"Δεν ήταν ο άνεμος, φίλοι"

Ο Ντόναλντ Τραμπ junior προκάλεσε άλλη μια καταιγίδα στο Twitter την Παρασκευή αφού μοιράστηκε ένα επεξεργασμένο βίντεο του πατέρα του, του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος «κατέστρεψε» τον σημερινό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν με μια μπάλα του γκολφ.

Στο βίντεο των εννέα δευτερολέπτων, ο Τραμπ εμφανίζεται στο γήπεδο του γκολφ να χτυπάει την μπάλα, η οποία σημαδεύει τον Μπάιντεν στο κεφάλι με λίγη βοήθεια από το μοντάζ τρεις φορές, και γι΄ αυτό, αυτός σκοντάφτει στα σκαλιά του προεδρικού αεροπλάνου. "Δεν ήταν ο άνεμος, φίλοι", είναι ο τίτλος του βίντεο.

Ο Τζο Μπάιντεν έπεσε τρεις φορές στη σειρά χθες καθώς ανέβαινε στα σκαλιά του προεδρικού αεροπλάνου πριν από ένα ταξίδι στην Ατλάντα. Ο Λευκός Οίκος είπε ότι οι ισχυροί άνεμοι στη στρατιωτική βάση του Άντριους, κοντά στην Ουάσιγκτον,μπορεί να έχουν προκαλέσει την πτώση του Μπάιντεν.

Υ.Γ Στο τόπο μας, λέμε ότι ο γέρος είτε από πέσιμο είτε από χ@@@μο θα πάει. Στην περίπτωσή μας ο λεβεντόγερος Sleepy Joe έπαθε και τα δυο, -στη προσπάθειά του να δείξει ότι είναι σε φόρμα,- με αφορμή ....το έντεχνο κτύπημα στο μπαλάκι του tennis από τον μεγάλο του αντίπαλο DT. Μόνο που το πέσιμο το είδαμε όλοι, ενώ το χ@@΅@μο έγινε μετά το κλείσιμο της πόρτας του αεροπλάνου. Οι φίλοι του κοιμισμένου στην Αμερική δικαιολόγησαν την πτώση του εξ αιτίας του αέρα που όμως ...δεν φυσούσε και αντέδρασαν άσχημα για την ενέργεια του άσπονδου εχθρού του, ξέχασαν όμως τη στάση τους και τον εμπαιγμό  που άσκησαν για τέσσερα χρόνια στον Πρόεδρο της χώρας τους.  

 

Ο Μουσαφίρης  στην γειτονιά των Αγγέλων

Αυθεντικός, ονειροπόλος, κι αυθόρμητος που κουβαλούσε πάνω του την σεμνότητα και περηφάνια των Ηπειρώτικων βουνών, μέσα στα οποία ανακάλυψε τις μουσικές νότες βγαλμένες από τις μπρούτζινες μελωδίες των κουδουνιών απ' τα κοπάδια των τσοπάνηδων της Πίνδου. Αυτές οι πρωτόγονες νότες, πήραν σάρκα και οστά μέσα σε μια μουσική οικογένεια κι έπειτα έγιναν ποίηση και μελωδίες που κατέκλυσαν τη Ελλάδα. 

Οι δρόμοι της ζωής του, ανάμεσα στα αγαπημένα του Γιάννενα και την Αθήνα του μεροκάματου και της δουλειάς, κι αυτός χωρισμένος στα δυο, την ώρα που πέρναγε με το φέρυ μποτ το Ρίο-Αντίρριο να μη ξέρει που ανήκει ακριβώς.

Συνεργάστηκε σε μεγάλες επιτυχίες με τους, Δημήτρη Μητροπάνο, Στράτο και Στέλιο Διονυσίου, Δούκισσα, Πίτσα Παπαδοπούλου, Ρίτα Σακελλαρίου, Μιχάλη Μενιδιάτη, Τόλη Βοσκόπουλο, Μπέμπα Μπλανς, Κατερίνα Στανίση, Γιώργο Μαργαρίτη, Αντώνη Καλογιάννη, Δημήτρη Κοντολάζο, Ελπίδα, κ.α. Απ’ αυτούς, θεωρώ πως ξεχώριζε περισσότερο τον Μητροπάνο και την Παπαδοπούλου. Σ’ αυτούς φαίνεται να είχε και τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική αλλά και ανθρωπινή αδυναμία, από το χώρο του τραγουδιού.

Όσοι τραγουδήσαμε τα τραγούδια του μαζί με τους μεγάλους ερμηνευτές, υποκλινόμαστε στον σπουδαίο συνθέτη και τραγουδοποιό που δεν είχες ανάγκη να τον ξέρεις προσωπικά, για να καταλάβεις εκτός από το ταλέντο του, και το εύρος της ανθρωπιάς του. Έφυγε την Πέμπτη (11-3-21) σε ηλικία 84 χρονών. 

Καλό Ταξίδι Τάκη Μουσαφίρη

         Πηγή:Το είδωλο της γης μου

                                                                                  

  "Ζήσαμε ακόμα μια μέρα"

 

Σουλιώτικα Χωρατά

 

Στα 1802 στο Σούλι, σαν σταματούσε για λίγο ο πόλεμος πάνω στά βουνά, οι Σουλιώτες απ’ τά ταμπούρια τους στήσανε κουβέντα μέ τούς αντίπερα ’Αρβανίτες:

-Πότε θά φύγης όρε Σκιπιτάρ, τί έρχεται χειμώνας και θά ξέπαγώσεις πανω στα  λιθάρια; ρωτούσε ένας Σουλιώτης τον αντίπαλό του.

-Σαν πάρω ένα κεφάλι σουλιώτικο, όρε Σουλιώτ’, τού άποκρίθηκε ό ’Αρβανίτης.

-Και τί νά τό κάνεις, όρέ Σκιπιτάρ;  

-Νά το 'πάω στο βεζύρη, ορέ  Σουλιώτη.

-Γιατί τόση έχτρα, ορέ Σκιπιτάρ, μέ τούς Σουλιώτες; Τί σάς κάναν' οί Σουλιώτες   πού ήταν φίλοι σας;  

-Δεν έχουμε τίποτε με τούς Σουλιώτες. Μόνο ό βεζύρης Αλή Πασάς δίνει     πεντακόσια γρόσια μπαξίσι σε κείνον πού θα τού πάει ένα σουλιώτικο κεφάλι. 

-Ά Κάτι λίγα, ορέ, δίνει ό βεζύρης γιά ένα σουλιώτικο κεφάλι.

-Πώώ ! Τί λίγα είναι, ορέ Σουλιώτες, πεντακόσια γρόσια;

-Λίγα είναι γιατί τά σουλιώτικα κεφάλια είναι πολύ ακριβά.

-Άμ σε σας, ορέ Σουλιώτή πόσα δίνει ό καπετάν Τζαβέλας όντας του πάτε   κανένα κεφάλι δικό μας;

-Ένα τεστέ (δώδεκα) φουσέκια μας δίνει.  

-Γιατί έτσι λίγα, ορέ;  

-Αμ δεν άξιζουν καί περισσότερο.

- Πωω και γιατί δέ σας δίνει παράδες, μόνο φουσέκια:

-Γιά παράδες δέν έχουμε χρεία, μόν'  φουσέκια θέλουμε για νά σκοτώνουμε    Σκιπιτάρ, πούρθαν νά μάς χαλάσουν τό χουζούρι μας χωρίς σεμπέτι (αιτία).  

-Έτσι είναι, ορέ Σουλιώτ’ μόν’ άς τοβρει απ’ τό Θεό ό σεπετζής (αίτιος)...

 Και σταμάτησαν την κουβέντα για νά ξαναπιάσουν το ντουφέκι.

 

ΤΡΙΠΛΗ ΠΡ0ΦΗΤΕΙΑ 

Όταν σπούδαζε γιατρός στην Πάδοβα ό Ιωάννης Καποδίστριας, είχε φίλους καί συσπουδαστές τον Κρητικό Κήρυκο Χαιρέτη καί τον Κωνσταντίνο Βαρδαλάχο. Ήταν αχώριστοι κι οί τρεις καί γι’ αύτό στην Πάδοβα ήταν γνωστοί με τό όνομα «οί τρεις 'Έλληνες». Κάποτε πού είχαν διακοπές έπισκεφθήκανε κι οί τρεις μαζί τή Βενετιά. Τούς φιλοξένησε εκεί ό ομογενής έμπορος Άλέξης Νικολαΐδης, απ' τή Θεσσαλία. Αφού γύρισε τούς τρεις ξένους του σ’ όλα τά άξιοθέατα της Βενετίας, ό Νικολαΐδης τούς πήγε νά δούνε και το φρενοκομείο τού San Servolo. Τή στιγμή πού ετοιμάζονταν νά φύγουν απ’ το φρενοκομείο άκούνε κάποιον πίσω τους νά ξεφωνίζη: 

—Ο voi giovine Greci! (Έ, σείς, νεαροί "Ελληνες!)

 Ήταν κάποιος τρελλός, κλεισμένος στο καγκελόφραχτο κελλί του. ’Έκανε έντύπωση όμως στούς τέσσερες έπισκέπτες π ω ς ο τρόφιμος τού τρελλοκομείου κατάλαβε δτι ήταν "Ελληνες. Γιατί ήταν ντυμένοι κι οί τρεις ευρωπαϊκά. Μόνο ό Νικολαίδης πού φορούσε άνατολίτικα. Ο τρελλός τούς έκανε (νόημα νά πλησιάσουν. Οί "Ελληνες προχώρησαν λίγο προς το κελλί του. Ό τρόφιμός βγάζοντας το χέρι του άπ’ τά κάγκελα, έδειξε πρώτα τον Χαιρέτη, λέγοντας ιταλικά:  

— Σού προλέγο νεαρέ Έλληνα, πώς μιά μέρα θά υπηρέτησης ένα μεγάλο αύθέντη τού κόσμου. 

Καί γυρίζοντας προς τόν Καποδίστρια:

 — Σού προλέγω, πώς μιά μέρα θά κυβέρνησης το ένδοξώτερο Έθνος τού κόσμου. 

Καί τελευταία εΐπε στο Βαρδαλάχο : 

— Καί σύ θά πέρασης πολλούς τόπους διδάσκοντας τη νεολαία καί στο τέλος πλατύς τάφος θά σέ δεχτή... Φύγανε οί 'Έλληνες έπισκέπτες, χωρίς νά δώσουν σημασία στά λόγια τού τρελλοΰ τού Σαν Σέρβολο. Κι όμως ήρθε καιρός πού άλήθευσαν. Ό Κήρυκος Χαιρέτης άφοΰ τελείωσε τις σπουδές του στην ’Ιταλία, πήγε στήν Πόλη κι έγινε εκεί ιδιαίτερος γιατρός του σουλτάνου Μαχμούτ. "Ετσι: «υπηρέτησε μεγάλο άφέντη.» Ό Βαρδαλάχος, πηγαίνοντας άπ' τη Σύρο στήν Αίγινα, που τον είχε καλέσει ο Καποδίστριας, ναυάγησε καί πνίγηκε. Τον δέχτηκε «ό πλατύς τάφος». Κι ό ’Ιωάννης Καποδίστριας στάλήθεια κυβέρνησε «το ένδοξώτερον έθνος του κόσμου»: τήν Ελλάδα.

 

 

 

Μια Επιστολή ΒΟΜΒΑ, με διαχρονική ισχύ και επικαιρότητα.

Ρακοσυλλέκτης των γεγονότων που έρχονται και παρέρχονται (και οπαδός της άποψης ότι το παλιό είναι καλύτερο από το καινούργιο) έπεσα πάνω σ’ ένα κείμενο ΒΟΜΒΑ που δημοσιεύτηκε πριν 4 χρόνια και έχει ιδιαίτερη άξια, ακόμη στις μέρες μας, αφού προέρχεται από έναν....ισάξιο του Πρωθυπουργού μας άνθρωπο, παγκόσμιας εμβέλειας γιατρό που καλό είναι να το έχουμε υπόψη μας όσο ζούμε ακόμη, στη χώρα της "φαιδράς πορτοκαλέας" που πάνε να την μετατρέψουν επιπλέον και σε χώρα της "κουνημένης αχλαδέας" αλλά και της "μπολιασμένης ορχιδέας".

Επιστολή ΒΟΜΒΑ, από Έλληνα καθηγητή του πανεπιστημίου STANFORD, που ΔΙΑΣΥΡΕΙ αγρίως τον παλιό του συμμαθητή…Κυρ. Μητσοτάκη!!! [Χωρίς την επιπλέον επιβάρυνση των λαθών της τριετίας που πέρασε].

Φωτιά και λάβρα τα όσα γράφει ο παλιός συμμαθητής…. «Η γραμματέας που προσέλαβα…έχει περισσότερα προσόντα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη… Απλώς δεν ξεκινάνε όλοι την καριέρα τους από διευθυντές τραπεζικών ομίλων… Υπάρχουν Έλληνες με καλύτερο βιογραφικό από αυτό του αρχηγού της ΝΔ, αλλά είναι άνεργοι»…

Ανοιχτή επιστολή στο «καλύτερο βιογραφικό» της χώρας …

Αγαπητέ κύριε Μητσοτάκη, αγαπητέ Κυριάκο, ως παλιός συμμαθητής και ασήμαντος απλός πολίτης θέλω δημόσια να σας δώσω συγχαρητήρια και για την εκλογή στην ηγεσία της ΝΔ και γιατί πληροφορήθηκα ότι έχετε το καλύτερο βιογραφικό της χώρας. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ίσως είμαι στενόμυαλος, αλλά φοβάμαι ότι όλα τα κόμματα βλάπτουν τη Συρία το ίδιο, όπως έγραφε και ο Καβάφης πολύ πριν η Ελλάδα γίνει Συρία.

Το ότι διαθέτετε ένα από τα καλύτερα βιογραφικά της χώρας έγινε αρχικά αντιληπτό στο πανελλήνιο, σε προεκλογική συνέντευξή σας σε δημοφιλή τηλεπερσόνα.
Ως κακομοίρης επιστήμονας πρέπει να αναγνωρίσω, πως πλέον οι πιο πιστευτές πηγές επιστημονικών πληροφοριών είναι πρωτίστως οι τηλεπερσόνες και έπονται σε απόσταση αναπνοής τα παραθρησκευτικά και κοσμικά μέντιουμ.

Μετά από αυτή την βιογραφική αποκάλυψη, επικρατήσατε απέναντι σε τρεις τιτάνες του δεξιού πνεύματος. Τώρα ηγείστε ενός κόμματος που, επειδή τιμά την αριστεία και εστιάζει στην παιδεία, έχει εξαποστείλει ως ευρωβουλευτή για να εκπολιτίσει την υπόλοιπη Ευρώπη σε θέματα πολιτισμού και παιδείας, τον γίγαντα …ποδοσφαιριστή Ζαγοράκη.
Τρέμω να αναφέρω τα ονόματα δεκάδων άλλων φωστήρων του κόμματος, που έχουν εξαθλιώσει σεμνά και ταπεινά την Ελλάδα επί έτη πολλά.
Για να είστε αρχηγός πλέον όλων αυτών, πρέπει να διαθέτετε όχι απλώς ένα από τα καλύτερα, αλλά το καλύτερο βιογραφικό της χώρας – και πάλι λίγο είναι ίσως για να τα βγάλετε πέρα.

Δεν αστειεύομαι- ή, ορθότερα, δεν αστειεύομαι μόνο. Γνωρίζω ότι έχετε σπουδάσει σε εξαιρετικά πανεπιστήμια. Τα ίδια προσόντα (άριστα σε πτυχίο και μεταπτυχιακά σε εξαιρετικά πανεπιστήμια) έχει και μια κοπέλα που προσλάβαμε πέρυσι σαν βοηθό γραμματέα της γραμματέως σε ένα τμήμα που διευθύνω στο Στάνφορντ. Δεν κάνω αυτή τη σύγκριση για να τη μειώσω, η κοπέλα είναι ικανότατη και πανέξυπνη. Απλώς δεν ξεκινάνε όλα τα παιδιά την καριέρα τους, από διευθυντής τραπεζικού ομίλου και πάνω…

Γνωρίζετε βέβαια ότι από ακαδημαϊκή άποψη υπάρχουν πάνω από 200 χιλιάδες Έλληνες με μεγαλύτερη απήχηση από εσάς στην επιστημονική βιβλιογραφία, κυρίως νεότεροι, και πολλοί από αυτούς άνεργοι, ή υποαπασχολούμενοι σε πράγματα άσχετα με την επιστήμη τους.
Γνωρίζετε επίσης ότι από επαγγελματική άποψη υπάρχουν ακόμα περισσότεροι Έλληνες με άριστες περγαμηνές και μεγαλύτερη εργασιακή εμπειρία από εσάς, που όμως είναι άνεργοι, ή απελπιστικά χαμηλόμισθοι.

Απλώς εσείς τα καταφέρατε και πήγατε μπροστά, και εύγε. Αυτοί ακόμα δυστυχώς ψάχνονται – ελπίζοντας να μη χρειαστεί να ψάχνουν και σκουπιδοντενεκέδες. Σας παρακαλώ, όσο ψηλά κι αν φτάσει το άστρο σας, μην ξεχάσετε όλους αυτούς τους αποτυχημένους, που ίσως τελικά θα έπρεπε να έχουν καλύτερη τύχη, αν υπήρχε στοιχειώδης ισοπολιτεία και αξιοκρατία.

Άκουσα την ομιλία στην κοινουβουλευτική ομάδα του κόμματός σας. Γενικά τα είπατε πολύ ωραία, είστε ικανός ρήτορας. Στρωτός λόγος και αρκετά λογικά, ή έστω λογικοφανή επιχειρήματα.

Ειδικά όταν είπατε ότι τιμάτε την αριστεία, κόντεψα να λιποθυμήσω απ’ τη χαρά μου. Όμως γρήγορα συνήλθα, ενθυμούμενος ότι οι κομματικοί σας σύντροφοι, κατέχουν εξ ίσου πολλά από τα πανελλήνια ρεκόρ αναξιοκρατίας και μετριοκρατίας, όσο και οι κομματικοί σας αντίπαλοι – με βάση την προσωπική μου εμπειρία από τον ελληνικό πανεπιστημιακό χώρο.

Επίσης σας χειροκροτήσανε μεν οι από κάτω, αλλά αυτοί οι καλοί καγαθοί άνθρωποι στα έδρανα, δεν μου φάνηκαν και πολύ χαρούμενοι με τη ζωή τους. Πολλές κατεβασμένες φάτσες και πολλή βλεφαρόπτωση με κροκοδειλίσιο βλέμμα διαπίστωσα. Πολλοί βήχανε, και δεν έφταιγε μόνο η χειμερινή έξαρση ιώσεων για τα συγκοπτικά βηχαλάκια.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι, όταν είπατε ότι η πολιτική δημιούργησε το πρόβλημα και η πολιτική θα το λύσει.

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείτε. Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ένα: ότι διέθετε και συνεχίζει να διαθέτει τέλειους πολιτικούς. Απλώς δε διαθέτει τίποτε άλλο.
Οι πολιτικοί της είναι τόσο τέλειοι και καταλαμβάνουν τόσο χώρο στο κοινωνικό γίγνεσθαι, που δεν αφήνουν τίποτε άλλο να ανθίσει.
Αν ο τέλειος πολιτικός ορίζεται ως αυτός που μπορεί να πείθει, ο λαός μας παράγει αστείρευτα ταλέντα.

Τετριμμένα γνωστό παράδειγμα: χαρισματικός ασύλληπτος ιδεοληπτικός καταστρέφει με εντατικούς ρυθμούς την Ελλάδα επί επτά μήνες, καταπατά ασύστολα όλα όσα είχε υποσχεθεί, δίνει ρεσιτάλ διαχειριστικής ανικανότητας.
Έστω κι έναν Έλληνα (πέρα από τα ξαδελφάκια του) να έπειθε να τον ξαναψηφίσει, θα του έβγαζα το καπέλλο για μεγαλοφυΐα στην τέχνη της πειθούς.
Κι όμως έπεισε κάπου 2 εκατομμύρια και ξαναεκλέχτηκε πρωθυπουργός. Η απατεωνιά μαγικά μεταμορφώνεται σε χάρισμα.

Άλλο λαμπρό παράδειγμα: αρρενωπό μοντέλο που λανσάρει κομμώσεις γουλί, παρδαλά πουκάμισα και σακάκια με κόκκινη ρίγα πείθει εκατομμύρια Έλληνες και ακόμα περισσότερους ξένους ότι είναι διαπρεπής οικονομολόγος, χωρίς να έχει δημοσιεύσει ποτέ έστω και μια επιστημονική δημοσίευση σε ένα από τα 30 καλύτερα περιοδικά οικονομικών επιστημών. Τον αναφέρω γιατί αυτός ήταν ο προηγούμενος κάτοχος του τίτλου του καλύτερου βιογραφικού της χώρας στα τοπικά καλλιστεία μετριότητας.

Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Δημοσιογράφος που χρειάζεται διερμηνέα, για να συνεννοηθεί με αγγλόφωνους επενδυτές ηγείται απτόητος κόμματος που πείθει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, ότι εκπροσωπεί την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.

Άλλη αρχηγός κόμματος, συνταξιούχος από τα σαράντα κάτι, πείθει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, ότι στοχεύει στην παραγωγική ανάπτυξη.

Άλλος καλός κύριος, πείθει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, ότι ο Στάλιν ζει. Άλλοι πείθουν τόσους, ή και περισσότερους για ακόμα πιο απίθανα πράγματα.

Σίγουρα έχουμε τέλειους πολιτικούς, να το χωνέψουμε αυτό. Μπορούμε όμως να έχουμε και τίποτε άλλο; Υπάρχει κάποια πιθανότητα να αφήσουμε ανθρώπους που ξέρουν το αντικείμενό τους και που δεν έχουν καμμία διάθεση, κανένα ταλέντο, καμία κλίση για την πολιτική, το συνδικαλισμό, την κομματική συμμετοχή, τις επιτροπές και τα γραφεία των κομματαρχών, να κάνουν τη δουλειά τους και να προσφέρουν το έργο τους;

Υπάρχει περιθώριο για κάποιο έργο, δημιουργία, ποιότητα, καινοτομία εκτός από την πολιτική στη χώρα; Κάτι αντίστοιχο είχα ρωτήσει παλιότερα και τον κ. Τσίπρα σε ένα κείμενό μου και απάντησε σαφέστατα με τις πράξεις του: Όχι.

Κάτι τέτοια δυσοίωνα ερωτήματα εξακολουθώ να θέτω, ο απαισιόδοξος. Και εκεί πάνω έρχεστε κι εσείς, κύριε Μητσοτάκη, με το καλύτερο βιογραφικό της χώρας.

Κάποιες φορές που σας ακούω, λέω, «Κοίτα, λες αυτός να είναι αληθινός αξιοκράτης επιτέλους, απίστευτο!» Αλλά έπειτα ακούγεται το κοφτό βηχαλάκι, κοιτάω ποιοι σας συντροφεύουν ολόγυρα, και θυμάμαι πάλι περί τίνος πρόκειται.

Αγαπητέ κύριε Μητσοτάκη, αγαπητέ Κυριάκο, εύχομαι καλή επιτυχία, και σε εσάς και σε όλους τους ταλαντούχους Έλληνες πολιτικούς όλων των κομματικών χώρων.

Είστε τόσο τέλειοι που, με τις αρχές του υγιούς ανταγωνισμού που πρεσβεύετε και όπως προβλέπει η θεωρία επιβίωσης του καταλληλότερου, έχετε επιτυχημένα εκδιώξει σχεδόν όλους τους υπόλοιπους πολίτες από τη χώρα κυριολεκτικά ή ψυχικά.

Να μην ανησυχείτε καθόλου, δεν πρόκειται για γενοκτονία, μια μικρή εθνοκάθαρση είναι μόνο, όπως θα έλεγε και ο αιώνιος φοιτητής υπουργός παιδείας. Κοιτάξτε να μας διαιωνίσετε εσείς οι πολιτικοί τουλάχιστον, μιας κι εμείς οι Έλληνες σβήνουμε.

Η Ελλάδα είναι πανέμορφη χώρα, να την χαίρεστε και να τη νέμεστε, την κερδίσατε με το σπαθί σας, με τα καλύτερα βιογραφικά σας. Είμαι βέβαιος ότι μαζί με εσάς, θα βρούνε δουλειές και οι τηλεπερσόνες, τα παραθρησκευτικά και κοσμικά μέντιουμ, και οι υπάλληλοι τηλεφωνικών κέντρων Siemens για πολιτική διαφήμιση. Ίσως αρκούν αυτά τα μοντέρνα επαγγέλματα για τη χώρα.

Ελπίζω τελικά να σταθείτε συνεπής στις αξίες σας, όποιες κι αν είναι αυτές. Δεν ξέρω όμως αν μπορείτε. Τι να πω, προσπαθήστε. Για παράδειγμα, με βάση το αξιακό σας σύστημα, στις ΗΠΑ μια επιχείρηση που χρωστάει τεράστια ποσά και βλάπτει κραυγαλέα το δημόσιο συμφέρον, δεν αλλάζει απλώς κτίριο ‘headquarters’ για να πληρώνει λιγότερο ενοίκιο.

Κανονικά, θα πρέπει να κηρυχθεί χρεοκοπημένη και οι ηγέτες της να οδηγηθούν σε ΔΙΚΗ και πιθανότατα στην ΦΥΛΑΚΗ.
Με βάση αυτές τις αξίες, ένα κόμμα που χρωστάει πάνω από 100 εκατομμύρια Ευρώ, θα έπρεπε να κηρύξει χρεοκοπία και οι ηγέτες του να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη.

Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιήσατε καλά ακόμα, αλλά είστε πλέον ο ηγέτης, αυτού ακριβώς του κόμματος.-

Αυτά κι άλλα πολλά αναφέρει σε ανοιχτή επιστολή του, ο καθηγητής του Stanford Ιωάννης Ιωαννίδης που δημοσιεύθηκε στο ‘Huffingtonpost’, με τίτλο «Ανοιχτή επιστολή στο καλύτερο βιογραφικό της χώρας».....                                                                     

 Υ.Γ Το κύριο σχόλιο είναι προφητικό και ανήκει στον μεγάλο διαισθητικό Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό (1714-1779) μια προφητεία του οποίου, ακόμη έμελλε να επαληθευτεί για πολλοστή φορά. 

"Αυτά που θα τραβήξετε, θα σας έρθουν από τους διαβασμένους"

 Εκείνο που θα προσθέσουμε, είναι μόνο (για να μην αδικήσουμε τον χαρακτηρισμό) και  "από τους ανιστόρητους".

 

 

Μέρος  Γ΄

Ακολουθούν αποσπάσματα από το ημερολόγιο του συνταξιδιώτη του Κόμη Peter Gamba (“A Narrative of Lord Byron’s Last Journey to Greece. Extracted from the journal of Count Peter Gamba” published 1825) «Μια αφήγηση του τελευταίου ταξιδιού του Λόρδου Μπάιρον στην Ελλάδα» (μετάφραση: Τηλέμαχος Μπεριάτος) 

                                                 (Σημειώσεις και προσθήκη φωτο  leovard.blogspot.com)

(Το ταξίδι)

«...Αναχωρήσαμε από το Λιβόρνο (Leghorn, Ιταλία) την 23η Ιουλίου (1823), με ευνοϊκό άνεμο και ευχάριστο καιρό. Παραπλεύσαμε τη νήσο Έλβα (Elba). Στο Λιβόρνο ο Λόρδος Μπάιρον είχε λάβει τον πρώτο τόμο των απομνημονευμάτων του Las Casas: δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε που είχε στραφεί η συνομιλία μας για κάποιο διάστημα. Ο Λόρδος Μπάιρον ενδιαφέρθηκε πολύ για κάθε θέμα σχετιζόμενο με τον Ναπολέοντα. Κανείς άλλος δεν κατάλαβε καλύτερα τον χαρακτήρα και τη μεγαλοφυία αυτού του εξαιρετικού άνδρα. Πλεύσαμε κοντά στη νήσο Στρόμπολι (Stromboli) μια καθαρή νύχτα, αλλά ο Λόρδος Μπάιρον που δεν είχε δει ποτέ ηφαίστειο, δεν είχε την τύχη να δει μια έκρηξη. Μερικά φώτα εμφανίζονταν περιστασιακά στην βουνοπλαγιά, τα οποία πρόθυμοι αρχικά να τα αποδώσουμε στην ηφαιστειακή δραστηριότητα, αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε ότι προέρχονταν από μερικά σπίτια.

Ήταν πρόθεση μας να πιάσουμε στη Μεσσήνη (Messina), αλλά εισερχόμενοι στα στενά, σηκώθηκε ζωηρός, ευνοϊκός άνεμος και ο Λόρδος Μπάιρον, ανυπόμονος να φτάσει στα Ιόνια Νησιά, έδειξε απρόθυμος να χάσει έστω και μια στιγμή. Αφήνοντας πίσω τα στενά, απολαύσαμε το υπέροχο θέαμα του όρους Αίτνα, εκείνη την ώρα καλυμμένο σε πυκνό σύννεφο καπνού.

Στις 2 Αυγούστου φτάσαμε ανάμεσα στην Ζάκυνθο (Zante) και την Κεφαλονιά (Cephalonia). Ο άνεμος μας έσπρωχνε μακριά από την Ζάκυνθο - παρ 'όλα αυτά επιχειρήσαμε να τραβήξουμε για Κεφαλονιά, αλλά δεν το κατορθώσαμε μέχρι το επόμενο πρωί. Ο Λόρδος προτίμησε να αποβιβαστεί εκεί λόγω των γνωστών φιλελεύθερων αισθημάτων του Διοικητή. Τίποτα δεν συνέβη κατά την διάρκεια του ταξιδιού μας. Ο Λόρδος Μπάιρον απολάμβανε εξαιρετική υγεία και ήταν πάντα σε καλή διάθεση. Γενικά παρέμενε στο κατάστρωμα και καθώς ποτέ δεν ξεντυνόταν για να ξαπλώσει, συχνά σηκωνόταν τη νύχτα. Έπαιρνε τα γεύματα του στο κατάστρωμα. Φρούτα, τυρί και λαχανικά, αρκεί να διατηρούνταν φρέσκα, αποτελούσαν την διατροφή του. Διάβαζε και συζητούσε πολύ. Ήμασταν όλοι πρόσχαροι. Η παρουσία του Ιόνιου τυχοδιώκτη και μόνο μας έδινε αιτία για ανησυχία. Ο γερόλυκος καπετάνιος Scott, ένας απλός έντιμος ναυτικός, συχνά διασκέδαζε τον Λόρδο Μπάιρον με τις γραφικές του παρατηρήσεις.

(Άφιξη στην Κεφαλονιά, συναντώντας τον Νάπιερ)

Το πρωί της 3ης Αυγούστου ρίξαμε άγκυρα στο Αργοστόλι, το κύριο λιμάνι της Κεφαλονιάς.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Λόρδος Μπάιρον πήγε στα Ιόνια Νησιά έντονα προκατειλημμένος ενάντια στον Sir Thomas Maitland και την διακυβέρνηση του, την οποία θεωρούσε εχθρική για τον ελληνικό σκοπό, παρά το γεγονός ότι η ευνοϊκή αλλαγή που είχε λάβει χώρα στα αισθήματα του Αγγλικού υπουργικού συμβουλίου ήταν πιθανό να παράγει μια παρόμοια αλλαγή και  στα αισθήματα της κυβέρνησης των Ιονίων. Αναμφίβολα η άφιξη του στα Ιόνια Νησιά, σε μια τέτοια αποστολή, δεν μπορούσε παρά να είναι ενοχλητική εξίσου για τους κυβερνήτες και για αυτόν. Για αυτούς τους  λόγους αποφάσισε να διατηρήσει μια συμπεριφορά ανίκανη να διεγείρει κάθε υποψία.

Ο επιτόπιος διοικητής συνταγματάρχης Napier, απουσίαζε από το νησί. Είχε συνοδεύσει τον στρατηγό Adam και τον ναύαρχο Moore σε μια διάσκεψη με τον Captain Pacha (πιθανά ο Kapudan Pasha, δηλαδή ο Αρχιναύαρχος) σχετικά με ορισμένες παραβάσεις, εκ μέρους των Τούρκων, της ουδετερότητας των Ιονίων Νήσων.

Οι πρώτες πληροφορίες σχετικά με την Ελλάδα ήρθαν από τον Αρχηγό της Λιμενικής Αρχής, έναν Κεφαλονίτη - λίγη αλήθεια και πολλή υπερηφάνεια. «Οι Έλληνες», είπε, «τώρα ενωμένοι, δεν θα δεχθούν επίθεση – όχι, θα επιτεθούν: ο τουρκικός στόλος βρίσκεται σε αυτές τις θάλασσες, αλλά ο στόλος της Ελλάδας αναμένεται από μέρα σε μέρα και θα τις καθαρίσει και θα τους καταστρέψει». Λίγο αργότερα, ο κύριος Kennedy, γραμματέας της κυβέρνησης, ήρθε στο πλοίο και είπε τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Λίγα ήταν γνωστά μας πληροφόρησε, για τις εσωτερικές ανησυχίες της Ελλάδας. Και οι δύο πλευρές φέρονταν νωχελικά, μια περίσταση κάπως υπέρ των Ελλήνων, αλλά αυτό έτεινε να προκαλέσει διαφωνία, η οποία κέρδιζε έδαφος. Οι Τούρκοι είχαν κατοχή της θάλασσας, και οι Έλληνες βρίσκονταν αδρανείς στα λιμάνια της Ύδρας, των Σπετσών και των Ψαρών (Hydra, Spezzia, Ipsara).

Οι αξιωματικοί του 8ου Συντάγματος έδειξαν στον Λόρδο Μπάιρον κάθε ευγένεια, όπως και όλες οι αγγλικές αρχές του νησιού. Ο Λόρδος ήταν συνετός με την ευγένεια τους και δέχτηκε μια πρόσκληση να δειπνήσει στα διαμερίσματα τους - όχι μια ασήμαντη θυσία για τις Πυθαγόρειες συνήθειες του (σ.σ. ο Πυθαγόρας ήταν επίμονος χορτοφάγος). Μετά από δυο μέρες ο διοικητής επέστρεψε και του έδωσε κάθε προσοχή.

Οι πληροφορίες που λάβαμε από τον συνταγματάρχη Napier δεν μας έδωσαν πλήρη εικόνα για την κατάσταση στην Ελλάδα. Μια μεγάλη επιθυμία για δράση εμφανίστηκε και στις δύο πλευρές και μια ατυχής τάση για να καταπιεστούν οι διαφωνίες. Εν τω μεταξύ αναφέρθηκε ότι ο κ. Blaquiere είχε επιστρέψει στην Κέρκυρα και ότι ο διάσημος Μάρκος Μπότσαρης, στον οποίο μας συνιστούσαν ιδιαίτερα, βρισκόταν στο Μεσολόγγι. Ο Λόρδος Μπάιρον πριν γίνει έστω και ένα βήμα, έκρινε συνετό να αποστείλει δύο αγγελιοφόρους, έναν στην Κέρκυρα (Corfu), άλλον στο Μεσολόγγι (Missolonghi), για να συλλέξουν κάθε δυνατή πληροφορία στον Μοριά.

(Επίσκεψη στην Ιθάκη)

Ενώ περιμέναμε απαντήσεις κάναμε ένα ταξίδι διασχίζοντας το νησί της Κεφαλονιάς, στην Ιθάκη (Ithaca), αφήνοντας τους περισσότερους υπηρέτες και όλα τα υπόλοιπα στο πλοίο. Την πρώτη μέρα φτάσαμε στην Αγία Ευφημία (St. Euphemia), ένα από τα κύρια λιμάνια του νησιού στην πλευρά προς την Ιθάκη[1]. Ένας Άγγλος δικαστής, ο οποίος διέμενε εκεί, μας προσέφερε ευγενικά τη φιλοξενία του. Αλλά παρά το ταξίδι έξι ωρών σε μουλάρια κάτω από έναν καυτό ήλιο και σε σχεδόν αδιάβατους δρόμους, ο Λόρδος Μπάιρον ήταν αποφασισμένος να μεταβεί στην Ιθάκη την ίδια μέρα. Διασχίσαμε το στενό μεταξύ των δύο νησιών με μια ανοικτή λέμβο με τέσσερα κουπιά. Η εποχή, η ώρα της ημέρας και η υπέροχη θέα των γύρω ακτών, κατέστησαν την περιήγηση μας ευχάριστη. Οι βαρκάρηδες μας αποβίβασαν στην Ιθάκη.

Πλησίαζε πλέον το ηλιοβασίλεμα: η πόλη το Βαθύ (Vathi) ήταν πάνω από έξι μίλια μακριά μετά από έναν λοφώδη δρόμο: ήμασταν οκτώ μαζί, με κάποιες αποσκευές και αρκετά κουρασμένοι: κανένα σπίτι, κανένα σημάδι ανθρώπου δεν φαινόταν. Ο Λόρδος Μπάιρον πρότεινε να περάσουμε τη νύχτα σε κάποια από τις πολλές σπηλιές στην ακτή. Αναζωογονηθήκαμε με μερικά ώριμα σταφύλια που φύονταν στον λόφο. Οι ρομαντικές περιπέτειες δεν φαίνονταν δυσάρεστες σε κανέναν από εμάς, αλλά έπρεπε να ανησυχούμε μήπως ο νυχτερινός αέρας μπορεί να βλάψει την υγεία του Λόρδου Μπάιρον, για τον λόγο αυτόν ο κύριος Hamilton Browne και εγώ ανεβήκαμε στον λόφο, ενώ οι άλλοι έκαναν μπάνιο. Μετά από πεζοπορία μιας ώρας ανακαλύψαμε ένα σπίτι σε μια εσοχή, περιβαλλόμενο από δέντρα. Ένα αγόρι στεκόταν μπροστά στην πόρτα, το οποίο από την εμφάνιση και τα ρούχα του δεν φαινόταν χωρικός. Ο κ. Browne το ρώτησε στα ελληνικά αν ήταν δυνατόν να βρει έναν οδηγό για την πόλη και κάποια μουλάρια; Ήταν ευχάριστη η έκπληξη μας να ακούσουμε μια απάντηση σε καλά Βενετσιάνικα, από μια γυναίκα μέσα από το σπίτι, ότι θα καλούσε αμέσως τον σύζυγο της που βρισκόταν στο χωράφι, και ότι σίγουρα θα μπορούσαμε να εφοδιαστούμε με ένα μουλάρι και έναν υπηρέτη. Έπειτα ήρθε έξω σε μας. Η ενδυμασία της αν και φθαρμένη από τα χρόνια και την φροντίδα του σπιτιού, δεν ήταν δυσάρεστη. Ο σύζυγος της στο παρελθόν είχε υπάρξει έμπορος στην Τεργέστη (Trieste, σήμερα Ιταλία), το σπίτι και μια μικρή έκταση γης, την οποία καλλιεργούσαν, παρέμεινε σε αυτούς μετά τον χαμό της περιουσίας τους. Ο σύζυγος εμφανίστηκε και αν και ήμασταν ανίδεοι, δεν μας πρόσφερε μόνο το μουλάρι και τον υπηρέτη αλλά κάθε φιλοξενία που μπορούσε να αντέξει το σπίτι του. Με τον δρόμο προς την πόλη να είναι μακρύς και απότομος και χωρίς να υπάρχουν άλλα μουλάρια, αποδεχτήκαμε με χαρά την ευγενική προσφορά και επιστρέφοντας βρήκαμε τον Λόρδο Μπάιρον να βγαίνει μόλις από το νερό. Αυτός αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει μουλάρι και περπάτησε στο σπίτι, μάλλον περισσότερο από μία ώρα μακριά.

Ο καλός οικοδεσπότης μας, ένας θερμός πατριώτης και πρώην πλούσιος έμπορος, μας διασκέδαζε για κάποια ώρα με απολογισμούς της ανδρείας των Ελλήνων, ανταγωνιζόμενοι όπως είπε, τη δόξα των προγόνων τους. Μας είπε επίσης την ιστορία των ατυχιών που τον έφεραν σε αυτήν την μοναξιά. Άπλωσε μπροστά μας κάτι εξαιρετικά σταφύλια, διάφορες ποικιλίες, πλέον άλλων φρούτων, και κρασί. Ήταν μια από αυτές τις υπέροχα δροσερές νύχτες που σε τέτοια κλίματα, μας ξεπληρώνουν πλήρως για την ζέστη της ημέρας. Από τη μια πλευρά ήταν δυο ψηλά βουνά, από την άλλη η κατηφοριά του λόφου που οδηγούσε στην ακτή όπου είχαμε αποβιβαστεί. Στην κορυφή ενός από τα βουνά, η παράδοση τοποθετεί το κάστρο που φτιάχτηκε από τον Οδυσσέα και στην πλαγιά μια σπηλιά, εκεί που κατέθεσε τα δώρα των Φαιάκων. Ο οικοδεσπότης μας, ο οποίος είχε πίστη στην πολυμάθεια του, μας έβαλε να πληρώσουμε μηδαμινά για τη φιλοξενία του, υποχρεώνοντας μας να ακούσουμε τις μακρές αρχαιολογικές μελέτες του. Ο Λόρδος Μπάιρον, ο οποίος ευχαριστιόταν περισσότερο τις ομορφιές της φύσης απ’ ότι την εκμαθημένη γνώση, κάθισε έξω μέχρι αργά μιλώντας πολύ για τα προηγούμενα ταξίδια του στην Ελλάδα και για την πραγματική ευτυχία που ένιωθε μέσα σε ένα τόσο υπέροχο τοπίο. Όλοι κοιμηθήκαμε σε ένα μικρό δωμάτιο τυλιγμένοι στους μανδύες μας. Και το πρωί ο κ. Browne εκκίνησε νωρίς για το Βαθύ με μια επιστολή που είχε ο Λόρδος Μπάιρον για τον διοικητή, λοχαγό Knox, ο οποίος έστειλε αμέσως το σκάφος του στην πλησιέστερη ακτή, με μουλάρια, οδηγούς και τα λοιπά. Ένας αξιωματικός, ο οποίος διοικούσε ένα απόσπασμα στην Ιθάκη, ήρθε με τον κ. Browne. Ο Λόρδος Μπάιρον ανέβηκε στο σπήλαιο, αλλά το απόκρημνο έδαφος και το ύψος τον εμπόδισε να φτάσει στα ερείπια του κάστρου. Εγώ ο ίδιος αντιμετώπισα σημαντική δυσκολία να το κατορθώσω. Ο Λόρδος Μπάιρον κάθισε διαβάζοντας στο σπήλαιο, αλλά αποκοιμήθηκε. Τον ξύπνησα κατά την επιστροφή μου και είπε ότι είχα διακόψει τα πιο ευχάριστα όνειρα που είχε ποτέ στη ζωή του. Φτάσαμε στο Βαθύ το απόγευμα. Ο λοχαγός Knox και η αξιαγάπητη κυρία του μας έδειξαν την πιο ευγενική προσοχή.

                                                                                              Το Βαθύ από τη Μονή Καθαρών 

Την επόμενη μέρα ο λοχαγός Knox μας συνόδευσε στην Αρεθούσα Κρήνη (fountain of Arethusa), στην οποία αποδίδονται πολλές κλασσικές παραδόσεις, αλλά τις αφήσαμε στους πολυμαθείς και βρήκαμε τις αξεθώριαστες ομορφιές της φύσης επαρκώς ελκυστικές. Μείναμε μερικές ώρες και δειπνήσαμε εκεί. Τις άλλες μέρες επισκεφθήκαμε διαφορετικά μέρη του νησιού[2] και ιδιαίτερα ένα μέρος που υπάρχουν μερικά ερείπια, τα οποία είναι γνωστά με το όνομα «Σχολή Ομήρου» (School of Homer). Βρήκαμε εκεί πρόσφυγα έναν παλιό επίσκοπο, τον οποίο ο Λόρδος Μπάιρον δέκα χρόνια πριν γνώρισε στην Λιβαδειά. Είχε την μεγάλη χαρά να τον ρωτήσει για τη μοίρα εκείνων που θυμόταν στο παρελθόν στην Ελλάδα. Ονόματα και περιστάσεις ήταν τόσο φρέσκα στη μνήμη του, που ο παλιός καλός επίσκοπος μπορούσε με δυσκολία να τον παρακολουθήσει. Κάποιοι είχαν διακριθεί στην παρούσα επανάσταση, άλλοι ήταν νεκροί ή βυθίστηκαν στην καταστροφή και στον κίνδυνο.

Η πρώτη ευκαιρία να επιδείξει τα καλοπροαίρετα συναισθήματα του προς τα θύματα της βαρβαρότητας και της τυραννίας, στον παρόντα ένδοξο αγώνα, συνέβη στην Ιθάκη. Πολλές φτωχές οικογένειες είχαν καταφύγει εκεί από την Χίο (Scio), την Πάτρα (Patras) και άλλα μέρη της Ελλάδας. Ο Λόρδος Μπάιρον έδωσε τρεις χιλιάδες πιάστρα στον διοικητή για την ανακούφισή τους και προσκάλεσε μια οικογένεια, κάποτε πλούσια στην Πάτρα αλλά τώρα καταποντισμένη στη μεγαλύτερη δυστυχία, να περάσει στην Κεφαλονιά, όπου τους παρείχε ένα σπίτι και τους απέδιδε ένα μηνιαίο επίδομα.

(Επιστροφή στην Κεφαλονιά)

Σε λίγες μέρες επιστρέψαμε στην Κεφαλονιά. Σταματήσαμε ξανά στον καλό οικοδεσπότη μας και αφού δειπνήσαμε στην Αγία Ευφημία, περάσαμε τη νύχτα στη Σάμο (Samo, Σάμη) σε ένα παλιό μοναστήρι, στην κορυφή ενός βουνού στην απέναντι πλευρά του κόλπου[3]. Το επόμενο απόγευμα στις πέντε, φτάσαμε στο Αργοστόλι και επιβιβαστήκαμε στον «Ηρακλή» (σ.σ. το πλοίο με το οποίο ταξίδεψαν και στο οποίο διέμεναν). Λείπαμε για οκτώ μέρες ταξιδεύοντας γενικά από τις εννέα το πρωί έως τις τέσσερις ή πέντε το απόγευμα και αυτή την εποχή και το κλίμα, κάτω από έναν καυτό ήλιο. Ο Λόρδος Μπάιρον δεν είχε ποτέ καλύτερη υγεία ή ηθικό και πεισθήκαμε ότι η έντονη άσκηση, ακόμη και η κόπωση, συνέβαλαν στην υγεία του μυαλού και του σώματος του...

(Στα Μεταξάτα)

...Ήταν τώρα η 6η Σεπτεμβρίου. Μέχρι τώρα ο Λόρδος Μπάιρον διέμενε στον «Ηρακλή» εκτός από το βράδυ, όταν πήγαινε τη συνηθισμένη βόλτα του. Ο διοικητής συνταγματάρχης Napier, τον ικέτευε συχνά να κατοικεί μαζί του, αλλά αυτός δεν ήθελε να ζει στην πόλη. Μεταξύ άλλων φοβόταν μήπως εμπλέξει τις τοπικές αγγλικές αρχές με την κυβέρνηση, των οποίων η διάθεση δεν ήταν ακόμη γνωστή. Αποσυρθήκαμε σε ένα χωριό που ονομάζεται Μεταξάτα, σε ένα ευχάριστο σημείο και με υπέροχο τοπίο[4]. Μείναμε ένα μήνα σε αυτό το χωριό, χωρίς επιστολές από τους κυρίους Browne και Trelawny, αλλά δεν ήμασταν αδρανείς, ούτε χωρίς μέσα ενημέρωσης. Μόλις έγινε γνωστό ότι ένας Άγγλος ευγενής μεγάλης φήμης και - αυτό που λειτούργησε έντονα στη φαντασία των Ελλήνων -μεγάλου πλούτου,-εντύπωση μεγεθυμένη παρά τις προσπάθειες του να τους διαλύσει τις αμφιβολίες - ήταν στην Κεφαλονιά, είναι ευκολότερο να κατανοήσουμε παρά να συσχετίσουμε τα διάφορα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να τον προσεταιρίσουν στη μια ή στην άλλη φατρία: γράμματα, αγγελιοφόροι, ίντριγκες και αλληλοκατηγορίες-κάθε φατρία είχε τους πράκτορές της, ασκώντας κάθε τέχνη για να υποβιβάσει τον αντίπαλο της. Ο πιο αδιάφορος πατριωτισμός και κάθε καλύτερο αίσθημα, ήταν στο πλευρό του Λόρδου Μπάιρον. Ασχολήθηκε με την ανακάλυψη της αλήθειας κρυμμένη όπως ήταν κάτω από αυτές τις ίντριγκες, και διασκέδασε τον εαυτό του με την επιχειρηματολογία του προς τους αντιπροσώπους των διαφορετικών φατριών...

...Συχνά έλεγε ότι δεν θα παραιτούνταν ποτέ από την αποφασιστικότητα του, εκτός κι αν οι ίδιοι οι Έλληνες τον εκδίωκαν. «Εάν...», αναφώνησε, «...η Ελλάδα καταρρεύσει, θα θάψω τον εαυτό μου στα ερείπια! Αν εδραιώσει την ανεξαρτησία της, θα φτιάξω το σπίτι μου μου σε κάποιο μέρος - ίσως στην Αττική, όπου κάποτε πέρασα επτά μήνες». Ξεκίνησε ένα ημερολόγιο, αλλά δεν το συνέχιζε τακτικά. Δεν έγραφε τίποτε άλλο παρά επιστολές. «Η ποίηση...» είπε, «...πρέπει να καταλαμβάνει μόνο τον αδρανή. Σε πιο σοβαρές υποθέσεις θα ήταν γελοία.» - γράφοντας σε αυτόν, είπε ότι είχε ακούσει πως «αντί να επιδιώκει ηρωικές και πολεμικές περιπέτειες έμενε σε μια ευχάριστη βίλα, συνεχίζοντας τον Don Juan (σ.σ. ένα ποίημα του)». Αυτό τον προσέβαλε για μια στιγμή, και τον λύπησε που είχε σχηματιστεί για αυτόν αυτή η άποψη...  

(Πλέοντας προς το Μεσολόγγι)

...Ήταν τώρα 26 Δεκεμβρίου. Ένα σκάφος μισθώθηκε για ένα μέρος των αποσκευών, ένα ελαφρύ, ταχύ σκάφος τύπου mistico (σ.σ. δικάταρτο φορτηγό ιστιοφόρο) για τον Λόρδο Μπάιρον και την παρέα του, και ένα μεγαλύτερο σκάφος για τις υπόλοιπες αποσκευές, άλογα κ.τ.λ. Σε λιγότερες από δώδεκα ώρες όλα ήταν έτοιμα και ήμασταν στο πλοίο, αλλά αντίθετοι άνεμοι μας κράτησαν για δύο ημέρες. Ο Λόρδος Μπάιρον έμενε με τον τραπεζίτη του κ. Hancock και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας συντροφιά με τις αγγλικές αρχές του νησιού. Με τον άνεμο να γίνεται κατάλληλος, στις 28 Δεκεμβρίου στις 3 μ.μ. αναχωρήσαμε αυτός στο mistico, εγώ στο μεγαλύτερο σκάφος. Στις 29 του μήνα το πρωί, ήμασταν στην Ζάκυνθο. Περάσαμε την ημέρα με συναλλαγές με τον κ. Barff και στείλαμε στο πλοίο ένα σημαντικό χρηματικό ποσό...              

                                                                                             Υποδοχή του Βύρωνα στο Μεσολόγγι

..Στις 4 Ιανουαρίου(π.ημ) το μεσημέρι φτάσαμε στο λιμάνι του Μεσολογγίου[5], το οποίο βρίσκεται αρκετά μίλια από την πόλη, λόγω των αβαθών. Πέντε σπετσιώτικα πολεμικά μπρίκια αγκυροβολημένα μας χαιρέτησαν με αρκετούς κανονιοβολισμούς και ξεκίνησα να φτάσω στο Μεσολόγγι με μια σπετσιώτικη βάρκα. Ο θαυμασμός και η χαρά όλης της πόλης που με είδε ασφαλή, ήταν ανεξάντλητα: αλλά πόσο μεγαλύτερη ήταν η έκπληξη μου όταν άκουσα ότι ο Λόρδος Μπάιρον δεν έφτασε, αλλά αναμενόταν από τον Αστακό (σ.σ. αναφέρεται ως Δραγομέστρι, Dragomestri). Το πρωί της 5ης Ιανουαρίου πληροφορηθήκαμε ότι είχε περάσει τη νύχτα στο πλοίο του, στο λιμάνι. Στις 11 η ώρα το πρωί έφτασε στο Μεσολόγγι...»   

Πηγές:

 1. “Cephalonia Journal, 1823-1824” George Gordon Byron, June 19th – December 7th 1823

2.Συλλογή γραπτών του Λόρδου Βύρωνα με επιμέλεια του Peter Cochran (“Byron’s writings in Greece, 1823-4 edited by Peter Cochran”)

3. “Lord Byron’s Last Journey to Greece” extracted from the journal of Count Peter Gamba, 1825

---

---

[1] Στη Αγία Ευφημία έφτασαν νωρίς το απόγευμα. Οι κάτοικοι της μικρής πόλης, οι περισσότεροι ευκατάστατοι νοικοκυραίοι, τους υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό και ζήτησαν από τον Βύρωνα να παραμένει το βράδυ για φιλοξενία. Αυτός όμως ανυπόμονος να φτάσει όσο το γρηγορότερο στην Ιθάκη, επιβιβάστηκε με την συνοδεία του σε δυο τετράκωπους λέμβους και έφτασε το ηλιοβασίλεμα σχεδόν στον λιμανάκι του Πισαετού. Κατά την επιστροφή όμως στην Αγία Ευφημία η συνοδεία παρέμεινε περισσότερες ώρες, όπου έλαβε μέρος γεύμα στην πλατεία.  

[2] Στην περιοδεία του Βύρωνα στην Ιθάκη αναφέρεται και ο Άγγλος Εδουάρδος Τρελώνυ (Trelawny) που συνόδευε τον Λόρδο, ο οποίος είναι πολύ αποκαλυπτικός στην περιγραφή της επίσκεψης του Βύρωνα στη Μονή Καθαρών σε συνέντευξη, στον Έλληνα συγγραφέα Στέφανο Ξένο στο Λονδίνο, το 1861 που δημοσιεύτηκε σε άρθρο με τίτλο «Αναμνήσεις της Ελληνικής Επανάστασης». Ο Trelawny παίζει βασικό ρόλο κατά τη διάρκεια της επανάστασης και συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο της ανεξαρτησίας παράλληλα με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, του οποίου την αδερφή παντρεύτηκε.

Η ανάβαση στη Μονή περιγράφεται δύσκολη, με τη χρησιμοποίηση μουλαριών. Η διάθεση του Βύρωνα δεν ήταν καλή, όταν έφτασαν στο μοναστήρι αργά, μόλις άρχιζε να βραδιάζει. Ο ηγούμενος με τους μοναχούς, υποδέχτηκε τους ταξιδιώτες αναφωνών: ‘"Ζήτω ο Μυλόρδος Εγγλέζος" και έπειτα άρχισαν να ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη». Ο Λόρδος που ήταν ήδη κουρασμένος και κακόκεφος, άρχισε να νοιώθει ακόμη χειρότερα. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε όταν άρχισε η λειτουργία προς τιμή του και η μακροσκελής ομιλία του ηγουμένου την οποία δεν την καταλάμβαναν οι περισσότεροι. Τότε τα νεύρα του Βύρωνα άρχισαν να ερεθίζονται έτι περισσότερο, ώσπου βγήκε έξω από την εκκλησία, προκαλώντας τον ηγούμενο που μονολόγησε στα ιταλικά: "Ο καημένος είναι τρελός". Τελικά η λειτουργία συντομεύτηκε, επακολούθησε δείπνο αξιόλογο και αποσύρθηκαν για ύπνο. Την επομένη, όλα είχαν ξεχαστεί, ιδίως όταν ο Βύρων έδωσε μια σεβαστή συνδρομή στο φιλόπτωχο ταμείο της Μονής.      

[3] Πρόκειται μάλλον για το Μοναστήρι των Αγίων Φανέντων. Αλλά κατ' άλλον ερευνητή,  κατέλυσαν στη Μονή της Παναγιάς στα Αγρίλια, όπου έλαβε μέρος και το επεισόδιο που αναφέρει ο Trelawny που το τοποθετεί στη Μονή Καθαρών της Ιθάκης. 

[4] Στο χωριό Μεταξάτα, στην κεντρική πλατεία του χωριού, υπάρχει προτομή του και εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα αφιερωμένη στον Βύρωνα, ο οποίος κατά την εδώ παραμονή του, δεν φαίνεται πιθανόν, να έγραψε ή να συμπλήρωσε κάποιο από τα ποιήματά του.

[5] Ο Βύρωνας επισκέφτηκε πρώτη φορά το Μεσολόγγι το 1809 με τον Hobhouse, όπου έμεινε εδώ για τρεις μέρες. Ξαναγύρισε τον Ιανουάριο του 1824  όπου έζησε ως τον θάνατό του.

 

 

Εκοιμήθη ο ελληνολάτρης επίσκοπος Αθανάσιος Γιέφτιτς

Εκοιμήθη στις 4 Μαρτίου ο Επίσκοπος πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης κυρός Αθανάσιος Γιέφτιτς σε ηλικία 83 ετών, έπειτα από νοσηλεία στο νοσοκομείο του Τρέμπινε της Ερζεγοβίνης, με φλεγμονή και των δύο πνευμόνων.То Σάββατο έλαβε χώρα η Εξόδιος Ακολουθία στον Καθεδρικό ναό στην πόλη Τρέμπινιε και στη συνέχεια λιτανεία μέχρι την Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τβρδός (Tvrdoš) όπου έγινε η ταφή.

Μέσα σε λίγους μήνες, η Εκκλησία της Σερβίας, αλλά και ο Ορθόδοξος κόσμος, έχασε τρεις κορυφαίους επισκόπους και μεγάλες πνευματικές μορφές με πλούσιο θεολογικό συγγραφικό έργο.Τον επίσκοπο Αμφιλόχιο Ράντοβιτς, τον Πατριάρχη Ειρηναίο και τώρα τον επίσκοπο Αθανάσιο Γιέφτιτς. Και οι τρεις, ελληνικής παιδείας και μεγάλοι πρεσβευτές της χώρας μας στα Βαλκάνια και στον Κόσμο. Ο μακαριστός Αθανάσιος, ήταν διαπρύσιος κήρυκας των δικαίων της χώρας μας και έκτος των άλλων, θερμός υποστηριχτής της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Τον τελευταίο καιρό ασχολούνταν με εκδόσεις επιστολών του Άγιου Ιουστίνου Πόποβιτς πνευματικό παιδί του οποίου υπήρξε κι αυτός, οι οποίες είναι προς δημοσίευση.

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1938 στο χωριό Μπρντάριτσα κοντά στην πόλη Σάμπατς της τότε Γιουγκοσλαβίας. Γράφτηκε στη Σχολή Θεολογίας το 1958 και εκάρη μοναχός τον Δεκέμβριο του 1960.

Αποφοίτησε από τη Σχολή Θεολογίας το 1963 και το 1964 εισήχθη στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Εκεί εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στη Δογματική Θεολογία. Το φθινόπωρο του 1968, μετακόμισε στο Παρίσι, όπου αρχικά συνέχισε τις θεολογικές σπουδές στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, ενώ μετά την πάροδο ενός μόλις έτους έγινε καθηγητής στο Ινστιτούτο. Τα επόμενα τρία χρόνια δίδαξε «Εισαγωγή στη Θεολογία» και «Ασκητική Πατρολογία» και «Ιστορία της Εκκλησίας της Βυζαντινής περιόδου».

Επέστρεψε από το Παρίσι το 1972 και από τότε δίδαξε στην Θεολογική Σχολή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Βελιγράδι «Ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας», «Ιστορία της Σερβικής Εκκλησίας».

Το έτος 1987 εκλέχθηκε στην έδρα της Πατρολογίας. Εξελέγη ως κοσμήτορας της Σχολής Θεολογίας κατά τις περιόδους 1980-1981 και 1990-1991. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην σχολή δημοσίευσε περίπου περί τις εκατό επιστημονικές εργασίες.

Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 7 Ιουλίου 1991, ανήμερα των γενεθλίων του Ιωάννη του Προδρόμου (με το Ιουλιανό ημερολόγιο) από τον τότε Πατριάρχη Σερβίας Παύλο και άλλους Μητροπολίτες.Ο μακαριστός κυρός Αθανάσιος υπήρξε επίσης τοποτηρητής της επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης το 2010.                                                                           

 Οι νέοι της πόλης Τρέμπινιε, αποτύπωσαν σε έναν τοίχο της πόλης τη φωτογραφία του μακαριστού Επισκόπου Αθανάσιου με τον μακαριστό Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας Αμφιλόχιο.

             Πηγη: https://www.orthodoxianewsagency.gr