ΣΤΟΝ  ΑΓΥΡΙΣΤΟ  2020 

 

Πλησιάζει για να φύγει τούτος ο κακός ο χρόνος 

που δεινά με κακουχίες πίκρες και απογοητεύσεις 

μια ημέρα καλοσύνης δεν μας έφερε αλλά πόνος 

στον αγύριστο να πάει και από εμάς να αλαργεύσεις. 

 

Άρχισες με τις πλημμύρες ζώα ανθρώπους  να τα πνίξεις 

σπίτια μαγαζιά χωράφια όλα  να τα καταστρέψεις 

δεν λυπήθηκες την φύση ούτε είπες να την λήξεις 

την θεομηνία πούχες κατά νου να μας παιδέψεις. 

 

Την καταστροφή στα δάση και τα σπίτια τα καμένα  

δεν τα σκέφτηκες καθόλου και δεν πήρες την ευθύνη 

άνθρωποι φωτιά να βάνουν και βρεθήκανε καμένα 

μια νεροποντή να ρίξεις για να σβήσεις το καμίνι. 

 

Ταρακούνησες τα πάντα με σεισμούς τα καλοκαίρια 

τρόμο φόβο κακουχίες και ξεπόρτισμα από σπίτι 

και τον ΙΑΝΟ  μας στέλνεις να μας φέρεις σε δυσχέρεια 

τρομερό το ανεμοβόρι και όλοι κωλύσαμε πλευρίτη. 

 

Λίγο ακόμη τελειώνεις κάνε μας έστω  μια χάρη 

τον ΚΟΡΩΝΟΙΟ να διώξεις κόσμος πια να μην πεθάνει 

τρομερό να ξέρεις είναι που μας λες πως τον Γενάρη 

θα πεθάνει θα πεθάνει και με εμβόλιο θα υγιάνει. 

 

Φύγε άσπλαχνε κακούργε σου αξίζουνε  βρισιές 

μέρα νύχτα θα σε βρίζω και  κατάρες θα  φωνάζω 

μια ευχή όμως θα κάνω ναρθούν άλλες εποχές 

και ο καινούργιος να μας φέρει τύχη υγεία να γιορτάζω.

 

                                                     ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΣΠ.   ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ 

Μ' ένα αυθεντικό λαϊκό ποίημα του φίλου Κώστα Πατρίκιου θα παρατήσουμε τον χρόνο που φεύγει, και με ένα βίντεο με όσα ζήσαμε σε 4΄, με την ευχή να είναι ο χειρότερος χρόνος του αιώνα μας.

                                                                               

                                                            

 

Μια εκδοχή για την έμπνευση ενός δημοτικού τραγουδιού

Στις αρχές του 1797 τον ίδιο χρόνο που ο Ρήγας Φεραίος έπεσε στα χέρια της αυστριακής αστυνομίας, κινδύνευσε και άλλος Έλληνας, ο καταγόμενος από τα Ιωάννινα πατριώτης και ποιητής Ιωάννης Βηλαράς, σε ηλικία τότε, 26 ετών. Υποκινητής και αυτός, όπως και ο Ρήγας, του ελληνικού ξεσηκωμού με τις ελπίδες του βασισμένες στο Ναπολέοντα, σπούδαζε ιατρική στην Πάδοβα, όταν έπεσε στα χέρια της Βενέτικης αστυνομίας, κατά το πέρασμά του από την πόλη της Βενετίας, όπου ανακρίθηκε για ύποπτες επαναστατικές ενέργειες.  Και όπως ο Ρήγας σύχναζε στο καφενείο των Ελλήνων της Βιέννης, το ίδιο και ο Βηλαράς σύχναζε στο γνωστό καφενείο της Βενετίας Florian, άλλα και στο πιο διακριτικό «Ο αυτοκράτωρ» κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Κατά τον ερευνητή Σπύρο Π. Λάμπρο(Μελέτη του στο Περιοδικό Παρνασσός 1968) στη Βενετία, όπου ο Βηλαράς συναναστρέφονταν για βραχύ διάστημα μετά των ομοφρόνων του και σχεδίαζε την ανάσταση της πατρίδος, γνώρισε τον εξ Ιωαννίνων έμπορο Αλέξανδρο Γεροπάνο, ο οποίος είχε νεαρά θυγατέρα με την οποία ο Ιωάννης ανέπτυξε αίσθημα. Εμπνευσμένος από αυτό το ωραίο αίσθημα προς την ηπειρώτισσα κόρη, ο Ιωάννης Βηλαράς που εκτός της ιατρικής ήταν και καλός ποιητής, λέγεται ότι έγραψε λίγο αργότερα, το παρακάτω γνωστότατο των ποιημάτων του, που μελοποιήθηκε και χορεύεται ως σήμερα σε ρυθμό «Τσάμικου». Μια ποιητική έμπνευση που θα παραμείνει αθάνατη στη λαϊκή, μουσική και λαογραφική παράδοση, και εκφράζει με έντονο τρόπο τα αισθήματα κάθε ξενιτεμένου Έλληνα. Κατά τον Λάμπρου, η ωραία κόρη, θυγατέρα του Αλεξάνδρου Γεροπάνου ο οποίος με κάθε τρόπο  προσπάθησε να σώσει αυτόν κατά τις ανακρίσεις στις ημέρες του διωγμού του, υπήρξε πιθανόν και η γυναίκα του Βηλαρά. 

Την άποψη αυτή όμως, ερχεται να καταρρίψει νεωτέρα έρευνα,(βλ. άρθρο  Κ.Δ. Μέρτζιου  στην Ηπειρωτική Εστία Τεύχος 92/1959) σύμφωνα με την οποία, ο εξ Ιωαννίνων έμπορος, φίλος και προστάτης του Βηλαρά κατά την δίωξή του από τους Βενετούς, λέγονταν  Γεροπάρος Αλέξανδρος του Θεοδώρου, ήταν 30  ετών και είχε προ δεκαετίας νυμφευθεί. Επομένως η κόρη του δεν ήταν δυνατό να ερωτοτροπεί με τον Βηλαρά, ούτε η πληροφορία ότι την είχε ζητήσει σε γάμο ήταν ακριβής. Αν ισχύει αυτή η δεύτερη εκδοχή, τότε πολύ πιθανόν η γνωστή ποιητική σύνθεση "Πουλάκι ξένο",γιατί  περί αυτής πρόκειται, να εμπνεύστηκε  από άλλη αιτία.  

          Πηγή:Το είδωλο της γης μου

 

Νύχτα Χριστουγεννιάτικη

Τὴν ἅγια νύχτα τή Χριστουγεννιάτικη
λυγοῦν τὰ πόδια
καὶ προσκυνοῦν γονατιστὰ τὴ φάτνη τους
τ’ ἄδολα βώδια.

Κι' ὁ ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα
σταυροκοπιέται
καὶ λέει μὲ πίστη ἀπ' τῆς ψυχῆς τ’ ἀπόβαθα,
Χριστὸς γεννιέται!

Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικη
κάποιοι ποιμένες
ξυπνοῦν ἀπὸ φωνὲς ὕμνων μεσούρανες
στὴ γῆ σταλμένες.

Κι' ἀκούοντας τὰ Ὡσαννὰ ἀπ' ἀγγέλων στόματα
στὸ σκόρπιο ἀέρα,
τὰ διαλαλοῦν σὲ χειμαδιὰ λιοφώτιστα
μὲ τὴ φλογέρα.

Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικη
—ποιὸς δὲν τὸ ξέρει; —
τῶν Μάγων κάθε χρόνο τὰ μεσάνυχτα
λάμπει τ' ἀστέρι.

Κι’ ὅποιος τὸ βρεῖ μέσ’ στ' ἄλλα ἀστέρια ἀνάμεσα
καὶ δὲν τὸ χάσει
σὲ μιὰ ἄλλη Βηθλεὲμ ἀκολουθῶντας το
μπορεῖ νὰ φτάσει.

Γ. Δροσίνης

Ἀπὸ την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»,
Χριστούγεννα 1949.

                                                                                                              

                          

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΜΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ 

ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΑΞΙΕΣ

ΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ 

                                                                                      

                                                                                               Άφιξη προεδρικού ζεύγους στη Φλώριδα 24-12-20

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

& ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΑΓΑΠΗ & ΕΙΡΗΝΗ

 

Ένα παράδειγμα ανθρώπινης υπέρβασης και φροντίδας στην καταπολέμηση του φονικού ιού

Φαίνεται ότι ο κινέζικος ιός έχει κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο που να προτιμάει ανθρώπους μεγάλης κυρίως ηλικίας και έχει, από ότι εικάζεται, τους δικούς του λόγους. Οι άνθρωποι αυτοί επιβαρύνουν το σύστημα υγείας με τις υποκείμενες ασθένειες που κουβαλάνε, επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό χωρίς να παράγουν και κυρίως διαιωνίζουν την παραδοσιακή κουλτούρα που επιδιώκεται να μεταβληθεί με την Νέα Τάξη πραγμάτων. Η επιδημία, έτσι όπως ξεκίνησε και εξελίσσεται, σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα, πέραν των επιλεκτικών ηλικιακά στόχων της, σε αυτή τη φάση, εντάσσεται απόλυτα στα όπλα που χρησιμοποιεί η Παγκόσμια Τάξη για να πετύχει τον μακροχρόνιο σκοπό της με βάση τη Θεωρία της Επανεκκίνησης. Και επειδή ο κορονοϊός, δυστυχώς δεν είναι μια απάτη, αλλά μια πραγματικότητα, που ταλανίζει τους νοσηλευτές και γιατρούς και μετράει καθημερινά χιλιάδες θύματα,(έστω και υπερβολικά) σκέφτηκα να καταθέσω εδώ μια πληροφορία που μπορεί με κάθε «επιφύλαξη» να βοηθήσει τα θύματα της επιδημίας, και προέρχεται από ένα πραγματικό γεγονός της αντιμετώπισης της αρρώστιας, που συνέβη σε ένα μικρό γηροκομείο της Ιταλίας κοντά στην Αγκώνα. Μια ηρωική νοσηλεύτρια που είχε δυο φορές προσβληθεί από τον ιό και γνώριζε πως να ξεπεράσει το πρόβλημά, πήρε πάνω της όλη τη φροντίδα 25 περίπου ηλικιωμένων που επέβλεπε και ξεπερνώντας την κρατική αδιαφορία για τους τροφίμους του γηροκομείου που συνιστούσε απλά παυσίπονα, αφού ζήτησε τη βοήθεια μιας οργάνωσης νέων εθελοντών γιατρών, χορήγησε από την πρώτη στιγμή των συμπτωμάτων πυρετού τη συνήθη αντιβίωση για δυο εβδομάδες, σε συνδυασμό με χάπια για τη μαλάρια(ελονοσία) ενώ στη συνέχεια για μια εβδομάδα χορήγησε αντιπηκτική δόση φάρμακου σε ενέσιμη μορφή. Το αποτέλεσμα, ήταν να σωθούν όλοι οι ηλικιωμένοι τους οποίους φρόντιζε! Κι όμως, το γεγονός είναι πολύ αληθινό για να φαίνεται σαν ψεύτικο, η δε νοσηλεύτρια πήρε και χρηματικό βραβείο. Σημειωτέον ότι το φάρμακο για την ελονοσία, απαιτεί ιατρική συνταγή για να χορηγηθεί και δεν διατίθεται στην αγορά, με το αιτιολογικό της έλλειψης λόγω της αυξημένης ζήτησης και για την αρρώστια της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, άλλα κυρίως η αιτία της μη παραγωγής του από τις φαρμακοβιομηχανίες, είναι η πολύ φθηνή τιμή διάθεσής του.  Ο νοών νοείτω.

Μια άλλη απόδειξη του ρόλου της προστασίας που φαίνεται να έχουν κάποια παρασκευάσματα για την πρόληψη και αντιμετώπιση του ιού, μπορεί να είναι η λήψη βιταμίνης C-1000, βιταμίνης D-5000, βιταμίνης Ψευδάργυρου και μια διπλή δόση ασπιρίνης που καταπολεμά την πήξη του αίματος. Αυτά άλλωστε (πέραν της ρεμδεσιβίρης και δεξαμεθανόζης) ήταν μερικά από τα εμπεριεχόμενα στοιχεία του φάρμακου Casirivimab (Regeneron) που έλαβε σαν αγωγή και ο πρόεδρος Τραμπ.

 

            Πηγή:Το είδωλο της γης μου 

 

Ο Άγιος Μαρδάριος του Libertyville : Ο Άγιος  χωρίς διεύθυνση

Άγιος Μαρδάριος

Ο Mardarije Uskoković ( 22 Δεκεμβρίου 1889 -12 Δεκεμβρίου 1935) ήταν ο πρώτος Αμερικανός-Καναδός επίσκοπος. Συμπεριλήφθηκε  μεταξύ των αγίων στην τακτική σύνοδο της Ιεράς Συνόδου των Επισκόπων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τον Μάιο του 2015, ως Άγιος Μαρδάριος του Lešanj- Libertyville και όλης της Αμερικής.

Γεννήθηκε στο χωριό Κορνέτ κοντα στην Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου. Ο πατέρας του ήταν σεβαστός αρχηγός της περιοχής Lješana και αρχηγός φυλών. Στο βάπτισμα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου ονομάστηκε Ιβάν(Γιάννης). Δεδομένου ότι ήταν από μια διάσημη οικογένεια, στάλθηκε στο σχολείο. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στη Ριέκα Crnojevića και το γυμνάσιο (σχολείο γραμματικής) στο Cetinje. Ένιωσε νωρίς το κάλεσμα στη μοναστική ζωή. Σε ηλικία έντεκα ετών, ζήτησε από τον Μητροπολίτη του Μαυροβουνίου Μητρόφανη να τον κάνει μοναχό. Καθώς δεν έλαβε ευλογία γι 'αυτό,  αποφάσισε να πάει στο Βελιγράδι για περαιτέρω εκπαίδευση, που ήταν μια σπάνια ευκαιρία και ένα πραγματικό επίτευγμα εκείνη την εποχή. Η μητέρα του Τζέλα τον συνόδευσε και τον ευλόγησε, γιατί δεν έφυγε για την καριέρα του και τους κοσμικούς στόχους του, αλλά με την επιθυμία «να υπηρετήσει ευρύτερα τα πνευματικά πρότυπα της οικογένειάς μας». Στο Κότορ, επιβιβάστηκε σε πλοίο για τη Ριέκα, από όπου έφτασε στο Βελιγράδι με τρένο.

