Σελίδες

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2021

 

                        Βλαδίμηρος (Βαρθολομαίος) Δημητρίου (1821-1906)        

Ο  βορειοηπειρώτης πρώτος Πρόεδρος της Αργεντινής και ιδρυτής της «Boca Juniors»

                              

Στην Χιμάρα της Βορείου Ηπείρου επικρατούσε αναβρασμός, οι Έλληνες δεν άντεχαν άλλο την βαναυσότητα των Τούρκων, δεν τους σήκωνε άλλο ο τόπος. Έτσι, το 1670 μερικές οικογένειες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Μια απ’ αυτές ήταν και η οικογένεια Δημητρίου. Φόρτωσαν τα λιγοστά υπάρχοντά τους και πήρανε τον μακρύ δρόμο του ξεριζωμού μακριά από την αγαπημένη τους Χιμάρα.

Στην αρχή περιπλανήθηκαν στην Ιταλία, πέρασαν από την Γένοβα και την Βενετία, αλλά δεν μπόρεσαν να στεριώσουν. Πήγαν στην Αθήνα και στον Πειραιά, αλλά ο παλιός κόσμος δεν τους σήκωνε κι έτσι αποφάσισαν να μεταναστεύσουν οικογενειακώς στον νέο κόσμο. Είχαν ακούσει για μια χώρα στην άλλη άκρη της γης που ήταν πολύ πλούσια και μπορούσε να τους θρέψει. Κατά το έτος 1678 μπήκαν σ’ ένα από αυτά τα πλοία που συνέδεαν τον Ατλαντικό ωκεανό και ύστερα από ένα κουραστικό ταξίδι έφτασαν Αργεντινή. Εκεί η οικογένεια Δημητρίου πρόκοψε με σκληρή δουλειά, υπομένοντας όλες τις κακουχίες των νεοφερμένων σ’ εκείνη την άγνωστη χώρα.

Τα χρόνια και οι δεκαετίες πέρασαν και μετά από 4 γενιές ήρθε στον κόσμο ο Βλαδίμηρος (Βαρθολομαίος) Δημητρίου, ο οποίος, γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1821. Πατέρας του ήταν ο Αμβρόσιος Δημητρίου (Μήτρο στην βορειοηπειρωτική -Μίτρε στην ισπανική), που ήταν στρατιωτικός διοικητής του στρατού της Αργεντινής. Ο Αμβρόσιος μόρφωσε όσο καλύτερα μπορούσε τον μικρό Βλαδίμηρο. Μεγάλωσε μέσα στα βιβλία και σπούδασε δημοσιογραφία. Όμως τελικά ακολούθησε την καριέρα του στρατιωτικού όπως ο πατέρας του κι έφτασε να γίνει συνταγματάρχης πυροβολικού του αργεντινού στρατού.

Η οικογένεια του Δημητρίου συνδεόταν φιλικά με την μεγάλη οικογένεια Βορειοηπειρωτών ευεργετών Ζάππα, απ’ το Λάμποβο της Β. Ηπείρου. Η οικογένεια Δημητρίου πένθησε πολύ τον θάνατο του Ζάππα (1865).

Λόγω πολιτικής αστάθειας ο Βλαδίμηρος εξορίστηκε από την χώρα και ταξίδεψε ως δημοσιογράφος στο Περού, στην Βολιβία και στην Χιλή, όπου έζησε πολλά χρόνια αρθρογραφώντας σε διάφορες εφημερίδες. Μετά την ήττα του δικτάτορα Juan Manuel de Rosas στην μάχη του Caseros το 1852, γύρισε από την εξορία του. Αναμίχθηκε με την πολιτική και αφού έγινε πρώτα κυβερνήτης του Μπουένος Άϊρες, έβαλε υποψηφιότητα διεκδικώντας την προεδρία της Αργεντινής. Στην διάρκεια του Παραγουανού πολέμου αυτός ήταν ο ιθύνων νους πίσω από τις συμμαχικές δυνάμεις και ήταν ένας από τους λόγους που νίκησαν στον πόλεμο.

Ο Βλαδίμηρος στις 12 Οκτωβρίου του 1862 ορκίζεται ως ο πρώτος πρόεδρος της ενωμένης Αργεντινής δημοκρατίας, το έργο του ήταν επίπονο, καθώς έπρεπε να ανορθώσει μια χώρα που είχε καταστραφεί από τόσους πολέμους. Από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να τα βάλει με τους ισχυρούς που διαφέντευαν την χώρα και να περιορίσει την δύναμή τους. Επεξέτεινε τις τηλεγραφικές γραμμές ενώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο περισσότερο την αχανή χώρα και αναδιοργάνωσε με πολύ μεγάλη επιτυχία τα δημόσια οικονομικά. Αύξησε το εξωτερικό εμπόριο ισχυροποιώντας διεθνώς ακόμη περισσότερο την Αργεντινή, προώθησε την μετανάστευση ώστε να έρθουν ακόμα περισσότεροι Ευρωπαίοι άποικοι για να συνεισφέρουν με την εργασία και τις γνώσεις τους στην χώρα. Βοήθησε επίσης, στην δημιουργία του συντάγματος της χώρας, δίνοντας ελευθερίες στους απλούς ανθρώπους. Στην εξαετία που κυβέρνησε μέχρι τις 11 Οκτωβρίου του 1868, ανόρθωσε κυριολεκτικά την χώρα και χάραξε τα σύνορα μεταξύ των νοτιοαμερικανικών χωρών που συνόρευαν με την Αργεντινή όπως την Βραζιλία, την Ουρουγουάη και την Παραγουάη, βάζοντας τέλος στις προστριβές με τα γειτονικά κράτη.

Όταν η χώρα πτώχευσε (1890) οι Αργεντινοί θυμήθηκαν και πάλι τον Δημητρίου. Αυτός, συμφώνησε με τον στρατηγό Ρόκα και υποστήριξαν στις προεδρικές εκλογές (Μάιος 1892) τον Σάενς Πένια, έναν ανώτερο δικαστικό λειτουργό, που έχαιρε γενικού σεβασμού.

Ο Β. Δημητρίου δεν ξέχασε ποτέ τις καταβολές της οικογενείας του, κι ας μην είχε επισκεφθεί ποτέ ο ίδιος την Ελλάδα! Μιλούσε άριστα ελληνικά! Θεωρείται και εκ των κορυφαίων λογοτεχνών (ποιητών και ιστορικών) της Αργεντινής. Τα σημαντικότερα έργα του ήταν «Η Ιστορία του Σαν Μαρτίν» και το «Η Ιστορία του Μπελγκράνο» (1893), στα οποία προσπάθησε να αναπτύξει το φρόνημα της εθνικής συνειδήσεως των Αργεντινών.Τότε η ελληνική ήταν η δημοφιλέστερη γλώσσα στο Μπουένος Άιρες, μετά την τοπική. Μετέφρασε έργα όπως την “θεία κωμωδία” του Δάντη. Ίδρυσε την εφημερίδα La nacion (Το Έθνος), η οποία και έγινε από τις κορυφαίες εφημερίδες της λατινικής Αμερικής, θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να εμφυσήσει στους λατινοαμερικανούς την φιλοπατρία.

Ο Δημητρίου σ’ ένα καφενείο, του Χιώτη Α. Ζέππου, μαζί με τρεις Έλληνες της διασποράς, τον Σαμιώτη Κώστα Καρούλια (πρόγονο του παλαιμάχου ποδοσφαιριστή και νυν προπονητή Νίκου Καρούλια), τον Σιάκη από την Βυτίνα (Αρκαδίας) και τον Σπ. Σπυριδάκη ίδρυσαν την ποδοσφαιρική ομάδα-καμάρι της Αργεντινής, την «Μπόκα-Τζούνιορς»/ «Boca Juniors». 

O Bartolome Mitre όπως ήταν γνωστός στην Αργεντινή άφησε την τελευταία του πνοή στο Μπουένος Άιρες στις 19 Ιανουαρίου του 1906 και σε ηλικία 84 ετών. Πλήθος κόσμου τον συνόδεψε στην περιοχή Ρεκολέτα, όπου κηδεύτηκε αυτός ο μεγάλος άνδρας.

Στην απογραφή του 1963 οι Έλληνες της Αργεντινής ήσαν 43.000 (η πολυπληθέστερη εθνότητα μετά τους εντοπίους, τους Ιταλούς και τους Εβραίους). Την δεκαετία του 1950-60 ο ελληνικός πληθυσμός αυξανόταν συνεχώς. Ζούσε κυρίως σε 8 κοινότητες (οι παλαιότερες: Δυο στο Μπ. Άιρες, μια στο Βερίσσο και μια στο Ρεμέντιος ντε Εσκαλάντα), είχε αναπτύξει 21 κοινωφελείς οργανώσεις, εκκλησιαζόταν σε 6 εκκλησιές και λειτουργούσε 5 σχολεία! Σήμερα, ο απόδημος ελληνισμός στην Αργεντινή υπολογίζεται σε 20.000 ανθρώπους.

            Πηγές από το διαδίκτυο. 

Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2021

 

Οι Βομβαρδισμοί της Δρέσδης  

 

Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα συμβάντα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι βομβαρδισμοί κατά μεγάλων γερμανικών πόλεων αποφασίστηκαν από τους συμμάχους στο πλαίσιο της Επιχείρησης Αστραπόβροντο, προκειμένου να καμφθεί η αντίσταση της ναζιστικής Γερμανίας και να ενισχυθούν οι επιθετικές ενέργειες των Σοβιετικών στο Ανατολικό Μέτωπο.

Από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου 1945, 1.100 αμερικανικά και βρετανικά αεροπλάνα άδειασαν πάνω από 4.000 τόνους εμπρηστικών και εκρηκτικών βομβών, ισοπεδώνοντας στην κυριολεξία τη Δρέσδη. Το 88% των κτιρίων της καταστράφηκαν, ενώ υπολογίζεται ότι πάνω από 35.000 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους. Ο αναθεωρητής ιστορικός Ντέιβιντ Ίρβινγκ ανεβάζει τους νεκρούς σε 135.000.

Η ναζιστική προπαγάνδα μίλησε για έγκλημα πολέμου και προσπάθησε να κερδίσει την παγκόσμια συμπάθεια, σε μια περίοδο που ήταν εμφανές ότι έχανε τον πόλεμο. Ανάλογη άποψη εξέφρασαν μετά τον πόλεμο και πολλοί πνευματικοί άνθρωποι απ' όλο το πολιτικό φάσμα, όπως ο νομπελίστας συγγραφέας Γκίντερ Γρας και οι βρετανοί Σάιμον Τζένκινς, διευθυντής των Τάιμς του Λονδίνου, και Κρίστοφερ Χίτσενς, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Υποστήριξαν ότι η Δρέσδη, μία πόλη με έντονη πνευματική κίνηση και λαμπρά μνημεία, δεν είχε στρατιωτικούς στόχους για να προσελκύσει το ενδιαφέρον των συμμαχικών αεροπλάνων.

Οι αγγλοαμερικανοί αντέτειναν ότι οι βομβαρδισμοί ήταν μια απολύτως δικαιολογημένη ενέργεια, καθότι στην πόλη υπήρχαν όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και βιομηχανίες, που προμήθευαν τη στρατιωτική μηχανή των Ναζί. Κι επειδή η ιστορία γράφεται από τους νικητές, ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν απασχόλησε κανένα διεθνές δικαστήριο κι εξακολουθεί και σήμερα να διχάζει τους ιστορικούς για τη νομιμότητά του.

          https://www.sansimera.gr

Υ.Γ Ο βομβαρδισμός αυτός, αποτελεί μια συγκλονιστική ανθρώπινη τραγωδία καθιστώντας έτσι το όνομα «Δρέσδη» (αποκαλούμενη και “Φλωρεντία του Έλβα”) συνώνυμο της καταστροφής της Γκουέρνικα από τους Γερμανοιταλούς το 1937, με πολύ μεγαλύτερα καταστροφικά αποτελέσματα. Η αριστερή διανόηση στο χώρο της τέχνης παράλειψε βέβαια να μας αφήσει ένα έργο σαν εκείνο της «Γκουέρνικας» του Πικάσο.  Η αρρωστημένη υπεροψία των Άγγλων ως διαφαινόμενων νικητών που έμοιαζαν ταπεινωμένοι από τους βομβαρδισμούς της γερμανικής αεροπορίας στο Λονδίνο με την έναρξη του πολέμου, μπορεί να «δικαιολογήσει» αυτόν τον αδικαιολόγητο βομβαρδισμό με το πρόσχημα καταστροφής στρατιωτικών εγκαταστάσεων;  Για αυτό το ανθρώπινο και πολιτιστικό έγκλημα πολέμου, δεν οδηγήθηκε κάποιος υπεύθυνος στο σκαμνί του διεθνούς δικαστηρίου. Πίσω από αυτή την καταστροφή και τον μαζικό βομβαρδισμό αμάχων είναι σίγουρο πως δεν μπορεί παρά να κρύβεται ο W. Churchil. Το δίκαιο όμως του νικητή ήταν πάντα πιο δυνατό από εκείνο του ηττημένου. Μήπως οι Άγγλοι προστάτεψαν άραγε (καταστρέφοντας) τους πολιτιστικούς θησαυρούς της πόλης από τους Σοβιετικούς που ήταν 80 χιλ. πιο μακριά; Ίσως. Τους ίδιους βομβαρδισμούς έκαμαν και σε βάρος του Βελιγραδίου επιλεκτικά και όχι άλλων στόχων στην παλιά Γιουγκοσλαβία το 1944, όταν ο πόλεμος φαίνονταν να έχει κριθεί. Λίγο νωρίτερα, τα ίδια έκαναν και σ’ εμάς με το ίδιο πρόσχημα,  βομβαρδίζοντας τον ίδιο χρόνο το λιμάνι του Πειραιά με τεράστιες υλικές καταστροφές και 700 θύματα. Μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας για τα οποία δεν απολογήθηκαν ποτέ.


 

 

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2021

 

      Απόπειρα ορισμού

 


     Το άλλο μας μισό είναι·

     η χαμένη μας ενότητα.

     Εξαίσια αρώματα αναβλύζει,

     σαν έρχεται να μας κατακτήσει.

    Μάγος που μας μεταμορφώνει,

    αν μας αγγίξει με το ραβδί του.

    Μόνιμα φτωχός και πονεμένος.

    Ξυπόλυτος και άστεγος,

    κι ούτε συχνάζει σε γαμήλια κρεβάτια·

    στο δρόμο κοιμάται και στα καταγώγια.

    Γενναίος και ριψοκίνδυνος·

    πλεονέκτης που τα θέλει όλα.

    Δολοπλόκος που ξέρει να μαγεύει με τα λόγια·

    άλλοτε κίβδηλος κι άλλοτε πραγματικός.

    Κατεργάρης, με μορφή φτερωτού εφήβου·

    τον πόθο μοιράζει με πλάνες υποσχέσεις.

    Αντάρτης, γεμάτος  απάτες και ψέματα·

    χωρίς να μετρά τα θύματά του.

    Τυφλός από ζήλια και αδιάφορος· 

    σε μίσος κι αγάπη μεταμορφώνεται.

    Κλωνάρι που θα μας κρατήσει απ’ τον γκρεμό

    ή  χέρι που θα μας ρίξει στην άβυσσο.

    Στα  άκρα φτάνει όταν προδίδεται·

    συντρίμμι στην όχθη της ζωής μας.

    Αποθέωση της μοναξιάς μας,

    όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση.

    Ντροπαλός και ξεδιάντροπος μαζί.

    Γιός του πριν και του μετά·

    της φουσκοθαλασσιάς και της γαλήνης.

    Απανεμιά και ευτυχία χαρίζει·

    ξέγνοιαστο ύπνο στα κορμιά.

    Κάνεις δεν έδωσε ακόμη τον ορισμό του.

   Φεύγει πάντα όπως έρχεται,

   αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα·

   ο Έρωτας!


              Λ. Κατσιγιάννης (Από τη συλλογή " Φύλλα πορείας)

 

 

 

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2021

 

Ο ΑΓΙΟC ΧΑΡΑΛΑΜ/ΠΗC

ΜΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΡΑΓΟΜΑΝΟΥ & ΕΥΕΡΓΕΤΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΑΚΗ ΚΟΡΝΕΣΙΟΥ

Ο Χατζηγεωργάκης Κορνέσιος υπήρξε ο σημαντικότερος και πλουσιότερος δραγομάνος της Κύπρου. Κατά τη μακροχρόνια παραμονή του στο αξίωμα της δραγομανίας (1776/79-1809), διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή του νησιού.[……] Ως χριστιανός ορθόδοξος, ο Χατζηγεωργάκης εξέφρασε τη θρησκευτική του ταυτότητα με πολυάριθμες δωρεές σε εκκλησίες και μονές, παράλληλα με άλλες ευεργεσίες[…..]. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ναό, ο Χατζηγεωργάκης ευεργέτησε την εκκλησία της ενορίας του, τον ναό του Αγίου Αντωνίου. Αρκετά από τα περίλαμπρα αφιερώματα, με τα οποία ο Δραγομάνος εκόσμησε την εκκλησία αυτή, σώζονται μέχρι σήμερα. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους.

Ο Άγιος εικονίζεται σε πράσινο βάθος, από τη μέση και πάνω, μετωπικός, με λευκή κόμη και μακρύ γένι. Φορεί βαθύ μπλε στιχάριο, επιμανίκια με χρυσό και ασημένιο διάκοσμο, και ερυθρό φαιλόνι. Τόσο στο φαιλόνι όσο και στο στιχάριο, διακρίνεται χρυσός βλαστός. Ο Άγιος υψώνει στο πλάι το δεξί χέρι σε στάση ευλογίας, ενώ στο αριστερό κρατεί δέλτο με τη αφιερωματική επιγραφή:

 «ΓΕΝΝΗΤΩΡ ΑΓΕΝΝΗΤΕ ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ / ΑΙΩΝΙΕ ΤΟΥ CΥΜΠΑΝΤΟS ΑΝΤΙΛΗΠΤΩΡ / ΤΗΡΕΙ ΑΒΛΑΒΕΙS ΤΟΥS ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΥS / ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΜΟΝ ΚΑΜΟΙ ΠΡΟCΕΡΧΟΜΕΝΟΥC / ΑΠΑΝΤΑC ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΗCΔΕ ΤΗS ΕΝΟΡΙΑC / ΤΗS ΛΟΙΜΙΚΗC ΝΟCΟΥ Κ΄ΑΩΡΟΥ ΑΣΘΕΝΕΙΑC / ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩS ΤΟΝΔΕ ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΝ ΤΕ / Χ:ΓΕΩΡΓΑΚΗΝ ΤΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟCΕΒΗΝ ΤΕ / K [AI] ΚΗΔΑΙΜΩΝΑ ΤΑΥΤΗS ΤΗS ΙSΤΟΡΙΑS / ΤΟΝ ΓΕΔΕΩΝ ΤΕ ΤΗCΔΕ ΤΗΣ ΕΚΛΗCΙΑC / ΤΗΝΔΕ ΤΗΝ ΧΑΡΙΝ ΜΟΙ ΕΧΑΡΙCΩ / ΥΙΕ ΚΑΙ ΛΟΓΕ Κ’ ΟΥΚ ΑΠΟΛΕΙΨΩ /Αψ Β: ΧΥ:»

Εδώ ο Άγιος λειτουργεί ως μεσολαβητής, ζητώντας από τον Χριστό ως χάρη την προστασία των πιστών της ενορίας από τη λοιμώδη νόσο, πρωτίστως του δραγομάνου, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως «κηδεμών» της συγκεκριμένης «ιστορίας», δηλαδή χορηγός της εικόνας την οποία αφιέρωσε, αλλά και ως Γεδεών της Εκκλησίας. Στη χριστιανική αντίληψη ο Γεδεών είναι σύμβολο νικηφόρου πολεμιστή και υπόδειγμα πιστού (έτσι προβάλλεται στην προς Εβραίους Επιστολή, κεφ. 11). Κάτω από το κείμενο της επιγραφής εκτείνεται βλαστός με ελικοειδείς κλάδους, ζωγραφισμένος με μαύρο χρώμα πάνω σε λευκό βάθος, όπως και η επιγραφή.

Η λοιμώδης νόσος, η οποία αναφέρεται στην επιγραφή, ήταν η παvώλης (παν-όλλυμι;), ή πανούκλα (λέξη προερχόμενη από τη μεσαιωνική λατινική panucula, υποκοριστικό του panus = οίδημα), το θανατικό, όπως μαρτυρείται στα κυπριακά μεσαιωνικά. Επιδημίες πανώλους, του «μαύρου θανάτου», είχαν πλήξει επανειλημμένα την Κύπρo, καθώς και ολόκληρο τον κόσμο της Μεσογείου, σε προηγούμενους αιώνες και συνεχίστηκαν και μετά την oθωμαvική κατάκτηση. Κατά τον 18ο αιώνα, ειδικότερα από το 1692 έως το 1792, η πανώλης έπληξε το νησί 15 φορές, πέντε από τις οποίες ήταν ιδιαίτερα σφοδρές με σοβαρές δημογραφικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Kατά τη λαϊκή αντίληψη, ο θαυματουργός Άγιος Χαράλαμπος προστάτευε τους πιστούς από όλες τις επιδημίες, ιδιαίτερα από την πανώλη, αλλά και από τη λέπρα. Δεδομένου ότι κατά το έτος 1792 είχε ενσκήψει πανώλης και ο Άγιος Χαράλαμπος θεωρείται προστάτης από λοιμώδεις ασθένειες, αιτιολογείται και η αφιέρωση από τον Χατζηγεωργάκη εικόνας του συγκεκριμένου Αγίου.

 

Πηγή: “ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙΟΝ” ΠEPIOΔIKH EKΔOΣH KENTPOY EIKONOΛOΓIAΣ IEPAΣ MONHΣ XPYΣOPPOΓIATIΣΣHΣ  KYΠΡΟΥ

 

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2021

 

ΣΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ

 

Στής εκκλησίας τά σκαλοπάτια

θέλω έναν όρθρο νά σέ ιδώ,

νά σέ κοιτάζω μές τά μάτια

καί τίποτα νά μή σου είπώ!

 

Θέλω ένα λάβρο μεσημέρι

βαθιά στό δάσος νά σέ βρώ,

νά σού χαϊδέψω άβρά τό χέρι

καί τίποτα νά μή σού είπώ!

 

Θέλω κι ένα βραδάκι ακόμα

κρυφά στόν κήπο σου νά μπώ,

νά σου φιλήσω άγνά τό στόμα

καί τίποτα νά μή σού είπώ!

 

Γ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ-ΝΟΒΑΣ

Από τη Συλλογή «Αγάπη στόν Έπαχτο». 

Μια λαϊκή μπαλάντα, όπου προέχει το ερωτικό ρομαντικό αίσθημα,γεμάτη λυρισμό και χάρη, γραμμένη (όταν οι άνθρωποι φιλιούνταν) από τον Επαχτιώτη ποιητή Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα, που διατέλεσε και για λίγο πρωθυπουργός, μελοποιημένη από τον Διονύση Λαυράγκα, σε απόδοση της χορωδίας του Νίκου Τσιλίφη.

                                                                 

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2021

 

Η χαμένη ευκαιρία για την Πάτρα της προσφοράς του εφοπλιστή-ευεργέτη Ιάκωβου  Τσούνη

To 2004 υπογράφηκε συμφωνία του εφοπλιστή  Ι. Τσούνη  με τον Δήμο Πατρών  για ίδρυση Μουσείου Εκκλησιαστικών και Εθνικών ενθυμημάτων, έπειτα και από παρότρυνση του τότε Προέδρου Δημοκρατίας κ. Στεφανόπουλου. O κ. Τσούνης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1925. Λίγο αργότερα στα πλαίσια της Πάτρας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2006, ένα μέρος της συλλογής προβλήθηκε σε αίθουσα της πόλης και αυτό φάνηκε σαν ένας καλός προπομπός για την υλοποίηση της προσφοράς.

Λόγοι όμως μακαριότητας και γραφειοκρατικής αβελτηρίας που προφανώς έφτασαν στα όρια της αδιαφορίας, συνετέλεσαν  να χαθεί η προσφορά του κ. Τσούνη για την Πάτρα, αφού και οι εκκλησιαστικές αρχές, εφόσον επρόκειτο κυρίως για εκκλησιαστικό μουσείο με σπάνιας σημασίας εκθέματα, αδιαφόρησαν και υποτίμησαν την προσφορά του. Αυτό είναι φανερό ότι στέρησε την πόλη της Πάτρας από ένα διαρκώς εμπλουτιζόμενο, όπως αποδείχθηκε μουσείο, που θα μπορούσε με την πάροδο του χρόνου να αποτελέσει  μια σημαντική πρόκληση για τον θρησκευτικό τουρισμό στη πόλη του Αγίου Ανδρέα. Είναι φανερό ότι  ένα μικτό πακέτο διακοπών στην ευρύτερη περιοχή σε συνδυασμό με επισκέψεις στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας και των Δελφών, αλλά και το τρίπτυχο των εκκλησιών της Πάτρας, με επίκεντρο τον Άγιο Ανδρέα και το χαμένο πλέον Εκκλησιαστικό Μουσείο, θα μπορούσε να υποκινήσει το τουριστικό ενδιαφέρον  κυρίως Ρώσων περιηγητών και τουριστών και θα έδινε σύντομα στην πόλη της Πάτρας ένα τουριστικό πλέον χαρακτήρα.

Αντί όλων αυτών και πέρα από την ομολογουμένως πολύχρονη, αξιόλογη και μοναδική προσφορά του για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων, ο κ. Τσούνης τελικά απογοητευμένος προφανώς από την αδιαφορία των πολιτικών και εκκλησιαστικών ταγών της Πάτρας, έστρεψε το ενδιαφέρον του στη διπλανή πόλη του Αιγίου, όπου η προσφορά του βρήκε πρόθυμο συμπαραστάτη τον τότε Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιο, που δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Έτσι έγινε το Εκκλησιαστικό Μουσείο «Ιάκωβος Τσούνης» στο κέντρο της πόλης, που αποτελεί μεν ένα πολιτιστικό πυρήνα της περιοχής, αλλά υποτιμημένο από την άγνοια ή και αδιαφορία των κατοίκων του Αιγίου, εξ αιτίας της μη κατάλληλης προβολής του από τη Μητρόπολη, αλλά και από τις περιορισμένες δυνατότητες μιας ιστορικής μεν αλλά μικρής πολιτείας. Αργότερα το μουσείο εμπλουτίστηκε έκτος των άλλων και με την σπουδαία βιβλιοθήκη του ευεργέτη.

Έτσι χάθηκε για την Πάτρα μια μοναδική ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνατότητες της στο τομέα του θρησκευτικού τουρισμού. Ας μην υποθέσουμε ότι εξέλειπε το κατάλληλο κτίριο στέγασης μιας τόσο σημαντικής προσφοράς. Θα ήταν λυπηρό και απαράδεκτο να το δεχθούμε. Σήμερα, με ευκαιρία τη βράβευση του Ιακώβου Τσούνη, από την πολιτεία, σε κάθε περίπτωση αξίζει ο μέγιστος ηθικός έπαινος στον σπουδαίο ευεργέτη, που αναλώθηκε για την Ελλάδα και έδωσε με την πολύπλευρη προσφορά του σ' αυτήν, ένα καλό μάθημα πατριωτισμού στους λιγόψυχους γυρολόγους της ισοπεδωμένης πολιτιστικής ανθυποκουλτούρας των χαλεπών ημερών που διάγουμε.

"Ο πιο σπουδαίος για μένα είναι ο πατριώτης. Όχι εκείνος που έχει λεφτά, όχι εκείνος που έχει τιμητικές διακρίσεις. Δίχως πατρίδα, ούτε ο πλούτος, ούτε η δόξα υπάρχουν" ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ.Τσούνης στην πρόσφατη βράβευσή του από τον Αρχηγό  ΓΕΕΘΑ  Κ.Φλώρο.      .

            Πηγή: Το είδωλο της γης μου





                                                                                

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2021

 

Λεφτέρ: ένας θρύλος από την Πρίγκηπο…

Ο Έλληνας που έγινε ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Τουρκίας: «Άλλη πατρίδα από την Πρίγκηπο δεν γνωρίζω», μου λέει ο Λευτέρης Αντωνιάδης.

                                       

Ο Lefter Κüçükandonyadis, όπως είναι γνωστός στα τουρκικά, είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές της Τουρκίας όλων των εποχών. Και είναι ο μοναδικός Ρωμιός που του έστησαν ακόμη και άγαλμα στην Τουρκία! Τα αποκαλυπτήρια έγιναν την Κυριακή στο στάδιο της Φενέρμπαχτσε.

Ο Λευτέρης Αντωνιάδης με τον Τούρκο συγγραφέα Αχμέτ Φιστίκ στο καφενείο της Πριγκήπου Τον συνάντησα στην Πρίγκηπο, παρότι δεν ήθελε να έρθει στο ραντεβού. Καθίσαμε στο καφενείο απέναντι από το λιμάνι από όπου τρεις φορές σηκώθηκε να φύγει. «Δεν ξέρω τι θα γράψετε. Θέλω οι άνθρωποι να με αγαπούν, και στην Τουρκία και στην Ελλάδα», μου έλεγε συνέχεια.

Ο Λευτέρης είναι 84 χρονών! Η ποδοσφαιρική καριέρα του στη Φενέρμπαχτσε άρχισε όταν ήταν ακόμα ανήλικος. «Με πήραν με το έτσι θέλω!», μου λέει γεμάτος υπερηφάνεια. «Βρείτε τον Λεφτέρ και φέρτε τον εδώ», ήταν η εντολή που έδωσε η διοίκηση της Φενέρμπαχτσε. Οργάνωσαν ένα παιχνίδι ειδικά για να παίξει ο Λευτέρης. Έβαλε έξι γκολ και από την ομάδα τρελάθηκαν. Φρόντισαν αμέσως να του προσθέσουν έναν χρόνο για να τον… ενηλικιώσουν και έγινε το αστέρι τους. «Ver Leftere, yazsin deftere!» φώναζαν οι φίλαθλοι που γέμιζαν τα γήπεδα. Δηλαδή, «Δες τον Λευτέρη, θα γράψει στο τεφτέρι»! Όταν έπαιρνε την μπάλα ήταν σίγουρο ότι θα βάλει γκολ… Έπαιξε 67 φορές στην Εθνική Τουρκίας, έγινε μάλιστα και αρχηγός. Η ζωή του Λευτέρη είχε ταυτιστεί με την μπάλα. Παιδάκι ακόμη γύριζε στα σοκάκια της Πριγκήπου με μια μπάλα που την είχε φτιάξει από πανιά και σκοινί. «Έπαιζα με τα Τουρκάκια όλη μέρα», θυμάται. «Για μας ο Λεφτέρ είναι ένας θρύλος» λέει ο Αχμέτ Φιστίκ, συγγραφέας από την Πρίγκηπο. Ήρθε στο καφενείο φορώντας τη φανέλα της Φενέρμπαχτσε με το 10, το νούμερο του Λευτέρη. «Εγώ είμαι οπαδός της Γαλατασαράι», συνεχίζει ο Αχμέτ μπέης, «αλλά σήμερα έβαλα τη φανέλα ειδικά για τον Λευτέρη». Τον σεβόταν άλλωστε από παιδί τον Λευτέρη, ο οποίος στα νεανικά του χρόνια είχε γίνει το είδωλό του όπως και για όλη την Τουρκία. Ακόμη και την περασμένη βδομάδα μια ομάδα φοιτητών κατέβηκε στο νησί με τις φανέλες της Φενέρμπαχτσε και το νούμερο 10. Κρατούσαν πανό που έγραφε: «LΕFΤΕR». «Ένα κοριτσάκι με πράσινα μάτια με πλησίασε και από τη συγκίνηση δεν κατάφερε να μου μιλήσει», λέει ο Λευτέρης Αντωνιάδης για να μου εξηγήσει πόσο πολύ τον αγαπούν στην Τουρκία. «Δεν είχαμε καμιά διαφορά με τους Τούρκους», σχολιάζει. Αμέσως θυμάται τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, σταματάει όμως εκεί. Δεν θέλει να μιλήσει για όσα είδε να συμβαίνουν τότε. «Στον Λευτέρη δεν έκαναν τίποτα οι λαφυραγωγοί», μου λέει ο Αχμέτ μπέης. «Σε μια, πυρκαγιά εκείνος θα ήταν ο πρώτος που θα έσωζαν οι Τούρκοι». Το άγαλμα του «Μικρού Αντωνιάδη» κοσμεί το στάδιο της Φενέρμπαχτσε.

Με μια ματιά:  ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στις 22 Δεκεμβρίου 1925. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας ψαράς. Το 1947 άρχισε να παίζει στη Φενέρμπαχτσε. Ήταν ο πρώτος Τούρκος ποδοσφαιριστής που πήρε μεταγραφή στο εξωτερικό. Από το 1951 έως το 1953 έπαιξε με τη Φιορεντίνα στην Ιταλία και με τη Νις στη Γαλλία, αλλά επέστρεψε στην παλιά του ομάδα. Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, τη δεκαετία του ΄50 εθεωρείτο από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές παγκοσμίως. ως σέντερ φορ είχε το παρατσούκλι «ordinaryus», δηλαδή «προφέσορας», διότι σχεδόν πάντα έβρισκε με άνεση και σιγουριά τα δίχτυα. Στην Τουρκία είναι γνωστός ως ο ποδοσφαιριστής που ποτέ δεν έχασε πέναλτι (σε όλη του την καριέρα αστόχησε μόνο σε τρία). Σε 615 αγώνες με την Φενέρμπαχτσε, πέτυχε 423 γκολ. Επίσης, πέτυχε 20 γκολ με την Εθνική Τουρκίας. Το 1964 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ αν και ήταν ήδη 39 ετών. Πρόλαβε να αγωνιστεί μόνο σε πέντε ματς σκοράροντας δύο γκολ. Τραυματίστηκε και τερμάτισε την καριέρα του. «Στην Ελλάδα μού πετούσαν πορτοκάλια». Ο Λευτέρης Αντωνιάδης θέλει να τον αγαπούν και στην Ελλάδα. Παρότι το 1944 είχαν πικραθεί πολύ οι Έλληνες, όταν είχε βάλει γκολ με τη φανέλα της Εθνικής Τουρκίας εναντίον της Εθνικής Ελλάδος! «Με έβριζαν οι δικοί μας εκείνη την ημέρα στο γήπεδο. Μου πετούσαν πορτοκάλια. Εγώ για πλάκα πήρα ένα δύο και τα ξεφλούδισα να τα φάω. Τότε άρχισαν να φωνάζουν ότι είμαστε πεινασμένοι». Εκείνο το επεισόδιο, πάντως, ούτε τον στενοχώρησε ούτε τον έκανε να θυμώσει. Εξηγεί μόνο τη θέση του: «Αγαπώ την Ελλάδα, αλλά εγώ εδώ, στην Τουρκία, γεννήθηκα. Εδώ έπαιζα ποδόσφαιρο. Με θεωρούσαν παίκτη μεγάλης κλάσης, αλλά δεν ήθελα ούτε στην Ευρώπη να πάω ούτε στην Ελλάδα. Στο νησί ήθελα να μείνω». Ο Λευτέρης δεν εγκαταλείπει την Πρίγκηπο. Σήμερα μένει ακόμη με τα παιδιά του και τα εγγόνια του στο νησί.

 

Aπό την εφημερίδα «Τα Νέα» (2009)

    Υ.Γ Ο Λεφτέρ πέθανε το 2012 σε ηλικία 86 ετών. 

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις