεδρικό ναό του που περιβάλλεται από ένα μοναστηριακό συγκρότημα, όπου μια πτέρυγά του λειτούργει σαν μουσείο. Επίκεντρο της πόλης η Βασιλική της Παναγίας του Loreto του 15ου αιώνα που στεγάζει το "Άγιο Σπίτι", την "Santa Casa di Mandona" που αποτέλεσε την επίγεια κατοικία της Παναγίας στη Ναζαρέτ, όπου η Θεοτόκος είχε την αναγγελία του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Η  κατοικία ήταν ουσιαστικά μια σκαλισμένη στο βράχο σπηλιά, αποτελούμενη από τρεις τοίχους. Ενώ κατά την παπική παράδοση, ως τις μέρες μας, καλλιεργήθηκε εντέχνως και κατά διπλωματικό τρόπο η μεταφορά των λίθων της κατοικιας από τη Ναζαρέτ στο Loreto «επί φτερών αγγέλων», από τα στοιχεία πρόσφατης  ιστορικής έρευνας του ερευνητή και σύμβουλου της Ακαδημίας των Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών “Angelica Costantiniana” της Ρώμης, κ. Χ. Κουδουνά, προέκυψε ότι η μεταφορά των "αγίων πετρών" έγινε βάσει ενός σχεδίου μεταφοράς και διάσωσης, για λογαριασμό του Δεσπότη της Θεσσαλίας και Βλαχίας Ιωάννη Α΄ Δούκα Άγγελου Κομνηνού, στα τέλη του 13^ου αιώνα (1288-1289) από τη Ναζαρέτ στη Θεσσαλία[1]. Η μεταφορά έγινε με πλοίο από την Άκρα της Παλαιστίνης, που αρχικά ελιμενίσθηκε στην Κύπρο και τελικώς σε λιμάνι του Δουκάτου των Αθηνών και Θηβών (Πειραιάς ή Λαύριο), το οποίο ευρίσκετο υπό τον οίκο των Ντε Λα Ρος. Στη συνέχεια προωθήθηκε οδικώς στο Μοναστήρι της "Ακαταμάχητου Θεοτόκου των Μεγάλων Πυλών" κοντά στα σημερινά Τρίκαλα Θεσσαλίας, που είχε οικοδομηθεί το 1283 από τον Ιωάννη πάνω σε αρχαίο ναό της Αθηνάς[2]. Οι "άγιες πέτρες", αφού αποκολλήθηκαν, μεταφέρθηκαν εδώ μέσα σε τρία κιβώτια τα οποία παρέμειναν απείραχτα. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Ιωάννης σχεδόν με την άφιξη των λίθων πεθαίνει (1289) ως μοναχός στο μοναστήρι που είχε ιδρύσει, και ενταφιάζεται στο εσωτερικό του ναού, όπου υπάρχει μέχρι σήμερα και ο τάφος του. Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Α΄ οι "άγιες πέτρες" παραχωρούνται ως προκώο[3] στα πλάισια της διαπραγμάτευσης του γάμου της ανηψιάς του και κόρης του Δεσπότη Νικηφόρου Άγγελου Κομνηνού,[4] της Θαμάρ ή Μαργαρίτας  με τον Πρίγκιπα Φίλιππο Ανδεγαυό του Τάραντα, περιστασιακού συμμάχου των Αγγέλων Κομνηνών και  γιο του Καρόλου του Β΄της Προβηγκίας του Ανδεγαυού (Charles d'Anjou)[5]. Φυσικό είναι να δεχθούμε ότι συμπεριλήφθηκαν στην προίκα της Θαμάρ κατ’ απαίτηση του Φιλίππου, λόγω της μεγάλης σπουδαιότητας τους και της γενικευμένης τάσης των δυτικών για συσσώρευση ιερών λειψάνων και λοιπών προσκυνημάτων από τις περιοχές της Ανατολής, για διασφάλιση, επιβεβαίωση και ενίσχυση της θρησκευτικής τους επιρροής. Ο γάμος  του Φιλίππου με την Θαμάρ τελέσθηκε κατά τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1294 στην Αquila ή την Νεάπολη, ενώ η αποστολή έγινε αργότερα προς το τέλος του ίδιου έτους, μέσω του λιμένος της Άρτας στο μικρό παράπλευρο λιμάνι Recanati της Αγκώνας,  με κατάληξη το Loreto.
Μετά την απόδειξη αυτού του ιστορικού γεγονότος, σε συνέδριο που έλαβε χώρα στο Loreto το 2016 και την επισημοποίηση της πορείας των "αγίων λίθων", οι παπικοί αναγκάσθηκαν (αν και προφανώς το γνώριζαν) να παραδεχτούν ότι δεν εννοούσαν ουράνιους, αλλά επίγειους αγγέλους. O ρωμαιοκαθολικός πρελάτος Landrienx έγραψε στο σημειωματάριό του μετά την γνωστοποίηση του προικοσύμφωνου: «Αυτή [η Αγία Οικία] φυσικά και μεταφέρθηκε στο Loreto από τα χέρια των Αγγέλων, μ’ αυτοί οι Άγγελοι δεν είναι εκείνοι του ουρανού. Ο χρόνος σκίασε σιγά-σιγά το ιστορικό γεγονός και η πεποίθηση του λαού αντικατέστησε τους Αγγέλους της Κωνσταντινούπολης με τους Αγγέλους του ουρανού».
Σήμερα οι Δήμοι Πύλης Τρικάλων και  Loreto είναι αδελφοποιητοί και το “Άγιο Σπίτι” της Παναγίας αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο θρησκευτικό προσκύνημα στην Ιταλία, μετά από το Ναό του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Οι "άγιες πέτρες" είναι χτισμένες σε τρεις τοίχους, σε αναλογίες μήκους/πλάτους/ύψους (9,50 x 4 Χ 3μ) σε σχήμα Π στο κέντρο του καθεδρικού ναού της πόλης και περιβάλλονται από μαρμάρινη λάρνακα κατασκευής των αρχών του 16^ου αιώνα (1509-1527) από διάσημους αναγεννησιακούς καλλιτέχνες, με εξαιρετικής ποιότητας μάρμαρο που φέρει παραστάσεις από τη Βίβλο. Στην τέταρτη βορεινή πλευρά, υπάρχει βωμός με το άγαλμα της Παναγίας και του μικρού Χριστού από ξύλο κέδρου Λιβάνου,[6] που  αντικαθιστά το πρώτο του 14^ου αιώνα που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Τέτοια εντύπωση προκαλεί στον επισκέπτη-προσκυνητή η περιβάλλουσα  λάρνακα, που είναι φανερό πως η τιμή που απολαμβάνουν οι "άγιες πέτρες" στην πόλη του Loreto είναι μοναδική και ανεπανάληπτη.

---

[1] Κατά τον ερευνητή, η κατεδάφιση του σπιτιού της Παναγίας έγινε το 1263 από Οθωμανό αξιωματούχο και φυλάγονταν σε κρύπτη.  

[2] Ο ναός είναι κτισμένος σε επίκαιρη θέση-πέρασμα, σχεδόν στα όρια της Θεσσαλίας με την Ήπειρο. Η μονή καταστράφηκε μεταγενέστερα με τις λεηλασιες και βεβηλώσεις των Τούρκων, αλλά παραμένει το καθολικό της αφιερωμένο στην Παναγία, που αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά σιωπηρά μνημεία της βυζαντινής περιόδου στην Ελλάδα. Σήμερα αποτελεί μετόχι της μονής του Αγίου Βησσαρίωνα, και πανηγυρίζει στα ενιάμερα της Παναγίας. Σε μικρή απόσταση από τη μονή, η ιστορική τοξωτή γέφυρα πάνω από τον ποταμό Πορταϊκό, που ως το 1936 ένωνε την πεδιάδα της Θεσσαλίας με τα χωριά του Ασπροποτάμου (Αχελώου).

[3] Η έρευνα του Χ. Κουδουνά έφερε στο φως το έγγραφο αυτό “Cartualarium Culisanense” που βρίσκεται φυλαγμένο στην κρατική βιβλιοθήκη της Μοντεβέρτζινε  της πόλης του Avellino.

[4] Με τον θάνατο του Μιχαήλ Β΄ Άγγελου, (κατευθείαν απόγονου των Αγγέλων Κομνηνών) το κράτος του Δεσποτάτου της Ηπείρου μοιράζεται στον γιο του Νικηφόρο Α΄ (Π. Ήπειρος, Αιτωλία, Ακαρνανία, Λευκάδα, Ιθάκη με έδρα την Άρτα ) και τον νόθο γιό του Ιωάννη Α΄(Θεσσαλία, Κεντρική και Ανατολική Στερεά Ελλάδα ως τον Κορινθιακό κόλπο, με έδρα την Υπάτη).Ο Νικηφόρος το 1265 συνάπτει συμφωνία με το Βυζάντιο και παντρεύεται σε δεύτερο γάμο την ανηψιά του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, Άννα Κατακουζηνή με την οποία αποκτά τρία παιδιά, την Μαρία, την Θαμάρ και τον Θωμά. Ο Δεσπότης Νικηφόρος Α΄ Άγγελος Κομνηνός, λίγο μετά τον θάνατο του Ιωάννη Α΄ καθίσταται κύριος της περιοχής του Ασπροποτάμου και πεθαίνει δυο χρόνια μετά το γάμο της κόρης του, το 1296. Με τον θάνατο του Θωμά (1318), που τον διαδέχτηκε στο θρόνο, δίδεται τέλος στην δυναστεία των Αγγέλων της Ηπείρου. 

[5] Ο Κάρολος Β΄Ανδεγαυός το 1266 καταλύει το κράτος του Μαμφρέδου στη Σικελία και ιδρύει το Βασίλειο των δυο Σικελιών. Η προετοιμασία μιας νέας Σταυροφορίας υπό την ηγεσία του, που αποσκοπούσε να λύσει δυναμικά προς όφελος της δυτικής εκκλησίας τις θεολογικές διαφορές με το Βυζάντιο και να επιτύχει οριστικά την εκκλησιαστική ένωση, θα ακυρωθεί έπειτα από τα γεγονότα του Σικελικού Εσπερινού που ξέσπασε το 1282 στο Παλέρμο. Πέθανε δυο χρόνια αργότερα το 1284.

[6] Το μαύρο ξύλινο άγαλμα της Παναγίας, παραπέμπει κατά τη δυτική εκκλησιαστική αλληγορία, στη μεγάλη μαύρη αιγυπτιακή θεά, Ίσιδα, της οποίας η λατρεία διαδόθηκε στα πέρατα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέσω των ρωμαϊκών λεγεώνων. Έτσι σταδιακά, η αρχαία αιγυπτιακή θεά μεταμορφώθηκε από τον δωδέκατο αιώνα στη Μαύρη Παναγία.

Απόψη του Loreto

Η πλατεία του Loreto με τον Καθεδρικό Ναό

Λεπτομέρεια από πλευρά της Λάρνακας

To Σπίτι της Παναγίας στο εσωτερικό της Λάρνακας

Η Εκκλησια της Πόρτας Παναγιάς

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

ΜΑΝΑ

Μάνα!-Δε βρίσκεται
λέξη καμία
να’χει στον ήχο της
τόση αρμονία·
σαν ποιός να σ’ άκουσε

με στηθος κρύο,
όνομα θειο;

Παιδί από σπάργανα

ζωμένο ακόμα,
με χάρη ανοίγοντας
γλυκά το στόμα,
γυρνάει στον άγγελο

που τ’ αγκαλιάζει

και, μάνα, κράζει.

Στον κόσμο τρέχοντας
ο νέος διαβάτης,
πέφτει στ’ αγνώριστα

βρόχια τσ’ απάτης,

και, αναστενάζοντας,
μάνα μου! λέει
μάνα! και κλαίει.

Της νιότης φεύγουνε
τ’ ανθια κ’ η χάρη·
τριγύρω σέρνεται
με αργό ποδάρι,
ως που στην κλίνη του,
σα βαρεμένος
πέφτει ο καημένος.

Και, πριν την ύστερη
πνοή του στείλει,
αργά ταράζονται
τα κρύα του χείλη,
και με το –Μάνα μου!-
πρώτη φωνή του,
πετά η ψυχή του.

Γεράσιμος Μαρκοράς(1826-1911) 

Η αμοιβή του απίστου

Ο Άγιος Aπόστολος Θωμάς (Μουσείο Achaia Clauss)

Δίστασε ο Θωμάς

να πιστέψει το υπέρλογο

της Ανάστασης.

Δίστασε να πιστέψει

το απίστευτο.

Ο πιο απλοϊκός

κι ο πιο ανθρώπινος ήταν

από τους Αποστόλους.

Για τούτο αμείφθηκε

      με το άγγιγμα του Κυρίου του.       

*

Λ. Κατσιγιάννης

                                                                                 

To Πάσχα στη Ρωσία του Μ. Πέτρου  

Το Πάσχα στη Ρωσία ήταν η μεγαλύτερη απ’ όλες τις θρησκευτικές γιορτές. Στο έργο του  Φρειδερίκου Κρίστιαν Βέμπερ, διπλωμάτη, συγγραφέα και  πρεσβευτή του Ανοβέρου στη Πετρούπολη (από το 1714 ως το 1719) "Το σημερινό κράτος της Ρωσίας", περιγράφεται πως γιορτάζονταν πριν τρακόσια χρόνια, στη Ρωσία του Μ. Πέτρου.  
 «Το Πάσχα γιορτάζεται με ξεχωριστή λαμπρότητα, και οι Pώσοι αποζημιώνονται με το παραπάνω για την αυστηρή νηστεία που την τηρούν κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Το κέφι ή καλύτερα η παραφροσύνη, εκείνων των ημερών είναι απερίγραπτο, γιατί οι Ρώσοι έχουν τη γνώμη πως όποιος δε μεθύσει καμιά δεκαριά φορές, δε δείχνει σεβασμό στο Πάσχα.Οι ψάλτες στις εκκλησίες είναι υπερβολικοί, και δεν παραξενεύτηκα  που είδα δυο ομάδες από αυτούς που βρέθηκαν σε δημόσιο κτίριο να χτυπούν οι μεν τους δε, με μεγάλα ραβδιά, τόσο άγρια, ώστε πολλοί να δείχνουν μισοπεθαμένοι. Η πιο αξιοσημείωτη εθιμοτυπία αυτής της γιορτής είναι πως οι Ρώσοι και των δυο φύλλων παρουσιάζουν ο ένας στον άλλο βαμμένα αβγά, ανταλλάσσοντας το Φιλί της Ειρήνης, ο ένας λέγοντας «Χριστός βασκρές (Χριστός ανέστη) και ο άλλος απαντώντας : «Βοίστινο βασκρές (Αληθώς ανέστη), οπότε ανταλλάσσουν αβγά και χωρίζουν. Γι αυτόν το λόγο πολλοί άνθρωποι, κυρίως ξένοι, που τους αρέσει αυτός ο τρόπος να φιλούνε τις γυναίκες, πηγαινοέρχονταν όλη την μέρα με τα αβγά τους».

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Αλέκος Παναγούλης: Ένα κοφτερό μυαλό σ’ ένα χαλύβδινο σώμα

MNHMH EΠΕΤΕΙΟΣ

Όπως ακούνε

των δένδρων τα κλαριά
τις πρώτες τσεκουριές των υλοτόμων
έτσι κοφτά
εκείνο το πρωί
τα παραγγέλματα

στ’ αυτιά μου έφταναν

 Τη ίδια ώρα

μνήμες παλιές

που πεθαμένες πίστευα
τη σκέψη κατακλύζαν
Με θρήνο μοιάζανε

Θρήνο σπαραχτικό του χθες
για τ’ αύριο που δε θα ’ρχόνταν

Η θέληση

εκείνο το πρωί
Ευχή μονάχα ήταν
Η Ελπίδα
πνιγότανε κι αυτή
Στιγμή όμως δε μετάνοιωσα
τ’ απόσπασμα ας περίμενε

Αλέκος Παναγούλης

(Μπογιάτι  21 Νοεμβρίου1971)

Η οικογένεια Παναγούλη στάθηκε μια οικογένεια σύμβολο-αντίστασης  στη Χούντα. Ο Αλέκος, αγωνιστής της λευτεριάς, ιδεολόγος, ρίζα  λευκαδίτικη  από τη μάνα του την κυρά Αθηνά Κακαβούλη από το Σύβρο, όπου ο Αλέκος έβγαλε κάποιες τάξεις στο δημοτικό σχολείο. Ο πατέρας του, επιτελικός αξιωματικός του στρατού, από τη Δίβρη Ηλείας. Ποιητής από μικρός ο Αλέκος και μυαλό μοναδικό, με μεγάλη κλίση στα μαθηματικά αλλά και τα κλασικά μαθήματα. Αργότερα στο Πολυτεχνείο, «έπιασε» τον μεγαλύτερο βαθμό στα μαθηματικά που είχε πετύχει ως τότε υποψήφιος. Κάποτε στο σχολείο, διάβασε μια μελέτη του για τον Παλαμά μπροστά στη τάξη, χωρίς να έχει γράψει λέξη στο τετράδιο. Προικισμένος με ψυχικό και σωματικό σθένος, όταν αργότερα υπηρετούσε επί Χούντας στο στρατό, λιποτάχτησε, και πέρασε στη Κύπρο, από όπου προσπάθησε με τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη να οργανώσει την αντίσταση  κατά του καθεστώτος. Την 13 Αυγούστου 1968, προσπάθησε να ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα που έρχονταν από το σπίτι του στο Λαγονήσι. Η απόπειρα απέτυχε και ο ίδιος συνελήφθηκε γρήγορα, παρά την προσπάθεια του να διαφύγει. Αρχικά οι διώκτες του πίστευαν ότι έπιασαν τον καταζητούμενο αδερφό του, Γιώργο. Βασανίσθηκε και σε δίκη καταδικάστηκε «δις εις θάνατον», ποινή όμως που δεν εξετελέσθηκε, λόγω παρεμβάσεων από προσωπικότητες του εξωτερικού. Στις 5-6-1969 δραπέτευσε από τη φυλακή, αλλά γρήγορα από προδοσία συνελήφθη και πάλι. Κλείσθηκε στο Μπογιάτι στην απομόνωση, ως το καλοκαίρι του 1973 που του δόθηκε χάρη.  Εδώ αρχίζει η περίοδος που έγραψε τα ποιήματα της φυλακής. ''Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο" δήλωσε στην Οριάνα Φαλάτσι όταν τον επισκέφτηκε μετά την αποφυλάκισή του να του πάρει συνέντευξη.

Πέρα από ιδεολογικές διαφορές, ο Αλέκος είχε ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Χούντα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιώργος Παναγούλης, υπολοχαγός των καταδρομών του Στρατού, πρώτος κάποτε σε ασκήσεις του όπλου του στο ΝΑΤΟ, αναζητούμενος ως λιποτάκτης από τη Χούντα, πέρασε τον Έβρο κολυμπώντας στη Τουρκία και απ’ εκεί έφτασε στα σύνορα της Συρίας. Στη Δαμασκό συνελήφθηκε  σε έλεγχο από την αστυνομία, γιατί δεν είχε διαβατήριο. Απέδρασε από τα κρατητήρια της αστυνομίας και πέρασε στο Ισραήλ με σκοπό να φύγει στην Ιταλία από το λιμάνι της Χάϊφας. Τον συνέλαβαν οι Ισραηλίτες και τον παρέδωσαν σε ανθρώπους του Παπαδόπουλου χωρίς δίκη, αν και δεν υπήρχαν διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα. Ενώ μεταφέρονταν στην Αθήνα με το Υπερωκεάνιο «Άννα Μαρία», έσπασε το φινιστρίνι της καμπίνας του και πήδησε στη θάλασσα, κοντά στο λιμάνι του Πειραιά. Από τότε χάθηκαν τα ίχνη του. Στον αγαπημένο του αδερφό, ο Αλέκος αφιέρωσε ένα μακροσκελές ποίημα.Η ποίηση του Α. Παναγούλη το διάστημα που βρέθηκε κρατούμενος και υπό απομόνωση, γράφτηκε με το αίμα του. «Στο ρυθμό του στίχου δεν υπάρχει κανένας κανόνας. Ο στίχος έχει τον ρυθμό της αναπνοής σου όταν γράφεις…» είχε πει ο ίδιος. Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν και κυκλοφόρησαν στα ιταλικά, με πρόλογο του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.Το 1976, 1.55΄ ξημερώματα Πρωτομαγιάς, 36  ετών, εκλεγμένος βουλευτής της Ένωσης Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, σε ρήξη με το κόμμα του λόγω των στοιχείων που είχε για το ρόλο πολιτικών προσώπων επί Χούντας, σκοτώθηκε σε ένα αμφιλεγόμενο τροχαίο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης στο ύψος της πλατείας Καλογήρων.Μια ανθρωποθάλασσα συνόδεψε τον χαλύβδινο αγωνιστή από τη Μητρόπολη στο Α΄ Νεκροταφείο. «Πέθανε γιατί ήξερε πολλά...» δήλωσε η φίλη του Οριάνα Φαλάτσι, που του είχε κάνει δώρο το μοιραίο Fiat Mirafiori, το «prima vera» του, όπως εκείνος το αποκαλούσε.

                                                    Πρώτη του Μάη

                                                    Πρώτη του Μάη
                                                    όλα τα λουλούδια
                                                    σκέπασαν το κορμί σου
                                                    και σ’ έζωσαν οι έρωτες
                                                    και σούγινε η Ελλάδα ένα στεφάνι

                                                    τούτη τη νύχτα
                                                                        μας αγγίζει την καρδιά

                                                    γιατί δεν πρόλαβες

                                                                        να θερίσεις την άνοιξη

                                                    κι έγινε ο τάφος σου βαθύς

                                                    έτσι που να στεργιώσει 
                                                                                         τη λευτεριά

                                                    όμως εμείς
                                                       θα την στολίσουμε με λουλούδια
                                                    και θα την κλείσουμε στα στήθη 
                                                                                         τη λευτεριά

                                                    Πρώτη του Μάη
                                                    όλα τα πουλιά
                                                    τραγουδούσαν την άνοιξη

                                                    κι εσύ πέθανες
                                                                     μέσα σε χιλιάδες πουλιά
                                                    σε χρώματα λουλουδιών

                                                    σε καμπάνες
                                                                 σε καμπάνες της λευτεριάς
                                                    τα κοχύλια βάφουνε
                                                                               το φιλί της νύχτας

                                                    κι ο Θεός μεγαλώνει

                                                    πως έτσι φόρεσες
                                                                       τ’ άστρινο στεφάνι σου
                                                    σπέρμα του έρωτα

                                                    σπέρμα του αγώνα

                                                    σπέρμα της γης

                                                                        πέταλο γροθιά

                                                                        θάνατε πέτρα

                                          

                                                   K.Θ. Παπανικολάου

                               (Από τη Συλλογή Σπασμένοι Καθρέφτες-1982) 

                                                    
                                 

                                                                 

                                           Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου