Μ π ο λ ι β ά ρ

(Μικρό απόσπασμα από το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου) 

Μ π ο λ ι β ά ρ !  Όνομα από μέταλλο και ξύλο, είσουνα ένα λουλούδι μέσ’ στους μπαχτσέδες της Νότιας Αμερικής.
Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών μέσ’ στην καρδιά σου, μέσ’ στα μαλλιά σου, μέσα στο βλέμμα σου.
Η χέρα σου είτανε μεγάλη σαν την καρδιά σου, και σκορπούσε το καλό και το κακό.
Ροβόλαγες τα βουνά κι’ ετρέμαν τ’ άστρα, κατέβαινες στους κάμπους, με τα χρυσά, τις επωμίδες, όλα τα διακριτικά του βαθμού σου,
Με το ντουφέκι στον ώμο αναρτημένο, με τα στήθια ξέσκεπα, με τις λαβωματιές γιομάτο το κορμί σου,
Κι’ εκαθόσουν ολόγυμνος σε πέτρα χαμηλή, στ’ ακροθαλάσσι,
Κι’ έρχονταν και σ’ έβαφαν με τις συνήθειες των πολεμιστών Ινδιάνων,
Μ’ ασβέστη, μισόνε άσπρο, μισό γαλάζιο, για να φαντάζης σα ρημοκκλήσι σε περιγιάλι της Αττικής,
Σαν εκκλησιά στις γειτονιές των Ταταούλων, ωσάν ανάχτορο σε πόλη της Μακεδονίας ερημική.

Μ π ο λ ι β ά ρ !  Είσουνα πραγματικότητα, και είσαι, και τώρα, δεν είσαι όνειρο.
Όταν οι άγριοι κυνηγοί καρφώνουνε τους άγριους αετούς, και τ’ άλλα άγρια πουλιά και ζώα,
Πάν’ απ’ τις ξύλινες τις πόρτες στ’ άγρια δάση,
Ξαναζής, και φωνάζεις, και δέρνεσαι,
Κι’ είσαι ο ίδιος εσύ το σφυρί, το καρφί, κι’ ο αητός.

Αν στα νησιά των κοραλλιών φυσούνε ανέμοι, κι’ αναποδογυρίζουνε τα έρημα καΐκια,
Κι’ οι παπαγάλοι οργιάζουνε με τις φωνές σαν πέφτει η μέρα, κι’ οι κήποι ειρηνεύουνε πνιγμένοι σ’ υγρασία,
Και στα ψηλά δέντρα κουρνιάζουν τα κοράκια.

Σκεφτήτε, κοντά στο κύμα, του καφενείου τα σιδερένια τα τραπέζια,
Μέσ’ στη μαυρίλα πώς τα τρώει τ’ αγιάζι, και μακρυά το φως π’ ανάβει, σβύνει, ξανανάβει, και γυρνάει πέρα δώθε,
Και ξημερώνει - τι φριχτή αγωνία - ύστερα από μια νύχτα δίχως ύπνο,
Και το νερό δεν λέει τίποτε από τα μυστικά του.
Έτσ’ η ζωή.
Κι’ έρχετ’ ο ήλιος, και της προκυμαίας τα σπίτια, με τις νησιώτικες καμάρες,
Βαμμένα ροζ, και πράσινα, μ’ άσπρα περβάζια
(η Νάξο, η Χίος),
Πώς ζουν! Πώς λάμπουνε σα διάφανες νεράιδες !
Αυτός ο Μπολιβάρ !

Μ π ο λ ι β ά ρ !  Κράζω τ’ όνομά σου ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού Έρε,
Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.
Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του Σαρωνικού, τη Θήβα,
Μέχρι κει κάτω, πέρα απ’ τη Μονεβασιά, το τρανό Μισίρι,
Αλλά και μέχρι του Παναμά, της Γκουατεμάλα, της Νικαράγκουα, του Οντουράς, της Αϊτής, του Σαν Ντομίγκο, της Βολιβίας, της Κολομβίας, του Περού, της Βενεζουέλας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Ουρουγουάη, Παραγουάη, του Ισημερινού,
Ακόμη και του Μεξικού.
Μ’ ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ’ όνομά σου πάνω στην πέτρα, νάρχουνται αργότερα οι ανθρώποι να προσκυνούν.
Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω - έτσι είτανε, λεν, ο Μπολιβάρ - και παρακολουθώ
Το χέρι μου καθώς γράφει, λαμπρό μέσα στον ήλιο.

Είδες για πρώτη φορά το φως στο Καρακάς.
Το φως το δικό σου,
Μ π ο λ ι β ά ρ, γιατί ως νάρθης η Νότια Αμερική ολόκληρη είτανε βυθισμένη στα πικρά σκοτάδια.
Τ’ όνομά σου τώρα είναι δαυλός αναμμένος,
που φωτίζει την Αμερική, και τη Βόρεια και τη Νότια, και την οικουμένη !
Οι ποταμοί Αμαζόνιος και Ορινόκος πηγάζουν από τα μάτια σου.
Τα ψηλά βουνά έχουν τις ρίζες στο στέρνο σου,
Η οροσειρά των Άνδεων είναι η ραχοκοκκαλιά σου.
Στην κορφή της κεφαλής σου, παλληκαρά, τρέχουν τ’ ανήμερα άτια και τ’ άγρια βόδια,
Ο πλούτος της Αργεντινής.
Πάνω στην κοιλιά σου εκτείνονται οι απέραντες φυτείες του καφέ.

Σαν μιλάς, φοβεροί σεισμοί ρημάζουνε το παν,
Από τις επιβλητικές ερημιές της Παταγονίας μέχρι τα πολύχρωμα νησιά,
Ηφαίστεια ξεπετιούνται στο Περού και ξερνάνε στα ουράνια την οργή τους,
Σειούνται τα χώματα παντού και τρίζουν τα εικονίσματα στην Καστοριά,
Τη σιωπηλή πόλη κοντά στη λίμνη.
Μ π ο λ ι β ά ρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας.

Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από τον γνωστό επαναστάτη Σιμόν Μπολίβαρ με τον παρατσούκλι, «Ελευθερωτής», για τον ρόλο του στα κινήματα ανεξαρτησίας, στη Λατινική Αμερική. Το όνειρό του ήταν η αποτίναξη του ισπανικού ζυγού και η δημιουργία μιας ομοσπονδίας όλων των νέων ανεξάρτητων δημοκρατιών της Ν. Αμερικής, με μια κυβέρνηση στα πρότυπα της Αμερικάνικης Επανάστασης, με φιλελεύθερη φιλοσοφία που θα αναγνώριζε και θα διαφύλαττε τα ατομικά δικαιώματα, και θα ήταν υπέρμαχος του συστήματος της ελεύθερης αγοράς. Σήμερα η Β.Αμερική ψάχνει πάλι τον δικό της Μπολιβάρ.

 

           Πηγή: Το ειδωλο της γης μου

 

 

Ν.Ρουμπινί: «Από το τέλος του 2021 όσοι έκαναν το εμβόλιο της Pfizer θα αρχίσουν να έχουν επικίνδυνες συμπεριφορές»!

Ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος, εβραϊκής καταγωγής,

Νουριέλ Ρουμπινί, με άρθρο του στους Japan Times βλέπει ακόμα και ένοπλη εξέγερση στις ΗΠΑ από τους πολίτες που δεν δέχονται τη νοθεία στις εκλογές (το 56% των Αμερικανών πολιτών ανεξάρτητα του τι ψήφισαν στις εκλογές, αναγνωρίζουν ότι έγινε νοθεία σε βάρος του Ν.Τραμπ), αλλά και ανθρωπιστική καταστροφή λόγω των εμβολίων!

Και με αφορμή τα δραματικά γεγονότα που οδήγησαν στην άλωση του Καπιτώλιου  αναδημοσιεύει ένα tweet που είχε κάνει τον Ιανουάριο του 2020 και προέβλεπε ένοπλο αντάρτικο. Κάτι που τονίζει ότι μπορεί πλέον να επεκταθεί και στις πόλεις.

Σημειώνουμε ότι το προσωπικό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας υποστηρίζουν Ν.Τραμπ σε ποσοστό 60-80%. 

Εν συνεχεία υποστηρίζει ο Νουριέλ Ρουμπινί ότι «βιώνουμε μόνο την αρχή του χάους».

Όπως γράφει: «Τα εμβόλια COVID-19 δεν θα βελτιώσουν την οικονομική κατάσταση ακόμα και αν χορηγηθούν σε όλους του πολίτες του κόσμου, καθώς όχι μόνο η αποτελεσματικότητά τους είναι εξωραϊσμένη έως πλασματική (σύμφωνα με τους επιστήμονες που έχω συμβουλευτεί, θα είμαστε τυχεροί εάν η πρώτη γενιά εμβολίων COVID-19 είναι ακόμη και 50% αποτελεσματική) αλλά υπάρχει ο κίνδυνος, στα τέλη του 2021, οι περιπτώσεις COVID-19 να εκτοξευτούν ξανά καθώς οι «εμβολιασμένοι» (που μπορεί να εξακολουθούν να είναι μεταδοτικοί και να μην είναι πραγματικά άνοσοι) θα αρχίσουν να εμφανίζουν "επικίνδυνες συμπεριφορές"»!

Και διερωτάται ο Νουριέλ Ρουμπινί αναφορικά με την κίνηση του, επίσης Εβραίου, με καταγωγή από την Θεσσαλονίκη, Α.Μπουρλά: «Αλήθεια, το εμβόλιο της Pfizer είναι τόσο αποτελεσματικό που ο διευθύνων σύμβουλός της ξεπούλησε τις μετοχές που είχε στη διάθεσή του;» 

Όσο για την εκλογή Τ.Μπάιντεν σημειώνει ότι «Ο νέος πρόεδρος θα έχει πάντα να αντιμετωπίσει το εμπόδιο της ισχνής πλειοψηφίας στη Γερουσία (σ.σ.: χρειάζεται να ψηφίζει πάντα η Κ.Χάρις για να κερδίζουν τις ψηφοφορίες) και «δεν πρόκειται να βελτιώσει την οικονομία των ΗΠΑ», ενώ Ούτε στη συμφωνία των Παρισίων δεν θα μπορέσουν να ξαναμπούν οι ΗΠΑ».

https://www.pronews.gr

 

Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΑ…EKTOΣ ΕΑΝ...

(Λίγο πριν καταρρεύσει ή λίγο πριν αναστηθεί μια χώρα ή μια κοινωνία, βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή της). 

Την Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2021, στο President's Park καθώς εκατομμύρια υποστηρικτές του Προέδρου Trump συγκεντρώνονται στην Ουάσιγκτον, για μια διαδήλωση-διαμαρτυρία, και ενώ γίνεται καταμέτρηση των ψήφων του Electoral College, ο Αντιπρόεδρος Πενς και πρόεδρος του Κογκρέσου, δεν αποφασίζει να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα της ανάδειξης εκλεκτόρων στις 7 επίδικες πολιτείες των ΗΠΑ και προτιμάει να «εφαρμόσει το σύνταγμα». Η εμπιστοσύνη του Τραμπ, ήταν προς το πρόσωπό του κλονισμένη από τις προηγούμενες μέρες, αλλά αυτό δεν το έδειξε ως την τελευταία στιγμή. Ο Πενς έχει την εξουσία να πιστοποιεί τα αποτελέσματα των εκλογών ή να στέλνει τα αποτελέσματα πίσω σε πολιτείες για αλλαγή και πιστοποίηση. Σε ένα τελευταίο  tweet του,  ο Τραμπ τον κάλεσε να έχει "υπερβολικό θάρρος" στην πιστοποίηση των εκλογικών αποτελεσμάτων, αλλά ο Πενς δεν άντεξε το βάρος μιας απόφασης που ήταν ίσως σύμφωνη με τις πεποιθήσεις του, αλλά πολύ δύσκολη για το σθένος του. Λίγο πριν, είχε προηγηθεί η επιλογή των δυο Γερουσιαστών της Τζώρτζια που κερδήθηκαν οριακά από τους Δημοκρατικούς και  αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει τη Γερουσία ο Τραμπ. Η εκλογική διαδικασία, έγινε με τα ίδια μηχανήματα της Dominiko και με πλήθος υποσχέσεων στους ψηφοφόρους κατά την παλιά ελληνική πολιτική μέθοδο. Το τελευταίο Tweet του Donald J. Trump – «Ο Pence δεν είχε το θάρρος να κάνει ό,τι θα έπρεπε να είχε κάνει για να προστατεύσει τη χώρα μας και το σύνταγμά μας, δίνοντας την ευκαιρία να πιστοποιηθεί ένα παραβιασμένο σύνολο γεγονότων» ίσως ξεκίνησε την 2^η Αμερικάνικη Επανάσταση, όταν στη συνεχεία θερμόαιμοι οπαδοί του Τραμπ μπήκαν στο καπιτώλιο χωρίς προθέσεις βανδαλισμού, άλλα στα πλαίσια μια πιο έντονης διαμαρτυρίας που έφτασε στα όρια της αγανάκτησης. Όταν με εντολή του Πενς, βγήκε η εθνική φρουρά να τους αντιμετωπίσει, από πυροβολισμό σκοτώθηκε μια νεαρή γυναίκα οπαδός του Τραμπ.Το ατυχήμα για το ψευδοκαταστημένο, ήταν ότι ήταν λευκή. Τα γεγονότα  έγιναν πολύ γρήγορα, μόλις έσπασε η ζώνη προστασίας της μικρής φρουράς. Πληροφορίες λένε, ότι μέλη της ομάδας που επιτέθηκε στους αστυνομικούς και στους φυλακές της Βουλής χθες το απόγευμα, δεν ήταν οπαδοί του Τραμπ αλλά μέλη της ΑΝΤΙΦΑ, όπου παρείσφρησαν στους διαδηλωτές για να δημιουργήσουν τα επεισόδια, παρακινώντας αν μπορούσαν και κάποιους οπαδούς του Τραμπ. Στα αποτελέσματα της ανάκρισης που γίνεται, θα αποδειχτεί αν ευσταθεί αυτό ή όχι. Ο φονικός πυροβολισμός, προήλθε μάλλον από ανθρώπους της ασφάλειας της Βουλής και όχι από αστυνομικούς και οι λοιποί τέσσερις σπρώχθηκαν στο θάνατο από ένα μπαλκόνι. Ο αναβρασμός από τα γεγονότα της Ουάσιγκτον, συνεχίστηκε λίγο αργότερα, στην Τζώρτζια, την Αριζόνα, στο Κολοράντο κ.ἀ.

Στην Αμερική που γνωρίζαμε, ήταν κανόνας η βαριά τιμωρία για φορολογικά αδικήματα σε βάρος του Δημοσίου. Όταν το πιθανό αδίκημα στρέφεται εναντίον της νόμιμης και έντιμης επιλογής Προέδρου και των σωμάτων της Γερουσίας και της Βουλής, τότε ας αναρωτηθούμε ποια μπορεί να είναι η προβλεπόμενη ποινή, ή τι θα συμβεί αν αποδειχθεί νοθεία των αμερικάνικων εκλογών ή μια ξένη δύναμη παρεμβαίνει σε αυτές τις εκλογές. Τα μέσα και οι παρεμβάσεις (εσωτερικές και εξωτερικές) που χρησιμοποιήθηκαν κατά τους προεδρικούς Ρεμπουμπλικάνους είναι πολλά. Ο Τραμπ το 2016 κατηγορήθηκε για 3 χρόνια ότι ανέβηκε στη προεδρική καρέκλα χάρις στη βοήθεια των Ρώσων, αν και ποτέ δεν αποδείχθηκε, όσο το ότι οι Κινέζοι αυτή τη φορά, είναι που έβαλαν το χέρι τους για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού στην Αμερική. Τα αποδεικτικά στοιχεία της νοθείας την οποία επικαλούνται οι ψηφοφόροι του Τραμπ, είναι τεκμηριωμένα σε μεγάλο βαθμό, αλλά φαίνεται ότι αγνοήθηκαν από τα δικαστήρια ως τα κατάλληλα θεσμικά όργανα.Τα δικαστήρια δεν αποφάσισαν επί της ουσίας, αρνήθηκαν να δουν και να βρουν τα τεράστια στοιχεία απάτης, γιατί αποποιήθηκαν το βάρος της έρευνας. Άλλα δικαστήρια, αρνήθηκαν να ακούσουν τα αποδεικτικά στοιχεία και τις συντριπτικές αποδείξεις απάτης και άλλα τα απέρριψαν "ελαφρά τη καρδία". Ακόμη και άλλες χώρες, πιστεύουν ότι σημειώθηκε απάτη. Εάν δεν φοβόταν να εκτεθούν, έπρεπε να αφήσουν τον έλεγχο να διεξαχθεί και να αποδείξουν ότι οι εκλογές δεν ήταν νοθευμένες. Εν πάση περιπτώσει, παρά την απόρριψη των στοιχείων νοθείας, υπάρχουν και άλλες μεγάλες αγωγές και ενστάσεις που εκκρεμούν. Δεν μπορεί να γίνουν αποδεχτά τα αποτελέσματα, όταν υπάρχουν περισσότερες ψήφοι, από ότι οι νόμιμοι ψηφοφόροι!140 εκατομμύρια εγγεγραμμένες ψήφοι. 74εκατομμύρια αδιαμφισβήτητες ψήφοι για τον Τραμπ. Απομένουν μόνο 66 εκατομμύρια ψήφοι για να κερδίσουν. Ο Μπάιντεν δεν θα μπορούσε να κερδίσει 81 εκατομμύρια, αν δεν προστεθούν 15 εκατομμύρια ψευδείς ψήφοι! Οι παραβάσεις της εκλογικής νομοθεσίας, (τεκμηριωμένες με ένορκες καταθέσεις και βίντεο) οι μεταφορές ψήφων από άλλες πολιτείες, η εξαφάνιση των ψήφων του Trump στα σκουπίδια και ο....σεβασμός της ψήφου των νεκρών ψηφοφόρων και των ρομπότ που καταμέτρησαν με πειραγμένο αλγόριθμο, ήταν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία για τη νοθεία κατά τους προεδρικούς Ρεπουμπλικάνους. Ακόμα κι οι νόμοι για την ψηφοφορία που άλλαξαν για να διευκολύνουν την ψήφο των πολιτών, ήταν αντισυνταγματικοί. Αν υπήρχε διαφάνεια και κατάλληλες έρευνες, δεν θα βρισκόμασταν σήμερα σε αυτό το χάος.Η κλοπή των εκλογών ήταν από μόνη της μια πράξη βίας. Άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες θα κυβερνούν πλέον αυτόν τον κόσμο. Οι πολίτες δεν έχουν φωνή και εκπροσώπηση. Η αποστασία από την άλλη πλευρά, πολλών μελών του Ρεπουμπλικάνικου κόμματος, θυμίζει σε εμάς τους Έλληνες μια παλιότερη ιστορική αποστασία των βουλευτών της Ένωσης Κέντρου(1965) με επικεφαλής τον αρχιαποστάτη Κ. Μητσοτάκη, που οδήγησε τα πράγματα σε εκφυλισμό της δημοκρατίας και συντόμευσε την δικτατορία Παπαδόπουλου. Η δημοκρατική εκτροπή στην Αμερική, θα οδηγήσει τη χώρα σε διχασμό και ίσως σε κάτι ακόμη χειρότερο. 

Ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί σε αυτό που πιθανόν έρχεται, όσο και αν κανείς δεν το εύχεται, εκτός από τους διεφθαρμένους κρατικούς αξιωματούχους των επιμέρους πολιτειών και των δυο κομμάτων, είναι και τα ψεύτικα προκατειλημμένα μέσα ενημέρωσης που ασκούν μονομερή ενημέρωση και κάνουν δηλώσεις όπως,"Πού είναι τα αποδεικτικά στοιχεία;" Όσοι ανά τον κόσμο ηγέτες, κάνουν σήμερα ότι ανησυχούν για το πολιτικό και οικονομικό μέλλον της Αμερικής, είναι αυτοί που αδιαφορούσαν για την εντιμότητα των αποτελεσμάτων και έσπευσαν να συγχαρούν τον  κοιμισμένο Τζο.

Ένα άλλο ζήτημα, είναι η εμπιστοσύνη του κόσμου στη δημοκρατική επιλογή. Φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε πως η επιβεβαίωση (που δεν έγινε) ότι οι εκλογές ήταν δίκαιες και ειλικρινείς, αποτελεί απειλή για τη δημοκρατία. Έπειτα, ο Αμερικάνος πολίτης  αναρωτιέται, πώς μπορεί να υπερασπίσει τη δημοκρατία, όταν την είδε να κλέβεται ζωντανά στην τηλεόραση; Τα φαινόμενα αυτά αν περάσουν, θα  περιορίσουν όχι μόνο την κυριαρχία της χώρας, αλλά και τα ίδια τα θεμέλια της ελευθερίας των πολιτών. Ξέρουμε πως, όταν το καλό μένει στάσιμο, τότε κυβερνάει το κακό. Η δημοκρατία έχει λεηλατηθεί εδώ και πολύ καιρό από τους πολιτικούς στους οποίους έχουμε εμπιστευτεί.

Ο Trump ήταν μια απειλή για το στρατιωτικό βιομηχανικό συγκρότημα, γιατί προτίμησε την εσωστρέφεια στα προβλήματα της Αμερικής και μετρίασε κατά μεγάλο ποσοστό τις στρατιωτικές παρεμβάσεις των ΗΠΑ στα χρόνια της προεδρίας του. Ο Trump στάθηκε μπροστά στο κατεστημένο, και αντέδρασε στα σχέδια μιας ανορθολογικής παγκοσμιοποίησης. Το βλέπουν οι δημοκράτες και  γι' αυτό τον μισούν.O Trump νικήθηκε ως τα τώρα από τον κορονοίό, αλλά και από τα λάθη του. Το μεγαλύτερο και τελευταίο, ήταν ότι δεν πρόβλεψε και δεν απέτρεψε κάποιους θερμόαιμους οπαδούς να μπουν στο καπιτώλιο, ακόμη και με την πιθανή περίπτωση της προβοκάτσιας. 

H επόμενη μέρα στην Αμερική και οι αντιδράσεις που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα προκύψουν, θα προκαθορίσει τη μοίρα αυτής της χώρας αλλά και του κόσμου μας, όπως τον ξέρουμε. Οι πιο απαισιόδοξοι μιλούν για εμφύλιο.

Ο Ιούδας Mike Pence θα βρει μια νέα διεύθυνση σε άλλη χώρα ντροπιασμένος και ο Μπάιντεν και η Καμάλα θα καταστρέψουν τη χώρα! Η "πρόεδρος" κατά τον ανοήμονα Μπάιντεν, Καμάλα (Καμπάλα) Χάρις, αριστερή μαρξίστρια, με τεράστια περιουσία, θα εγκαινιάσει το "Πρώτη φορά αριστερά για τις ΗΠΑ".Το σχέδιο των Δημοκρατών είναι να καταστρέψει τις ΗΠΑ. Ονομάζεται The Great Reset (κυκλοφορούν αντίτυπα και στη χώρα μας) και αποβλέπει καταστροφή του αμερικανικού δολαρίου, με επανεκκίνηση, μ' ένα νέο μοντέλο μεσαιωνικής δουλοπαροικίας και μερικές χιλιάδες υπερπλουσίους.

Θα μετατρέψουν αυτήν την μεγάλη χώρα, σε μια άλλη Βενεζουέλα και μια άλλη Κίνα. Η Κίνα στα πλαίσια της οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας που εγκαινιάσθηκε από τον Κλίντον, παίζει πλέον φανερό ή κρυφό ρόλο στην πολιτική και οικονομική ιστορία των ΗΠΑ και όχι μόνο, και έχει κάνει σημαντικά βήματα στην πολεμική τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη. Για την Ελλάδα π.χ  είναι ενδεικτική η διείσδυση με αφορμή την πρόσφατη κρίση του τομέα εστίασης στη Ν.Υόρκη ανάμεσα στους Έλληνες λόγω κορονοίου, που ανάγκασε ήδη πολλούς απ’ αυτούς να πουλήσουν τα μαγαζιά τους σε Κινέζους. Ακόμη, η πολιτική αγοράς εκατοντάδων κατοικιών στο κέντρο της Αθήνας, μετά την υποβάθμισή τους από την εγκατάσταση των εξαθλιωμένων ασιατικών μαζών. 

Η διαφθορά της πολιτικής ζωής στην Αμερική, έχει φτάσει στο κόκαλο. Αν οι λαοί των ΗΠΑ δεν πάρουν τον έλεγχο του κράτους και του μέλλοντός τους, το κινεζικό κράτος είναι έτοιμο να καταστρέψει την ελευθερία τους, αλλά και του πλανήτη.  Μια ιδιόμορφη μορφή καπιταλιστικού κομμουνισμού, σε συνδυασμό με ηθικό ξεπεσμό, εισβολή παράνομων μεταναστών κυρίως από το Μεξικό και παραπέρα αποβιομηχάνιση, θα επικρατήσει σε λίγα χρόνια στη χώρα, φτωχοποιώντας την κοινωνία και κλείνοντας τη στρόφιγγα των επαγγελματικών ευκαιριών και της ελεύθερης ανάπτυξης της πνευματικής και οικονομικής προσωπικότητας των μελών της. Η γνωστή ρήση ότι "όταν φταρνίζεται η Αμερική, η Ευρώπη παθαίνει πνευμονία", θα επαληθευτεί στη συνέχεια, άμεσα. Η διάσπαση της Αμερικής, είναι ένα άλλο πιθανό σενάριο, με το Τέξας να κάνει την αρχή της υποχώρησης και τον Ντόναλντ Τραμπ να ορκίζεται ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Τέξας! Καθόλου απίθανη εκδοχή. 

Η εφαρμογή του  στρατιωτικού νόμου, μπορεί  να προλάβει τομεγάλο κακό του διχασμού που έρχεται, διαφορετικά, η 6η Ιανουαρίου 2021 θα σηματοδοτήσει το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας.

Πηγή :Το είδωλο της γης μου

 

Το 22 στην Μικρά Ασία έχασαν τον ΣΤΑΥΡΟ τα ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ και σε λίγους μήνες μπήκαν οι Τούρκοι και έσφαζαν. Το 2021 που δεν θα ρίξουν τον ΣΤΑΥΡΟ τι θα γίνει;

Φώτο από http://www.agiosgeorgioskorydallou.

" Αυτό που συνέβη εδώ με την απώλεια του ΣΤΑΥΡΟΥ ανήμερα των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ, θα συμβεί κάποτε και στην Μητέρα Πατρίδα που θα πάτε και τότε και εκεί θα συμβεί ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ." τους είπε ο ιερομόναχος που λειτουργούσε στο χωριό τους το 22 

Αποφάσισαν να μην ρίξουμε τον ΣΤΑΥΡΟ για να αγιαστούν τα Ελληνικά νερά που αγγελοκυκλώνουν τα νησιά και τις άγιες ακτογραμμές μας.

Δεν θα αφήσω τα συναισθήματα να με συνεπάρουν, θα σφιχτώ και θα αφήσω μόνο τις άγιες αναμνήσεις – νάματα που μου άφησαν ιερή παρακαταθήκη οι πρόγονοι μου από τα Μικρασιατικά άγια χώματα.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

6 Ιανουαρίου του 1922 οι τρατάρηδες , καικιέρηδες της ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ φορούσαν τα γιορτινά τους και σημαιοστόλιζαν τα πλοία τους ανήμερα των Θεοφανείων.

Ανέβαζαν πάνω σε αυτά τις οικογένειες τους και περικύκλωναν την ξύλινη προβλήτα που δέσποζε σε αυτό το πανέμορφο λιμανάκι της Ιώνιας γης προσμένοντας τον ιερέα να διαβάσει το Ευαγγέλιο και μετά να ρίξει τον ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ τρείς φορές στα νερά για να τα αγιάσει και μαζί με αυτά να αγιάσει τα σύμπαντα της μικρασιατικής γης μαζί με τα καΐκια και τις οικογένειες τους που καμάρωναν πάνω σε αυτά.

Το κρύο πάντα ήταν πολύ δυνατό  αυτή την άγια μέρα, αλλά τα παλληκάρια – βουτηχτάδες περίμεναν πως και πώς να πέσουν στα παγωμένα νερά για να πιάσουν τον ΣΤΑΥΡΟ την Τρίτη φορά  που θα έπεφτε και να αγιαστούν και αυτά καθώς έπρεπε.

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ έπεσε,  μαζί έπεσαν  και τα παλληκάρια.

Η ώρα περνούσε και κανένα κεφάλι δεν έβγαινε από το νερό με τον ΣΤΑΥΡΟ στο χέρι.

Όλοι έψαχναν στο βυθό του μικρού λιμανιού και οι πιστοί έξω αδημονούσαν και τουρτούριζαν  από το κρύο.

Όταν πέρασε πολλή ώρα και ο κόπος ήταν μάταιος για να βρεθεί ο ΣΤΑΥΡΌΣ, οι γεροντότεροι δάκρυζαν από το αναπάντεχο αυτό γεγονός.

Τα παιδιά  απογοητεύτηκαν που όχι μόνο δεν βρέθηκε ο ΣΤΑΥΡΟΣ, αλλά και γιατί οι καικιέρηδες δεν θα τους πήγαιναν βόλτα με τα πλοία τους  έξω από το λιμάνι , όπως συνηθιζόταν.

Ούτε οι κόρνες των πλοίων ήχησαν, ούτε οι καμπάνες αντιλάλησαν το ΘΕΙΟ ΜΗΝΥΜΑ αυτού του κορυφαίου εκκλησιαστικού γεγονότος της ημέρας των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ.

 Τις επόμενες μέρες φήμες κυκλοφορούσαν από σπίτι σε σπίτι στο χωριό - νταλιάνι.

-    Κάτι άσχημο θα γίνει, κάτι έρχεται , προμήνυμα δυστυχίας και καταστροφής , ακουγόταν συνέχεια

Κάποιοι λογικοί αποφάσισαν, ότι έπρεπε να σταματήσει το σούσουρο αυτό γιατί δεν έκανε σε κανένα καλό , μιας και εκείνη την εποχή  πολλά παλληκάρια  ήταν επίστρατοι στο Ελληνικό στρατό που πολεμούσε στο Μικρασιατικό μέτωπο.

Αποφάσισαν να πάνε σε ένα ιερομόναχο που κατέβαινε κάπου – κάπου από το ασκηταριό του και λειτουργούσε στο παραθαλάσσιο εκκλησάκι των ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ και ΕΛΕΝΗΣ, κοντά στον μητροπολιτικό ναό της Ζωοδόχου Πηγής για να τον ρωτήσουν, τι συνέβη και τι σημαίνει η απώλεια του ΤΙΜΙΟΥ και ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ την ημέρα των ΑΓΙΩΝ  ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ;

Περίμεναν λόγο παρηγορίας, ώστε να σταματήσει το σούσουρο με τα θλιβερά που κυκλοφορούσε στο χωριό.

Αλλά απογοητεύθηκαν, γιατί δεν άκουσαν αυτό που ήθελαν.

Τι άκουσαν;

-  Παιδιά μου αυτό είναι πολύ άσχημο σημάδι , όχι μόνο για το χωριό της ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ αλλά και για όλη την Ιώνια Γη της Μικράς Ασίας.

-   Ο ΚΥΡΙΟΣ σας έδειξε σημάδι , ότι πολύ σύντομα θα φύγετε από εδώ και θα περάσετε απέναντι στην Μυροβόλο Χίο.

-    Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ του ΚΥΡΙΟΥ θα σας οδηγεί.

-    Αλλά και εκεί που θα πάτε θα έχετε θλίψεις και πόνους.

- Αυτό που συνέβη εδώ με την απώλεια του ΣΤΑΥΡΟΥ ανήμερα των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ, θα συμβεί κάποτε και στην Μητέρα Πατρίδα που θα πάτε και τότε και εκεί θα συμβεί ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Σε λίγους μήνες ο γέροντας αυτός ασκητής επαληθεύτηκε.

Ξημέρωνε 14 Σεπτεμβρίου του 1922 ανήμερα της ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ  ΥΨΩΣΕΩΣ του ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, οι αγιοπαρασκευούδηδες ( έτσι έλεγαν τους ντόπιους) αντί να πάνε στην Εκκλησία φορτώθηκαν, όσοι επέζησαν των σφαγών, στα καΐκια τους για να περάσουν ως πρόσφυγες απέναντι στην ΧΙΟ.

Εκεί εκάθισαν στην ακτή απέναντι και βλέποντας το χωριό τους να καίγεται, αλλά και όλη την ακτογραμμή του Τσεσμέ ( Κρήνη) θυμήθηκαν τον γέροντα – ασκητή και ότι τους είπε:

-   Ο ΚΥΡΙΟΣ σας έδειξε σημάδι , ότι πολύ σύντομα θα φύγετε από εδώ και θα περάσετε απέναντι στην Μυροβόλο Χίο.

-     Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ του ΚΥΡΙΟΥ θα σας οδηγεί.

Ήταν ανήμερα του ΣΤΑΥΡΟΥ …

Αδελφοί,  γράφω αυτά  που άκουσα από τους μικρασιάτες προγόνους μου και  ανατριχιάζω και κλαίω, όπως αυτό συνέβαινε όταν συζητούσαμε το γεγονός αυτό με τον μακαριστό μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. κ Προκόπιο που είλκε την καταγωγή του από αυτό το παραθαλάσσιο χωριουδάκι.

Το παραπάνω το αφιερώνω με πόνο στην Ιεραρχία της Μητέρας  Ελληνικής Εκκλησίας και ειδικά ( έχω τους λόγους μου)  στον σεβασμιότατο νυν μητροπολίτη Χίου κ.κ Μάρκο ( που δεν γνωρίζω, αλλά τον γνωρίζω) που   φυλάει μετερίζι στην πολύ ευαίσθητη και κρίσιμη  γεωπολιτικά νήσο Χίο μας.

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

ΣΤΩΜΕΝ καλώς

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

 

 

Γερμανός γιατρός βουλευτής....Είναι ένα εμβόλιο φονιάς.Είναι φαρμακευτικό προϊόν που δεν έχει ούτε έκθεση τοξικολογίας. Μπορεί να προκαλέσει υπογονιμότητα στις γυναίκες, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις. Βάζετε σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών. Καταστρέφετε τη χώρα!!

Συγκλονιστικός ο Γερμανός Βουλευτής Γιατρός (ΑΜΕΑ με αναπηρία) έχει ακρωτηριασμένο το ένα χέρι. Πονεμένος γι αυτό συμπάσχει πονά την αθρωπότητα. Κραυγή ανθρωπισμού από τη Γερμανία….Πολιτικός και γιατρός….Το μέλος του κρατικού κοινοβουλίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης ο Δρ Heinrich Fiechtner επέκρινε τη γερμανική κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης για ατελείωτη προπαγάνδα, παραπληροφόρηση και ψεύτικες ειδήσεις για τον κορονοϊό. Σε μια παθιασμένη ομιλία προς το γερμανικό κοινοβούλιο, ο Δρ Fiechtner προειδοποίησε επίσης το κοινό για τις τρομερές συνέπειες του νέου «θανατηφόρου εμβολιασμού» και προέτρεψε το κοινό να αντισταθεί στις παράνομες κυβερνητικές επιβολές.

Ο Δρ Fiechtner, αιματολόγος και ογκολόγος, εξήγησε ότι λίγα λεπτά μετά την παρακολούθηση μιας εθνικής τηλεοπτικής εκπομπής που περιγράφει την ικανότητα των μονάδων εντατικής θεραπείας (ICU) υπό πίεση από κορωνοϊό, τηλεφώνησε στους πρώην συναδέλφους του από το νοσοκομείο και έμαθε ότι το νοσοκομείο δεν είχε τον μοναδικό ασθενή με κορωνοϊό στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Εξοργισμένος από αυτά τα ανεύθυνα και πολιτικά κίνητρα, ψέματα και υπερβολές, ο Fiechnter επιτέθηκε στους πολιτικούς που φοβούνται το φόβο και τους συμμάχους τους τα μέσα ενημέρωσης.

Επιπλέον, ο Δρ Fiechtner κατηγόρησε τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για τη σύγχυση του αριθμού των μολυσμένων ατόμων….

Επιπλέον, ο Δρ Fiechtner ανησυχεί για την πρακτική του συνδυασμού θετικών αποτελεσμάτων από ανενεργούς και ενεργούς κορονοιούς σε έναν κάδο για την αύξηση του φόβου μόλυνσης. Στην πραγματικότητα, τα θετικά αποτελέσματα των τεστ θα πρέπει να ταξινομηθούν ως τα αποτελέσματα των τεστ εκείνων που είναι ενεργά φορείς μεταδοτικής μορφής του ιού και ανενεργών φορέων που έχουν αναρρώσει από τον ιό.

Ο Δρ Fiechtner πιστεύει ότι ο αντίκτυπος του κορονοϊού υπερεκτιμάται για να δικαιολογήσει πολλά δρακόντεια μέτρα για τον περιορισμό των πολιτών και την επιτάχυνση των κυβερνητικών προσπαθειών για ανοσοποίηση του πληθυσμού.

‘‘Καταστρέφετε μια ολόκληρη χώρα. Οδηγείτε τους ανθρώπους σε πόνο, πανικό, καταστροφή και θάνατο! Σε αυτό το σημείο, σε αυτό το σημείο, όχι, δεν μπορείτε καν να δικαιολογήσετε αυτά τα μέτρα, τις μάσκες, τις κοινωνικές αποστάσεις, την καραντίνα και τα lockdown” είπε σε υψηλούς τόνους.

Ο Γιατρός πολιτικός επισημαίνει πολλούς από τους κινδύνους αυτών των νέων εμβολίων που κυμαίνονται από τη στειρότητα στις γυναίκες έως τις απειλητικές για τη ζωή αλλεργικές αντιδράσεις. Όσο περισσότερο ενσταλάσσεται ο φόβος στον πληθυσμό, τόσο πιθανότερο είναι να εξωθηθούν να εμβολιαστούν με ένα μη αποδεδειγμένο και επικίνδυνο εμβόλιο.

”Το έχω πει ήδη: είναι ένα δολοφονικό εμβόλιο. Είναι ένα φαρμακευτικό προϊόν για το οποίο δεν υπάρχει ούτε έκθεση τοξικολογίας. Απλώς θα δοθεί στους ανθρώπους. Είναι πιθανό αυτό να προκαλέσει υπογονιμότητα στις γυναίκες, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις και θέλετε να επιβάλλετε αυτήν την παράλογη επιβολή στους πολίτες. Αυτό είναι αλήθεια και θα το κάνετε, γιατί τους φοβήσατε εκ των προτέρων. Βάζετε σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών. Βάζετε ζωές σε κίνδυνο.” τόνισε.

Καθώς η γερμανική κυβέρνηση άσκησε παράνομα την εξουσία, ο Δρ Fiechtner ζήτησε από τους πολίτες να ασκήσουν τα δικαιώματά τους και να αντισταθούν σε αυτές τις παράνομες επιβολές από την κυβέρνηση. «Το πολιτικό καθήκον των πολιτών να υπακούουν στο κράτος δικαίου παραβιάζεται τώρα».Ζήτησε πολιτική ανυπακοή…..

H ομιλία του Δρ Heinrich Fiechtner:

Κυρία Πρόεδρε, Κυρίες και Κύριοι: Χθες το βράδυ στις 10 μ.μ. στην τηλεοπτική εκπομπή, στην ομιλία της Anne Will, υπήρχε ένα περίφημο πάνελ για το επερχόμενο lockdown, το οποίο περιελάμβανε τον καθηγητή Δρ Uwe Janssens, Πρόεδρο της Γερμανικής Διεπιστημονικής Ένωσης για Εντατική Φροντίδα και Ιατρική Έκτακτης Ανάγκης. Έκανε έναν μακρύ και συγκινητικό λόγο για τη σημασία αυτών των σοβαρών και δραστικών μέτρων που εφαρμόστηκαν για τον γερμανικό πληθυσμό. Εξήγησε πώς οι μονάδες εντατικής θεραπείας ήταν πλήρεις με ασθενείς, προκαλώντας μια κατάσταση που μόλις ήταν βιώσιμη. Περίπου στις 10:13 μ.μ., τηλεφώνησα στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου του και ζήτησα να μιλήσω με τον γιατρό, με τον οποίο μίλησα. Τον ρώτησα, “Πόσοι ασθενείς με COVID έχουν εισαχθεί στη μονάδα εντατικής θεραπείας;” Αυτή η μονάδα εντατικής θεραπείας διαθέτει 19 κρεβάτια και χθες δεν υπήρχε ούτε ένας ασθενής! Με τέτοιες μισές αλήθειες και πλήρη ψέματα, ..Αυτοί οι προπαγανδιστές που καλούνται σε αυτά τα προγράμματα με μοναδικό σκοπό να σπείρουν πανικό και φόβο μεταξύ του πληθυσμού.

Και μετά υπάρχει όλη η ιστορία της «μόλυνσης» και του τεστ.Αυτό το τεστ δεν μπορεί καν να διακρίνει μεταξύ ενός ενεργού ιού και ενός ανενεργού ιού. Όπως έπρεπε να παραδεχτεί η Γερουσία του Βερολίνου. Σε κάθε περίπτωση, καταχωρείται ως λοίμωξη. Έτσι, εάν ένας ασθενής κάνει θετικά τεστ τρεις φορές την εβδομάδα, αυτό αυξάνει το στατιστικό στοιχείο της λοίμωξης κατά ακριβώς τρεις. Αυτό το τεστ, απολύτως ανίκανο για διάγνωση, χρησιμοποιείται για την εφαρμογή δραστικών μέτρων.

Και τώρα έρχεται το εμβόλιο. Τι τρέλα. Το έχω πει ήδη: είναι ένα εμβόλιο δολοφόνος. Είναι ένα φαρμακευτικό προϊόν για το οποίο δεν υπάρχει ούτε έκθεση τοξικολογίας. Απλώς θα δοθεί στους ανθρώπους. Είναι πιθανό αυτό να προκαλέσει υπογονιμότητα στις γυναίκες, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις και θέλετε να επιβάλλετε αυτήν την παράλογη επιβολή στους πολίτες. Αυτό είναι αλήθεια και θα το κάνετε, γιατί τους φοβήσατε εκ των προτέρων. Βάζετε σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών. Βάζετε ζωές σε κίνδυνο. Καταστρέφετε μια ολόκληρη χώρα. Οδηγείτε τους ανθρώπους σε πόνο, πανικό, καταστροφή και θάνατο! Σε αυτό το σημείο, σε αυτό το σημείο, όχι, δεν μπορείτε καν να δικαιολογήσετε αυτά τα μέτρα, τις μάσκες, τις κοινωνικές αποστάσεις, την καραντίνα και τα lockdown. Μετά από μια έρευνα, η απάντηση που έλαβα ήταν: “Δεν έχει τεκμηριωθεί μια ανασκόπηση των μη φαρμακολογικών μέτρων. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχουν διαδικασίες ή αρχεία διαχείρισης σχετικά με αυτά τα αποτελέσματα. Απόλυτη παράδοση! Τι νεύρο! Απαιτείτε την απομόνωση των ανθρώπων, αλλά δεν μπορείτε να αποδείξετε ακόμη και γιατί πρέπει! Οδηγείτε τη χώρα μας σε καταστροφή!

Σε αυτό το σημείο, είναι καιρός …

Ναι, παρακαλώ. – [;]

-Εχετε μια ερώτηση; Σε αυτό το σημείο, είναι καιρός… Δρ. Fiechtner, είναι καιρός.

-Σε αυτό το σημείο, είναι καιρός, δεδομένου ότι δεν είναι πλέον δυνατό για τους πολίτες να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, παραβιάζεται πλέον το πολιτικό καθήκον των πολιτών να υπακούουν στο κράτος δικαίου. Στο άρθρο 20, παράγραφος 4 [του γερμανικού Συντάγματος], οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να αντισταθούν στην υπεράσπιση της παράνομης ασκήσεως της κρατικής εξουσίας…

-Δρ Fiechtner, είναι καιρός να σταματήσετε επειδή ο χρόνος ομιλίας σας έληξε πριν από πολύ καιρό. Η νομοθετική εξουσία να ενεργεί ανάλογα.Μεταφέρθηκε η ομιλία του στις 16/12/20

                       dimpenews.com

 

Η ΠΡΩΤΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ

Τὴν 1ην Σεπτεμβρίου ἤρχιζε τὸ νέον ἔτος καὶ ἤλλασσεν αὐξανομένη κατὰ ἓν ἔτος ἡ χρονολογία, ἀλλὰ οὐδεὶς ἰδιαίτερος ἑορτασμὸς ἐγίνετο. Οὔτε ὁ Πορφυρογέννητος ἀναφέρει τίποτε, οὔτε ἄλλα κείμενα. ᾽Αλλὰ καὶ ἡ πρώτη ᾽Ιανουαρίου δὲν εἶχεν ἰδιαιτέραν  σημασίαν. ‘Η ῾Ελληνικὴ ᾽Εκκλησία ἑώρταζε τὴν ἡμέραν αὐτὴν τὴν μνήμην τοῦ ῾Αγίου Βασιλείου. Εἰς τὸν περίβολον τοῦ Παλατίου ὑπῆρχε ναὸς ἀφιερωμένος εἰς τὴν μνήμην τοῦ περὶφήμου ἐπισκόπου Καισαρείας, διὰ τοῦτο ἡ ἑορτὴ τῆς μνήμης αὐτοῦ εἶχε καὶ χαρακτῆρα αὐλικόν. Τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ αὐτοκράτωρ μὲ τὴν συνήθη ἀκολουθίαν αὐτοῦ μετέβαινεν εἰς τὸν ναὸν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Φάρου καὶ κατόπιν εἰς τὸν ναὸν τοῦ ῾Αγίου Βασιλείου. ῎Επειτα ὁ Αὐτοκράτωρ ἐπιστρέφει εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς ὑποδοχῆς. Περιβάλλεται τὴν χλαμύδα καὶ τὸ στέμμα καὶ κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ. Διὰ νεύματος τοῦ πραιποζίτου εἰσάγει ὁ ὀστιάριος (εἶναι οὗτοι αὐλικοὶ θεράποντες) κατὰ βῆμα, ἤτοι κατὰ τάξιν ἱεραρχίας, τοὺς ἀνωτάτους λειτουργοὺς τοῦ κράτους (τοὺς μαγίστρους, τοὺς πατρικίους, τοὺς συγκλητικούς). ῾Η ὑποδοχὴ αὕτη εἶναι ἡ πάντοτε τελουμένη κατὰ πᾶσαν ἀξιομνημόνευτον ἑορτήν. Τὸ μόνον ἰδιάζον εἶναι ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν ταύτην τοῦ ῾Αγἴου Βασιλείου γίνονται δεκτοὶ ὑπὸ τοῦ Αὐτοκράτορος ὁ ἄρχων τῆς ᾽Αρμενίας καὶ ἄλλοι ξένοι, οἱ ὁποῖοι προσφέρουν εἰς αὐτὸν δῶρα. ῎Επειτα παρετίθετο εἰς τοὺς λειτουργοὺς τοῦ Κράτους καἵ εἰς ἀντι-προσωπείας τῶν διαφόρων κοινωνικῶν τάξεων τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ εἰς τοὺς πένητας τὸ καθιερωμένον γεῦμα, τὸ ὁποῖον παρε-τίθετο καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τοῦ Δωδεκαημέρου, ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων ἕως τὴν ἡμέραν τῶν Θεοφανείων. Τοιουτοτρόπως ἐτελείωνεν ἡ ἡμέρα τῆς πρώτης ᾽Ιανουαρίου καὶ ἑορτὴ τοῦ ᾽Αγίου Βασιλείου, χωρὶς τίποτε τὸ ἐξαιρετικόν, τὸ ὁποῖον νὰ δεικνύῃ ἑορτασμὸν νέου ἔτους. 

Καθ’ ὅν χρόνον ἐτελοῦντο εἰς τὸ ῾Ιερὸν Παλάτιον αἱ σεμναὶ αὗται ἑορταὶ ἐπίσημος μετάβασις τοῦ Αὐτοκράτορος εἰς τὴν ῾Αγίαν Σοφίαν ἢ καὶ ἄλλους ναούς, δεξιώσεις εἰς τὸ Παλάτιον, εὐωχίαι* καθ’ ἑκάστην καὶ συνεστίασις τοῦ βασιλέως μὲ τοὺς ἄρχοντας κατὰ τὸν ἴδιον χρόνον διεσκέδαζεν ὁ λαὸς κατ’ ἄλλον τρόπον, κατὰ τρόπον θορυβώδη. Αἱ λαϊκαὶ αὗται ἑορταὶ ἦσαν μεταμφιέσεις καὶ πότοι καὶ χοροὶ καὶ παντοῖαι ἄλλαι διασκεδάσεις, εἶχον δηλαδὴ ὅλως διόλου διάφορον χαρακτῆρα ἀπὸ τὰς ἑορτὰς τὰς τελουμένας εἰς τὸ Παλάτὶον. Εἶναι πολὺ περίεργον ὅτι ὄχι μόνον ἡ ᾽Εκκλησία ἠγνόησε καὶ ἀφώρισε μάλιστα τὰς ὀργιαστικὰς ταύτας ἐορτάς, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ ἡ ἐπίσημος Χριστιανικὴ Πολιτεία ἔμεινε μακρὰν άπὸ αὐτάς. Πόθεν ἡ μεγάλη αὐτὴ απόστασις τῶν ἑορτῶν τοῦ Παλατίου, εἰς τὰς ὁποίας ἄλλωστε συμ-μετεῖχε καὶ μέρος τοῦ λαοῦ, ἀπὸ τὰς ἐντελῶς λαϊκὰς συνηθείας; Αἱ μὲν λαϊκαὶ ἑορταὶ τοῦ Δωδεκαημέρου ἦσαν κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν μεταδοθεῖσαι εἰδωλολατρικαὶ συνήθειαι. Αἱ ἑορταὶ ὅμως τοῦ Παλατίου ἦσαν συνήθειαι προελθοῦσαι ἀπὸ τὴν νέαν θριαμβεύσασαν ἰδέαν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ δὴ τῆς ᾽Ορθοδοξίας. Μόνον μία ἀμυδρὰ ἀνάμνησις τῶν θορυβωδῶν ἑορτῶν τοῦ λαοῦ παρέμεινεν εἰς τὸ ῾Ιερὸν Παλάτιου καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τοῦ Δωδεκαημέρου. Κατὰ τὴν ἐνάτην ἡμέραν, κατὰ τὸ ἐπίσημον δεῖπνον, τὸ ὁποῖον ὁ Αὐτοκράτωρ παραθέτει εἰς τοὺς ἄρχοντας καὶ τὸν λαόν, παρέχει εἰς αὐτοὺς καὶ ἓν διασκεδαστικὸν παίγνιον, τὸ ὁποῖον ἐλέγετο γοτθικόν*. ῟Ητο πολεμικὸς χορὸς μετημφιεσμένων εἰς πολεμιστὰς Γότθους, ὑπενθυμίζων τοὺς πρώτους αἰῶνας τοῦ Βυζαντίου ὅτε πλεῖστοι Γότθοι, πολεμισταὶ καὶ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, διέμενον εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν. ῾Ο Πορφυρογέννητος ἀφιέρωσεν εἴς τὴν «῎Εκθεσιν Βασιλείου Τάξεως» ἰδιαίτερον κεφάλαιον εἴς τὴν περιγραφὴν τοῦ «Γοτθικοῦ». Παραθέτομεν ἐνταῦθα σύντομον περιγραφήν.

Εἰς τὴν λαμπροτάτην καὶ μεγίστην αἴθουσαν τῶν δεκαεννέα ἀκκουβίτων, δηλαδὴ τὴν αἴθουσαν τῶν ἐπισήμων γευμάτων, οἱ ἄρχοντες, ἀντιπροσωπίαι τοῦ λαοῦ καὶ πένητες ἤρχισαν ἤδη τὴν «λαμπρὰν συνεστίασιν» μετὰ τοῦ Αὐτοκράτορος καὶ τῶν πορφυρογεννήτων. Εἰς ὡρισμένην στιγμὴν τοῦ αὐτοκρατορικοῦ συμποσίου ἀνοίγονται δύο θύραι τῆς αἰθούσης ἀπέναντι ἀλλήλων καὶ εἰσάγονται οἱ «μέλλοντες παῖξαι τὸ Γοτθικόν». ῞Ιστανται ἀνὰ δύο Γότθοι εἰς ἑκατέραν θύραν. Πλησίον αὐτῶν ἵστανται εἰς μὲν τὸ ἀριστερὸν μέρος «ὁ μαῖστωρ τοῦ μέρους τῶν Βενέτων», εἰς δὲ τὸ δεξιὸν «ὁ μαἲστωρ τοῦ μέρους τῶν Πρασίνων» μὲ τὰς ἀντιπροσωπίας τῶν δήμων, οἱ ὁποῖοι ἔχουσι καἵ τὰ ὄργανα.

Οἱ Γότθοι εἶναι μετημφιεσμένοι, φοροῦν γούνας «ἐξ ἀντιστρόφου» καὶ προσωπεῖα διαφόρων εἰδῶν, βαστάζουν εἰς μὲν τὴν ἀριστερὰν χεῖρα σκουτάρια, δηλαδὴ μικρὰς ἀσπίδας, εἰς δὲ τὴν δεξιὰν βέργας. ῞Οταν δοθῇ τὸ σύνθημα, οἱ Γότθοι τρέχουν πρὸς τὴν «βασιλικὴν τράπεζαν», κτυπῶντες διαρκῶς τὰς βέργας ἐπὶ τῶν ἀσπίδων καὶ κραυγάζοντες «τούλ, τούλ». Εἰς μικρὸν διάστημα ἀπὸ τῆς βασιλικῆς τραπέζης ἵστανται οἱ Γότθοι καὶ τῶν δύο μερῶν, συμπλέκονται πρὸς ἀλλήλους, κάμνουν κύκλους, οἱ μὲν εἰς τὸ μέσον, οἱ δὲ ἄλλοι περικυκλοῦσιν ἔξωθεν (δηλαδὴ ἐκτελοῦν χορόν). Τοῦτο πράττουν τρεῖς φοράς, ἔπειτα χωρίζονται καὶ ἐπιστρέφουν εἰς τὰς θέσεις των. Τότε ἀρχίζουν νὰ λέγουν τὰ « Γοτθὶκὰ » καὶ οἱ κράκται καὶ τὰ ὄργανα συμπληροῦν τὸ οἰκεῖον μέλος. ᾽Αφοῦ τελειώσουν τὰ ᾄσματα, οἱ Γότθοι ἐπαναλαμβάνουν τὸν χορόν, τύπτοντες μὲ τὰς βέργας τὰς ἀσπίδας καὶ λέγοντες « τούλ, τούλ ». ῎Εκτελοῦντες τὸν χορόν των περικυκλώνουν καὶ τοὺς μαίστορας, πάλιν πηγαίνουν πρὸς τὴν βασιλικὴν τράπεζαν, πάλιν ἐπανέρχονται εἰς τὰς θέσεις των, τέλος «τύπτοντες μετὰ τῶν βεργίων τὰ σκουτάρια καὶ λέγοντες συνεχῶς τούλ, τοὺλ τρέχοντες ἐξέρχονται». Τὰ «Γοτθικά», τὰ ὁποῖα ψάλλουν οἱ παριστάνοντες Γότθους εἶναι ἀκατάληπτα «Γαύζας, βόνας, βακιδίας». Τὰ ᾄσματα τῶν δήμων, τὰ ὁποῖα συμπληρώνουν τὰ Γοτθικά, εἷναι παρόμοια μὲ τὰ συνήθως ὑπ’ αὐτῶν ᾀδόμενα εἰς ἐπευφημίαν τῶν βασιλέων: «᾽Αηττήτῳ Θεοῦ παλάμῃ ἐστέφθητε, δεσπόται, οὐρανόθεν. Βραβεῖον νίκης ὤφθητε, κοσμοπόθητοι εὐεργέται. Γενναῖοι ὤφθητε τοῖς ἐναντίοις δωρούμευοι τοῖς Ρωμαίοις ζωηφόρους εὐεργεσίας».

Τοῦτο τὸ «Γοτθὶκὸν» ἦτο τὸ μόνον διασκεδαστικὸν παίγνιον, τὸ ὁποῖον ἐπαίζετο ὡς μικρὰ ἀναψυχὴ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἀρχόντων κατὰ τὴν μακρὰν καὶ μονότονον διαδοχὴν τῶν ἐπισήμων ἑορτῶν τοῦ Δωδεκαημέρου εἰς τὸ Βυζαντινὸν Παλότιον. ῎Εξω ἀπὸ τὸ Παλάτιον, εἰς τὰς ὁδοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἰς τὰς οἰκίας τῶν ἀστῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ, διεξήγοντο θορυβώδεις ἑορταὶ τοῦ Δωδεκαημέρου, γεμᾶται ζωὴν καὶ χαράν. ῾Ο «Περιούσιος λαὸς» διεσκέδαζε μὲ μεταμφιέσεις, χοροὺς καὶ πότους καὶ συμπόσια, μὲ δῶρα πρὸς ἀλλήλους καὶ μὲ τυχηρὰ παιγνίδια. Αἱ ἑορταὶ αὗται δὲν ἦσαν, ἐπαναλαμβάνω, ἑορταὶ τοῦ νέου ἔτους εἰς τὸ Βυζάντιον. ᾽Αλλ’ ἦσαν ἐπιβἴωσις παλαιῶν, πατροπαραδότων, «ἐκ μακρᾶς συνηθεἴας» εἰδωλολατρικῶν ἑορτῶν, τὰς ὁποίας ἐθεώρησε πάντοτε ξένας πρὸς αὐτὴν, ἡ ἐπίσημος Βυζαντινὴ πολιτεία. ᾽

Εφημερὶς «’Ἕθνος» 2 ᾽Ιανουαρίου 1937

Ἀδαμάντιος Ἀδαμαντίου

 

Ο έρωτας στα χιόνια

του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη 

Kαρδιά του χειμώνος. Xριστούγεννα, Άης Bασίλης, Φώτα. Kαι αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της ευτυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν, μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα·

― Σεβντάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς...· έρωντας είναι, δεν είναι γέροντας.
Tο έλεγε τόσον συχνά, ώστε όλες οι γειτονοπούλες οπού τον ήκουαν του το εκόλλησαν τέλος ως παρατσούκλι… «O μπαρμπα-Γιαννιός ο Έρωντας».
Διότι δεν ήτο πλέον νέος, ούτε εύμορφος, ούτε άσπρα είχεν. Όλα αυτά τα είχε φθείρει προ χρόνων πολλών, μαζύ με το καράβι, εις την θάλασσαν, εις την Mασσαλίαν.
Eίχεν αρχίσει το στάδιόν του με αυτήν την πατατούκαν, όταν επρωτομπαρκάρησε ναύτης εις την βομβάρδαν του εξαδέλφου του. Eίχεν αποκτήσει, από τα μερδικά του όσα ελάμβανεν από τα ταξίδια, μετοχήν επί του πλοίου, είτα είχεν αποκτήσει πλοίον ιδικόν του και είχε κάμει καλά ταξίδια. Eίχε φορέσει αγγλικές τσόχες, βελούδινα γελέκα, ψηλά καπέλα, είχε κρεμάσει καδένες χρυσές με ωρολόγια, είχεν αποκτήσει χρήματα. Αλλά τα έφαγεν όλα εγκαίρως με τας Φρύνας εις την Mασσαλίαν, και άλλο δεν του έμεινεν ειμή η παλιά πατατούκα, την οποίαν εφόρει πεταχτήν επ’ ώμων, ενώ κατέβαινε το πρωί εις την παραλίαν, διά να μπαρκάρη σύντροφος με καμμίαν βρατσέραν εις μικρόν ναύλον, ή διά να πάγη με ξένην βάρκαν να βγάλη κανένα χταπόδι εντός του λιμένος.
Kανένα δεν είχεν εις τον κόσμον, ήτον έρημος. Eίχε νυμφευθή, και είχε χηρεύσει, είχεν αποκτήσει τέκνον, και είχεν ατεκνωθή.
Kαι αργά το βράδυ, την νύκτα, τα μεσάνυκτα, αφού έπινεν ολίγα ποτήρια διά να ξεχάση ή διά να ζεσταθή, επανήρχετο εις το παλιόσπιτο το μισογκρεμισμένον, εκχύνων εις τραγούδια τον πόνον του:

Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,
κάμε κ’ εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Άλλοτε παραπονούμενος ευθύμως:

Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογού και ψεύτρα
δεν είπες μια φορά κι εσύ, Γιαννιό μου, έλα μέσα.

Xειμών βαρύς, επί ημέρας ο ουρανός κλειστός. Eπάνω εις τα βουνά χιόνες, κάτω εις τον κάμπον χιονόνερον. H πρωία ενθύμιζε το δημώδες:

Bρέχει, βρέχει και χιονίζει,
κι ο παπάς χειρομυλίζει.

Δεν εχειρομύλιζεν ο παπάς, εχειρομύλιζεν η γειτόνισσα, η πολυλογού και ψεύτρα, του άσματος του μπαρμπα-Γιαννιού. Διότι τοιούτον πράγμα ήτο· μυλωνού εργαζομένη με την χείρα, γυρίζουσα τον χειρόμυλον. Σημειώσατε, ότι, τον καιρόν εκείνον, το αρχοντολόγι του τόπου το είχεν εις κακόν του να φάγη ψωμί ζυμωμένον με άλευρον από νερόμυλον ή ανεμόμυλον, κι επροτίμα το διά χειρομύλου αλεσμένον.
Kαι είχεν πελατείαν μεγάλην η πολυλογού. Eγυάλιζεν, είχε μάτια μεγάλα, είχε βερνίκι εις τα μάγουλά της. Eίχεν ένα άνδρα, τέσσαρα παιδιά, κι ένα γαϊδουράκι μικρόν διά να κουβαλά τα αλέσματα. Όλα τα αγαπούσε, τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της. Mόνον τον μπαρμπα-Γιαννιόν δεν αγαπούσε.
Ποίος να τον αγαπήση αυτόν; Ήτο έρημος εις τον κόσμον.

Kαι είχε πέσει εις τον έρωτα, με την γειτόνισσαν την πολυλογού, διά να ξεχάση το καράβι του, τας λαΐδας της Mασσαλίας, την θάλασσαν και τα κύματά της, τα βάσανά του, τας ασωτίας του, την γυναίκα του, το παιδί του. Kαι είχε πέσει εις το κρασί διά να ξεχάση την γειτόνισσαν.
Συχνά, όταν επανήρχετο το βράδυ, νύκτα, μεσάνυκτα, και η σκιά του, μακρά, υψηλή, λιγνή, με την πατατούκαν φεύγουσαν και γλιστρούσαν από τους ώμους του, προέκυπτεν εις τον μακρόν, στενόν δρομίσκον, και αι νιφάδες, μυίαι λευκαί, τολύπαι βάμβακος, εφέροντο στροβιληδόν εις τον αέρα, και έπιπτον εις την γην, και έβλεπε το βουνόν ν’ ασπρίζη εις το σκότος, έβλεπε το παράθυρον της γειτόνισσας κλειστόν, βωβόν, και τον φεγγίτην να λάμπη θαμβά, θολά, και ήκουε τον χειρόμυλον να τρίζη ακόμη, και ο χειρόμυλος έπαυε, και ήκουε την γλώσσαν της ν’ αλέθη, κι ενθυμείτο τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της, οπού αυτή όλα τα αγαπούσε, ενώ αυτόν δεν εγύριζε μάτι να τον ιδή, εκαπνίζετο, όπως το μελίσσι, εσφλομώνετο, όπως το χταπόδι, και παρεδίδετο εις σκέψεις φιλοσοφικάς και εις ποιητικάς εικόνας.
― Nα είχεν ο έρωτας σαΐτες!... να είχε βρόχια... να είχε φωτιές... Nα τρυπούσε με τις σαΐτες του τα παραθύρια... να ζέσταινε τις καρδιές... να έστηνε τα βρόχια του απάνω στα χιόνια... Ένας γερο-Φερετζέλης πιάνει με τις θηλιές του χιλιάδες κοτσύφια.
Eφαντάζετο τον έρωτα ως ένα είδος γερο-Φερετζέλη, όστις να διημερεύη πέραν, εις τον υψηλόν, πευκόσκιον λόφον, και ν’ ασχολήται εις το να στήνη βρόχια επάνω εις τα χιόνια, διά να συλλάβη τις αθώες καρδιές, ως μισοπαγωμένα κοσσύφια, τα οποία ψάχνουν ει μάτην, διά ν’ ανακαλύψουν τελευταίαν τινά χαμάδα μείνασαν εις τον ελαιώνα. Eξέλιπον οι μικροί μακρουλοί καρποί από τας αγριελαίας εις το βουνόν του Bαραντά, εξέλιπον τα μύρτα από τας ευώδεις μυρσίνας εις της Mαμούς το ρέμα, και τώρα τα κοσσυφάκια τα λάλα με το αμαυρόν πτέρωμα, οι κηρομύται οι γλυκείς και αι κίχλαι αι εύθυμοι πίπτουσι θύματα της θηλιάς του γερο-Φερετζέλη.

Tην άλλην βραδιάν επανήρχετο, όχι πολύ οινοβαρής, έρριπτε βλέμμα εις τα παράθυρα της Πολυλογούς, ύψωνε τους ώμους, κι εμορμύριζεν·
-Ένας Θεός θα μας κρίνη... κι ένας θάνατος θα μας ξεχωρίση.
Kαι είτα, μετά στεναγμού, προσέθετε·
-Kι ένα κοιμητήρι θα μας σμίξη.
Aλλά δεν ημπορούσε, πριν απέλθη να κοιμηθή, να μην υποψάλη το σύνηθες ασμάτιον·

Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,
κάμε κι εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Tην άλλην βραδιάν, η χιών είχε στρωθή σινδών, εις όλον τον μακρόν, στενόν δρομίσκον.
-Άσπρο σινδόνι... να μας ασπρίση όλους στο μάτι του Θεού... ν’ ασπρίσουν τα σωθικά μας... να μην έχουμε κακή καρδιά μέσα μας. Eφαντάζετο αμυδρώς μίαν εικόνα, μίαν οπτασίαν, έν ξυπνητόν όνειρον. Ωσάν η χιών να ισοπεδώση και ν’ ασπρίση όλα τα πράγματα, όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα: Tο καράβι, την θάλασσαν, τα ψηλά καπέλα, τα ωρολόγια, τας αλύσεις τας χρυσάς και τας αλύσεις τας σιδηράς, τας πόρνας της Mασσαλίας, την ασωτίαν, την δυστυχίαν, τα ναυάγια, να τα σκεπάση, να τα εξαγνίση, να τα σαβανώση, διά να μη παρασταθούν όλα γυμνά και τετραχηλισμένα, και ως εξ οργίων και φραγκικών χορών εξερχόμενα, εις το όμμα του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου. N’ ασπρίση και να σαβανώση τον δρομίσκον τον μακρόν και τον στενόν με την κατεβασιάν του και με την δυσωδίαν του, και τον οικίσκον τον παλαιόν και καταρρέοντα, και την πατατούκαν την λερήν και κουρελιασμένην. Nα σαβανώση και να σκεπάση την γειτόνισσαν την Πολυλογού και ψεύτραν, και τον χειρόμυλόν της, και την φιλοφροσύνην της, την ψευτοπολιτικήν της, την φλυαρίαν της, και το γυάλισμά της, το βερνίκι και το κοκκινάδι της, και το χαμόγελόν της, και τον άνδρα της, τα παιδιά της και το γαϊδουράκι της: Όλα, όλα να τα καλύψη, να τα ασπρίση, να τα αγνίση!

Tην άλλην βραδιάν, την τελευταίαν, νύκτα, μεσάνυκτα, επανήλθε μεθυσμένος πλιότερον παράποτε.
Δεν έστεκε πλέον εις τα πόδια του, δεν εκινείτο ουδ’ ανέπνεε πλέον.
Xειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημασμένη. Mοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Yγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή. Δεν ημπορούσε να εύρη παρηγορίαν, να ζεσταθή. Έπιε διά να σταθή, έπιε διά να πατήση, έπιε διά να γλιστρήση. Δεν επάτει πλέον ασφαλώς το έδαφος.
Hύρε τον δρόμον, τον ανεγνώρισεν. Eπιάσθη από το αγκωνάρι. Eκλονήθη. Aκούμβησε τις πλάτες, εστύλωσε τα πόδια. Eμορμύρισε·
― Nα είχαν οι φωτιές έρωτα!... Nα είχαν οι θηλειές χιόνια...
Δεν ημπορούσε πλέον να σχηματίση λογικήν πρότασιν. Συνέχεε λέξεις και εννοίας.
Πάλιν εκλονίσθη. Eπιάσθη από τον παραστάτην μιας θύρας. Kατά λάθος ήγγισε το ρόπτρον. Tο ρόπτρον ήχησε δυνατά.
― Ποιός είναι;
Ήτο η θύρα της Πολυλογούς, της γειτόνισσας. Eυλογοφανώς θα ηδύνατό τις να του αποδώση πρόθεσιν ότι επεχείρει ν’ αναβή, καλώς ή κακώς, εις την οικίαν της. Πώς όχι;
Eπάνω εκινούντο φώτα και άνθρωποι. Ίσως εγίνοντο ετοιμασίαι. Xριστούγεννα, Άις-Bασίλης, Φώτα, παραμοναί. Kαρδιά του χειμώνος.
― Ποιος είναι; είπε πάλιν η φωνή.
Tο παράθυρον έτριξεν. O μπαρμπα-Γιαννιός ήτο ακριβώς υπό τον εξώστην, αόρατος άνωθεν. Δεν είναι τίποτε. Tο παράθυρον εκλείσθη σπασμωδικώς. Mίαν στιγμήν ας αργοπορούσε!
O μπαρμπα-Γιαννιός εστηρίζετο όρθιος εις τον παραστάτην. Eδοκίμασε να είπη το τραγούδι του, αλλ’ εις το πνεύμα του το υποβρύχιον, του ήρχοντο ως ναυάγια αι λέξεις:
«Γειτόνισσα πολυλογού, μακρύ-στενό σοκάκι!...»
Mόλις ήρθρωσε τας λέξεις, και σχεδόν δεν ηκούσθησαν. Eχάθησαν εις τον βόμβον του ανέμου και εις τον στρόβιλον της χιόνος.
― Kαι εγώ σοκάκι είμαι, εμορμύρισε... ζωντανό σοκάκι!
Eξεπιάσθη από την λαβήν του. Eκλονήθη, εσαρρίσθη, έκλινε και έπεσεν. Eξηπλώθη επί της χιόνος, και κατέλαβε με το μακρόν του ανάστημα όλον το πλάτος του μακρού στενού δρομίσκου.
Άπαξ εδοκίμασε να σηκωθή, και είτα εναρκώθη. Eύρισκε φρικώδη ζέστην εις την χιόνα.
«Eίχαν οι φωτιές έρωτα!... Eί…είχαν οι θηλειές χιόνια!..»
Kαι το παράθυρον προ μιας στιγμής είχε κλεισθή. Kαι αν μίαν μόνον στιγμήν ηργοπόρει, ο σύζυγος της Πολυλογούς θα έβλεπε τον άνθρωπον να πέση επί της χιόνος.
Πλην δεν τον είδεν ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος. Kι επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Kαι η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Kαι η χιών έγινε σινδών, σάβανον.
Kαι ο μπαρμπα-Γιαννιός άσπρισεν όλος, κι εκοιμήθη υπό την χιόνα, διά να μη παρουσιασθή γυμνός και ξετραχηλισμένος, αυτός και η ζωή του και αι πράξεις του, ενώπιον του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου.

Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Ο έρωτας στα χιόνια» δημοσιεύτηκε την Πρωτοχρονιά του 1895 στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Βλάσση Γαβριηλίδη.Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία διηγήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, έργο ωριμότητας του μεγάλου Σκιαθίτη συγγραφέα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Γρηγορίου Ξενοπούλου, ο Παπαδιαμάντης έγραψε το έργο αυτό για να αποδείξει σε αυτούς που τον κατέκριναν για τον καλογερισμό του, ότι δεν γράφει μόνο θρησκευτικά διηγήματα.

           Πηγή: Το είδωλο της γης μου