Σελίδες

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2022

 [1996] Οι ποιητές είναι πουλιά που πετούν.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΟ ΒΗΜΑ» ΑΘΗΝΑ 1996


Σκυφτός ήταν την πρώτη φορά που τον είδα στη Θεσσαλονίκη, στο πάρκο πλάι στο ξενοδοχείο «Μακεδονία». Τον θαύμαζα, διάβαζα και ξαναδιάβαζα τα λίγα του ποιήματα και είχα σαν επιθυμία μοναδική την ανάγκη να τον συναντήσω. Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του '70, έβρεχε, είχε ομίχλη, λίγοι άνθρωποι στην παραλία και ένας από αυτούς ήταν ο ποιητής Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου... Τον είδα να περπατάει σκυφτός με ένα παλτό καφέ και τον πήρα από πίσω... Τον χάζεψα για αρκετή ώρα, μετά αυτός έστριψε δεξιά προς τη λεωφόρο, εγώ συνέχισα στην παραλία... Περάσανε τα χρόνια... Συνάντησα πολλούς ανθρώπους ενδιαφέροντες και ακόμη περισσότερους αδιάφορους... Μια στάση στη ζωή μου ήταν ο Λάμπης ο Ταγματάρχης... Μεταξύ των άλλων του άρεσε ο ποιητής Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου... Βιβλία του είχα δει στη μικρή βιβλιοθήκη του σπιτιού του σ' έναν ημιώροφο στην Καλλιθέα. Τον έψαχνε και αυτός να τον βρει... Ο Ασλάνογλου είχε κατέβει για πάντα στην Αθήνα, εκινείτο σε απόσταση αναπνοής από εμάς, αλλά εμείς δεν τον διακρίναμε... Ο Λάμπης αποφάσισε να του γράψει ένα γράμμα... Μέσα στο γράμμα είχε το τηλέφωνο του, αν ήθελε ο ποιητής θα μπορούσε να του τηλεφωνήσει... Και ήθελε ο ποιητής και του τηλεφώνησε και κλείστηκε το ραντεβού και ζήσαμε και οι δύο τρεις ώρες με τον ποιητή μιλώντας για όλα... Η συνέντευξη αυτή, που του είχαμε πάρει τότε, αρχές του '91, προοριζόταν για το περιοδικό ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ και για την εκπομπή ΤΑ ΚΑΚΑ ΠΑΙΔΙΑ... Δεν θυμάμαι τι έγινε και δεν έλαβε τη θέση που της αναλογούσε τότε... Γεγονός είναι ότι η συνέντευξη αυτή, όπως γίνεται πάντα με τον χρόνο που περνάει, ξεχάστηκε σε κάποιο ράφι αρχείου... Ήταν η πρώτη εκπομπή του Σεπτεμβρίου στο ραδιόφωνο του ANTENNA... Διαβάζαμε για ενημέρωση τις εφημερίδες... Στα μικρά μια είδηση... «Στις 9 Αυγούστου βρέθηκε σε κατάσταση αποσύνθεσης στο σπίτι του νεκρός ο ποιητής Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου...». Η μνήμη μας ξεσκονίστηκε από την ταραχή... Ψάξαμε τα ράφια... Κάποιος φίλος του ποιητή από τη Γενεύη με πήρε τηλέφωνο... Θυμόταν και αυτός ότι αυτή ήταν η τελευταία συνέντευξη του ποιητή... Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκε και ένα απόσπασμα μικρό σας παρουσιάζουμε σήμερα! Ελπίζουμε ο ποιητής να μας συγχωρήσει για την καθυστέρηση, αν μας θυμηθεί βέβαια!

«Έγραφα ποιήματα από το '46... Πολλά από αυτά διαβάζονται ακόμη. Το πρώτο μου ποίημα το έγραψα σε ηλικία 15 χρόνων... Ήμουν πρώιμο ταλέντο... Τελειώνοντας το σχολείο συνέχισα να γράφω ποίηση και το '53 δημοσιεύω στον ΠΥΡΣΟ, ένα περιοδικό που έβγαζε ο Σύλλογος Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου, το πρώτο μου ποίημα...»

Ο τίτλος του;

«ΣΤΑΘΜΟΣ ΛΙΤΟΧΩΡΟΥ... Ήμουν τότε στρατιώτης, διαβιβαστής στο Χαϊδάρι... Ένα χρόνο πριν πάω στρατό βρέθηκα στο Λουτράκι για ένα μήνα... λίγο μετά τον θάνατο του Σικελιανού... Τότε διάβαζα πολύ Σικελιανό, κυρίως τις τραγωδίες του... Εκεί έγραψα το πρώτο αυτοτελές ποιητικό θέατρο: ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ... Είχε βγει και αυτό πολυγραφημένο σε 100 αντίτυπα... Ως τότε αυτή ήταν όλη κι όλη η εκδοτική μου δραστηριότητα...».

Πότε εκδίδετε την πρώτη σας ποιητική συλλογή;

«Το '54 στη Θεσσαλονίκη... Επιγράφεται ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ και καλύπτει την ποιητική παραγωγή μου από το '46 ως το '53... Κυκλοφόρησε, θυμάμαι, ανήμερα Κωνσταντίνου και Ελένης... Μετά ήρθε Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΡΩΝΑ... Με αυτή την ποιητική συλλογή πήρα την πρώτη μου διάκριση... Και έπονται τα υπόλοιπα».

Αλήθεια, πώς γράφετε ένα ποίημα; Πώς αρχίζετε; Ποια είναι η αφορμή συνήθως;

«Ξεκινώ πάντα από μια έμπνευση... Μια αφορμή ανεξήγητη, αυτό είναι η έμπνευση... Σχεδόν κατακέφαλα σε βρίσκει... Με βρίσκει συχνά όταν κάνω πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με τη δημιουργική εργασία... 'Οταν διαβάζω, όταν περπατάω και χαζεύω στους δρόμους... Πολλές φορές το ερέθισμα είναι οπτικό ή ακουστικό... Βασικά είμαι εικονοπλάστης, δηλαδή στα ποιήματα μου υπάρχει έντονα μια εικονοπλασία και σκέψη... Απεχθάνομαι τις διανοητικές κατασκευές, απεχθάνομαι τα φραστικά κλισέ ή τη στιχουργική σκέψη... Με ενδιαφέρει η σκέψη να είναι βιωματική, να δένεται στενά με το βίωμα...».

Πολλοί λένε ότι τα ποιήματα σας έχουν ερωτική πηγή και πρόθεση...

«Για μένα δεν είναι ερωτικά τα ποιήματα που γράφω... Ερωτική ποίηση είναι άλλο πράγμα...».

Εσείς τι πιστεύετε ότι είναι τα ποιήματα σας; Υπάρχει ένα στοιχείο που τα χαρακτηρίζει;

«Είναι ποιήματα απουσίας, τοπολατρίας, ουσιαστικά είναι μετασυμβολικά με έντονες υπερρεαλιστικές επιδράσεις... Δηλαδή "μετά τον υπερρεαλισμό"... Κινούμαι σε ένα κλίμα μεταϋπερρεαλιστικό... αλλά είμαι μακριά από τον υπερρεαλισμό στην τέχνη... Δανείζομαι στοιχεία μόνο».

Όταν λέτε «ποιήματα απουσίας», τι εννοείτε;

«Τα δικά μου ποιήματα είναι λίγο πολύ αυτιστικά...».

Με ποια έννοια χρησιμοποιείτε τον όρο «αυτιστικά»; την ψυχιατρική;

«Ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια ακριβώς... Ένας στους πέντε Έλληνες είναι αυτιστικό άτομο! Ο αυτισμός εμφανίζεται στην εφηβεία και είναι η τάση του ανθρώπου να ταυτίζεται με ένα άλλο πρόσωπο... ξεκινώντας πάντα από τον εαυτό του...».