Ο Μητροπολίτης Σερβίας, Δημήτριος, δέχτηκε το αίτημά του να γίνει μοναχός. Πήγε με τα πόδια στην Ιερά Αυτοκρατορική Λαύρα της Studenica στην κεντρική Σερβία το 1905, όπου χειροτονήθηκε μοναχός στις 19 Μαρτίου 1906 την παραμονή των 16ων γενεθλίων του, που έλαβε το όνομα Μαρδάριος. Έμεινε στη Studenica για ενάμιση χρόνο, μετά από τον οποίο πήγε στη Μόσχα για περαιτέρω εκπαίδευση. Πέρασε τα επόμενα δώδεκα χρόνια στη Ρωσία, όπου έγινε διάσημος σε υψηλούς κοινωνικούς κύκλους. Τον Σεπτέμβριο του 1907, συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Θεολογική Σχολή του Zhytomyr στη δυτική Ουκρανία. Ήταν δεκαεπτά ετών. Μετά από δύο σχολικά χρόνια, μετά από αίτησή του το 1908, πήγε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Κισινάου στην πρωτεύουσα της Μολδαβίας. Έγινε ιερομόναχος το 1908, και τελείωσε ειδικό σεμινάριο το 1912 με τους καλύτερους βαθμούς. Στο Κισινάου, βοήθησε τα παιδιά των φτωχών γονέων και κέρδισε τη συμπάθεια των ανθρώπων, μέσω κηρυγμάτων και καλών έργων. Ίδρυσε τη Συμμαχία για την Καταπολέμηση της Παιδικής Θνησιμότητας στη Ρωσία και σε μερικές εβδομάδες συνέλεξε αρκετές χιλιάδες ρούβλια στο Κισινάου. Δεν του άρεσαν οι πολυτελείς δεξιώσεις της αριστοκρατίας. Πέρασε τρία χρόνια στο Κισινάου, και κατά τη διάρκεια της μόνιμης αναχώρησής του από την πόλη, έλαβε έναν χρυσό σταυρό και εικόνες από τους ανθρώπους ως αναμνηστικό. Εκτός από τους Ορθόδοξους, συνοδεύτηκε κατά την αναχώρηση του επίσημα από μέλη των Εβραίων, των Αρμενίων και άλλων θρησκειών, το οποίο ήταν άνευ προηγουμένου στην ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας.

Πέρασε τα επόμενα πέντε χρόνια ως ιερομόναχος στο μοναστήρι του Alexander Nevsky. Εισήχθη στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Αν και είχε απομείνει ακόμη ένα έτος σπουδών, στο ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, πήγε στο Νις για να είναι με τον λαό του (το Βελιγράδι ήταν υπό πολιορκία). Έφτασε την πρώτη Κυριακή τον Αύγουστο του 1914. Ο Μητροπολίτης Δημήτριος όμως πίστευε ότι θα ήταν πιο χρήσιμο να επιστρέψει στη Ρωσία. Αφού επέστρεψε στη Ρωσία, ξεκίνησε μια σειρά διαλέξεων για την ενοποίηση όλων των Σλάβων, η οποία ήταν σε άμεση αντίφαση με την τότε ευρωπαϊκή πολιτική. Το καλοκαίρι του 1915, ήταν επιφορτισμένος με την αποστολή να επισκέπτεται αιχμάλωτους πολέμου στον ποταμό Βόλγα, στα Ουράλια Όρη, στον Καύκασο, στη Σιβηρία ... όπου ενέπνευσε κρατούμενους Σλοβενικής καταγωγής με σλαβικές ιδέες. Το 1916 αποφοίτησε από την Πνευματική Ακαδημία Petrograd. Στην ίδια πόλη, σπούδασε επίσης εκκλησιαστικό δίκαιο στη Νομική Σχολή.

Ως γενναίος και ασυμβίβαστος στρατιώτης του Χριστού κατά τη διάρκεια αυτής της υπηρεσίας στη Ρωσία, κέρδισε πολλούς εχθρούς που δεν μπορούσαν να τον σταματήσουν ή να τον κλονίσουν. Πίστευε στην ανάγκη για ενότητα των σλαβικών λαών, την ιδέα του πανσλαβισμού και ήταν γνωστός για τα εμπνευσμένα κηρύγματά του. Μέλη της βασιλικής οικογένειας Ρομάνοφ έρχονταν επίσης στα κηρύγματα του και  ακόμη και ο Τσάρος Νικολάι, ήρθε και έλαβε κοινωνία με την οικογένειά του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρωσία, έγραψε διάφορα βιβλία, όπως το «Σύμφωνο για τον Ρωσικό Λαό», «Συλλογή των Κηρυγμάτων» και «Η Σιωπηλή Γωνία του Χριστού». Έπεσε όμως στη δυσμένεια του Ρασπούτιν ο οποίος και τον συκοφαντούσε πολλές φορές. Εξαιτίας αυτού, μεταφέρθηκε σε ένα απομακρυσμένο σχολείο στον Καύκασο. Παρέμεινε εκεί για ένα χρόνο, μέχρι την εκλογή του ως αντιπροσώπου του Don Cossacks το 1917 και τη συμμετοχή του στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Sversuk στο Petrograd, όταν ο Άγιος Tύχων ο Ομολογητής εξελέγη πατριάρχης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρωσία, επισκέφθηκε τα πιο διάσημα ρωσικά μοναστήρια, καθώς και την Κωνσταντινούπολη, το Άγιον Όρος, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ... Την ημέρα που η Αυστρία-Ουγγαρία κήρυξε πόλεμο στη Σερβία, ηγήθηκε της λειτουργίας στην Ιερουσαλήμ στον Ναό του Αγίου Τάφου. Έγραψε αργότερα ότι θεώρησε το θέλημα του Θεού, ότι, ως Σέρβος από το Μαυροβούνιο, υπηρετούσε στο Γολγοθά, όταν δέχθηκε επίθεση η χώρα του. Μέσω της Σιβηρίας και του Βλαδιβοστόκ,  πέρασε στη Βόρεια Αμερική στις 3 Ιουλίου 1917 όπου διήνυσε εκεί την πιο σημαντική περίοδο της ζωής του, κάνοντας ιεραποστολικό έργο μεταξύ των Σέρβων της Αμερικής και το 1917 έγινε αρχιμανδρίτης στη Φιλαδέλφεια. Στο Παν Ρωσικό Συμβούλιο το 1919 στο Κλίβελαντ, εξελέγη επίσκοπος που θα ηγηθεί των υποθέσεων της σερβικής εκκλησίας, υπό ρωσική εκκλησιαστική δικαιοδοσία. Απαίτησε η Σερβική εκκλησία στην Αμερική να αποκτήσει ανεξαρτησία. Από το 1920-1930 γύρισε στην πατρίδα, όπου ο Πατριάρχης Δημήτριος τον διόρισε πρύτανη του μοναστηριού Ρακόβιτσα και διευθυντή του πρώτου μοναστικού σχολείου στη Σερβία. Πέρασε τρία χρόνια σε αυτό το μοναστήρι, και έδωσε επίσης διαλέξεις στην αίθουσα του SANU, στο Πανεπιστήμιο, στα γυμνάσια, στη Σχολή Θεολογίας...

Εζήτησε  όμως εν τω μεταξύ από την Ιερά Σύνοδο των Επισκόπων στο Βελιγράδι να διορίσει έναν επίσκοπο στην αμερικανική-καναδική επισκοπή. Γι 'αυτό, στις 18 Οκτωβρίου 1923, η Σύνοδος διόρισε τον Επίσκοπο Δρ. Νικολάι Βελιμίροβιτς ως διαχειριστή, στη θέση που είχε μέχρι τότε ο Μαρδάριος. Στις 9 Δεκεμβρίου 1923, διορίστηκε ως διαχειριστής της σερβικής αμερικανικής-καναδικής επισκοπής, όπου για 15.000 δολάρια, αγόρασε ένα ακίνητο κοντά στο Σικάγο και έχτισε το μοναστήρι του Αγίου Σάββα.

Ο Mihailo Pupin (Σερβοαμερικανός φυσικός και ερευνητής) βοήθησε επίσης στην κατασκευή του μοναστηριού που έχτισε.  Στις 7 Δεκεμβρίου 1925, η Ιερά Σύνοδος των Επισκόπων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τον εξέλεξε επίσκοπο της Σερβικής επισκοπής στην Αμερική και τον Καναδά. Η αμερικανική-καναδική επισκοπή, με έδρα το Σικάγο, ιδρύθηκε το 1921. Μέχρι το 1923, ο διοικητής ήταν ο Επίσκοπος Νικολάι Βελιμιρόβιτς και ο Πούπιν του έδωσε μεγάλη ηθική και οικονομική βοήθεια. Στη συνέχεια ο Νικολάι Βελιμιρόβιτς αντικαταστάθηκε από έναν πατριάρχη που παραχώρησε την επισκοπή στον Αρχιμανδρίτη Μαρδάριο. Ο επίσκοπος Μαρδάριος πήγε αρκετές φορές στη Σερβία. Μετά τη μεγάλη πλημμύρα του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβενών το 1926, ο Μαρδάριος ζήτησε από τον Γενικό Πρόξενο στη Νέα Υόρκη να οργανώσει επιτροπές για τη συλλογή εθελοντικών εισφορών, τόσο από Σέρβους όσο και από Αμερικανούς. Πέθανε στο Ann Arbor Hospital, του Michigan, στις 12 Δεκεμβρίου 1938, και θάφτηκε στην πύλη της Μονής του Αγίου Σάββα στο Libertyville.

Μετά από  80 χρόνια  το 2015 αποκαλύφθηκε ο τάφος του και το σώμα του βρέθηκε άφθαρτο. Με απόφαση της Ιεράς Συνέλευσης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην τακτική σύνοδο τον Μάιο του 2015, ο Επίσκοπος Mardarije Uskoković, ως  πρώτος Επίσκοπος της Σερβίας στην Αμερική, προστέθηκε στη Συνέλευση των Αγίων της Σερβικής Εκκλησίας και γιορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου, την ημέρα της ανάπαυσής του.

Πηγή: Από την Βικπαίδεια

 

επιφανειοσ: Ο μαγειρας των Αγγελων

Εις μνημόσυνον αιώνιον έσται δίκαιος. Γέροντος Επιφανίου Μοναχού αιωνία η μνήμη… 

            Του Ραφαήλ Αναγνώστου

Στον Μυλοπόταμο πήγαινα πάντα για λίγο και έμενα για πάντα. Τώρα μάλλον δεν θα ξαναφύγει ποτέ η ψυχή μου καθώς θα τον περιμένω να φανεί το απομεσήμερο στο κιόσκι.

Στα πρόσωπα των δύο σύγχρονων οικιστών του, Γέροντος Επιφανίου και Πατρός Ιωακείμ συναντούσα τα δύο άκρα της μοναχικής ζωής, έτσι όπως τουλάχιστον την είχα εγώ στο κεφάλι μου.

Ο τρίτος πόλος, η χρυσή βασιλική οδός, ήταν ο άνθρωπος που μου τους γνώρισε, ο Γέροντας Μακάριος του Μαρουδά.

- Έϊ..! Ότι και να κάνει ο Επιφάνιος, είναι καλόγερος, πιο καλόγερος δε γίνεται.

- Νερό να βράσει νόστιμο γίνεται, πιο νόστιμο δε γίνεται!

Κοιμήθηκε… μου ήρθε το μήνυμα, αξημέρωτα σήμερα.

Ήξερα για την αρρώστια, την επέμβαση, την ανάρρωση, την ταλαιπωρία, πίστευα πως για κάποιο λόγο ο Γέροντας ξεγέλασε το χάρο κερνώντας τον ρακές και λουκούμια εκεί στο απίθανο κιόσκι του κάτω από τον Άθωνα…Λάθεψα!

Τι να πρωτοθυμηθώ από αυτόν τον εξαίρετο μάγειρα, τον ξεχωριστό άνθρωπο, τον αγαπημένο φίλο, τον Γέροντα Μοναχό;

Τον συνάντησα στο σπίτι του, το Ιερό Κάθισμα του Αγίου Ευσταθίου στον Μυλοπόταμο, στη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο στην εκδήλωση της Ι.Μ. Δημητριάδος για την νηστήσιμη μοναστηριακή μαγειρική, στην Πανήγυρη των Ιβήρων, στο Μαρουδά, στο πανέμορφο καφέ κοντά στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, παλιό μου στέκι από τα φοιτητικά χρόνια, στο Αχίλλειο.

Τον θυμάμαι να μαγειρεύει για 400 που έγιναν 1000 στο Συνεδριακό Θεσσαλίας και για 2.500 στην Πανήγυρη του Δεκαπενταύγουστου στο Ιβηρίτικο Μοναστήρι. Τον θυμάμαι να διοικεί το πλήθος των προσκυνητών-εθελοντών-βοηθών, των μαγείρων, των υπομαγείρων.

Τον θυμάμαι τσακισμένο, χρόνια πριν, μετά την εγχείρηση στη Θεσσαλονίκη, να χαμογελάει δύσκολα, αλλά να χαμογελάει με εκείνο το φωτεινό του χαμόγελο που έκανε ν’ ανθίζει το πρόσωπο ολόκληρο, να καταυγάζονται τα γαλάζια του μάτια και μαζί τους κι εμείς.

Τον θυμάμαι να μαγεύει παντού και πάντα κάθε ακροατήριο: τον απλό κόσμο του Θεού ενώ τους μίλαγε για τη νηστεία, αυτός που υπήρξε, ο ορισμός του καλοφαγά και η επιτομή της μαγειρικής ικανότητας.

«Τα πάντα στην μαγειρική είναι εκδήλωση της αγάπης μας προς αυτούς για τους οποίους μαγειρεύουμε, γιατί θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε. Επειδή αγαπάμε εκείνους, για τους οποίους μαγειρεύουμε, για αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε τα λάθη. Η αγάπη μας προς τους άλλους, μας οδηγεί στο πώς θα κάνουμε νοστιμότερο το φαγητό.»

Τον ακούω ακόμα να λέει τότε και πάντα δυνατά όταν έκανε κάτι, όταν μαγείρευε, όταν έπινα καφέ, πάντα: ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ…τόνιζε εμφατικά τις λέξεις μία-μία.

Τον ακούω με εκείνη την ζεστή, βαθειά, όμορφη φωνή του να ψέλνει μαζί με τον π. Ιωακείμ στον Εσπερινό στο Μυλοπόταμο, εκεί στο στασίδι τους δίπλα στο παράθυρο, πάνω από τη θάλασσα, στον χτισμένο στα βράχια χιλιόχρονο πύργο που με τόση φροντίδα ανακαίνισε και ευπρέπισε.

Τον ακούω να γελάει με την καρδιά του το απόγευμα στα «Κτητορικά» στην Πανήγυρη του Μαρουδά, καθώς τελείωνε η τράπεζα…

Τον θυμάμαι μόλις το Σεπτέμβριο να γελάει με την καρδιά του καθώς μου περιέγραφε τηλεφωνικά την εμπειρία του από την επίσκεψη ενός τηλεοπτικού συνεργείου για ένα ρεπορτάζ για μεγάλο γερμανικό κανάλι.

Τον θυμάμαι και «σπάει» η καρδιά μου για την τρυφερότητα, την αγάπη, το ενδιαφέρον, την πατρική υποστήριξη όταν νωρίτερα φέτος με συμβούλευε για ένα πολύ στενάχωρο γεγονός που του εξομολογήθηκα.

Τον θυμάμαι τέλος μόλις λίγες μέρες πριν να μου λέει, προφητικά;

- Μη σκας για τίποτε, όλα απ΄ το Θεό είναι, του Θεού θα γίνει στο τέλος!

Καθώς μιλούσαμε για κάτι τελείως απλό και καθημερινό όπως η αργοπορία των κούριερ να παραδώσουν τα δέματα και του εξέφραζα την ανησυχία μου για το αν θα φτάσουν τα Μυλοποταμινά κρασιά του που θα στείλω για δώρα τα Χριστούγεννα.

Γέροντας Επιφάνιος ο Μάγειρας των Αγγέλων…

Μην σας ακούγεται υπερβολικό. Οι Γιαπωνέζοι τόσο μακριά από την κουλτούρα μας σε ένα ρεπορτάζ για την τηλεόραση τον αποκάλεσαν το ανθρώπινο ΟΥΜΑΜΙ, δηλαδή ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΕΥΣΗ. Η πρώτη επαφή του ανθρώπου με το ΟΥΜΑΜΙ, είναι με το μητρικό γάλα στη διάρκεια του θηλασμού.

Διαβάζω στην Wikipedia σχετικώς:

Το ουμάμι (Umami, [uːˈmɑːmi]), η καλή γεύση ή νοστιμιά, είναι μια από τις πέντε βασικές γεύσεις, μαζί με το γλυκό, το ξινό, το πικρό και το αλμυρό. Η λέξη ουμάμι, που είναι δανεική από την Ιαπωνική (うま味), μπορεί να μεταφραστεί σαν «ευχάριστη νόστιμη γεύση»

Αυτολεξεί θα πεί: ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΕΥΣΗ

Το ουμάμι αφήνει μια ήπια αλλά παραμένουσα αίσθηση που είναι δύσκολο να περιγραφεί. Προκαλεί έκκριση σάλιου και μια αίσθηση απαλότητας στη γλώσσα, ερεθίζοντας το λαιμό, τον ουρανίσκο και το πίσω μέρος του στόματος. Από μόνο του, το ουμάμι δεν προκαλεί ευχαρίστηση, αλλά κάνει μια μεγάλη ποικιλία τροφών ευχάριστες, ειδικά υπό την παρουσία ενός ταιριαστού αρώματος. Όπως όμως και οι υπόλοιπες γεύσεις, το ουμάμι είναι ευχάριστο μόνο μέσα σε ένα σχετικά στενό εύρος συγκεντρώσεων.

Στο εξαιρετικό βίντο του Κωνσταντίνου Τσεκλένη θα δείτε όσα κανένα κείμενο δεν θα μπορέσει ποτέ να σας μεταφέρει. 

Αντιγράφω από το βιβλίο του ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

«Με το βιβλίο μου Μαγειρική του Αγίου Όρους θέλω να σας μεταφέρω εν μέρει κάτι από όσα έζησα τριάντα πέντε χρόνια στο Αγιασμένο Όρος μαγειρεύοντας. Δεν πήγα σε σχολές μαγειρικής, ούτε κατέχω κανένα πτυχίο. Έμαθα όμως κοντά στους παλιούς γεροντάδες πώς να τσιγαρίζω το κρεμμύδι σε σιγανή φωτιά, γιατί έλεγαν εκείνοι πως όσο πιο γλυκά ροδίσει το κρεμμύδι, τόσο πιο νόστιμο θα γίνει το φαγητό. Έμαθα επίσης πως όλα τα φαγητά στο τέλος του μαγειρέματος θέλουν υπομονή και καρτερία, όταν περιμένουμε πάνω από την φωτιά να φύγουν τα περίσσια ζουμιά τους. Από την προμήθεια των υλικών, το καθάρισμα, το πλύσιμο, το κόψιμο, το αλάτισμα, το μαγείρεμα και ως το σερβίρισμα πρέπει να έχεις πάντα στο νου σου αυτούς, για τους οποίους κάνεις όλα τούτα. Αυτούς που αγαπάς. Τα πάντα στην μαγειρική είναι εκδήλωση της αγάπης μας προς αυτούς, γιατί θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε. Επειδή αγαπάμε εκείνους, για τους οποίους μαγειρεύουμε, για αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε τα λάθη. Η αγάπη μας προς τους άλλους, μας οδηγεί στο πώς θα κάνουμε νοστιμότερο το φαγητό. Εύχομαι το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, πέρα από την αρωγή των συνταγών, να σας βοηθήσει να πλησιάσετε ακόμη περισσότερο αυτούς που αγαπάτε, μαγειρεύοντας. Ανοίξτε το σπίτι σας, καλέστε τους φίλους σας, μαγειρέψτε μαζί, στρώστε το τραπέζι, πιείτε κρασί και χαρείτε μαζί…». «Χαίρετε μετά χαιρόντων» μας λέει ο Απόστολος Παύλος. Όλες τις χαρούμενες και ευχάριστες στιγμές της ζωής μας τις συνοδεύει το καλό φαγητό και ένα καλό τραπέζι. Συνεχίζει ο μακάριος Παύλος και λέει «κλαίετε μετά κλαιόντων» αναλογιστήκατε άραγε πόση ικανοποίηση αισθάνεται κάποιος άρρωστος από μία ζεστή και νόστιμη ψαρόσουπα, που θα του φτιάξουμε από τα χέρια μας; Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει πως ο μάγειρας πρέπει να σκέφτεται όταν μαγειρεύει, ότι υπηρετεί τους αγγέλους…μαγειρεύει για αυτούς που προσεύχονται υπέρ της των πάντων ενώσεως...

Εύχεσθε, Μοναχός Επιφάνειος.                 

Αυτός ήταν ο Επιφάνιος ο Οινοποιός, ο Μάγειρας, ο βραβευμένος σεφ, ο Γέροντας, ο Μοναχός, ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Δεν σου μαγείρευε φαγητό, αλλά ολοκληρωμένη εμπειρία που όσοι την έζησαν ειδικά στον Μυλοπόταμο δεν θα την ξεχάσουν ποτέ. Μαγείρεψε για Πατριάρχες, Μητροπολίτες, Ηγουμένους, Αρχηγούς Κρατών, (κάποιοι λένε και για την Βασίλισσα Ελισάβετ), απλούς ανθρώπους, (κυρίως γι αυτούς), τώρα είχα την τιμή να μου μαγειρέψει κι εμένα.

Θυμάμαι, θυμάμαι, θυμάμαι, δακρύζω, προσεύχομαι:

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΤΟΝ ΔΟΥΛΟ ΣΟΥ, ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΤΑΞΕ ΤΟΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΣΟΥ.

ΑΓΙΕ ΕΥΦΡΟΣΥΝΕ, ΥΠΟΔΕΞΟΥ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΜΑΓΕΙΡΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΕ ΤΟΝ ΔΟΥΛΟ ΣΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ, ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΑ ΒΑΔΙΖΕΙ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ.

           Πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com/