Σπουδή  θανάτου

                                                     Στο Ν.Βαλαωρίτη

                Σώπασε ο Ποιητής,

                τώρα που γίναμε όλοι ποιητές.

                Λιγοψυχάει ο έρωτας,

                τώρα που πάψαμε να είμαστ’ εραστές

                και  άμετρα τον πόθο να σκορπάμε.

                Ο  αδελφός του ο θάνατος μονάχα ζει,

                πάνω στα ίχνη του ακροπατώντας πάμε.   

                Μαζί με την ζωή γεννιέται κι αντρειεύεται,

                κάθε λεπτό  ψυχομαχούν χιλιάδες·

                μόνος αυτός, απόλυτα κυρίαρχος,

                δεν ξεχωρίζει λαϊκούς και βασιλιάδες.

                Φαρδιά γενειάδα, η μορφή του βιβλική,

                του κόσμου μέγας συμπαντάρχης·

                έχει πικρή και μοσχοβόλα μυρουδιά,

                της τελευταίας μας στιγμής ο τελετάρχης.

                Ντυμένος με μια μαύρη μπέρτα, σκυθρωπός,

                ακίνητος ο θάνατος ζυγώνει·

                σιωπηλός, μιλάει με νοήματα,

                πως  όπου να ’ναι η ζωή μας τελειώνει.

                Στο γάμο του ανθρώπου με τη γη

                έργο μακάβριο ανέλαβε να περατώσει·

                ένα ταξίδι από τη ζωή στο άγνωστο,

                το σώμα το φθαρτό στη γη να παραδώσει.

                Είναι οι χαρές που ζούμε πλαστικές,

                εφήμερος ο άνθρωπος, στοχάσου·

                κι εσύ, που τη ζωή τόσο αγαπάς,

                αν θες να ζήσεις, για το θάνατο ετοιμάσου.

                Ζύγισε μέσα σου την πίκρα, τη χαρά,

                μια σοφή σπουδή θανάτου η ζωή σου·

                φρόντισε η μνήμη σου να μείνει αγαθή,

                έντιμα βάδισε ως τη στερνή πνοή σου.

                Ποτέ μη πεις πως ήσουν ευτυχής

                το νήμα της ζωής πριν αποκάνεις.

                Στάσου να δω πρώτα το τέλος σου,

                περίμενε να δω πως θα πεθάνεις.

                Τη μοίρα του ορίζει κάθε άνθρωπος,

                νεκροί μαζί και ζωντανοί περνάμε.

                Πάνω στο θάνατο οικοδομείται η ζωή,

                μάσκα της  είναι που όλοι μας φοράμε.

                Μη την φοβάσαι του θανάτου τη χροιά,

                μακριά μας είναι όταν ζούμε·

                κι  όταν εκείνος έρχεται, ήμαστε

                εμείς μακριά, τον προσπερνούμε.

                       Λ.Κατσιγιάννης

                       Πηγή:leovard Το είδωλο της γης μου

Το σπίτι

Το σπίτι αυτό εμείς το χτίσαμε-άλλοι θα κατοικήσουν.
Άλλοι θ' ανέβουν τα σκαλιά να στρώσουν τα κρεββάτια.

Άλλοι θ' ανάψουν τα κεριά στα βορεινά δωμάτια.
Ποιές δυσκολίες, ποιά δάχτυλα, ποιά μάτια.
Και από μας, ποιός θα τολμήσει να μιλήσει
με τα πρόσωπα που ζούνε αποκλεισμένα
πίσω από χιλιάδες πόρτες, παράθυρα και κάστρα,
που τα χτυπάν οι θάλασσες, τα όνειρα και  τ' άστρα;

Το σπίτι αυτό εμείς το χτίσαμε-άλλος θα κατοικήσει!

                                                                      Νάνος Βαλαωρίτης

     

Ποια θάλασσα 
Στίχοι: Νάνος Βαλαωρίτης / Μουσική: Βασίλης Δημητρίου

                                                                              

                ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΟΥΓΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ

                Έκλαψε ή γη σου όταν επήες στα ξένα,

                και ζηλεύοντας, έκλαψε την ώρα

                που αντί δική της δάφνη, απ' άλλη χώρα

                δόξας κλωνάρι έχει μαγέψει εσένα.

                Και πικρότερα κλαίει, και απελπισμένα

                μαζί χτυπάει τα δυό της χέρια τώρα,

                φωνάζοντας : δεν έχω η μαυροφόρα

                μήτε νεκρό το σώμα του μ' εμένα!

                Σε ξορκίζω στου νου και της ψυχής σου

                τ' ατίμητα καλά, που τ' απεικάζει

                μόνον έξοχο πνεύμα, εμάς λυπήσου!

                Κι αν, όπως τέτοια συφορά τη βιάζει

                δεν αγαπάς να κλάψει πάντα ή γη σου,

                τέκνο της άλλο ας βγει, πού να σου μοιάζει.

                Δ.Σολωμός

                        TO ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑ του ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ 

Το εν Χώναις Θαύμα 12ος αιώνας.
Απο τη συλλογή Βυζαντινών Εικόνων της Μονής Αγίας Αικατερίνης Σινά.

Στην περιοχή Χερέτωπα της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, έπειτα από θαυμαστή επίκληση του Μεγάλου Αρχιστράτηγου του Θεού Μιχαήλ, ανέβλυζε άγιασμα προς ίαση των ασθενούντων. Ένας χριστιανός που ευεργετήθηκε η κόρη του από το αγίασμα, έκτισε σ’ αυτό το σημείο περικαλλή ναό προς τιμή του Αρχαγγέλου. Μετά από χρόνια ένας ευσεβής νέος ονόματι Άρχιππος  από την Ιεράπολη της Φρυγίας αποφάσισε να υπηρετήσει τον Αρχάγγελο παραμένοντας στο ναό του. Ο Άρχιππος, καταγόμενος από την τοπική κοινότητα των Ελλήνων της πόλης, προκάλεσε με την πράξη του αυτή το μένος των ειδωλολατρών  Ελλήνων  που εστράφησαν εναντίον του απειλώντας τη ζωή του, αλλά και το άγιο αγίασμα. Με την παρέμβαση όμως του Αρχαγγέλου, παρεμβάλλονταν εμπόδια στο σκοπό τους, ώσπου σκέφτηκαν να ενώσουν δυο κοντινά ποτάμια και να τα στρέψουν προς καταστροφή του ναού και του αγιάσματος. Πάλι εδώ με την παρέμβαση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ οι ποταμοί εστάθησαν ως τείχος ακίνητοι. Έπειτα χάραξε ο Αρχάγγελος το σημείο του σταυρού επάνω σε μια μεγάλη πέτρα κοντά εις τον Nαό και η πέτρα, αλλά και η γη σχίσθηκαν. Στη συνέχεια με μεγάλη φωνή πρόσταξε τους ποταμούς:  «Εις την χώνην ταύτην χωνεύθητε ποταμοί». Έτσι από τότε και έως σήμερα, χωνεύεται στο σημείο εκείνο το νερό με παράδοξο τρόπο. Για το λόγο αυτόν και Χώναι τόπος ονομάζεται εκεί το μέρος. 

 Πηγή: leovard Το είδωλο της γης μου

Ο Άγιος Σάββας Βελιγραδίου και η κρύπτη του Αγίου Λαζάρου

Η Ορθοδοξία για τους Σέρβους είναι ένα στοιχείο της ταυτότητάς τους. Χωρίς να χαρακτηρίζονται από μαζική θρησκευτικότητα, ανήκουν συνειδητά στο στρατόπεδο της Ορθοδοξίας. Οι Σέρβοι, είναι χριστιανοί ορθόδοξοι παλαιοημερολογίτες. Οι ρίζες είναι παλιές. Έρχονται από το Βυζάντιο και φθάνουν ως τα σήμερα. Το προηγούμενο σύστημα φρόντισε να μην έλθει σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τις μάζες του λαού. Η επίδρασή του, αφορά περισσότερο τις μέσες σήμερα ηλικίες που δεν μεγάλωσαν κάτω από την ορθόδοξη κατήχηση και γι’ αυτό δεν έχουν μεγάλη πνευματική επαφή με το τυπικό και τους θεσμούς της εκκλησίας. Ο πόλεμος στη Βοσνία, πριν 40 χρόνια ανάδειξε σε μεγάλο βαθμό αυτή την άλλοτε φανερή και άλλοτε υποβόσκουσα συνείδηση θρησκευτικότητας που χαρακτηρίζει τους Σέρβους, που επιστράτευσαν πέρα από τον εθνικισμό και το θρησκευτικό ιδεολογικό στοιχείο, στην αντιπαράθεσή τους με τους Μουσουλμάνους και τους Κροάτες.
    Δείγμα θα έλεγα όχι μόνο της αγάπης τους προς την Ορθοδοξία, μα και μιας υπεροπτικής προδιάθεσης μπορεί να είναι και η κατασκευή του μεγαλοπρεπή σε όγκο καθεδρικού ναού του Αγίου Σάββα στο παλιό Βελιγράδι. Ένας αχανής ναός βυζαντινής τεχνοτροπίας που ο εσωτερικός του χώρος είναι μεγαλύτερος απ’ εκείνον της Αγιά Σοφιάς. Αποτελεί αυτό άραγε μια πρόκληση απέναντι στη πρώτη εκκλησιά της χριστιανοσύνης ή δείγμα υπέρμετρης θρησκευτικότητας; Δεν μπορώ ν’ απαντήσω σ’ αυτό το υποθετικό ερώτημα. Η σύγκριση που μπορώ να κάνω με τον ναό του Αγίου Ανδρέα της Πάτρας είναι πως η εκκλησία του Βελιγραδίου ίσως είναι έως 40% μεγαλύτερη. Σήμερα εσωτερικά είναι ένα μορφοποιημένο τσιμεντένιο γιαπί σαν να βγήκε από κάποιο θεϊκό καλούπι. Η ιδέα για το χτίσιμο του ναού ξεκίνησε το 1895.Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1935, αλλά σταμάτησε με τον πόλεμο και ξεκίνησε πάλι το 1985.  Δίπλα ακριβώς, βρίσκεται άλλη εκκλησία, o μικρός Άγιος Σάββας. Ο όγκος του οικοδομήματος που δεσπόζει στο Βελιγράδι, αποτελεί και το πρώτο σημείο προορισμού. Ο επιβλητικός ναός είναι ο μεγαλύτερος καθεδρικός ναός των Βαλκανίων και η μεγαλύτερη ορθόδοξη εκκλησία. Ο ναός έχει χωρητικότητα 10.000 πιστών. Ένας ημιτελής και χαώδης ναός, όπου ξεχωρίζει το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο του ιερού του Αγίου Σάββα.Στην υπόγεια κρύπτη του ναού έχει διαμορφωθεί ένας τεράστιος ναός (1800μ) αφιερωμένος στον ιερομάρτυρα Άγιο Λάζαρο, που εντυπωσιάζει με τις εκπληκτικές αγιογραφίες του και προδιαθέτει για την συνολική μεγαλοπρέπεια του ναού όταν αυτός θα έχει κάποτε τελειώσει.
   Μπροστά στο ναό απλώνεται το πάρκο του Καρατζώρζεβιτς (J.Petrovic) με το υπερμέγεθες άγαλμα του αγωνιστή της Σερβικής Επανάστασης του 1801 που έπεσε θύμα των σκοτεινών σχεδίων του «φίλου» και κουμπάρου του Μίλος Ομπρένοβιτς και που ο θάνατος του ματαίωσε ένα γενικότερο ξεσηκωμό των Ορθοδόξων της Βαλκανικής ενάντια των Τούρκων, αφού ο “Καραγιώργης” ήταν μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, στενός φίλος και συνεργάτης του Αλ.Υψηλάντη και θερμός ενστερνιστής των απόψεων του Ρήγα.

                                                                                     

         

                                                                                              Πηγή: leovard Το είδωλο της γης μου

                     

             To σταφύλι κι η γυναίκα

             To σταφύλι κι η γυναίκα, να δυο πράγματα που βρήκα

             νάναι όμοια και να έχουν, ίδια νοστιμιά και γλύκα.

             Για κοιτάξτε τη γυναίκα, ποιος αλήθεια δεν θα πει,

             πως τα δυο της τα χειλάκια, δεν είν’ ίδια σαν τσαμπί;

             Ασφαλώς αγαπητοί μου σαν τσαμπί των σταφυλιών,

             που ‘χει ρόγες τα φιλάκια, εις τις άκρες των χειλιών.

             Το σταφύλι κι η γυναίκα,

             παρομοίωση δικαία που ποτέ δεν την ξεχνώ

             και ας την λεν Γωγώ, Λιλή, Αστέρω ή Αλέκα,

             γλύκα έχει απ’ το ροδίτη και απ’ το Σαββατιανό.

             H γυναίκα είναι κι εκείνη, σταφυλάκι δίχως ταίρι,

                                                  τα χειλάκια της, φιλέρι.

             Μα στο έρωτα τον μέγα, με το τόσο του το πυρ,

             αντιστρέφονται οι ρόλοι, μένει τσάμπουρο ο ανήρ!

             Το σταφύλι κι η γυναίκα, δυο εικόνες διαλεκτές

                                                   σήμερα, αύριο κι εχθές.

             Μοιάζουν τόσο και τα δυο, πάντα έτσι όμοια θάναι

             διότι φίλοι μου χρυσοί, φτιάχνουν και τα δυο κρασί,

                                                   διότι και τα δυο μεθάνε.

             Μας μεθάει το σταφύλι που όταν φύγει από τ’ αμπέλι

                                                   μπαίνει μέσα στο βαρέλι.

             Μας μεθάει κι η γυναίκα, ω κοινό αγαπητό,

             που στου ανδρός το πορτοφόλι, κάνει πάντα τρυγητό.

             Είναι σύγκριση νομίζω, πούχει το δικό της γούστο,

                                                   το σταφύλι κι η γυναίκα.

             Και τι ρόλο παίζει ο άνδρας; Μα το μούστο!

             Ρόλο μούστου ο καημένος, οποιασδήποτε ηλικίας,

             εκεί, μες το πατητήρι, της καρδιάς της γυναικείας.

             Το σταφύλι κι η γυναίκα, δυο είδη ομογενή,

             βρίσκεις κέρινη γυναίκα και σταφύλι σουλτανί.

             Κι όταν βλέπεις και διαβαίνει μια γυναίκα τόσο πλάνα,

             απορείς που ο μανάβης έχει υψώσει τη φωνή,

             και τι εννοεί δεν ξέρεις, αν φωνάζει: Εδώ η Σουλτάννα..α..

             Σ’ ότι ξέρω κι ότι είδα, η γυναίκα πήρε γλύκα

                                                    ασφαλώς απ’ τη σταφίδα,

             κι ούτω πως ταξινομείται σαν σταφύλι κι αυτή,

             αναλόγως ηλικίας, φίλτατοί μου αγαπητοί.

             Στα 16 της τα χρόνια, ασφαλώς και λίγο-λίγο

             σαν σταφύλι η γυναίκα, περιμένει κάποιο τρύγο.

             Απ’ τα 20 και πάνω, ωριμάζει βρε παιδιά,

             κι ο ροδίτης της καρδιάς της, έχει γλύκα κι ευωδιά.

             Ήρθε η ώρα πια για γάμο κι η γυναίκα τώρα ανάβει,

                                                     αποκτά ένα δραγάτη.

             Στα 30 και πιο πάνω έχει πλέον ωριμάσει.

             Στα 40 είναι σταφύλι που εμπήκε στο καφάσι.

             Και πιο πέρα απ’ τα 40 η ομορφιά της πάει στράφι,

             σαν κληματαριά η γυναίκα, έχει ανάγκη από θειάφι.

             Φτάνουν βέβαια τα 50 και αλλάζει η εικόνα,

             την λένε σταφίδα ακόμη, μα σταφίδα του Χειμώνα.

             Και στα 60 και πιο πάνω, όταν είναι πλέον γριά,

             σα σταφύλι πάει για μούστο, για να βγει μουσταλευριά.

               Από παλιά θεατρική  Επιθεώρηση                                 

                  Πηγή: leovard Το είδωλο της γης μου

              ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ  ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ  

              Το Σύμπαν αναγεννιέται

              Θαύματα οριζόντια ξαναφύτεψε η βροχή

              Επίπεδες αγροικίες χορεύουν στη βλάστηση

              Η μητέρα μας, έκοψε ένα φρέσκο τριφύλλι

              Και ξαναγύρισε στο εργόχειρο

              Επιστρέφει απ’ τη νεροποντή κι ο πατέρας

              Μ’ ένα ουράνιο τόξο στις ωμοπλάτες του.

              Τα παιδιά ανοίγουν αυλάκια

              Να συγκοινωνούν οι καρδιές

              Χιλιάδες ερωτευμένοι

              Απλώνουν τα ευτυχισμένα τους δάκρυα

              Να στεγνώσουν στα ράμφη των περιστεριών

              Ο γιατρός κάνει φωτόλουτρα στους συννεφιασμένους

              Αλωνιστικές μηχανές κάνουν δεμάτια το  μαύρο.

              Στη φωτιά   «Στη φωτιά»   Στη φωτιά.

              -«Στη φωτιά το μαύρο»- φωνάζει ο επιστάτης

             Έρχεται ολοκάθαρος ο άλλος αιώνας.

              Στέλιος Γεράνης


                   Πήγή:leovard Το είδωλο της γης μου