KOYΛ ΧΟΥΣΕΪΝ

               Ο άνθρωπος, όταν έρχεται στον κόσμο

               μοιάζει με δροσερό και φρέσκο μπουμπουκάκι

               τον πρώτο χρόνο, η μοίρα του χαρίζει τη φωνή,

               μοιάζει με αηδόνι μες στον τριανταφυλλόκηπο.

               Στα δυό του χρόνια, κάθεται, σηκώνεται

               στα τρία, είναι σε θέση να σκεφτεί,

               στα τέσσερα, του κρεμάνε χαϊμαλί,

               στα πέντε, μοιάζει μποστάνι αφράτο.

               Στα έξι του, μαθαίνει την ντροπή,

               στα εφτά τα χρόνια, τα δόντια του τα ρίχνει,

               στα οχτώ, αρχίζει να μαθαίνει τη δουλειά,

               στα εννιά, μοιάζει με ολόγιομο φεγγάρι.

               Στα δέκα χρόνια του, μοσχοβολάει σα ρόδο,

               στα έντεκα, τα πέταλά του ανοίγει,

               στα δώδεκα, απ’ το μπόι του ξεχωρίζει,

               στα δεκατρία, μοιάζει ψηλό κυπαρισσάκι.

               Στα δεκατέσσερα, μυρίζει το άνθος του έρωτα,

               στα δεκαπέντε, το μυαλό του φτάνει ως τα βουνά,

               στα δεκαέξι, είναι ο κήπος του Παράδεισου,

               στα δεκαεφτά, τα φρύδια του μοιάζουν με δοξάρια.

               Στα δεκαοχτώ, τη μέλισσά του ψάχνει,

               στα δεκαεννιά, είναι ο νους του στο κυνήγι,

               στα είκοσι, το μυστικό του ποιός το ξέρει,

               μοιάζει πουλάκι που το ψήνουν στη φωτιά.

               Στα εικοσιπέντε, ευτυχισμένος φαίνεται,

               στα τριάντα, σταματάνε τα τρεχούμενα νερά,

               στα τριανταπέντε, τα μυαλά του συγκεντρώνει,

               μοιάζει να στέκεται ανάμεσα στη γνώση και τον έρωτα.

               Στα σαράντα του, ένα τραγούδι στους αγρούς,

               στα σαρανταπέντε, ένα κλάμα για τα λάθη του,

               βάνει τα χέρια και τον ουρανό κοιτάζει,

               μοιάζει με καραβάνι φορτωμένο σφάλματα.

               Στα πενηνταπέντε, συλλογιέται για τις πράξεις του,

               στα εξήντα του, γερνάει, και του έρχεται χειμώνας,

               στα εξήντα πέντε του, τα μάτια του δακρύζουν,

               μοιάζει με ηλιοβασίλεμα πίσω απ’ τα βουνά.

               Στα εβδομήντα, πέφτει στα γόνατά του βάρος

               στα εβδομηνταπέντε , καπνός τα μάτια του σκεπάζει,

               στα ογδόντα του, κανείς δεν τον κοιτάει καταπρόσωπα,

               μοιάζει με κουκουβάγια κουρνιασμένη στα ερείπια.

               Στα ογδονταπέντε, κουβαριάζεται ολόκληρος,

               στα ενενήντα, πια, τετράδιο διπλωμένο,

               στα ενενηνταπέντε, σώνεται η ζωή του,

               μια μέρα μοιάζει σκορπισμένη θημωνιά.

               Ο Κουλ Χουσεϊν, που φτάνει τα εκατό

               μοιάζει να ΄γινε χώμα μες στο χώμα.

              Από Ανθολογία της Τούρκικης Λαϊκής Ποίησης

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ  ΤΟ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ  ΝΗΣΙ ΤΗΣ  ΤΡΙΚΥΜΙΑΣ  ΤΟΥ  ΣΑΙΞΠΗΡ

Ιστορική Έρευνα Λιβιέρης Λιβιεράτος

Ήταν πρώτη Ιούλη του Σωτηρίου έτους 1263 όταν ο Κυβερνήτης του Μιλάνου, Μαρτίνος ντέλλα Τόρρε άφησε το Μιλάνο για να πάει στο Παλάτι των Τορριάνι στο Λόντι. Στην Βίλλα Τορριάνι. Δεν ξέρουμε αν πήγε μόνος ή με στρατιωτική συνοδεία , ούτε ξέρουμε αν αυτή η συνοδεία απλά τον συνόδευε ή ήταν κρατούμενος! Από το αποτέλεσμα όμως συμπεραίνουμε ότι μάλλον κρατούμενος ήταν γιατί μετά και ως τις 20 Νοέμβρη που οι συγγενείς του λένε ότι πέθανε, ήταν παντελώς εξαφανισμένος από προσώπου γης, κανείς δεν τον έβλεπε, λες και άνοιξε η γη και τον κατάπιε! Τάφος του όμως στο Μιλάνο δεν υπάρχει ,όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν!

Δύο μέρες νωρίτερα ,του Πέτρου και Παύλου, ο εξάδελφός του Φραγκίσκος ντελλα Τόρρε, Κυβερνήτης της Νοβάρρα, συνέτριβε σε πεδιάδα  έξω από την Νοβάρρα τον στρατό του αρεστού του Πάπα Ουρβανού Δ΄, Οττόνε  Βισκόντι, παράνομα διορισμένου από τον Πάπα ως Αρχιεπίσκοπος στο Μιλάνο .

Εκείνη την εποχή στην τότε Ιταλία (που αποτελείτο από πάρα πολλά μικρά κρατίδια)  είχε ξεσπάσει  ένας φοβερός εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Γουέλφους (φιλoπαπικοί , πιστοί χριστιανοί, συνήθως φτωχοί) και τους Γιβελίνους (αντιπαπικοί, φίλοι του Γερμανού Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Οι μάχες ήταν καθημερινές και αρκετές φορές πολύ μεγάλες όπως στο Κορτενουόβα , στο Μονταπέρτι , στο Μιλάνο κ.ά.

Ο Πάπας επιστράτευσε τους αφορεσμούς  αλλά και την  Ιερά εξέταση εκτός από τον στρατό που ο ίδιος διέθετε. Οι Γερμανοί Αυτοκράτορες έκαναν πολλές εκστρατείες  εναντίον των πλούσιων πόλεων της Βόρειας «Ιταλίας» τις οποίες κατέκαιαν, ξεθεμελίωναν, λήστευαν και εξόριζαν τους κατοίκους τους! Άλλοι εξόριστοι πήγαιναν σε φιλικές πόλεις ενώ άλλοι  τραβούσαν προς Κωνσταντινούπολη και τα νησιά του Ιονίου! Οι Λομβαρδοί αντέδρασαν και σχημάτισαν στρατιωτική συμμαχία εναντίον του Γερμανού Αυτοκράτορα αλλά τις περισσότερες φορές έχαναν στις μάχες. Και σαν να μην έφταναν αυτά ο πλέον μορφωμένος  Αυτοκράτορας του μεσαίωνα ο Γερμανός Φρειδερίκος Β΄ «το θαύμα της Οικουμένης» , που ήλθε και στην Κεφαλονιά ηγούμενος της Σταυροφορίας «των αφορεσμένων» , κτίζει την πόλη του Λ’ Ακουίλα έξω από την Ρώμη για να ελέγχει το Βατικανό!

Σ’ αυτήν την περίοδο ζούσε  στο Μιλάνο ο Δούκας  Μαρτίνος ντελλα Τόρρε που το κυβερνούσε. Ήταν ο πλέον αγαπητός Κυβερνήτης των Λομβαρδών. Τον αγαπούσαν πάρα πολύ γιατί παρότι πλούσιος ήταν δίκαιος και υπερασπιζόταν τους φτωχούς. Αυτός προστάτεψε το Μιλάνο από τον Ανίκητο και Τρομερό τύραννο  της Βερόνα τον αντιπαπικό Ετζελινο ντα Ρομάνο και  αυτός τον αιχμαλώτισε στην μάχη του Κασσάνο. Αυτό όμως που είναι σημαντικότερο είναι η νομοθεσία Δικαίου που έκανε. Θέσπισε και εφάρμοσε  νόμους δικαίου που ακόμη και σήμερα κανείς δεν μπορεί να τους εφαρμόσει ! Ήταν πιο μπροστά στην νομοθεσία δικαίου ακόμη και από το σήμερα!

Ο Μαρτίνος εξαφανίζεται ξαφνικά με τον ύποπτο θάνατό του από την ιστορία και την ίδια εποχή ξαφνικά εμφανίζεται στην Κεφαλονιά σαν Λοβέρδος, δηλαδή Λομβαρδός! Μεταφέρει την ιστορία του στην περιοχή της Ανωγής, το οικόσημό του, το Σταυρό του και πεθαίνει στην Κεφαλονιά.  Στο σημείο που θάβεται  λίγο μετά κτίζεται από τους φίλους του η εκκλησία του Αρχάγγελου. Από εκεί ο Μαρτίνος έβλεπε την δική του Βίλλα Τορριάνι, τα Βιλλατόρια. Το γεγονός της εξορίας του Δούκα του Μιλάνου αναφέρει και ο μεγάλος Γουίλλιαμ Σαίξπηρ στο τελευταίο του έργο που αποτελεί την διαθήκη του, την Τρικυμία. Όλο το έργο είναι αφιερωμένο στον αδικημένο Δούκα του Μιλάνου τον Πρόσπερο που δεν είναι άλλος παρά ο Μαρτίνος ντελλα Τόρρε, ο πρώτος Λοβέρδος. Ο μέγας  μυθοπλάστης Σαίξπηρ, ο βάρδος του Έιβον, ισάξιος των δικών μας Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλου είναι λίγο γνωστός στην πατρίδα μας αλλά πασίγνωστος σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γής. Οργανώσεις, Εταιρείες, Πανεπιστημιακές  Έδρες, Θέατρα, Θίασοι σε όλη την Γή έχουν φτιαχτεί προς τιμή του!

Η Τρικυμία είναι ένα ανερμήνευτο έργο του Σαίξπηρ και κανείς επί 400 χρόνια δεν μπόρεσε να βρει τους πραγματικούς ήρωες που κρύβονται πίσω από τα ονόματα που χρησιμοποιεί ο Σαίξπηρ, αλλά ούτε και τα ιστορικά γεγονότα που τους συνόδευαν και αναγράφονται μέσα στο έργο! Επιπλέον, την ανάλυση δυσκόλευε αφάνταστα η υπόνοια ότι μέσα στο έργο έκρυβε επιμελώς το όνομα ενός άγνωστου πληροφοριοδότη που του αφηγείτο ιστορίες από την Μεσαιωνική «Ιταλία» και ο Σαίξπηρ τις μεταμόρφωνε σε εκπληκτικά έργα.

Σήμερα ύστερα από 400 χρόνια μπορούμε να πούμε πλέον ευθαρσώς ότι αυτό το άγνωστο νησί που ο Δούκας του Μιλάνου «ΠΡΟΣΠΕΡΟ» εξορίστηκε από τον άρπαγα αδελφό του, το νησί του Κάλιμπαν, το νησί της Τρικυμίας, το νησί της Ουτοπίας  είναι η Κεφαλονιά! Και είναι η Κεφαλονιά γιατί είναι το  μοναδικό νησί πάνω  στην Γη που έχει και την ιστορία και την γεωγραφία της Τρικυμίας!

'Ερευνα του ιατρού και ιστορικού Λιβιέρη Λιβιεράτου

που παρουσιάστηκε σε επίσημη εκδήλωση στην Κεφαλονιά την 11-1-20

                Η νύχτα του ποιητή

                
                Όταν η φασαρία της πόλης σωπαίνει

                και το όνειρο της νύχτας

                κτισμένο από άχυρο και πηλό,

                εξαγνίζει την πραγματικότητα της μέρας,

                Τότε ο ποιητής έχει δίκιο.

                Όταν το κομμένο φεγγάρι του πόνου

                γίνεται πανσέληνος

                και ταξιδεύει αφτιασίδωτο και αυστηρό,

                στις αστραφτερές όχθες της νύχτας,

                Τότε ο ποιητής έχει δίκιο.

                Όταν ο έρωτας βρίσκει το δρόμο του

                μέσα στο αποσταγμένο σκοτάδι

                και επιστρέφει στο φυσικό του σπίτι,

                τη νύχτα,

                Τότε ο ποιητής έχει δίκιο.

                Όταν ο κόσμος κοιμάται

                στη παλάμη του Θεού

                και τα άστρα της νύχτας

                δακρύζουν για τις αμαρτίες του,

                Τότε ο ποιητής έχει δίκιο.

                Τη νύχτα ο ποιητής παραλογίζεται,

                στην αυταπάτη ζει της ελευθερίας,

                τη  νύχτα τις λέξεις του βαπτίζει

                στην ψεύτικη ηδονή της τραγωδίας.

                Τη  νύχτα ο ποιητής υπνοβατεί,

                φέγγουν της ερημιάς του τα μυστήρια,

                τη νύχτα η ψυχή του καιόμενη βάτος,

                κι οι στίχοι του, θανάτου αγγελτήρια.

                       Λ.Κατσιγιαννης

                                                                   
                                                                                                Σαν φεγγάρι θαρθώ
                                                                                    Μανώλης Μητσιάς / Γιώργος Ζαμπέτας
                                                                                              Στιχ. Ποάλας Θόδωρος

Ένα απόκρυφο Ευαγγέλιο 

Κάποτε, ο Πέτρος είπε στον Ιησού ότι δεν έτυχε να τον δει ποτέ του να γελάει. Τότε ο Ιησούς γύρισε προς αυτόν και του είπε με ένα αδιόρατο μειδίαμα αγιογραφημένο στα χείλη του: «Αλλά Πέτρο, μήπως με έχεις δει και ποτέ σου να κλαίω;Απλούστατα η σοβαρότητα που είμαι υποχρεωμένος να ακολουθώ είναι εκείνη που ενισχύει τη δύναμη και το κουράγιο που πρέπει να έχω για να φέρω σε πέρας την αποστολή που μου ανέθεσε ο Πατέρας μου. Όμως θα πρέπει να σου πω επίσης ότι η ανάγκη που έχω, έστω και ως Θεάνθρωπος, να γελάω καμιά φορά ικανοποιείται δόξα τω Θεώ στη διάρκεια των ονείρων μου. Αρκεί μάλιστα να σου ότι πολλά από τα όνειρα που βλέπω στον ύπνο μου έχουν καθαρά εθυμογραφικό περιεχόμενο. Για παράδειγμα, αγαπητέ Πέτρο, θα σου αφηγηθώ το όνειρο που έτυχε να δω χθες το βράδυ και που είχε πολύ γούστο. Τι νομίζεις ότι είδα; Ήσουν εσύ λέει, μαζί με τον αδερφό σου τον Ανδρέα. Ήσασταν κι οι δυό σας ανεβασμένοι επάνω σε μια συκιά, που καταραμένη νάναι, και κόβατε ωραία ωραία  τα σύκα της. Κόβατε και τρώγατε συγχρόνως λαίμαργα τους καρπούς του δένδρου, ενώ πολλά σύκα τα βάζατε σε μεγάλη καλαθούνα που την είχατε  κι αυτή κοντά σας επάνω στα κλαριά. Κάποια στιγμή όμως έσπασε το μεγάλο κλαδί που καθόσασταν και κουτρουβαλιαστήκατε σχεδόν αγκαλιασμένοι μεταξύ σας καθώς πέφτατε, ευτυχώς, επάνω στο μαλακό χώμα που υπήρχε γύρω απ’ τη συκιά. Το θέαμα αυτό ομολογώ ότι δεν ήτανε δα και τόσο κωμικό, αλλά εγώ τι να σου πω, γέλασα με την καρδιά μου. Ξεκαρδίστηκα στα γέλια θα έλεγα, ήμαρτον Θεέ μου. Καιρό είχα να γελάσω έτσι».

          Τάκης Σιδέρης

          Από τη Συλλογή ΑΡΧΕΙΟΝ ΝΥΧΤΟΒΙΩΝ ΚΗΠΩΝ

Ήταν ο Δ. Σολωμός αλοολικός; 

Ο Σολωμός ως γνωστόν, ήταν καλός πότης της αγαπημένης του Ζακυθινής βερδέας. Άγνωστο σε πολλούς είναι ότι ο Σολωμός τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια της ζωής του ήταν αλκοολικός και έπασχε από τρομώδες παραλήρημα, ένα σύμπτωμα στέρησης που προέρχεται μετά τη μείωση της χρήσης του ποτού. Να τι διαβάζουμε σχετικά με τη νόσο: «Τα κύρια συμπτώματα είναι εφιάλτες, ανησυχία, σύγχυση, αποπροσανατολισμός, οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις, πυρετός, έντονη εφίδρωση, γρήγορος καρδιακός ρυθμός και υψηλή αρτηριακή πίεση».Η επιβεβαίωση της παραπάνω πληροφορίας για τον μεγάλο μας ποιητή έρχεται εκτός των άλλων και από γράμμα του Ερμάννου Λούντζη από τη Κέρκυρα στα τέλη του 1856, στο γιο του Νικόλαο που σπουδάζει στη Γερμανία. Mε την οικογένεια Λούντζη δεν είχε καλές σχέσεις ο ποιητής. Να τι γράφει ο Λούντζης:
«…Ούτος (ο Δ.Σολωμός) ως ηξεύρεις, προ πολλού έκαμε μεγάλη κατάχρησιν πνευματωδών ποτών. Τώρα αισθάνεται τα αποτελέσματα. Εσχάτως προσεβλήθη από την παρά των ιατρών (καλουμένη) νόσον delirium tremens. Ανέλαβεν όμως, και τον απάντησα μάλιστα εις τον δρόμον,αλλά πολύ μεταβεβλημένον. Είναι πολλαί ημέραι αφ’ ότου πλέον δεν τον είδον. Έμαθον ότι πάσχει. Διαμένει κεκλεισμένος εν τη οικία αυτού.Ουδείς τον βλέπει …».
Ως γνωστό ο Σολωμός πέθανε τον Φλεβάρη του 1857 από εγκεφαλικό.

             Πηγή:Το είδωλο της γης μου 

           Ένας άλλος Μικρούτσικος με Α κεφαλαίο  

Τώρα που οι τυμπανοκρουσίες της λύπης, οι μεταθανάτιες τιμές και οι κομματικοί ύμνοι της ριζο-σπαστικής αριστεράς αρχίζουν να ξεφουσκώνουν για τον εκλιπόντα μουσικοσυνθέτη, ας ρίξουμε μια ματιά σ’ έναν πραγματικά Μεγάλο Μικρούτσικο που με το υψηλό ήθος του και την πολύπλευρη πνευματική και κοινωνική δράση του, άφησε εποχή στην Πάτρα του μεσοπολέμου, κι αυτή άστοργη μάνα τίποτε δεν έκανε γι αυτόν, πέρα από λίγα μέτρα γης που του διέθεσε στο Α΄ Νεκροταφείο.   Δεν ξέρω αν σε κάποια γωνιά της βιβλιοθήκης του Θάνου Μικρούτσικου, υπήρχε, ήταν παραγκωνισμένο ή φανερό τούτο το βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου, μια επίτομη αναφορά στον θείο του, Αριστείδη Μικρούτσικο, (1897-1939) η γυναίκα του οποίου, η θεία Ηλέκτρα, ήταν εκείνη που μύησε τον Θάνο στη μουσική.
Ογδόντα χρόνια συμπληρώθηκαν πριν λίγο καιρό από το πρόωρο θάνατό του. Πολυσχιδής προσωπικότητα ο Αριστείδης Μικρούτσικος, φιλόλογος, πολύγλωσσος, δημοτικιστής, παθιασμένος θαυμαστής του Παλαμά όπως και η σύζυγός του, αρχαιολάτρης, φλογερός ποιητής και μουσικός, πρωτεργάτης της τουριστικής ιδέας, με βαθειά αγάπη για την Ελλάδα. Στέλεχος βασικό της πνευματικής ζωής της Πάτρας, που δημοσίευσε πολλά κριτικά σημειώματα για το Θέατρο, τη Μουσική, τη Ζωγραφική, το Χορό κ.α.Μερικά μόνο αποκόμματα κριτικής και επαίνων σύναξα από ομιλίες και αναφορές δημοσιογραφικές γι αυτόν: «Αποστολικός με τη μεγάλη του αποστολή να προορίζεται για φωτεινότερους κόσμους, για τους κόσμους των μακάρων». «Σοφός, αστείρευτη πηγή γνώσεων, ερευνητής μεταφυσικών ανδιαιτημάτων που έψαχνε  διαρκώς να βρει την αλήθεια…» και  αλλού: « Ο Αριστείδης Μικρούτσικος είναι ο ανώτερος άνθρωπος ,το ευαίσθητο άτομον, ο εκλεκτός διανοούμενος, που ξέρει και ποιεί και διδάσκει, ότι πάσα διανόησις, χωριζομένη της αρετής, πανουργία φαίνεται. Έχει τα μάτια της ψυχής του διαρκώς προς τα άνω, εργάζεται το καλόν και το ωραίον και βαδίζει θαρραλέος τον δρόμον του ιδανικού».Για τα 100χρονα της εθνικής ανεξαρτησίας στα 1930 έλεγε:  «Έχουμε ανάγκη από πνευματικούς ηγέτες να κατέβουν στο λαό, να ακούσουν τον πόνο του να φτερώσουν το φρόνημα, να δείξουν τον αγωνιστικό δρόμο για μια καλύτερη αυριανή που θα πραγματοποιηθεί στα καινούργια εκατόχρονα αν στο πέρασμά τους αξιοποιηθεί το νόημα της θυσίας των προγόνων μας».Σίγουρα πιστεύω πως αν ο Θάνος γνώριζε τον θειο του που έφυγε μόλις 42 χρονών, ίσως η στάση του στα τελευταία (στάση προσωπική, με τη δική της ευθύνη) να μην ήταν τόσο συμβιβασμένη με την υλιστική θεωρία της μεταθανάτιας ανυπαρξίας, κάτι που φαίνεται σε εμάς τους διαφορετικούς (και πιο πολλούς) λανθασμένη. Αξιοπερίεργο επίσης είναι πως μια ζωή,όπως είπε, δεν συναντήθηκε μέσα από τα μαθηματικά, την γεωμετρία ή τη μουσική, με τον Θεό ή ακόμη που δεν είδε με τα μάτια του την κοινωνία που ονειρεύτηκε, «όπου ο ψαράς θα γράφει ποίηση και ο ποιητής θα ψαρεύει», ούτε ακόμη την κατευθυνόμενη στο κορμί της Ελλάδας λαθροεπέμβαση είδε, που της χάρισε την τελευταία του επιθυμία. Προτίμησε να ευθυγραμμιστεί με τις γραμμές των δικών του κομματικών και ιδεολογικών οριζόντων, για να μην χαλάσει την υστεροφημία του. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Ούτε τον Γολγοθά της αρρώστιας του είδε, που τόσο στωικά και περήφανα τον ανέβηκε. Ο καρκίνος είναι ο Γολγοθάς που οδηγεί στην Ανάσταση, αρκεί στο τέλος να μη λοξοδρομίσεις.Αν και οι τίτλοι που πήρε κατά καιρούς, του δόθηκαν μέσα από την ιστορική, καλλιτεχνική ή ακόμα ιδεολογική συγκυρία της εποχής του, ο Θάνος, μίλησε κυρίως μέσα από το μουσικό του έργο και αυτή είναι εν τέλει η προσφορά του. 

Καλό ταξίδι στην αστρόσκονη των οικτιρμών μας, Θάνο. Κι αν κάποτε συναντήσεις τον θείο Αριστείδη, τούτο το ποίημά του ζήτησέ του  να σου απαγγείλει:
 

Πορεύομαι να βρω

Στις μπόρες και στις ξαστεριές της νύχτας παρωρίτης

και στρατολάτης στις χιονιές, στο ηλίοκαμμα το άδρό·

ακούραστος κι ανήσυχος νέας Θρησκείας Προφήτης

το θείο το βρέφος στη Βηθλεέμ, πορεύομαι να βρω.

Στις άγριες του Ηρώδη ορμές, τη δίψα ορθώνω κάστρο

και με χρυσάφι, λίβανο και με κλαδιά σμυρτιάς,

εκεί που ο Φοίβος έδυσεν, ακολουθάω το άστρο

οδηγητή στο σπήλαιο που γεννήθη ο Βασιλιάς.

Και μπαίνω δίχως σάνταλα, το χέρι μου στα στήθια

σκοτάδι κι αστραπόφωτο και μια ησυχία νεκρή

και κάποιος ύμνος Χερουβείμ, φως και ζωή κι αλήθεια

και κάποιο κλάψιμο Βαλμά, αργό, βαρύ, μακρύ.

Κι’  όλα μαζύ, σε μυστικιά μπλέκονται λειτουργεία

γύρω από μιαν εφτάψυχη καντήλα κρεμαστή,

που ντένει κρινοπέταλα  θαμπά, μια Παναγία

με το Χριστό στα γόνατα, σε σπαργανιά κρουστή.

Πηγή: Το είδωλο της γης μου

ΘΛΙΒΕΡΟΣ  ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στα τέλη της 2^ης δεκαετίας του 21^ου αιώνα, και έπειτα από 200 χρόνια «απελευθέρωσης», νοιώθουμε ταπεινωμένοι ραγιάδες μέσα στη χώρα μας, υποδουλωμένοι στις ΜΚΟ και στον άκρατο ανθελληνισμό των πολιτικών μας, που νομιμοποίησαν τον ρατσισμό εναντίον του Έλληνα. Ένα κράτος ρεζίλι σε παγκόσμιο επίπεδο, που αφού χρεοκώπησε, υιοθέτησε τον πολυπολιτισμό, την ελεύθερη είσοδο όλων των φυλών του Ισραήλ με το πρόσχημα της δήθεν «προσφυγιάς», έδιωξε τα παιδιά του, ξεπούλησε τα υπάρχοντά του, άρπαξε τα σπίτια των πολιτών του, ταπείνωσε τη θρησκεία του και ξευτέλισε τον θεσμό της οικογένειας και των φύλων. Όλα αυτά βέβαια υπό τις ευλογίες και την ενορχήστρωση της πανευρωπαϊκής αθεϊστικής προπαγάνδας κάτω από τη σημαία της οποίας ψέλνουμε ομοθυμαδόν το «..δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν..». Η ευθύνη πλέον ανήκει στον λαό.  

Η ποίηση του Α. Κάλβου άσκηση θάρρους και παρηγοριάς στην εποχή του, έχει ακόμη και σήμερα τη δική της επικαιρότητα.  

Ας αφήσουμε τον ποιητή να μιλήσει όπως αυτός ξέρει:

α΄

Δειλοί! Ποίον  έργον, ή ποίαν γενναιόψυχον ιδέαν

ποίαν, ώ σκλάβοι, εύσπλαχνον πράξιν είδε τις από εσάς;

Ποίαν αγάπην αγνήν και αληθή; Αι! Δεν ανέτειλες

ω Ήλιε, δια να φωτίζης, εκείνους,οι οποίοι ούτε Πατρίδα,

ούτε Θεούς,ούτε νόμους έχουν, ούτε καρδίαν, ειμή επίβουλον

οκνηρίαν ή ενόχους πράξεις: Απ’ αυτών α! Ποτέ ας μη λάμπουν

χαρούμεναι  αι ακτίνες σου.

………………………………………

………………………………………

ι΄

Φευ απαλλαχθήτε από τα άλγη, μνήμονες της αρχαίας σας

αίιγλης·

 το ξίφος είναι ουράνιος κεραυνός

όταν το περιστρέφει η πατριωτική αγάπη.

……………………………………...

Αποσπάσματα από την «Ωδήν εις Ιονίους», ένα από τα πρώτα έργα του Α. Κάλβου, γραμμένο το 1814  με σκοπό να καυτηριάσει την αβελτηρία και αδιαφορία των συμπατριωτών του επτανησίων, απέναντι στις μηχανορραφίες των μεγάλων της εποχής για την τύχη της Επτανήσου που είχαν το μυαλό τους να παραχωρήσουν τα νησιά του Ιονίου στον βασιλέα της Νεάπολης, παρά τις δεσμεύσεις τους για την παροχή ανεξαρτησίας.

Το παρακάτω video μας δίνει μια μικρή γιορτινή γεύση

από την ανθρώπινη και ανυποψίαστη εποχή του 1965

όταν το «μπερέ» κυκλοφορούσε περήφανα στους δρόμους,

οι άνθρωποι γελούσαν και κοίταζαν τον ουρανό,

 και η Ελλάδα έπλαθε το δικό της όνειρο.

                                                                               

  

Στις μέρες μας ούτε ο εξωτερικός διάκοσμος επιτρέπει την αγαλλίαση της καρδιάς μας, ούτε όσα πρωτοφανέρωτα ζει αυτός ο προδομένος λαός και τόπος. Τα γιορταστικά φώτα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αντικαταστάθηκαν με «άνωθεν διαταγή» από άχαρα και άψυχα πολυπολιτισμικά λαμπιόνια και η φάτνη του Χριστού, με τα καλικαντζαράκια που είναι πιο κοντά από ποτέ στο κόψιμο του δένδρου της ζωής.

Η υπναλέα αντίδραση  των νεοελλήνων στην μουσουλμανοποίηση της ζωής τους, προδικάζει σε ροχαλητό διαρκείας, που προβλέπεται να μετατραπεί σε θανάσιμο.

Επειδή οι περσινές ευχές δεν έπιασαν, για τον χρόνο που φεύγει ντροπιασμένος  από ελλήνων και ανθρώπων έργα, μια πλέον ευχή αρμόζει για το νέο έτος, έστω κι αν φαίνεται ετεροχρονισμένη: ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πηγή: Το είδωλο της γης μου