Έστω... Στα ποιήματα σας, πώς εμφανίζεται αυτό;

«Συχνά στα ποιήματα μου μπερδεύεται το "εγώ" με το "εσύ"... Στον προσεκτικό αναγνώστη αυτό φαίνεται καθαρά... Στα ποιήματα μου το "εγώ" και το "εσύ" είναι το ίδιο πρόσωπο. Αυτό είναι στοιχείο αυτιστικό... Μου το είπε ένας ψυχίατρος... αυτός το παρατήρησε, εγώ δεν το ήξερα...».

Αν κρίνω από την εκδοτική δραστηριότητα σας, πρέπει να γράφετε δύσκολα, ε;

«Μπορεί η έμπνευση να με επισκέπτεται συχνά, αλλά για να μετουσιωθεί ποιητικά θέλει συνεχή επεξεργασία, η οποία πολλές φορές μού κοστίζει μήνες, ίσως και χρόνια... Μερικά ποιήματα ολοκληρώνονται γρήγορα ή πιο εύκολα, αλλά με μεγάλη δυσκολία... Εξαρτάται...».

Πιστεύετε ότι η ποίηση είναι αποτέλεσμα ταλέντου;

«Ναι, πιστεύω αρχικά στο ταλέντο...».

Εσείς έχετε ταλέντο;

«Θεωρώ ότι είχα μια ροπή στην ποίηση έντονη, την οποία καλλιέργησα, ενώ θα μπορούσα θαυμάσια να μην την καλλιεργήσω ή να την εκτρέψω προς άλλες κοίτες... Πράγμα που δεν έκανα βέβαια... Άφησα το ταλέντο μου να καλλιεργηθεί... κυρίως με δουλειά...».

Αυτή η χώρα πιστεύετε ότι έχει κάποιον χώρο για τους ποιητές ή τους παραπετάει;

«Οι ποιητές δεν θέλουν χώρο... Οι ποιητές είναι πουλιά που πετούν. Σπάνια ξεκουράζονται ακουμπώντας στη γη... Οι ποιητές παντού είναι ανεπιθύμητοι γιατί είναι ριζοσπάστες, αρνητές, υπενθυμίζουν την πλήξη που φέρουν όλοι όσοι έχουν αφεθεί στην καθημερινότητα... Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά "πουλιά", αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα περισσότερα από αυτά δεν έχουν φτερά... νομίζουν ότι έχουν. Αυτοί οι."ποιητές" πράγματι πιάνουν χώρο γιατί ποτέ δεν απογειώνονται - ούτε μας απογειώνουν! Η πίστη μου είναι ότι από τους "ποιητές" στην Ελλάδα λείπει ένα ένστικτο αυτοκριτικής... Γι' αυτό και εκδίδονται περίπου 200 νέες ποιητικές συλλογές κάθε χρόνο... Συνήθως στην Ελλάδα μια ποιητική συλλογή γράφεται εύκολα, όχι με πρόθεση να υπηρετήσει την ποίηση, αλλά τον εαυτό τού ποιητή, τη ματαιοδοξία του... με άλλα λόγια, να υπηρετήσει αλλότρια πράγματα... Γι' αυτό και η ποιότητα είναι πολύ χαμηλή... Στην Ελλάδα η ποίηση καλλιεργήθηκε λίγο άφρονα και λίγο ανεξέλεγκτα, λίγο απρογραμμάτιστα, όπως κάθε πράγμα... Τελικά όμως επιβιώνουν οι ποιητές που ήθελαν να γίνουν ποιητές, που είχαν μια βούληση να γίνουν ποιητές και που έχουν και ικανότητες φυσικά... Η γνώμη μου είναι ότι σήμερα με δυσκολία θα μπορούσα να μιλήσω για δέκα σημαντικούς ζώντες ποιητές... - ανεξάρτητα από την ηλικία τους και την τεχνοτροπία τους... Και μιλάω για ζωντανούς γιατί, αν μπούμε στους πεθαμένους, δεν πληρώνουμε ποτέ... και εύκολα λέμε...».

Πείτε μου μερικά ονόματα που σήμερα, για σας, είναι άξιο να έχουν τον τίτλο του ποιητή.

«Από τους ζώντες ποιητές, αξιόλογους θα ανέφερα από τη Θεσσαλονίκη τέσσερις... Είναι η Καρέλη, ο Πεντζίκης, ο Βαφόπουλος και ο Αναγνωστάκης... Αυτοί οι τέσσερις έχουν δώσει εκδοτικά ένα έργο επιπέδου...».

Βλέπω ότι στους τέσσερις αυτούς αξιόλογους ποιητές της Θεσσαλονίκης δεν περιλαμβάνετε τον κ. Χριστιανόπουλο...

«Όχι... δεν τον περιλαμβάνω».

Θέλετε να μου εξηγήσετε πώς αυτή η μεγάλη φιλία με τον κ. Χριστιανόπουλο μετατράπηκε σε έχθρα; Τι συνέβη μεταξύ σας;

«Θα προτιμούσα το όνομα αυτό να μην υπάρχει καθόλου στην κουβέντα μας...».

Τα ίδια αισθήματα έχετε και για τον κ. Σαββόπουλο; Λένε ότι είστε θυμωμένος μαζί του γιατί σας είχε υποκλέψει κάποιους στίχους...

«Δεν είναι αλήθεια... Βασικά είχε...».

... απλώς επηρεαστεί;

«Όχι, όχι... ούτε αυτό. Ο Σαββόπουλος δεν έχει τίποτε από μένα να πάρει άλλωστε. Ούτε καλό ούτε κακό... Τίποτε...».

Μιλάτε σαν να είσθε ολίγον πικαρισμένος μαζί του...

«Απλώς έχει κάνει ένα μικρό μοντάζ στίχων μου σε ένα-δυο τραγούδια του... που δεν είναι και τα καλύτερα του...».

Υπάρχει ένα τραγούδι του αφιερωμένο σ' εσάς... Νομίζω ότι σας τιμά ως ποιητή ο κ. Σαββόπουλος...

«Ίσως... δεν τιμά όμως εμένα ως ποιητή να με τιμά ο κ. Σαββόπουλος... Η ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΑΣΛΑΝΗ είναι πράγματι ένα τραγούδι αφιερωμένο σ' εμένα. Δεν έχει στίχους δικούς μου τόσο... πού και πού χρησιμοποιούνται μερικοί στίχοι μου, σε ένα μοντάζ στίχων... Ο Σαββόπουλος δεν χρησιμοποιεί στίχους άλλων... γράφει μόνος τους στίχους των τραγουδιών του...».

Τον έχετε γνωρίσει;

«Πώς! Από τότε που ήταν μαθητής... Είναι Ασβεστοχωρίτης...».

Τον εκτιμάτε ως συνθέτη;

«Έχει γράψει 10-15 τραγούδια πάρα πολύ καλά... Αλλά με βλέπετε να αντιδρώ μαζί του λίγο γιατί δεν συμπίπτουμε ιδεολογικά... Αυτά που λέει στις συνεντεύξεις του, κατά τη γνώμη μου, είναι απαράδεκτα, άσχετα, έχουν έναν εμπορικό χαρακτήρα... Εμπορευματικά, ιδεολογικά, δεν συμπίμπτουμε... Ούτε έχουμε καμία σχέση στον τρόπο ζωής... Απλώς αναγνωρίζω ότι έχει γράψει μερικά πολύ καλά τραγούδια, αλλά δεν ξέρω αν η συμβολή του στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι είναι τόσο σημαντική όσο λέγεται... Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας των τραγουδιών του είναι διανοουμενίστικος και ο ίδιος διανοουμενίζει, αλλά δεν είναι αληθινά διανοούμενος!».

Από την Αθήνα, ποιοι είναι, για σας, οι πιο σημαντικοί ζώντες ποιητές;

«Ξεχωρίζω φυσικά τον Ελύτη, τον Κατσαρό, τον Σαχτούρη και τον Νίκο Παππά... Τελευταία νιώθω ότι διεκδικεί θέση ανάμεσα σ' αυτούς και η Κική Δημουλά...».

