πώς είναι η κατάσταση

πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με την ανυπόφορη

φτώχεια

κι ύστερα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με τη μάταιη

φήμη.

κι αν δεν σπάσεις

με κανένα από τα δύο

υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι

όπως οι κοινές ασθένειες

που ακολουθούνται από έναν ανεπιθύμητο θάνατο.

οι περισσότεροι από μας ωστόσο σπάμε πολύ πριν

απ' αυτό

όπως ήταν

κανονισμένο εξάλλου

από σεισμό

κατακλυσμό

πείνα

οργή

αυτοκτονία

απελπισία

ή απλά

από σοβαρό έγκαυμα

στη μύτη

την ώρα που ανάβεις

το τσιγάρο σου.

        Ε.Μπουκόφσκι 

Κων. Σούκος: Το ελληνικό laser. "Ρίχνουμε τα drones σαν κουνούπια". Ένας ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ 'Ελληνας.

Ένας σπουδαίος Έλληνας κρυμμένος πίσω από την κρατική εγκληματική μιζέρια και αδιαφορία των κρατούντων για την ελληνική πολεμική βιομηχανία. Μια φωνή ελπίδας στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, με μεγαλύτερο εχθρό το ελληνικό κράτος.                                                             

περισσότερα στο  https://www.youtube.com/watch?v=bK2EJzIbYi4&t=14s

 

Ο παππούς του Τσιτσιπά  

Με αφορμή την επικαιρότητα των δηλώσεων του Στεφάνου Τσιτσιπά, σχετικά με τον προσωπικό του εμβολιασμό, όπου ταυτίζεται σ΄ αυτό το θέμα με τον άλλο μεγάλο αντίπαλό του τον Νόβακ Τζόκοβιτς, κατατίθεται μια άγνωστη στους πολλούς πληροφορία για την καταγωγή του. 

                                                                       

    Πηγή: Το είδωλο της γης μου

 

Η Απογραφή πληθυσμού του 1920 στη Λευκάδα και η πληθυσμιακή εξέλιξη του Αθανίου.

Στην απογραφή πληθυσμού  της 19^ης Δεκεμβρίου 1920, που αποτελεί κομβική απογραφή, ως προς την συγκέντρωση ιδιαίτερων στατιστικών στοιχείων για την σύνθεση του πληθυσμού στη χώρα μας, η Λευκάδα είναι ενταγμένη στο Νομό Κερκύρας του οποίου αποτελεί Δήμο με 37 κοινότητες.

Από τον κατωτέρω στατιστικό συγκριτικό πίνακα, παρατηρείται η τάση του πληθυσμού της νήσου για 50 έτη (1870-1920) και των λοιπών  Ιονίων Νήσων.                            

   

 

Η διακύμανση μεταξύ των ηλικιών στα Ιόνια, στην Απογραφή του 1920, όπως προκύπτει από στοιχεία άλλου πίνακα, είναι η παρακάτω:

  0-14ετων   30%

15-39ετών   38%

40-64ετών   23%

65-άνω          6%

Ενδεικτικό είναι και το πολύ χαμηλό ποσοστό βιωσιμότητας μετά την ηλικία των 90 ετών, όπου μόλις 24 άτομα δηλώνονται να ξεπερνούν αυτή την ηλικία.

Επίσης από άλλο πίνακα της απογραφής εκείνης, προκύπτει ότι στη Λευκάδα υπάρχουν 5.919 οικογένειες κατά 99,5% κύριες, με τις λοιπές να αποτελούν μορφή ομαδικής συμβίωσης. 

Στην Απογραφή του 1920 ο πληθυσμός της Λευκάδας  ανέρχεται σε 26.119 κατοίκους, από τους οποίους 12.379 (47%) είναι Άρρενες και 13.740(53%) είναι Θήλεις. Στην απογραφή αντίστοιχα του 1896, η αναλογία ήταν αντεστραμμένη, με 53% Άρρενες και 47% Θήλεις.

Στο Αθάνι καταγράφονται 634 άτομα (υποθέτουμε ότι έχουν καταγραφεί και οι κάτοικοι του οικισμού της Νιράς). Στην απογραφή του 1879 το Αθάνι έχει 602 κάτοικους (310 Άρρενες και 292 Θήλεις). Το 1889 απογράφονται 679 κάτοικοι (358 Άρρενες+321 Θήλεις). Σ’ εκείνη του 1896 καταμετρούνται 772 κάτοικοι (404 Άρρενες+368 Θήλεις). Το 1907 απογράφονται 756 κάτοικοι (373 Άρρενες+383 Θήλεις).

Με τα δεδομένα αυτά, ο συνολικός πληθυσμός του χωριού από το 1870, με μια τάση αύξησης κατά απογραφή που κορυφώνεται στα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα (Απογραφή 1896) προσεγγίζει τα 800 άτομα. Έκτοτε, και με την συνδρομή της εξωτερικής κατ’ αρχήν μετανάστευσης που ξεκινά τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα (βλ. Απογραφή 1907) ο πληθυσμός βαίνει μειούμενος και στη συνέχεια ξεπέφτει περαιτέρω με τη συνδρομή και της εσωτερικής μετανάστευσης των χρόνων της δεκαετίας του 1950 και του 1960.

Η απογραφή του 1927 αριθμεί 690 άτομα. Στην απογραφή της 16ης Οκτωβρίου του 1940 καταγράφονται 737 άτομα. Το 1951 καταγράφονται 598 άτομα (508+90 στον οικισμό της Νιράς).Το 1961 καταγράφονται 508 άτομα (471+37 στον οικισμό της Νιράς) εκ των οποίων 494 ομοδημότες και 14 ετεροδημότες. Το 1971 καταγράφονται 490 άτομα. Το 2001 καταγράφονται 191 στο Aθάνι και 12 στη Νιρά. Στην απογραφή του 2011 καταγράφονται 204 άτομα στο Αθάνι και 9 άτομα στη Νιρά. Πρέπει να σημειωθεί ότι στις Απογραφές των νεώτερων χρόνων (μετά το 1970) παρά τον υποδειγματικότερο τρόπο καταγραφής, δεν αντιπροσωπεύεται απόλυτα ο πραγματικός αριθμός των μονίμων κατοίκων του χωριού, λόγω της ευχερούς μετακίνησης πληθυσμού από τα αστικά κέντρα.

Πηγή: Το είδωλο της γης μου / http://dlib.statistics.gr/Book/GRESYE_02_0101_00016.pdf

 

 

Αντίστροφη μέτρηση 

                

Ούτε να θυμάμαι μπορώ εκείνες τις ώρες

που χρόνια τις περίμενα,

σκεπασμένες με τα φτερά της καταστροφής.

Σκύλοι, να γαβγίζουν ασταμάτητα,

μ’ ένα αλάνθαστο ένστικτο.

Νερά, ν’ ανεβαίνουν μοιρολογώντας

προς τα βουνά.

Πουλιά που φτερουγάνε ανάποδα,

κουβαλώντας μαυρισμένα μαντάτα.

Γάτες αλλόφρονες, με σηκωμένη την τρίχα,

να ζούνε την έβδομη ζωή τους.

Αρουραίοι, που ξεφύτρωσαν

να πεθάνουν μ’ αξιοπρέπεια.

Κι έπειτα:

Ελιές καμένες απ’ του λίβα το κόκκινο.

Πλατείες με παγκάκια,

που ξεκουράζονται ανθρώπινα αποκαΐδια.

Λιμάνια βουλιαγμένα,

γεμάτα ανεκτέλεστα δρομολόγια.

Το σώμα της γης, κομμένο σε πελώριες φέτες.

Η ομορφιά του τοπίου που χάθηκε για πάντα.

Οι λέξεις σιωπηρές κραυγές στην ανατολή του σκότους,

κι οι σκελετοί των ψυχών μας

κρεμασμένοι στα εξαπτέρυγα μολυσμένων ανέμων,

μέσα σε στριγκλίσματα των πουλιών,

να ψάλουν τεριρέμ

πάνω απ’ το σεπτό σκήνωμα των σπιτιών μας,

σε μια τερατώδη αναπαράσταση της δημιουργίας.

 

           Λ. Κατσιγιάννης 

           

 

Φωτιά στο Τατόι: Τα καμένα θερινά ανάκτορα, οι νεκροί και η φυγάδευση του Βασιλιά (30 Ιουνίου -1 Ιουλίου 1916)

Πρόλογος – το ιστορικό πλαίσιο

Η άνοιξη του 1916, ενώ μαινόταν ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος, είχε βρει την Ελλάδα σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση, με την πολιτική και πολιτειακή της ηγεσία διχασμένη για την πορεία που όφειλε να ακολουθήσει η εξωτερική πολιτική της Χώρας. Στις 13 Μαΐου 1916 συνέβη η δραματική παράδοση του φρουρίου του Ρούπελ σε μεικτό απόσπασμα Γερμανών και Βουλγάρων. Ακολούθησε το περίφημο συμμαχικό τελεσίγραφο της 8^ης Ιουνίου 1916: επέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησης Σκουλούδη, την ελληνική αποστράτευση, αλλά περιέργως ακόμη και την αντικατάσταση συγκεκριμένων αστυνομικών στην Αθήνα^[1]  κουρελιάζοντας εκ νέου την ελληνική εθνική κυριαρχία.

Ο αθηναϊκός Τύπος αντιμετώπισε διχαστικά το τελεσίγραφο: οι αντιβενιζελικές εφημερίδες διαμαρτύρονταν για την επέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας, ενώ οι βενιζελικές  όχι μόνο δικαιολογούσαν, αλλά επαινούσαν το τελεσίγραφο που «θα λύτρωνε τον ελληνικό λαό από την Κυβέρνηση Σκουλούδη».^[2] Η επιλογή του Βενιζέλου στις 11 Νοεμβρίου 1916 να στηρίξει ακόμη και δημοσίως το τελεσίγραφο της Entente, την εμπλοκή της στα εσωτερικά της Ελλάδας και τον λιμό που επέβαλλε στη Χώρα παρουσίασε τους Φιλελεύθερους ως ξενοκίνητους,^[3] βάθυνε το διχαστικό χάσμα και στέρησε τους Φιλελευθέρους την πλειοψηφική πολιτική στήριξη που απολάμβαναν ως τότε τουλάχιστον στην Παλαιά Ελλάδα.^[4] Η Ελλάδα είχε καταστεί πεδίο δράσης των μυστικών υπηρεσιών των δύο εμπόλεμων που υπονόμευαν περαιτέρω την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.  

-Η εκδήλωση της φωτιάς (30 Ιουνίου 1916 – 11.00 το πρωί)

Εκείνες τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου η πρωτεύουσα είχε ταλαιπωρηθεί από υψηλές θερμοκρασίες, αλλά τίποτε δεν προμήνυε για το τι θα επακολουθούσε.  Το πρωινό της 30^ης Ιουνίου 1916 εκδηλώθηκε μια μικρή φωτιά στον Άγιο Μερκούριο με κατεύθυνση προς το Κατσιμίδι. Ο υπουργός Στρατιωτικών Κωνσταντίνος Καλλάρης που επισκέφθηκε τον Βασιλιά για υπηρεσιακούς λόγους αντελήφθη την φωτιά και διέταξε να σταλούν αμέσως 300 στρατιώτες για την κατάσβεση της. Πολύ σύντομα η φωτιά έλαβε μεγάλες διαστάσεις λόγω των πολλών πεύκων αλλά και της καύσιμης ύλης που ήταν διάσπαρτη σε όλη την ευρύτερη δασική περιοχή και δημιουργήθηκε ένα πύρινο μέτωπο που έκαιγε ότι έβρισκε μπροστά του. Λίγες ώρες μετά, ενδυναμωμένη από τον άνεμο που έπνεε, η πύρινη λαίλαπα κατέκαιγε το δάσος του Τατοΐου παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των στρατιωτών που πολλοί από αυτούς έπαθαν βαριά εγκαύματα.

-Η κλιμάκωση (18.00)

Στις 18.00 η κατάσταση επιδεινώθηκε απότομα καθώς τα ανάκτορα κυκλώθηκαν από τρία πύρινα μέτωπα. Ο Καλλάρης απέστειλε 2 συντάγματα πεζικού και 500 ναύτες με αξίνες και φτυάρια για να περιορίσουν την πρόοδο της φωτιάς, αλλά ο συντονισμός όλων αυτών των δυνάμεων ήταν σχεδόν αδύνατος, ενώ και οι κληρωτοί στρατιώτες δεν είχαν ούτε τον κατάλληλο εξοπλισμό, αλλά ούτε και την σχετική εκπαίδευση για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Πολλοί δε εξ αυτών είχαν διαταχθεί να προσέλθουν στην κατάσβεση φέροντες τον οπλισμό τους! Η κύρια προσπάθεια που γινόταν ήταν να δημιουργηθούν αντιπυρικές ζώνες περιμετρικά των ανακτόρων, αλλά η ταχύτητα της φωτιάς προλάβαινε όλες τις δραματικές προσπάθειες των στρατιωτών του Μηχανικού. Οι φλόγες φούντωναν και κατάκαιγαν τα πάντα στο πέρασμά τους.

-Ο κίνδυνος για τον Βασιλιά (20.00-21.00)

Ο Βασιλιάς από τα ανάκτορα έβλεπε την φωτιά να κυκλώνει την περιοχή τους και τηλεφωνούσε στην Αθήνα ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Ένα ολόκληρο Σύνταγμα Μηχανικού μεταφέρθηκε από την Αθήνα στα θερινά ανάκτορα και ρίχτηκε στη μάχη της κατάσβεσης υπό τον Λοχαγό Κουλουμόπουλο, αλλά ο αγώνας με τη φωτιά ήταν άνισος. Στις 19.00 ο Βασιλιάς έδωσε το σύνθημα της εκκένωσης των ανακτόρων, καθώς η κατάσταση γινόταν συνεχώς κρισιμότερη. 

Η βασιλική οικογένεια μεταφέρθηκε οδικώς από τον μοναδικό ανοιχτό δρόμο που υπήρχε, αλλά ο Βασιλιάς είχε την κακή ιδέα να παραμείνει επιτόπου για να συντονίσει τις προσπάθειες κατάσβεσης. Πολύ σύντομα όμως ο ίδιος βρέθηκε σε προσωπικό κίνδυνο, καθώς όταν αποφάσισε να φύγει με το αυτοκίνητό του και μια μικρή ομάδα ακολούθων του από τον δρόμο που ήταν ακόμη ανοιχτός, η φωτιά έφραξε τον δρόμο του.

Οι συνοδοί του προσπάθησαν να τον προστατεύσουν και να τον φυγαδεύσουν, αλλά ο ίδιος βρέθηκε σε μεγάλο κίνδυνο με την φωτιά να τον έχει κυκλώσει και για να διαφύγει αναγκάστηκε να πηδήξει μέσα σε χαράδρα από ύψος 5 μέτρων. Ο Βασιλιάς από την πτώση του έπαθε διάστρεμμα  και εγκαύματα και στα δυο του πόδια, ενώ οι στρατιώτες που τον συνόδευαν τον μετέφεραν στα χέρια τους. Επί τόπου απανθρακώθηκαν ο οδηγός του αυτοκινήτου του Βασιλιά και ο  βοηθός του που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι μέσα στο αυτοκίνητο. Επί τόπου επίσης κάηκαν ζωντανοί τέσσερις χωροφύλακες και δύο εύζωνοι της προσωπικής φρουράς του Βασιλιά, τους οποίους καθώς ήταν πεσμένος, είδε ο ίδιος να καίγονται σαν πυρσοί.

Τον έσχατο κίνδυνο διέτρεξε και ο υπασπιστής του Βασιλιά Καλλίνσκης, ο οποίος με μια ομάδα στρατιωτών προσπαθούσε να βοηθήσει στην κατάσβεση, αλλά τελικά βρέθηκαν περικυκλωμένοι από τις φλόγες. Κατάφεραν να διαφύγουν τον κίνδυνο, αλλά εμφάνισαν όλοι σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα από τους πυκνούς καπνούς που τους είχαν κυκλώσει.

Η φωτιά συνέχισε τις νυχτερινές ώρες να καίει τα πάντα στο διάβα της και να κινείται προς δύο κατευθύνσεις και προς το ρέμα της Χελιδονούς και προς την Πάρνηθα.[5] Την διεύθυνση των δυνάμεων κατάσβεσης ανέλαβε ο ικανός αξιωματικός Αναστάσιος Χαραλάμπης μετά από παραίνεση της Βασίλισσας  Σοφίας. Ο Χαραλάμπης στα απομνημονεύματά του περιγράφει την χαώδη κατάσταση που παρέλαβε. Στον δρόμο προς το Τατόι συνάντησε ένα ανάμεικτο πλήθος από χωρικούς, στρατιώτες που συμμετείχαν στην κατάσβεση, κάρα, υδραντλίες, εθελοντές και απλούς πολίτες που δεν ήξεραν προς ποιά κατεύθυνση να κινηθούν. Πολλές ομάδες εθελοντών πυροσβεστών και στρατιωτών κατευθύνονταν όπου έβλεπαν φλόγες μέσα στη νύχτα αλλά αυτό τους έβαζε σε πολύ μεγάλο κίνδυνο και πολλοί εξ αυτών εγκλωβίστηκαν μέσα στις φλόγες.[6] Την επομένη στράφηκε προς τα Κιούρκα και την Κηφισιά αποτεφρώνοντας μεγάλες δασικές εκτάσεις για να κατασταλεί τις απογευματινές ώρες της 2ας Ιουλίου 1916.  

- Ο θλιβερός απολογισμός

 Η φωτιά στοίχησε τη ζωή σε 3 αξιωματικούς, σε 7 στρατιώτες της φρουράς των ανακτόρων και 23 στρατιώτες. Ο ένας από τους νεκρούς αξιωματικούς ήταν ο Ηλίας Χρυσοσπάθης, επικεφαλής της αστυνομικής φρουράς του Βασιλιά, διδάκτωρ νομικής(!), προσωπικά αφοσιωμένος στον ίδιο. Η ταυτότητα του απανθρακωμένου σώματος αναγνωρίστηκε από ένα χρυσό ρολόι που βρέθηκε και άνηκε στον Χρυσοσπάθη. Στο συμμαχικό τελεσίγραφο που είχε επιδοθεί λίγες εβδομάδες πριν, οι Σύμμαχοι είχαν ζητήσει ονομαστικά την απομάκρυνσή του, καθώς σύμφωνα με τον Compton Mackenzie, ήταν αυτός που τους προκαλούσε τα περισσότερα εμπόδια στις δραστηριότητές τους.

Ο δεύτερος ήταν ο Λοχαγός Κουλουμόπουλος παιδικός φίλος του Βασιλιά που απανθρακώθηκε κατά την διάσωση του και αναγνωρίστηκε από το καμένο σπαθί του και ο τρίτος ο αντισυνταγματάρχης Μηχανικού Δημήτριος Δελαπόρτας. Στις κηδείες τους δεν παρέστη ο Βασιλιάς που είχε τραυματιστεί αλλά η Βασίλισσα Σοφία που προσπάθησε να παρηγορήσει τις οικογένειες των νεκρών.[7] Δεκάδες στρατιώτες και ναύτες που συμμετείχαν στην κατάσβεση μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία είτε με κατάγματα είτε με εγκαύματα.

Όλη η έκταση γύρω από τα βασιλικά ανάκτορα αποτεφρώθηκε,  κάηκε ο στρατώνας των ανακτόρων, βοηθητικά κτίρια, το τηλεφωνικό κέντρο καθώς και το αυτοκίνητο εκστρατείας του Βασιλιά. Σώθηκε το κεντρικό κτήριο των ανακτόρων, το υπασπιστήριο, το περίπτερο της βασιλομήτορος Όλγας, μέρος του ξενοδοχείου και ο τάφος του Γεώργιου Α΄ τον οποίο οι στρατιώτες είχαν σκεπάσει εγκαίρως με χώμα. Το κεντρικό ανάκτορο και κάποια άλλα κτήρια σώθηκαν γιατί υπήρχαν δέντρα μη εύφλεκτα περιμετρικώς των κτηρίων.

Επίλογος

Η μεγάλη πυρκαγιά του 1916 σηματοδότησε το τέλος της χρυσής εποχής του δάσους του Τατοΐου, καθώς κάηκε το μεγαλύτερο μέρος του δάσους, κάηκαν κατά εκατοντάδες τα ελάφια που ο Γεώργιος Α΄ είχε εισαγάγει από την Ουγγαρία, αλλά και σχεδόν όλο το παλιό ανάκτορο και πολλά βοηθητικά κτήρια. Το τραγικό συμβάν και οι νεκροί που θυσιάστηκαν, βύθισε στο πένθος την βασιλική οικογένεια, αλλά και τον ίδιο τον Κωνσταντίνο που σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δεχόταν από την Αντάντ, ένιωθε πλέον να δύει το άστρο του.

Οι αντιβενιζελικοί και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος πίστεψαν ότι η φωτιά ήταν εμπρησμός που έγινε από τις συμμαχικές μυστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με βενιζελικούς πράκτορες. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος διαβεβαίωσε τον Ιταλό πρέσβη Μποσδάρι ότι η φωτιά ήταν εμπρησμός και ο οργανωτής της ήταν ένας Γάλλος μηχανικός, χωρίς πάντως να αποδειχθεί η να βρεθούν απτές ενδείξεις για κάτι τέτοιο.^[8] Σύμφωνα με φήμες που κυκλοφόρησαν ευρέως, οι Αγγλικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωσαν την δηλητηρίαση του Βασιλιά ταυτόχρονα με τον εμπρησμό της Δεκέλειας ώστε να μην καταφέρει να επιζήσει.[8] Πάντως σε μεταγενέστερη μαρτυρία του, ο Άγγλος επικεφαλής των Μυστικών υπηρεσιών στην Ελλάδα Compton Mackenzie υποστήριξε ότι δεν υπήρξε ανάμειξη του ίδιου η των πρακτόρων του στην φωτιά που κατέκαψε το Τατόι.

Στις 24 Οκτωβρίου 1916 εκδόθηκε βούλευμα του συμβουλίου των πλημμελειοδικών που ζήτησε να διεξαχθούν περαιτέρω έρευνες για το ζήτημα καθώς πιθανολογούσε ότι ήταν εμπρησμός. Οι έρευνες αυτές δεν έγιναν ποτέ λόγω των δραματικών γεγονότων που ακολούθησαν και της εκθρόνισης του Βασιλιά Κωνσταντίνου από τους Συμμάχους.

 

Ιωάννης Β. Δασκαρόλης

                                                                                 

 

                                                                  

 

 

Ο αφόρητος πόνος των πόλεων

Λίγοι δήμαρχοι στην Ελλάδα έχουν τις κατάλληλες ευαισθησίες συνδυασμένες με την αγάπη για τον τόπο τους. Προσωπικά δεν νομίζω ότι είναι περισσότεροι από 10 σε όλη τη χώρα. Το μεγαλύτερο αντιαισθητικό φαινόμενο που με έχει εκπλήξει περισσότερο και το οποίο μάλιστα φωτογράφησα, ήταν ένα παραγκοειδές οικτρό κατασκεύασμα ότι είχε απομείνει από παλιό παραλιακό καφενείο, που λειτουργούσε δίκην απαράδεκτου αποχωρητηρίου, κολλημένο πάνω στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης ως και το 1998, επί δημαρχίας Κοσμόπουλου. Ούτε η προετοιμασία της πόλης για τις γιορτές της Πολιτιστικής του 1997 είχε συγκινήσει την τότε δημαρχία, ώστε τουλάχιστον να το κατεδαφίσει. Μ' αυτό το έκτρωμα, η Θεσσαλονίκη, έγινε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης! Η σημερινή εικόνα της πόλης μετά από 20 χρόνια, θα μπορούσε ίσως να εκπροσωπήσει εκείνο το θεσμό.                                                          

   Πολυτελείς τουαλέτες δίπλα από το σύμβολό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 1997.

Οι περισσότερες πόλεις, εγκαταλείφτηκαν, στο έλεος της αδιαφορίας των δημάρχων τους, που νοιάζονται για τα μεγάλα και επικερδή παραμελώντας τα μικρά. Αν κάτι καλό άφησε ο κομμουνισμός στις χώρες του Ανατολικού μπλοκ, μέσα στην ιδεολογική θολούρα του, είναι ο σεβασμός των πόλεων και η αναβάθμιση της αισθητικής του αστικού τοπίου. Εδώ, οι στρατιές των προσληφθέντων στους δήμους, με τεχνικές ειδικότητες, σπάνια τους βλέπεις να εργάζονται στους δρόμους, τα πάρκα και γενικότερα στην καθαριότητα και φροντίδα των πόλεων. Μάλιστα αν ο δήμαρχος είναι του ΚΚΕ, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, αφού  νομίζει ότι οφείλει να σαμποτάρει το αστικό σύστημα. Έπειτα, ο κάθε δήμαρχος σκέφτεται, ότι δεν θα είναι πάντα δικός του ο δήμος. Γιατί να εργαστεί για την αναβάθμιση της αισθητικής του; Μήπως θα σου πει κανένας ευχαριστώ; Ή μήπως ο επόμενος θα διατηρήσει το δικό του γούστο; Πρώτη προτεραιότητα, να κρατήσει τις ισορροπίες, έτσι που να ξαναβγεί θυσιάζοντας την πόλη του. Αυτό βέβαια, δεν είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση.

Οι πόλεις βρωμάνε, και αυτό είναι πιο απαράδεκτο, στις τουριστικές περιοχές. Πινακίδες στους δρόμους σε δυο γλώσσες, δεν υπάρχουν. Οι λακκούβες σε μια χώρα που έχει ήλιο 300 μέρες το χρόνο, φτιάχνονται τα καλοκαίρια με 40οC θερμοκρασία, Ένα συνεργείο που στρώνει ένα μικρό πεζοδρόμιο με καινούργιες πλάκες, την ίδια ώρα αγνοεί ότι δυο μέτρα παραπέρα  υπάρχουν  μερικές πλάκες σπασμένες η ανασκολπισμένες από τις ρίζες των δένδρων. Τα δένδρα των πεζοδρόμιων και  η επιλογή του είδους των, είναι μια ηλίθια έμπνευση που σε συνδυασμό με την υποχρεωτική τοποθέτηση ειδικών πλακών για τυφλούς, έχουν κάνει τα πεζοδρόμια άβατα. Αφήστε που από τότε που άρχισαν να ενδιαφέρονται για τους τυφλούς, αυτοί εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας, ενώ αντίθετα, οι υπεύθυνοι των συνεργείων έγιναν θεόστραβοι. Σπασμένα πεζοδρόμια, με δένδρα που κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για αυτά, από τότε που τα φύτεψαν. Άλλα στραβά, άλλα ακλάδευτα που δεν ποτίζονται πότε, άλλα δίπλα από φανάρια που κρύβουν τη σήμανση. Θάμνοι και δέντρα που κρέμονται από φράχτες με αγκαθωτά κλωνάρια που τα βράδια μπορεί να σε κατασχίσουν. Οδική σήμανση τριτοκοσμικού τύπου και επικίνδυνη για τους πεζούς να βρεθούν σε νοσοκομεία με σχισμένα τα κεφάλια τους.  

Θυμήθηκα τον περίφημο πεζόδρομο της Ερμού στην Αθήνα, ένα έργο αρχοντοχωριάτικης βιτρίνας, του τότε δημάρχου, ατσαλάκωτου πολιτικού καριερίστα και συλλέκτη ακριβών κονδυλοφόρων, που ουσιαστικά είναι ένα άβατο καλτερίμι,  απαγορευμένο για τις κυρίες με τα ψηλά τακούνια που θα κατεβούν να ψωνίσουν στον εμπορικότερο δρόμο της Αθήνας.

Ας επισημάνουμε μερικά από τα κακώς κείμενα στη πόλη μας. Στην Πάτρα εύκολα μπορείς να διακρίνεις την εγκατάλειψη από τον ανθρωπιστή δήμαρχο του τιμημένου ΚΚΕ που ψηφίζεται ηλιθίως από το 70% των απογόνων του Ζαΐμη, του Κανακάρη, του Καλαμογδάρτη, του Μενιζέλου Ρούφου και των συν αυτώ προλετάριων.

Πεζοδρόμια, γεμάτα παρκαρισμένα μηχανάκια. Η δημοτική αστυνομία δεν είχε ποτέ αρμοδιότητα! Πιο έξω από την πόλη, τα πεζοδρόμια γεμάτα προσκυνητάρια πεθαμένων. Άλλο μακάβριο εκτρωματικό φαινόμενο. Πανελλήνιο θέαμα. Λες κι ο τόπος κάθε ηλίθιου ατυχήματος (όλα τα ατυχήματα είναι ηλίθια)  καθαγιάζεται και στη θέση που ο νεκρός άφησε την πνοή του εξ ιδίας ή όχι υπαιτιότητας, εμείς πρέπει να αναρτήσουμε το μακάβριο μνημείο μνήμης του, που βέβαια ούτε μας διδάσκει την ματαιότητα της ζωής, αλλά και τo μέγεθος της βλακείας μας. Μετά από κάποια χρόνια, πολλά απ’ αυτά γίνονται μαρμάρινοι σκελετοί, άδειοι, χωρίς να παρεμβαίνει ο δήμος για να τα απομακρύνει. Εμείς τα βλέπουμε  ανεκτικά,  χωρίς να αντίδραση, ίσως γιατί και εμείς, "ό μη γένοιτο", προσδοκούμε να έχουμε στο μέλλον παρόμοια τιμή. Το παγκόσμιο αίσχος των ελληνικών δρόμων. Το κάθε προσκυνητάρι, είναι παγκόσμια δυσφήμηση της κυκλοφοριακής μας αγωγής και της απανθρωπιάς μας. Απέναντι από τη Γ΄ΔΟΥ μπορεί κανείς να παρατηρήσει 3-4 μακάβρια εικονοστάσια. Ένα απ’ αυτά, μαρμάρινο, είναι κενό. Στο σημείο εκείνο, πριν 10-15 χρόνια, είχε σκοτωθεί από μια διερχόμενη μηχανή μια νέα μονάκριβη κοπέλα. Έρχονταν πολλές φόρες  η μάνα της, όσο ζούσε, και της άναβε το καντήλι. Κάποτε σταμάτησα και τη ρώτησα. Ένας νεαρός με τη μοτοσυκλέτα του, την είχε παρασύρει και την άφησε αβοήθητη. Ο Πάνος Σόμπολος αστυνομικός συντάκτης, σε μια εκπομπή του στη T.V είχε κάνει μια προσπάθεια να βρεθεί ο δολοφόνος, αλλά μάταια. Μετά από κάποια χρόνια πέθανε και η μανούλα της κοπέλας. Σήμερα, είναι εκτός από εγκαταλειμμένο και γυμνό. Ένα γυμνό μαρμάρινο μνημείο, από άσπρα σπασμένα μάρμαρα. Περιμένει άραγε τον επόμενο νεκρό;  Ο δήμος και κάθε δήμος, μπορεί πλέον να απαγορέψει την ανέγερση αυτών των θλιβερών κατασκευών που υποτιμούν την αισθητική μας και γεμίζουν τη ψυχή μας θλίψη, χωρίς να συμβάλλουν στην αποτροπή ατυχημάτων. 

Το παραλιακό πάρκο, γεμάτο από αποξεραμένα φύλλα που μπορεί να πιάσουν φωτιά οποιαδήποτε στιγμή. Το γκαζόν εγκαταλειμμένο. Πιο κάτω δυο υπάλληλοι του δήμου, φύλακες χωρίς καμία άλλη αρμοδιότητα, μετράνε τα βήματα του ήλιου κάτω από τις λεύκες! Το δικαίωμα στην ξάπλα και τον επιδοματικό μισθό, είναι πλέον κατοχυρωμένο. Μέσα στη  πλήξη τους, περιμένοντας την εκπλήρωση των κομματικών οραμάτων τους, παίζουν με τα κινητά τους εποπτεύοντας μακαρίως και ηλιθίως τον χώρο, ενώ μια ομάδα νεαρών παίζει παρανόμως στην παιδική χαρά, τσουλήθρα.  Πολλοί τέτοιοι υπάλληλοι τελούν υπό καθεστώς σκανδαλώδους κομματικής υπερπροστασίας από τους προοδευτικούς δημάρχους των πόλεων. Αν τους βάλεις να δουλέψουν 1-2 ώρες έστω, καθαρίζοντας τα πεσμένα στο πάρκο φύλλα, μπορεί να τους χάσεις από ψηφοφόρους. Έπειτα δεν προσλήφθηκαν για αυτό, άλλα επειδή είναι οπαδοί του κόμματος στο οποίο ανήκει ο δήμος.

Δίπλα, από το πάρκο, δυο μικρές παραλίες μερικών δεκάδων μέτρων, απειλούνται από τα παραθαλάσσια μπάζα και τα βρώμικα νερά του αποχετευτικού που δεν τέλειωσε ακόμη. Η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη στα αρρωστημένα μυαλά των καρεκλοκενταύρων γραφειοκρατών των τεχνικών υπηρεσιών. Νομίζω ότι σκέφτονται να μπαζώσουν κι αυτές. Αν τους δώσεις την ιδέα καθαρισμού των, θα σου πουν ότι σε λίγο καιρό πάλι η θάλασσα θα βγάλει, φερτά υλικά οπότε μάταιος ο κόπος. Ούτε για την καθαριότητα την περίοδο του καλοκαιριού δεν νοιάζονται. Η αποκατάσταση τους και ο εμπλουτισμός τους με άμμο και η σύνδεση των λυμάτων που πέφτουν στη θάλασσα με τον βιολογικό, ώστε κάποτε να αποδοθούν στον κόσμο, είναι ψιλά γράμματα. Τα υπόλοιπα κομμάτια της μπαζωμένης παραλίας του παραλιακού πάρκου, ας συγκρατηθούν τουλάχιστον από καλαίσθητες πέτρινες ή τσιμεντένιες κατασκευές. Αυτό βέβαια, ίσως γίνει  τον επόμενο αιώνα.

Το παλιό κτίριο του ΟΛΠ στο κύριο μέτωπο της πόλης, εγκαταλειμμένο στο έλεος των ξυπόλητων ορδών, που τους καλύπτει  το άσυλο της δύναμης της ψήφου των, ενώ παραδίπλα οι γραμμές του τραίνου γεμάτες από σκουπίδια, συμβάλουν σ' ένα τριτοκοσμικό θέαμα που συνάδει με την αισθητική του προοδευτικού δημάρχου  της τρίτης πόλης της Ελλάδας.  

Τα σημεία όπου ξεχειλίζουν τα νερά της ΕΥΔΑΠ και είναι πολλά κάθε μέρα, όσα επισκευάζονται και επιχωματώνονται μένουν στο έλεος του χρόνου, ώσπου να περάσει ένα άλλο συνεργείο επίστρωσης να ανεβάσει ή να κατεβάσει το επίπεδο του δρόμου στο σημείο εκείνο, η να μην γίνει ποτέ η επικάλυψη, αν δεν εμποδίζεται η συγκοινωνία (ιδίως όταν τα φρεάτια είναι στο πεζοδρόμιο). Γενικά δεν ελέγχεται η ποιότητα δουλειάς ή αδράνειάς τους, από κανένα, αφού οι ίδιοι είναι αδιάφοροι για την σωστή αποκατάσταση της βλάβης. Για όλα αυτά βέβαια, οι αναρμόδιοι αρμόδιοι, έχουν και από μια δικαιολογία υψίστης υπεκφυγής για να αλληλεπικαλυφθούν μεταξύ τους. Για όλα τα πράγματα ως γνωστόν, υπάρχει μια δικαιολογία, ακόμη και για τα πιο βλακώδη. Όπως και για τις εκατοντάδες λεύκες που φυτεύτηκαν στο πεζοδρόμιο στην λεωφόρο του Γλαύκου, από την έξω πλευρά του πεζόδρομου (!!!) που σε λίγο θα επικαλύψουν την ορατότατα των οδηγών και θα θέλουν κλάδεμα κάθε 1-2 χρόνια. Τότε να  δούμε ποιοι θα πάνε να κάνουν αυτή τη δουλειά και πόσοι τυφλοπόντικες του δήμου θα βγουν από τη χειμέρια νάρκη τους για να ξεμουδιάσουν. Αφήστε που πίσω από τις λεύκες, καιροφυλακτούν ξεροί θάμνοι που μπορεί να πιάσουν φωτιά. Και ενώ εδώ φυτεύουμε αδιαφόρως, αλλού κόβουμε ασυστόλως.

Το μεγάλο δασύλλιο της Περιβόλας, έγινε κάποτε θυσία στις πολυεθνικές. Ο δήμος που ήταν; Εκατοντάδες αιωνόβια ιστορικά δένδρα κόπηκαν για να γίνει το σημερινό Patra Mall. Ένα τεράστιο πάρκο που θα μπορούσε να αγοραστεί από τον δήμο, και να αξιοποιηθεί, αγοράστηκε πάμφθηνα από μια γραία κληρονόμο, και καταστράφηκε για πάντα.

Τι να κάνει άλλωστε κανείς, σε μια χώρα που οι περισσότεροι είναι διασωληνωμένοι με την κομματική ή ιδιωτική μ@λ@κία που τους δέρνει. Μήπως υπάρχει κυκλοφοριακή αγωγή; Άλλο μεγάλο εθνικό θέμα. Οι Έλληνες, οδηγούν λίγο καλύτερα από τους οδηγούς της Ταϋλάνδης, με την χειρότερη κοινωνική  οδηγική ευαισθησία. Αυτό δεν έχει διορθωθεί για χρόνια. Σε ένα λαό με κακή κυκλοφοριακή αγωγή, η κατάσταση επιδεινώνεται με την παρουσία  αδέσποτων ανθρώπων και ζώων στους δρόμους. Και καλά οι άνθρωποι, αλλά τα αδέσποτα ζώα, κυρίως τα σκυλιά που θα έπρεπε να είναι υπό την περισυλλογή και φροντίδα των δήμων, στην Ελλάδα περιφέρονται για να μετρήσουν τα αντανακλαστικά των οδηγών και την φιλοζωία τους.  Αφέντης των αδέσποτων σκύλων νομίζω είναι μόνο ο δήμαρχος και αυτός έχει την ευθύνη για κάθε τι που θα συμβεί. Έτσι, στις "σκυλίσιες" μέρες μας, αντί για κάθε σκυλί που σκοτώνεις να τρως πρόστιμο και να κάθεσαι στο εδώλιο, το λογικό θα ήταν να επιβάλλεται πρόστιμο αδιαφορίας στους δήμους.

Η αγωγή περιβάλλοντος, είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει τους δημοτικούς άρχοντες. Στην Ιταλία, με υψηλό επίπεδο περιβαλλοντικής αγωγής, οι σκουπιδοτενεκέδες της γειτονιάς είναι καθαρότεροι από τα σπίτια και τα πρόστιμα μεγάλα αν δεν χρησιμοποιήσεις τον κατάλληλο κάδο για τα απορρίμματα. Ντρέπεσαι να τους ακουμπήσεις. Εδώ έχουν αναλάβει την εργολαβία της εκκένωσης των κάδων καθαριότητας οι μελαψοί ντόπιοι ψηφοφόροι, πάντα εκτός νόμου, ψάχνοντας κάτι χρήσιμο για αυτούς. Τις πρώτες πρωινές ώρες που θα περάσουν οι συλλέκτες καθαριστές, είναι πολύ βιαστικοί για να καθαρίσουν και τον περίγυρο των κάδων, που έχει  ξεχειλίσει από τα απορρίμματα ή έχει ρυπανθεί από τους ξυπόλυτους εξερευνητές της γειτονιάς, στα πλαίσια της εκδίκησης της γυφτιάς. Αν αργήσουν θα τους πιάσει ο Ήλιος και έπειτα κάποιοι απ’ αυτούς έχουν και άλλες δουλειές. Έπειτα, μην τους πιέζεις πολύ. Ξέρεις τι είναι να σου κάνουν μια απεργία καλοκαιριάτικα στα πλαίσια της δημοκρατικής διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους (για υποχρεώσεις δεν μιλάμε). Οι άνθρωποι δεν φταίνε, υποτίθεται ότι κάνουν ότι τους λένε τα αφεντικά τους, αν και έχουν αποκλειστικά τις δικές τους ευθύνες. Μη ξεχνάμε ότι έχουν και ένα παγκόσμιο ρεκόρ ακατάληπτο για ελληνικά δεδομένα. Καθαρίζουν τους κεντρικούς δρόμους της Πάτρας μέσα σε ένα βράδυ, από τα απορρίμματα της Αποκριάς. Μη θες περισσότερα και πάθουμε καμία υπερκόπωση. Οι οδηγοί από τα μηχανήματα–σκούπες, άλλη περίπτωση. Αυτοί δουλεύουν όποτε θέλουν και όπου θέλουν. Ποιος θα τους μιλήσει; Έχουν κάνει ειδική εκπαίδευση. Άμα φύγουν (που να πάνε καλύτερα;) άντε να βρεις άλλους. Άλλωστε έχουν και κάποιο δίκιο, αφού όλοι οι δρόμοι είναι πιασμένοι από σταθμευμένα αυτοκίνητα. Επομένως 5-10 μέρες το μήνα δουλειά είναι αρκετή. Μέσα σε όλα αυτά, ας παινέσουμε τουλάχιστον τον τομέα της καλλιτεχνικής διακόσμησης του δήμου που έχει μια μακριά προϊστορία στη διακόσμηση της πόλης, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Αυτά είναι λίγα απ’ όσα μας πληγώνουν, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που λέγονται πόλεις.   

Τα 400 χρόνια σκλαβιάς, δεν είναι υπαίτια για αυτό που ζούμε γενικότερα, αφού σήμερα η Τουρκία είναι μια χώρα με τάξη και πολύ καλύτερη αισθητική από τη δική μας. Μάλλον τα 200 χρόνια κακομοιριάς που κουβαλάμε στην πλάτη και οι κακές επιλογές μας, στις θέσεις ηγεσίας είναι που  φταίνε. Επιλογές που εξυπηρετούν το ιδιωτικό, παρά το δημόσιο συμφέρον.

 

====