Ποιος ποιητής, ζων ή τεθνεώς, είναι ο αγαπημένος σας;

«Μεταπολεμικά;»

Έστω...

«Ο Δημήτρης Παπαδίτσας. Ο σημαντικότερος μεταπολεμικός ποιητής. Αθηναίος. Πέθανε το '87, με τα χιόνια τα πολλά, θυμάστε, που κράτησαν ένα μήνα, τον Μάρτιο του '87... Έχει ένα πολύ σημαντικό έργο και έχει τιμηθεί δύο φορές με το πρώτο κρατικό βραβείο και με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη, της Ακαδημίας Αθηνών».

Πού ζείτε τώρα;

«Στους Αγίους Αναργύρους...».

Βγαίνετε συχνά από το σπίτι σας ή σας αρέσει να μένετε συχνότερα μέσα στο σπίτι;

«Αποφεύγω τον κλειστό χώρο... Μ' αρέσει να ζω έξω από το σπίτι... Να περπατάω, να χαζεύω όπως σας είπα στους δρόμους...Μ' αρέσει όπως γράφω και σ' ένα μου ποίημα το σεργιάνι... Γενικά όταν βρίσκομαι στον δρόμο πολλαπλασιάζομαι, ταυτίζομαι με τον έξω κόσμο... Ενώ όταν είμαι μόνος στο δωμάτιο μου, σε ένα οποιοδήποτε δωμάτιο, απομονώνομαι, χάνω την επαφή μου με τον κόσμο. Και αν μείνω μέσα πάνω από 24 ώρες χάνω κάθε επαφή... Αν μείνω μέρες; Τα πράγματα χειροτερεύουν επικίνδυνα... Γι' αυτό είμαι συνεχώς έξω... Οι κλειστοί χώροι για μένα είναι απειλή... Ενώ μέσα στους θορύβους της πόλης νιώθω μια ασφάλεια... Με τρελαίνουν οι εναλλασσόμενες οπτικές παραστάσεις... Γι' αυτό και τρώω πάντα έξω... Τις περισσότερες ώρες της μέρας είμαι έξω. Γράφω έξω, διαβάζω έξω...».

Ζείτε μόνος;

«Ναι...».

Γιατί;

«Ζω σε διάσταση με το κοινωνικό σύνολο αρχικά... Μετά εξαναγκάστηκα σ' αυτή την επιλογή και, τέλος, αυτή η επιλογή βοηθάει τη διάθεση που έχω για μια κοινωνική καταξίωση μέσα από μια καριέρα και μέσα από ένα δημιουργικό λογοτεχνικό έργο...».

Σας ενδιαφέρει η καριέρα; Η καταξίωση σας μέσα από την ποιητική σας δραστηριότητα;

«Και βέβαια με ενδιαφέρει... και όπως σας εξήγησα δεν θα ήθελα μάλιστα, αν μπορούσα, να παίξω έναν ρόλο μόνο στην πολιτιστική πραγματικότητα, αλλά και στη γενικότερη κοινωνική πραγματικότητα...».

Εν ονόματι αυτής της καριέρας θα βγαίνατε στην τηλεόραση; Να κάνετε ό,τι κάνουν και όλοι οι άλλοι;

«Έχω βγει μόνο μία φορά στην τηλεόραση... στην ΕΠΙΛΟΓΗ του Εμιρζά... Δεν την είδα ποτέ αυτή την εκπομπή...»

Γιατί;

«Γιατί δεν έχω τηλεόραση σπίτι μου...».

Γιατί δεν έχετε τηλεόραση;

«Γιατί δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω... Αν έπαιρνα πάντως, αν είχα την οικονομική δυνατότητα, θα έπαιρνα έγχρωμη... Μ' αρέσει η έγχρωμη...».

Ραδιόφωνο έχετε;

«Όχι... Αλλά ακούω ραδιόφωνο όταν βγαίνω έξω...».

Πάτε σε κάποιο καφενείο;

«Μία δύο ώρες την ημέρα... Αλλά προτιμώ τα ζαχαροπλαστεία του Πειραιά. Κατεβαίνω στον Πειραιά με λεωφορείο... Ο Πειραιάς μ' αρέσει περισσότερο από το κέντρο της Αθήνας... Τον βρίσκω πιο τουριστικό... Γι' αυτό κι εγώ πηγαίνω στο Πασαλιμάνι, που μ' αρέσει πολύ, στου Παπασπύρου... Και η Καστέλλα μ' αρέσει... Είναι εξάλλου τα πιο τουριστικά μέρη του Πειραιά... Επίσης μ' αρέσει και η Κηφισιά όταν κάνει πολλή ζέστη...».

Έχετε φίλους;

«Α, όχι, όχι... φίλους δεν έχω...».

Στη γειτονιά σας ξέρουν ότι είστε ποιητής;

«Πιθανόν να φαντάζονται ότι είμαι συγγραφέας... Όχι ποιητής... Είμαι ένας φιλοξενούμενος γι' αυτούς... Ξέρουν ότι είμαι ένας που δεν πρόκειται ποτέ να ενσωματωθεί στη γειτονιά τους...».

Πάθη έχετε;

«Όχι, δεν έχω πάθη. Έχω συνήθειες όμως και έξεις. Πάθη όχι... Συνήθειες, έξεις και ανάγκες...».

Λάθη έχετε κάνει στη ζωή σας;

«Αν ξανάρχιζα σήμερα από την αρχή, θα έκανα έναν άλλο τρόπο ζωής...».

Σε τι θα διέφερε από τον τρόπο με τον οποίο ζήσατε;

«Έζησα πιστεύοντας στην απόλυτη ελευθερία της βούλησης... Έζησα πιστεύοντας ότι μπορούμε τελικώς να κάνουμε ό,τι θέλουμε προκειμένου να ολοκληρώσουμε την προσωπικότητα μας μέσα σε ένα κοινωνικό δεδομένο... Βασικά, τώρα πια ξέρω ότι η άσκηση της ελευθερίας της βούλησης έχει να κάνει με μια αλυσίδα μικροκαταναγκασμών... Δυστυχώς, η ελευθερία της βούλησης δεν περνάει πάντα μέσα από τις ιδανικότερες συνθήκες...».

Τον θάνατο σας τον έχετε σκεφτεί;

«Ναι βέβαια... Διακατέχομαι πολλές φορές από τον φόβο του θανάτου... Φοβάμαι τον θάνατο, φοβάμαι την ανυπαρξία, φοβάμαι τη μετάβαση από την κατάσταση της ζωής στην κατάσταση του θανάτου. Αυτό είναι το πιο βασικό μου πρόβλημα με την ιδέα του θανάτου. Ίσως αυτή η στιγμή να είναι η πιο δύσκολη... Η στιγμή της μετάβασης... Αυτό είναι και το νόημα του τίτλου της συλλογής ποιημάτων ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ... Δύσκολα αποδεχόμαστε τον θάνατο...».

Εσείς πιστεύετε στην άλλη άποψη, που λέει ότι ο θάνατος δεν είναι σκοτάδι... Μερικοί, όπως ο Πρεβελάκης, πιστεύουν ότι υπάρχει και «ο ήλιος του θανάτου»...

«"Ο ήλιος του θανάτου" είναι η εκμηδένιση... όταν αισθάνεσαι μόνος και εκμηδενισμένος μέσα σε μια κοινωνική πραγματικότητα, η οποία σου είναι ξένη...».

Αν πάθετε κάτι σπίτι σας, αφού μένετε μόνος, ποιος θα σας σταθεί; Το έχετε σκεφτεί;

«Έχω την αδελφή μου και τον γαμπρό μου εδώ στην Αθήνα... μου κάνουν συντροφιά σαν παρουσίες... Αλλά σαν άνθρωπος ζω μόνος, έχω μια εντελώς προσωπική ζωή... που σκοπό έχει να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον... Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος, όσων χρόνων και αν είναι, έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση σε ένα καλύτερο μέλλον...».

Να τελειώσω με μια αδιάκριτη ερώτηση;

«Παρακαλώ... σας ακούω...».

Με πόσα χρήματα τον μήνα ζείτε;

«Με ένα 70άρι...».

Σας ευχαριστώ...

«Κι εγώ...».



from anemourion https://ift.tt/XN1xHCr
via IFTTT

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2022

 

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Τὰ νησιὰ τῆς ῾Ἑλλάδας! ὦ νησιὰ βλογημένα,

ποὺ μὲ ἀγάπη καὶ φλόγα μιὰ Σαπφὼ τραγουδοῦσε,

ποὺ πολέμων κι εἰρήνης δῶρα ἀνθίζαν σπαρμένα,

ποὺ τὸ φέγγος του ὁ Φοῖβος ἀπ τὴ Δῆλο σκορποῦσε!

῎Αχ ἀτέλειωτος ἥλιος σᾶς χρυσώνει ὡς τὰ τώρα,

 μὰ βασίλεψαν ὅλα, ὅλα τ’ ἄλλλα σας δῶρα!

 

Καὶ τῆς Χίος τὴ Μούσα καὶ τῆς Τέως τὴ Λύρα*,

ἀντρειοσύνης κι ἀγάπης δοξαρίσματα πρῶτα,

σέ ἄλλους τόπους γιὰ φήμη τὰ μετάφερε ἡ Μοίρα,

 γιατὶ ἡ μαύρη τους μάνα μήτε ἂν ζοῦνε δὲ ρώτα!

Κι ἀντιλάλησαν ξάφνω παραπέρα στὴ Δύση,

 ἀπ’ ἐκεῖ ποὺ ἀνθίζαν τῶν « Μακάρων αἱ νῆσοι».

 

Τὰ βουνὰ τὸ μεγάλο Μαραθώνα θωρᾶνε

 κι ἡ ἀθάνατη βλέπει τὰ πελάγη κοιλάδα.

 ᾽Εδῶ πέρα μονάχος συλλογιόμουν πὼς νά ᾽ναι

θὰ μποροῦσε καὶ πάλι μιὰν ἐλεύτερη ῾Ελλάδα!

Γιατὶ πῶς νὰ κοιτάζω τὸ Περσάνικο μνῆμα

καὶ νὰ λέγω πὼς εἶμαι τῆς σκλαβιᾶς κι ἐγὼ θύμα!

 

 Στὸν γκρεμνὸ ποὺ ἀντικρίζει τὴ μικρὴ Σαλαμίνα,

 μιὰ φορὰ βασιλέας θρονιαζότανε. Κάτου,

δίχως τέλος καράβια, μὲ τ’ ἀμέτρητα ἐκεῖνα

μαζευόντανε πλήθη. ῏Ηταν ὅλα δικά του.

Τὴν αὐγὴ μὲ καμάρι τὰ μετροῦσε ἐκεῖ πέρα,

μὰ τί γένηκαν ὅλα σὰν ἐβράδιασε ἡ μέρα!\

 

 Ποῦ εἶν’ ἐκεῖνα! Ποῦ εἶναι, ὦ Πατρίδα καημένη!

 Κάθε λόγγος σου τώρα κι ἀκρογιάλι ἐβωβάθη!

Τῶν παλιῶν τῶν ἡρώων ένας μύθος δὲν μένει,

τῆς μεγάλης καρδιᾶς τους κάθε χτύπος ἐχάθη.

Καὶ τὴ λύρα σου ἀκόμα τὴν ἀφῆκες, ὀιμένα!

ἀπ’ τοὺς θείους σου ψάλτες νὰ ξεπέση σὲ μένα!

 

Μὲς στὸν ἄδοξο δρόμο, ποὺ μιὰ τύχη μὲ σέρνει

 μὲ φυλὴ ποὺ σηκώνει τῆς σκλαβιᾶς ἁλυσίδα,

 κάποιο βάλσαμο κρύφιο στὸ τραγούδι μου φέρνει

ἡ ντροπή,ποὺ μὲ πιάνει γιὰ μιὰ τέτοια πατρίδα!

Καὶ τί νά ᾽χη ἐδῶ ἄλλ’ ὁ ποιητής, παρὰ μόνο

 γιὰ τοὺς ῞Ελληνας πίκρα, γιὰ τὴ χώρα τους πόνο!


Πρέπει τάχα νὰ κλαῖμε μεγαλεῖα χαμένα

καὶ ντροπὴ νὰ μᾶς βάφη, ἀντὶς αἶμα σὰν πρῶτα;

 Βγάλε, ὦ γῆς δοξασμένη, ἀπ’ τὰ σπλάχνα σου

 ἕνα ἱερὸ ἀπομεινάρι τῶυ παιδιῶν τοῦ Εὐρώτα!

᾽Απ’ ἐκειούς, τοὺς Τρακόσιους, τρεῖς ἂς ἔρθουνε, φτάνουν,

ἄλλη μιὰ Θερμοπύλα στὰ βουνά σου νὰ κάνουν.

 

Πῶς! ᾽Ακόμα σωπαίνουν; Πῶς!, ᾽Ακόμα ἡσυχάζουν; ῎

Οχι, ὄχι! ᾽Ακούγω τὶς ψυχὲς ἀπ’ τὸν ῞Αδη,

 σὰν ποτάμι ποὺ τρέχει μακρινά, νὰ φωνάζουν :

« ῞Ενας μόνο ἂς σαλέψη ζωντανός, καὶ κοπάδι

ἀπ’ τὴ γῆς ἀποκάτου λεβεντιὰ ξεκινοῦμε·

 εἶναι αὐτοὶ ποὺ κοιμοῦνται· μεῖς ἀκόμα σ’ ἀκοῦμε! »

 

῎Αχ, τοῦ κάκου, τοῦ κάκου! ῎Αλλες λύρες στὰ χέρια!

Μὲ σαμιώτικο τώρα τὸ ποτήρι ἂς γεμίση. ῎

Αφηνε αἷμα καἵ μάχες γιὰ τὰ τούρκικα ἀσκέρια,

 καὶ καθένας τὸ αἷμα τοῦ ἀμπελιοῦ του ἂς μᾶς χύση!

Δές τους! ῞Ολοι ξυπνᾶνε καὶ πετοῦν ὡς ἀπάνω,

 τοῦ μικρόψυχου Βάκχου τὸ ἐγκώμιο σὰν κάνω!


Τὸν Πυρρίχιο* χορό σας ὡς τὰ τώρα βαστᾶτε,

 ἡ Πυρρίχια ἡ «φάλαγξ» ποῦ νὰ πῆγε, καημένοι! ᾽

Απὸ δυὸ τέτοια δῶρα, πῶς ἐκεῖνο ξεχνᾶτε,

ποὺ ψυχὲς ἀντρειώνει καὶ καρδιὲς ἀνασταίνει!

Καὶ τὰ γράμματα ἀκόμα ἑνὸς Κάδμου κρατεῖτε·

τάχα νά ᾽ταν γιὰ σκλάβους τὰ ψηφιά του θαρρεῖτε;

  

«᾽Εκλεχτὲς σελίδες » ( Μεταφρ. Ἀργ. ᾽Εφταλιώτη ) Λ. Βύρων

 

 

 

 

 

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2022

 

Ο ΛΕΥΚΑΤΑΣ ΩΣ ΘΕΜΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Του κ.ΔΗΜΟΥ ΜΑΛΑΚΑΣΗ

                                                                                  


Ένας ζωγράφος επαγγελματίας ή ερασιτέχνης μπορεί να βρει το θέμα του στα πιο απίθανα αντικείμενα που προσφέρονται από τη φύση και απ’ τον ανθρώπινο μόχθο και εργασία. Το σημείωμα τούτο δεν θα προσπαθήσει να συγκρίνει τις δύο αυτές αφετηρίες της εμπνεύσεως του καλλιτέχνη και να βρει έτσι τα προτερήματα της μιας ή της άλλης. Σκοπός μας είναι να δώσουμε μια ώθηση στους νέους ζωγράφους της Ελλάδος και του κέντρου για νέα θέματα που ξεχνώνται στην απομόνωσή τους ή επειδή είναι δυσκολοτήρητα ή άγνωστα σ’ αυτούς.Η σημερινή μας τέχνη και κυρίως η ζωγραφική αναμασά με μονότονα τριμμένα θέματα χιλιοδουλεμένα τοπία και βρίσκεται μακριά από τις συγκινήσεις που πραγματικά αγγίζουν την ψυχή του καλλιτέχνη.

    Ο ζωγράφος ζωγραφίζει όπου βρει το θέμα,σ’ όποια ώρα και όποιο κι αν είναι, φτάνει να βρίσκεται στη κατάλληλη ψυχολογική στιγμή για ν’ αποφασίσει το «πήδημα» από τη πεζότητα στη ποίηση και στη τέχνη.Γιατί «πήδημα» είναι η απόφασή του να καταπιαστεί  με το θέμα που τον συγκίνησε και ν’ αρχίσει έτσι να ζωγραφίζει. Πριν όμως αφήσει  ας πούμε τη γη για το μεγάλο «πήδημα» του, δηλαδή πριν αποφασίσει να ζωγραφίσει, θα πρέπει ν’ ατενίσει το θέμα του μ’ όλα τα μάτια του νου του, η καρδιά του να σταματήσει τους χτύπους της και τα νεύρα του να τεντώσουν στο σημείο της έμπνευσης, οι πόροι του  σώματός του ν’ ανοίξουν για να δεχτούν το θέμα των ματιών του και με την «ενδελέχειαν» να ταξινομήσει στην σκέψη του την αρχιτεκτονική του θέματός του.Πρέπει να σταθεί ταπεινός και εκμηδενισμένος απ’ της έμπνευσής του το μεγάλο σεισμό, να ρουφήξει και την τελευταία γραμμή και να στάξει στης  μνήμης του το πιθάρι και την τελευταία σταγόνα του χρώματος που βλέπει. Τέλος να σκαριάσει εμπρός του το θέμα του, να το δει με τα μάτια της ψυχής του τελειωμένο, όπως το θέλει αυτός και όπως το φαντάζεται να γίνει στη λινάτσα  ή στο χαρτί. Και μετά  με ευλάβεια ν’ αρχίσει το «πήδημα», ν’ αρχίσει να ζωγραφίζει με ταπείνωση και σεβασμό.

    Μια τέτοια μοναδική ενατένιση και μοναδικό θέμα προσφέρει στον κάθε ζωγράφο ο Λευκάτας.Ο ίδιος αυτός σαν βράχος και σαν θέμα είναι πακτωλός ζωγραφικής εμπνεύσεως. Ο ζωγράφος στη γύρω του σιωπή θα «σπουδάσει»  το θέμα, θα το χορτάσει με την απλόχερη θέα που προσφέρουν οι βράχοι και μετά θα τους ζωγραφίσει. Ένας λόγος είναι να τους ζωγραφίσει. Και τι μπορεί να προφτάσει να φκιάσει ένας ζωγράφος εκεί;Είναι τόσα τα θέματά του.Ήρεμα ή άγρια πολύχρωμα ή μονότονα, χαρούμενα ή σοβαρά….Είναι αυτά τα θέματα που προσφέρει ο Λευκάτας. Οι κόλποι του και οι εκτυφλωτικές αμμουδιές του, το γοργοπόδαρο κατέβασμα των γρεμνών του και το απαλό σαν αβρή γραμμή γυναικείων λαγόνων κατέβασμα των λόφων του προς το Βασιλικιώτικο.Τα πλατειά του οροπέδια με τα γρενά χρώματα και οι στενές νεροσυρμές του διάστικτες με όχρες και πορτοκαλιά. Το ασημοπράσινο των ελιών του και το βουερό λαδί των κέδρων του. Όλα συνθέτουν εξαίσιους πίνακες γεμάτους με γλαυκό αιθέρα  και φως. Η θάλασσά του- αχ αυτή η δική του θάλασσα-είναι ξέχωρο θέαμα. Γλαυκό γιορτάσι το χρώμα της. Πολυθόρυβα τυρκουάζ και γλυκοστάλακτα οπάλια, συντροφευμένα δένονται σε αποχρώσεις παραμυθένιες και πρωτόβλεπτες. Ο ζωγράφος μπερδεύεται μπροστά στη παλέτα του για να στιχουργήσει τα χρώματά του-τόσο πρωτόφαντα είναι τούτα ‘δω τα θαλασσί χρώματα. Εκεί που την βλέπει σμαραγδένια κι απαλή, το μάτι αναδεύει  με έκπληξη για το μαβί που γλυστράει σχεδόν αθέατο ανάμεσα απ’ τα σμαράγδια-μαρμαριγές αξαίσιες και αβρές.

    Μια γενική άποψη του Λευκάτα προσφέρεται απ’ το ύψος του οροπεδίου του μοναστηριού. Η μακρινή άκρη του γυρίζει μ’ ένα παράξενο γάμψημα προς τα δυτικά κάνοντας ένα κόλπο μεγάλο. Εδώ η θάλασσα είναι πάντα σε αναβρασμό. Και τέλεια νημεμία να βασιλεύει,η  στάθμη της θάλασσας δεν έχει στασό. Ανεβοκατεβαίνει απ’ τα αβυσσαλέα βάθη των βράχων και φθάνει ως τα τρία μέτρα από την ανώτερη στάθμη που σχηματίζει η παλίρροια. Η δύναμή της δεν έχει όρια-τίγρις  που την έκλεισαν λαβωμένη σ’ ένα κλουβί, στο κλουβί του κόλπου που σχηματίζει το γαμψό  νύχι του Λευκάτα. Εδώ το θέμα του ζωγράφου είναι μοναδικό. Νεροσυρμές κόκκινες και πορτοκαλιές ενώνονται με τα θαλασσιά χρώματα σε συνδυασμούς Βανγκοκικούς.Χαλκοκίτρινοι βράχοι συνδυάζονται με μαβιούς τόνους και θυμίζουν τοιχογραφίες του Γκωγκέν.Όλα, χρώματα, σχέδια και βάθη είναι γεμάτα με μια άφωνη ηδονή που φέρνουν έκσταση και ζωγραφικό παραλήρημα στον καλλιτέχνη. Τα νεύρα τανείονται στην κραυγαλέα όρχηση των χρωμάτων και το μάτι αναζητάει το τέλος των βράχων που μοιάζουν σαν μαρμαρωμένες τρικυμίες-τρικυμίες χειμωνιάτικες, λευκατικές!...Χάνεται ο ειρμός του πινέλου στους χίλιους και ένα κόλπους του και η παλέτα βλογάει θριαμβικά τον παιάνα των χρωματικών της συνδυασμών!..Τα «κατά μέρη» θέματα του Λευκάτα δεν δείχνουν βέβαια την απλωσιά αλλά προσφέρονται με τα ελκυστικά τους σχέδια και την περίεργη κοψιά τους. Η κακοτραχαλιά τους δεν λέγεται.Το τραγικό ύψος τους και η κάθετη βουή τους δίνουν ένα θέμα ξέχωρo Εκείνες οι χίλιες ραγισματιές τους, οι οριζόντιες, κάθετες και μαιανδρικές, φέρνουν ευχάριστο ζωγραφικό ίλιγγο. Κάθε μέτρο των τοιχωμάτων και αλλάζει χρώμα. Εδώ δεν μπορεί ο ζωγράφος να κάμει «αφηρημένη τέχνη». Πρέπει να καλοδουλέψει το θέμα του και να το χτενίσει καλά για να μπορέσει ν’ αποδώσει την περηφάνεια που έχουν. Θάξιζε λοιπόν τον κόπο σ’ ένα ζωγράφο που θέλει να μιλήσει κατ’ ευθείαν με την μεγαλειότητα της φύσης να έρθει σ’ αυτόν τον τόπο του Λευκάτα. Θάξιζε να ξεφύγει από τα γλυκόσαχλα θέματα, τα «τετριμμένα» και τα χιλιοειπωμένα.Να σπουδάσει εδώ και να λύση της τέχνης του τα προβλήματα, όπως του τα έχει έτοιμα η φύση.Να πολλαπλασιάσει την πείρα του κοντά της και ν’ ατενίσει την αληθινή μορφή της τέχνης,μακριά απ’τα σκονισμένα «κάδρα» ειπωμένων τοπίων. Τότε θα κέρδιζε πολλά. Και το κέρδος του ζωγράφου δεν είναι τίποτ’ άλλο από το μίλημα με τους θεούς του. Και οι θεοί του βρίσκονται εκεί κάτου, καταμεσίς στο Ιόνιο. Ζουν την θεϊκή τους ζωή εκεί στον Λευκάτα.                   


20-10-55                                                       

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2022

 

Παρέμβαση Τραμπ: Αφήστε με να ξεκινήσω διαπραγματεύσεις με τον Πούτιν για να αποφύγουμε τον πόλεμο.

6 Οκτωβρίου 2022

                                                                       

Ο Ντόναλντ Τραμπ δημοσίευσε στο Truth Social το πρωί της Τετάρτης, προσφέροντας να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας, προκειμένου να αποτραπεί μία παγκόσμια σύγκρουση.

Ο Τραμπ σημείωσε ότι οι αγωγοί Nord Stream I & II που υπονομεύτηκαν από άγνωστους προς το παρόν παράγοντες που θα μπορούσαν να ωθήσουν τον κόσμο πιο κοντά στον ολοκληρωτικό πόλεμο.

Συνεχίζοντας, ο Τραμπ πρότεινε στην κυβέρνηση Μπάιντεν να παραμείνει «ήρεμη», «στρατηγική» και «έξυπνη» προτού προσφερθεί να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων ο ίδιος, αν χρειαστεί.

"Η «Ηγεσία» των ΗΠΑ θα πρέπει να παραμείνει «ψύχραιμη, ήρεμη και στεγνή» στο ΣΑΜΠΟΤΑΖ των αγωγών Nord Stream. Πρόκειται για ένα μεγάλο γεγονός. Η σύγκρουση Ρωσίας/Ουκρανίας δεν έπρεπε ΠΟΤΕ να είχε συμβεί και σίγουρα δεν θα είχε συμβεί αν ήμουν Πρόεδρος. Μην κάνετε τα πράγματα χειρότερα με την ανατίναξη του αγωγού. Να είστε στρατηγικοί, να είστε έξυπνοι, να ολοκληρώσετε μια συμφωνία κατόπιν διαπραγμάτευσης ΤΩΡΑ. Και οι δύο πλευρές το χρειάζονται και το θέλουν. Ολόκληρος ο Κόσμος διακυβεύεται. Να αρχίσω να φτιάχνω ομάδα;;;" 

Hellas Now

 

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2022

 

Dugin (σύμβουλος Putin): Βρισκόμαστε στα πρόθυρα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου


Άρθρο του Ντούγκιν που μιλά για Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο

Για Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο κάνει λόγο σε άρθρο-φωτιά ο ρώσος υπερεθνικιστικής φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν, οι επισημάνσεις του οποίου έχουν ιδιαίτερη σημασία καθώς από πολλούς θεωρείται ο ιθύνων νους πίσω από τις κινήσεις του προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν στη γεωπολιτική «σκακιέρα» (στη φωτογραφία από moderndiplomacy.eu, επάνω, Πούτιν, αριστερά, και Ντούγκιν).

 Ακολουθεί το άρθρο του Ντούγκιν

«Τις τελευταίες ημέρες υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων στην Ουκρανία. Αυτό πρέπει να εξεταστεί στο σύνολό του.

Οι αντεπιθέσεις του Κιέβου ήταν γενικά αποτυχημένες στην περιοχή της Χερσώνας, αλλά, δυστυχώς, επιτυχείς στην περιοχή του Χαρκόβου. Η κατάσταση στην περιοχή του Χαρκόβου και η αναγκαστική υποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων είναι το σημείο καμπής.

Αφήνοντας στην άκρη τις ψυχολογικές επιπτώσεις και τα δικαιολογημένα συναισθήματα των πατριωτών, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σε ολόκληρη την ιστορία της SMO (ειδική στρατιωτική επιχείρηση, όπως αποκαλεί η Ρωσία την εισβολή στην Ουκρανία) έχουμε φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Ολοι συνιστούν τώρα τη λήψη έκτακτων μέτρων για να αντιστραφεί η κατάσταση, και ορισμένα από αυτά είναι αρκετά ορθολογικά. Δεν διεκδικούμε την πρωτοτυπία με κανέναν τρόπο, αλλά θα προσπαθήσουμε μόνο να συνοψίσουμε τα πιο θεμελιώδη σημεία και προτάσεις και να τα τοποθετήσουμε στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πλαίσιο.

Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίο η Δύση μας ωθεί με εμμονή. Και αυτό δεν είναι πια φόβος ή προσδοκία, αυτό είναι γεγονός.

Η Ρωσία βρίσκεται σε πόλεμο με τη συλλογική Δύση, με το ΝΑΤΟ και τους συμμάχους τους (αν και όχι με όλους – η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν τη δική τους θέση, και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως η Γαλλία και η Ιταλία, αλλά όχι μόνο, δεν θέλουν να συμμετάσχουν ενεργά στον πόλεμο με τη Ρωσία). Και όμως η απειλή ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου πλησιάζει.

Το αν πρόκειται για τη χρήση πυρηνικών όπλων είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Αλλά η πιθανότητα ενός πυρηνικού Αρμαγεδδώνα αυξάνεται καθημερινά.

Είναι απολύτως σαφές, και πολλοί αμερικανοί στρατιωτικοί ηγέτες (όπως ο πρώην διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, Μπεν Χότζες) το διακηρύσσουν ανοιχτά ότι η Δύση δεν θα είναι πλέον ικανοποιημένη ακόμη και με την πλήρη αποχώρησή μας από το έδαφος της πρώην Ουκρανίας, θα καταλήξουμε στο έδαφός μας, επιμένοντας σε «άνευ όρων παράδοση» (Γενς Στόλτενμπεργκ), «από-ιμπεριαλισμό» (Μπεν Χότζες), διαμελισμό της Ρωσίας.

Το 1991, η Δύση ήταν ικανοποιημένη με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την ιδεολογική μας συνθηκολόγηση, κυρίως με την υιοθέτηση της δυτικής φιλελεύθερης ιδεολογίας, του πολιτικού συστήματος και της οικονομίας υπό τη δυτική ηγεσία. Σήμερα, για τη Δύση, η κόκκινη γραμμή είναι η ύπαρξη μιας κυρίαρχης Ρωσίας – ακόμη και εντός των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Πλήγμα από τη Δύση κατά της Ρωσίας

Η αντεπίθεση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας στην περιοχή του Χαρκόβου συνιστά ένα άμεσο πλήγμα από τη Δύση κατά της Ρωσίας. Ολοι γνωρίζουν ότι αυτή η επίθεση οργανώθηκε, προετοιμάστηκε και εξοπλίστηκε από τη στρατιωτική διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ και πραγματοποιήθηκε υπό την άμεση επίβλεψή τους.

Δεν πρόκειται μόνο για τη χρήση στρατιωτικού εξοπλισμού του ΝΑΤΟ, αλλά και για δυτικές αεροδιαστημικές πληροφορίες, μισθοφόρους και εκπαιδευτές.

Στα μάτια της Δύσης, αυτή είναι η αρχή του «τέλους μας». Εφόσον επιδείξαμε κάποια αδυναμία στην άμυνα των εδαφών που έχουμε υπό τον έλεγχό μας στην περιοχή του Χαρκόβου, μπορούμε να νικηθούμε περαιτέρω. Αυτή δεν είναι μια μικρή επιτυχία της αντεπίθεσης του Κιέβου, αυτή είναι η πρώτη απτή επιτυχία της Drang nach Osten των δυνάμεων του ΝΑΤΟ.

Φυσικά, μπορεί κανείς να προσπαθήσει να το αποδώσει σε προσωρινές «τεχνικές δυσκολίες» και ν’ αναβάλει την ουσιαστική ανάλυση της κατάστασης για αργότερα. Αλλά αυτό απλώς θα καθυστερήσει την πραγματοποίηση ενός τετελεσμένου γεγονότος, και ως εκ τούτου θα μας αποδυναμώσει και θα αποθαρρύνει μόνο τους εαυτούς μας.

Συνεπώς, αξίζει να παραδεχτούμε ψυχρά: η Δύση μας κήρυξε τον πόλεμο και ήδη τον διεξάγει. Δεν επιλέξαμε αυτόν τον πόλεμο, δεν τον θέλαμε. Το 1941, επίσης δεν θέλαμε πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία και αρνηθήκαμε να πιστέψουμε σε αυτόν μέχρι το τέλος.

Αλλά στην τρέχουσα κατάσταση, όταν γίνεται de facto εναντίον μας, αυτό δεν έχει καθοριστική σημασία. Τώρα είναι σημαντικό μόνο να τον κερδίσουμε, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα της Ρωσίας να υπάρχει.

Τέλος της SMO

Η SMO ως περιορισμένη επιχείρηση για την απελευθέρωση του Ντονμπάς και ορισμένων εδαφών της Νέας Ρωσίας ολοκληρώθηκε. Σταδιακά εξελίχθηκε σ’ έναν πλήρη πόλεμο με τη Δύση, στον οποίο, στην πραγματικότητα, το ίδιο το τρομοκρατικό ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου παίζει μόνο οργανικό ρόλο.

Μια προσπάθεια να το πολιορκήσει και να απελευθερώσει σειρά από εδάφη της Νέας Ρωσίας που ελέγχονται από τους ουκρανούς Ναζί, διατηρώντας αμετάβλητη την υπάρχουσα γεωπολιτική ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο, ως μια τεχνική επιχείρηση απέτυχε, και προσποιούμενοι ότι απλώς συνεχίζουμε τη SMO – κάπου στις παρυφές της προσοχής του κοινού – είναι απλώς άσκοπο.

Ενάντια στη θέλησή μας, βρισκόμαστε τώρα σε πόλεμο, και αυτό ισχύει για κάθε πολίτη της Ρωσίας: ο καθένας μας βρίσκεται στη διόπτρα του εχθρού, τρομοκράτη, ελεύθερου σκοπευτή.

Ταυτόχρονα, η κατάσταση είναι τέτοια που, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους, είναι αδύνατο να επιστρέψουν τα πάντα στις αρχικές συνθήκες που επικρατούσαν μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 2022.

Αυτό που συνέβη είναι μη αναστρέψιμο και δεν πρέπει να ανησυχούμε καν για τυχόν παραχωρήσεις ή συμβιβασμούς εκ μέρους μας. Ο εχθρός θα δεχτεί μόνο την πλήρη παράδοση, υποδούλωση, εξάρθρωση, κατοχή. Οπότε απλώς δεν έχουμε επιλογή.

Το τέλος της SMO σημαίνει την ανάγκη για βαθιούς μετασχηματισμούς ολόκληρου του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος της σύγχρονης Ρωσίας – τη μετατροπή της χώρας σε στρατιωτική βάση – στην πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό και τη σφαίρα πληροφοριών.

Η SMO θα μπορούσε να παραμείνει σημαντικό, αλλά όχι το μοναδικό περιεχόμενο της ρωσικής δημόσιας ζωής. Ο πόλεμος με τη Δύση καθυποτάσσει τα πάντα.

Ιδεολογικό μέτωπο

Η Ρωσία βρέθηκε σε κατάσταση ιδεολογικού πολέμου. Οι αξίες που πρεσβεύει η παγκοσμιοποιημένη Δύση – LGBT, νομιμοποίηση των διαστροφών, τα ναρκωτικά, η συγχώνευση ανθρώπου και μηχανής, η πλήρης ανάμειξη κατά την ανεξέλεγκτη μετανάστευση κ.λπ. – είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη στρατιωτικοπολιτική ηγεμονία και το μονοπολικό της σύστημα.

Ο δυτικός φιλελευθερισμός και η παγκόσμια στρατιωτικοπολιτική και οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είναι ένα και το αυτό. Το να πολεμάμε με τη Δύση και να αποδεχόμαστε (έστω και εν μέρει) τις αξίες της, στο όνομα των οποίων διεξάγει έναν πόλεμο εναντίον μας, έναν πόλεμο αφανισμού, είναι απλώς παράλογο.

Μια δική μας ιδεολογία δεν θα ήταν μόνο «χρήσιμη» για εμάς σήμερα. Aν δεν έχουμε, θα χάσουμε. Η Δύση θα συνεχίσει να μας επιτίθεται τόσο απ’ έξω, με οπλισμένους και εκπαιδευμένους ουκρανούς Ναζί, όσο και από μέσα, με την πάντα φιλελεύθερη πέμπτη φάλαγγα που διαφθείρει έξυπνα τα μυαλά και τις ψυχές των νεότερων γενιών. Χωρίς μια δική μας ιδεολογία, που να καθορίζει ξεκάθαρα ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός, θα βρισκόμασταν σε μια τέτοια κατάσταση σχεδόν ανίσχυροι.

Η ιδεολογία πρέπει να δηλωθεί αμέσως και η ουσία της πρέπει να είναι η πλήρης και άμεση απόρριψη της δυτικής ιδεολογίας, της παγκοσμιοποίησης και του ολοκληρωτικού φιλελευθερισμού, με όλα τα εργαλειακά υποείδη της – συμπεριλαμβανομένου του νεοναζισμού, του ρατσισμού και του εξτρεμισμού.

Κινητοποίηση

Η κινητοποίηση είναι αναπόφευκτη. Ο πόλεμος επηρεάζει τους πάντες και τα πάντα, αλλά η κινητοποίηση δεν σημαίνει τη βίαιη αποστολή στρατευσίμων στο μέτωπο, αυτό μπορεί να αποφευχθεί, για παράδειγμα, με τη συγκρότηση ενός ολοκληρωμένου εθελοντικού κινήματος, με τα απαραίτητα οφέλη και την κρατική υποστήριξη.

Πρέπει να επικεντρωθούμε στους βετεράνους και στην ειδική υποστήριξη των νεορώσων πολεμιστών. Η Ρωσία έχει λίγους από αυτούς, αλλά υπάρχουν υποστηρικτές και στο εξωτερικό. Δεν πρέπει να διστάζουμε να σχηματίσουμε αντιναζιστικές και αντιπαγκοσμιοποιητικές διαταξιαρχίες με έντιμους ανθρώπους από την Ανατολή και τη Δύση.

Πάνω από όλα, δεν πρέπει να υποτιμούμε τους Ρώσους. Είμαστε ένα έθνος ηρώων. Με μεγάλο κόστος, αλλά ένας τρομερός εχθρός που έχει νικήσει ούτε μία ούτε δύο φορές στην ένδοξη ιστορία μας. Και αυτή τη φορά θα είμαστε νικητές, έστω και στον πόλεμο κατά της Δύσης, και αυτή τη φορά θα είναι λαϊκός πόλεμος. Κερδίζουμε τους λαϊκούς πολέμους, πολέμους στους οποίους ο γιγάντιος λαός έχει ξυπνήσει για να πολεμήσει.

Η κινητοποίηση συνεπάγεται πλήρη αλλαγή της πολιτικής πληροφόρησης. Οι κανόνες της εποχής της ειρήνης (που είναι ουσιαστικά η τυφλή αντιγραφή δυτικών προγραμμάτων και στρατηγικών ψυχαγωγίας που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να διαφθείρουν την κοινωνία) πρέπει να καταργηθούν.

Η τηλεόραση και τα μέσα ενημέρωσης γενικότερα θα πρέπει να γίνουν όργανα πατριωτικής κινητοποίησης εν καιρώ πολέμου. Η συνεργασία στο μέτωπο πρέπει να υπάρχει και στο εσωτερικό μέτωπο. Εχει ήδη ξεκινήσει σιγά σιγά, αλλά προς το παρόν επηρεάζει μόνο ένα μικρό μέρος των τηλεοπτικών καναλιών. Αλλά θα έπρεπε να επεκταθεί παντού.

Πολιτισμός, ενημέρωση, εκπαίδευση, διαφωτισμός, πολιτική, κοινωνική σφαίρα: όλα πρέπει να λειτουργούν ομόφωνα για τον πόλεμο, δηλαδή για τη νίκη.

Οικονομία

Κάθε κυρίαρχο κράτος μπορεί να εκδώσει όσο εθνικό νόμισμα χρειάζεται. Αν είναι πραγματικά κυρίαρχο. Ο πόλεμος με τη Δύση δεν έχει νόημα όταν συνεχίζεις να παίζεις οικονομικά παιχνίδια σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες. Μόνο μια πολεμική οικονομία μπορεί να είναι κυρίαρχη.

Για τη νίκη πρέπει να ξοδευτούν όσα χρειάζονται. Είναι απαραίτητο μόνο να διασφαλιστεί ότι τα ποσά συγκεντρώνονται σε ένα ειδικό ταμείο για στρατηγικούς σκοπούς. Η διαφθορά σε τέτοιες περιστάσεις θα πρέπει να ταυτίζεται με έγκλημα πολέμου.

Ο πόλεμος και η άνεση είναι ασυμβίβαστα. Η άνεση ως στόχος, ως σημείο αναφοράς στη ζωή, πρέπει να εγκαταλειφθεί. Μόνο τα έθνη που είναι προετοιμασμένα για κακουχίες μπορούν να κερδίσουν πραγματικούς πολέμους.

Σε αυτές τις καταστάσεις υπάρχει πάντα ένας νέο είδος οικονομολόγων που στόχος τους είναι να σώσουν το κράτος, ειδικά αυτό. Τα δόγματα, τα σχολεία, οι μέθοδοι και οι προσεγγίσεις είναι δευτερεύοντες παράγοντες.

Μια τέτοια οικονομία μπορούμε να την ονομάσουμε οικονομία κινητοποίησης ή απλώς πολεμική οικονομία.

Οι σύμμαχοί μας

Σε κάθε πόλεμο, ο ρόλος των συμμάχων είναι εξαιρετικά σημαντικός. Σήμερα η Ρωσία δεν έχει τόσους πολλούς, αλλά υπάρχουν. Πρώτα απ’ όλα, μιλάμε για εκείνες τις χώρες που απορρίπτουν τη δυτική φιλελεύθερη μονοπολική τάξη.

Είναι οι υποστηρικτές της πολυπολικότητας όπως η Κίνα, το Ιράν, η Βόρεια Κορέα, η Σερβία, η Συρία, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Μάλι, αλλά και, ως ένα βαθμό, η Ινδία, η Τουρκία, ορισμένες ισλαμικές, αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες (ιδίως η Κούβα, η Νικαράγουα και η Βενεζουέλα)

Για τη δραστηριοποίησή τους πρέπει να κινητοποιηθούν όλοι οι διαθέσιμοι πόροι, όχι μόνο η επαγγελματική διπλωματία, αλλά και η λαϊκή διπλωματία, και γι’ αυτό χρειάζεται και πάλι ιδεολογία.

Πρέπει να πείσουμε τους συμμάχους μας ότι αποφασίσαμε να κάνουμε μια μη αναστρέψιμη ρήξη με την παγκοσμιοποίηση και τη δυτική ηγεμονία και ότι είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε μέχρι το τέλος για την οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου. Εδώ πρέπει να είμαστε συνεπείς και αποφασιστικοί.

Ο καιρός για ταλαντεύσεις και συμβιβασμούς έχει τελειώσει. Ο πόλεμος της Δύσης εναντίον της Ρωσίας χωρίζει την ανθρωπότητα στις διαφορετικές πλευρές των οδοφραγμάτων.

Πνευματικός παράγοντας

Στο επίκεντρο της παγκόσμιας αντιπαράθεσης που έχει ξεκινήσει βρίσκεται η πνευματική, θρησκευτική πτυχή. Η Ρωσία βρίσκεται σε πόλεμο με έναν αντιθρησκευτικό πολιτισμό που πολεμά τον Θεό και ανατρέπει τα ίδια τα θεμέλια των πνευματικών και ηθικών αξιών: τον Θεό, την Εκκλησία, την οικογένεια, το φύλο, τον άνθρωπο.

Με όλες τις διαφορές μεταξύ της Ορθοδοξίας, του παραδοσιακού Ισλάμ, του Ιουδαϊσμού, του Ινδουισμού ή του Βουδισμού, όλες οι θρησκείες και οι πολιτισμοί που χτίζονται πάνω τους αναγνωρίζουν τη θεϊκή αλήθεια, την υψηλή πνευματική και ηθική αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τιμώντας τις παραδόσεις και τους θεσμούς – το κράτος, την οικογένεια, την κοινότητα.

Η σύγχρονη Δύση τα έχει καταργήσει όλα αυτά, αντικαθιστώντας τα με την εικονική πραγματικότητα, τον ακραίο ατομικισμό, την καταστροφή του φύλου, την καθολική επιτήρηση, μια ολοκληρωτική «κουλτούρα κατάργησης», μια κοινωνία μετά την αλήθεια.

 Ο ανοιχτός σατανισμός και ο καθαρός ρατσισμός ανθίζουν στην Ουκρανία και η Δύση μόνο τους υποστηρίζει.

Εχουμε να κάνουμε με αυτό που οι ορθόδοξοι γέροντες αποκαλούν «πολιτισμό του Αντίχριστου». Επομένως, ο ρόλος της Ρωσίας είναι να ενώσει πιστούς διαφορετικών θρησκειών σε αυτή την αποφασιστική μάχη.

Δεν πρέπει να περιμένετε τον παγκόσμιο εχθρό να καταστρέψει το σπίτι σας, να σκοτώσει τον άντρα, τον γιο ή την κόρη σας… Κάποια στιγμή θα είναι πολύ αργά. Ο Θεός να μην επιτρέψει να ζήσουμε για να δούμε τέτοια στιγμή.

Η εχθρική επίθεση στην περιοχή του Χαρκόβου είναι ακριβώς αυτό: η αρχή ενός πραγματικού πολέμου της Δύσης εναντίον μας. Η Δύση δείχνει την πρόθεσή της να ξεκινήσει έναν πόλεμο εξόντωσης εναντίον μας – τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρέπει να συγκεντρώσουμε όλο το βαθύτερο εθνικό μας δυναμικό για να αποκρούσουμε αυτήν την επίθεση. Με όλα τα μέσα: σκέψη, στρατιωτική δύναμη, οικονομία, πολιτισμό, τέχνη, εσωτερική κινητοποίηση όλων των κρατικών δομών και του καθενός μας».

in.gr

  •  

 

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις