Μνήμη Μαρίας Κάλλας

Πριν 41 χρόνια στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι, η  μεγαλύτερη υψίφωνος του 20^ου αιώνα Μαρία Κάλλας, πέρασε στην αιωνιότητα σε ηλικία 54 ετών. Σύμφωνα με την επίσημη ιατρική έκθεση, ο θάνατός της οφειλόταν σε καρδιακή ανακοπή, ως αποτέλεσμα εκφυλιστικής μυασθένειας. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου. Το σώμα της αποτεφρώθηκε την Άνοιξη του 1979 και η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο πέλαγος, σύμφωνα με την επιθυμία της.

Με την ευκαιρία αυτή, παραθέτουμε στη μνήμη της ένα γράμμα και ένα ποίημα του Ληξουριώτη εκπαιδευτικού, ιστορικού, λαογράφου και ερευνητή Γεράσιμου Σωτ. Γαλανού.

Αγαπητή Κάλλας

                               Ένα γράμμα για σένα, γραμμένο μια Κυριακή του Ιουνίου 1983

Πάλεψα πολύ να αποτινάξω το συναίσθημα από την ψυχή μου, να μη σε νιώθω δική μου, να μη νιώθω τη φωνή σου ως χαλινό, που με παρασέρνει και με κάνει ότι θέλει, μα κάθε φορά που ακούω τις ερμηνείες σου, τη φωνή σου,  τη μελετώ, τη σπουδάζω, τη σχολιάζω. Μετά  σιωπώ  για μέρες,  μα το άκουσμά σου με συνοδεύει ατελείωτα, δεν μπορώ να ξεχάσω τα χρωματικά σου φωνητικά ποικίλματα.

Τελικά,  όλο επιστρέφει η γνώμη μου,  πως,  δεν ήσουν μια φωνή,  αλλά μύριες φωνές για κάθε περίσταση στο χώρο της ουράνιας τέχνης σου.

Στοχαζόμενος το βίο σου, γράφω από παλιά ποιήματα για σένα, με περίσσια σκέψη , με σύνεση, με θαυμασμό, μα πρωτίστως με αλήθεια. Ακολουθεί ένα από αυτά, πιστεύω στην αλήθεια του, πιστεύω πως, σε σκιαγραφεί αληθινά.

Μαρία  Κάλλας

Σ’  έστειλε η Άνασσα των Νόμων  πάνω  στο μεταίχμιο,

πάνω  στο  άνθισμα  της  Βιομηχανικής  Επανάστασης,

και Συ κουβάλησες  σ’ όλη την Οικουμένη

επάξια, τα παλιά ελληνικά τεριρέμ,

της  Ελληνικής Τραγωδίας τα λυτρωτικά πονέματα

και του  Βυζαντίου τα ηχοχρώματα,

που  η Δύση τα νομίζει,

λόγω της απληστίας των ηδονικών της δρόμων,

πως  είναι  δικά της πλεκτάρια!

Κακότητα και  ίντριγκα, φθόνος  και μίσος  για Σένα,

μα  και μπράβο θριάμβων πολλών και μεγάλων…

αυτές τις  πληρωμές εισέπραξες ως  μέγα μετάλλια,

κι  όσο το μοναδικό μεταλλείο της φωνή Σου εκδιδόταν,

το θαύμα σκιαγραφούταν στο πρόσωπο,

στα χέρια

στα μάτια,

εκείνα τα μάτια, 

που  έκτιζαν τη σκηνή  του  Όλου!

Γράφτηκαν πολλά και ειπώθηκαν μύρια,

μα ακόμη όλοι μας λέμε για Σένα,

στου απείρου μας το νοητικό ξόδεμα,  

μα  σιωπούν οι κραυγές μας, 

καθώς Σε ακούμε ως ήχο επτάστερο

στους κραδασμούς του σύμπαντος.

Κι έρχεται ο αντίλαλός σου, μαγεία αιώνια κι αμφίβολη,

γιατί Εσύ χάραξες Σχολή, νέον δρόμο λύτρωσης,

που εμείς ακόμη προσπαθούμε

τις  εξαίσιες φωνές Σου να τις  καταλάβουμε,

να τις νιώσουμε, 

αντιπαλεύοντας  Εσένα με το Είναι μας.

Παλεύει η εσωτερικότητα  μας, 

μα δεν το ομολογεί φανερά, 

να προβάλει το αξίωμα, πως

«Σε μάχεται η Τέχνη, γιατί Εσύ τη γέννησες,

καθώς η κόρη ενδόμυχα αντιμάχεται τη μάνα,

για να μην πει, πως, από αυτήν γεννήθηκε».

Γεράσιμος  Σωτ. Γαλανός

Ιούνιος  1983

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

H κυκλική επαναληψιμότητα της ιστορίας, οδηγεί στις μέρες μας στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Μέρος Г΄

Η κορυφαία χώρα του δυτικού πολιτισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες, δημιουργήθηκαν με πολεμικές  συγκρούσεις στις οποίες συμμετείχαν όλες οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Έτσι κι αλλιώς, οι ΗΠΑ  οφείλουν σε μεγάλο βαθμό την ανεξαρτησία τους, στη Γαλλία. Αντίγραφα της Αμερικανικής Επανάστασης  αποτελούν ο Πρώτος  και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Για να αποφευχθεί η κουραστική επανάληψη των παράπλευρων γεγονότων  δυο φορές, θα συγκρίνουμε τα γεγονότα από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας με τα γεγονότα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.Η Αμερικανική Επανάσταση ξεκίνησε το 1775 και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 164 χρόνια αργότερα, το 1939. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους το 1776, και η Γαλλία χάνει την ανεξαρτησία της 164 χρόνια αργότερα, το 1940. Η Γαλλία μπήκε στον πόλεμο για την αμερικανική ανεξαρτησία (1777/78) στο πλευρό των Αμερικανών, και οι Αμερικανοί μετά από 164 χρόνια, το 1941 εισέρχονται στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γάλλων. 

Το Γαλλικό εκστρατευτικό σώμα αποβιβάστηκε στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1780 και 164 χρόνια αργότερα, το 1944, οι Αμερικανοί αποβιβάζονται στη γαλλική επικράτεια ("Lafayette εδώ είμαστε"). Οι πολεμικές συγκρούσεις πρακτικά τερματίζονται το  1781 και 164 χρόνια αργότερα, το  1945 τερματίζεται  ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Στον αμερικανικό πόλεμο, κυβερνήτης των  Αμερικανών, ήταν ο Τζορτζ Ουάσιγκτον, και  διοικητής των αμερικανικών (και συμμαχικών) δυνάμεων στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ήταν Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Ο George Washington γίνεται Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1789 και μετά από 164 χρόνια, το 1953 εξελέγη πρόεδρος ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. 

Η διακυβέρνηση του Washington  τελειώνει το 1797 και 164 χρόνια αργότερα, το 1961 τελειώνει και η διακυβέρνηση του Αϊζενχάουερ. Ο Washington πέθανε το 1799 και 164 χρόνια μετά από αυτόν, το 1963 ο John F.Kennedy δολοφονείται. Ωστόσο, οι ιστορικοί εξακολουθούν να υποστηρίζουν (τα δικά τους) αλλά δεν έχει σημασία τι λες. 

Ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέοντας Βοναπάρτης κατά την περίοδο των πολέμων των λαών καθαιρέθηκε για μια ακόμη φορά το 1870. Αυτή τη φορά ήταν ο Ναπολέοντας Γ΄, ο οποίος ηττήθηκε από την Βορειογερμανική συμμαχία με επικεφαλής την Πρωσία. Ο  νικητής Πρώσος βασιλιάς Wilhelm I, για να ταπεινώσει περαιτέρω τους Γάλλους, στέφτηκε στο κάστρο των Γάλλων βασιλέων (Βερσαλλίες 1871) Τσάρος της υπό δημιουργίας Γερμανικής αυτοκρατορίας. Με τη νίκη αυτή ο νικητής αναλαμβάνει και την αρχέτυπη κληρονομιά του ηττημένου, και έτσι και οι Γερμανοί γίνονται συνεχιστές της ήττας τόσο του Ναπολέοντα του Α΄, όσο και του Ναπολέοντα Γ΄. Το 1918 ανταποδίδεται η στρατιωτική ήττα του Ναπολέοντα Γ΄. 

Όπως η Πρωσία ως επικεφαλής της Βορειογερμανικής συμμαχίας το 1870 νίκησε και κατέστρεψε την Γαλλική αυτοκρατορία, έτσι και το 1918, η Γαλλία ως επικεφαλής της Αντάτ νίκησε και κατέστρεψε την Γερμανική αυτοκρατορία. Το 1871 ο Wilhelm I στις Βερσαλλίες εστέφθη Τσάρος, και στο ίδιο μέρος καταδικάσθηκαν το 1919 και η Γερμανική αυτοκρατορία και ο τσάρος της Wilhelm II, ο οποίος εγκαταλείπει την χώρα υπό την πίεση των επαναστατικών γεγονότων στην Γερμανία. Το 1871 η ηττημένη Γαλλία παραδίδει στον νικητή τις περιοχές Alzas και Loren,και το 1918 η Γερμανία επιστρέφει τις κατακτημένες περιοχές της Γαλλίας.Το 1871 η Γαλλική αυτοκρατορία γίνεται Δημοκρατία, όπως και η Γερμανική αυτοκρατορία το 1918…(συνεχίζεται)

           Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου 

H κυκλική επαναληψιμότητα της ιστορίας, οδηγεί στις μέρες μας στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Μέρος B΄

Στην περίφημη μελέτη του, «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών», ο Samuel Huntington υποστηρίζει ότι από το 1789 (ή από την γαλλική αστική επανάσταση) σταματούν οι συγκρούσεις των Βασιλέων και ξεκινούν οι συγκρούσεις των Λαών, από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου παύουν οι συγκρούσεις των λαών και ξεκινούν οι συγκρούσεις των  ιδεολογιών (φιλελεύθερη-δημοκρατική, φασιστική κομμουνιστική), και από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης σταματούν οι συγκρούσεις των ιδεολογιών  και ξεκινούν οι συγκρούσεις των πολιτισμών(Δυτικός, Προτεσταντικός-Καθολικός, Μουσουλμανικός, Κινέζικος, Ιαπωνικός, Ορθόδοξος ...). 

Έτσι ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός δεν είναι  κληρονομιά της Αμερικάνικης, της Γαλλικής και της Βρετανικής φιλελεύθερης-δημοκρατικής ιδεολογίας, αλλά και του γερμανικού ναζισμού και του ιταλικού και  ισπανικού φασισμού. Οι σχέσεις μεταξύ των χωρών του δυτικού πολιτισμού σήμερα, είναι κυρίως φιλελεύθερες-δημοκρατικές, αλλά οι  σχέσεις αυτού του πολιτισμού με κράτη που ανήκουν σε άλλους πολιτισμούς, είναι κατά βάση ναζιστικές. 

Ως εκ τούτου, η Δύση και το ΝΑΤΟ στον εμφύλιο πόλεμο στις περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ανελλιπώς υποστήριζαν τους ίδιους λαούς που το 1941 στον αγώνα τους για ανεξαρτησία υποστήριζαν το φασιστικό Τριμερές Σύμφωνο.Ακόμη και μετά την αλλαγή στην πολιτική σκηνή της Σερβίας στις 5 Οκτωβρίου του 2000,η πολιτική της Δύσης παρέμεινε ίδια απέναντι μας. 

Οι Κροάτες  και οι Αλβανοί  γίνονται εταίροι και εισέρχονται στο ΝΑΤΟ (όχι όμως και η FYROM) και τα συμφέροντα της Σερβίας δεν εισέρχονται στην ημερήσια διάταξη. Η στάση της Δύσης προς την Σερβία με τη νέα ηγεσία είναι τέτοια που αντιπροσωπεύει την στάση της ναζιστικής Γερμανίας  προς τη Σερβία του Nedic.
Αν η ιστορία είναι αντικειμενικά αναγκαία (ή νομοτελειακή) διαδικασία, όπως και υποστηρίζω, τότε στο εγγύς μέλλον ως λαός και χώρα τι μας περιμένει; 

Έχει ειπωθεί ότι η Δύση και το ΝΑΤΟ από το 1990/91 στην τελευταία περίοδο, του πόλεμου των πολιτισμών, είναι εν μέρει διάδοχοι των συνεχιστών της χιτλερικής Γερμανίας και της τρόικας από την προηγούμενη περίοδο των ιδεολογικών πολέμων. Η Γερμανία του Χίτλερ είναι ο αρχέτυπος  διάδοχος της Γαλλίας  του Ναπολέοντα από την περίοδο του πολέμου των λαών. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με Huntington, οι πόλεμοι των λαών ξεκίνησαν το 1789 και οι πόλεμοι των ιδεολογιών το 1918 ή περίπου 130 έτη αργότερα. 

Και, ιδού, ο Ναπολέων Βοναπάρτης στέφθηκε αυτοκράτορας το 1804, και 130 χρόνια αργότερα, το 1934,ο Αδόλφος Χίτλερ γίνεται ηγέτης (Führer) της Γερμανίας. Ο Ναπολέων πριν από την επίθεση στη Ρωσία, εύκολα κατακτά τα Γερμανικά κράτη  με πρώτη την Πρωσία και τα μετατρέπει  σε δορυφόρους του. Ο Χίτλερ πριν από την επίθεση στην Ρωσία εύκολα κατακτά τη Γαλλία, μετατρέποντάς την σε δορυφόρο (Γαλλία του Vichy).

Αν και παρέμεινε στο πεδίο της μάχης η Αγγλία, το 1812 ο Ναπολέων επιτίθεται στη Ρωσία. Παρομοίως  αν και στο πεδίο της μάχης παρέμεινε η Αγγλία,  ο Χίτλερ περίπου 130 χρόνια μετά τον Βοναπάρτη, το 1941, επίσης, επιτίθεται στη Ρωσία (ή ακριβέστερα στη Σοβιετική Ένωση). 

Στην πρώτη φάση του πολέμου ο Ναπολέοντας  φτάνει στη Μόσχα, αλλά στη δεύτερη φάση του πολέμου οι Ρώσοι μπαίνουν στο Παρίσι. Στην πρώτη φάση του πολέμου ο Χίτλερ φθάνει και αυτός στη Μόσχα, αλλά στη δεύτερη φάση ο πόλεμος τελειώνει με την είσοδο των Ρώσων (Σοβιέτ) στο Βερολίνο. Οι Ρώσοι εισήλθαν στο Παρίσι το 1814 και στο Βερολίνο το 1945, περίπου 130 χρόνια μετά το Παρίσι. Η κυριαρχία του Ναπολέοντα  έληξε οριστικά το 1815 και του Χίτλερ το 1945, ή 130 χρόνια αργότερα. (Μην ξεχνάτε ότι σήμερα η Γαλλία και η Γερμανία αποτελούν τον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης).Νικώντας τον Ναπολέοντα, ο Ρώσος τσάρος Αλέξανδρος Α΄, βασίλεψε μέχρι το 1825. Περίπου 130 χρόνια μετά το 1825 έληξε και η κυριαρχία του νικητή του Χίτλερ (ο Στάλιν πέθανε το 1953). 

Η Ιστορία πραγματικά δεν επαναλαμβάνεται! Έτσι δεν είναι;(συνεχίζεται)

           Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου 

H κυκλική επαναληψιμότητα της ιστορίας, οδηγεί στις μέρες μας στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Μέρος Δ΄

Ποιός  είναι αυτός ο πόλεμος, όπου το  ΝΑΤΟ (Βορειοατλαντικό  Σύμφωνο) ως αρχέτυπος  διάδοχος της Βορειογερμανικής  συμμαχία του Wilhelm Ι, επικράτησε  130 χρόνια μετά το 1870; Αυτός που έγινε το 1999 - κατά της Σερβίας. 

Αλλά ποιά η πιθανή σχέση  έχει η Σερβία με τη γαλλική ήττα στο Sedan και τα πολεμικά γεγονότα του 1870 και του 1871; Λογικά καμία-όπως και η αντίληψη ότι η ιστορία (την οποία προσπαθώ να παρουσιάσω στο παρόν άρθρο) δεν έχει καμία σχέση με τη λογική. 

Παρ’ όλα αυτά, με τη μη λογική αντίληψη για την ιστορία(μεταξύ άλλων),τα σύμβολα έχουν ισχύ και αξία αληθινών γεγονότων.M’ αυτή την έννοια και οι Σέρβοι λαμβάνουν μέρος στις συμπλοκές στο Sedan, με συμβολικό εκπρόσωπο τους τον μέλλοντα βασιλιά Petar Karagogevic.(Πέτρο Καραγιώργεβιτς). Σ’ αυτόν τον πόλεμο ο Petar Ι πολέμησε μαζί με τους Γάλλους εναντίον των Γερμανών, όπως και ο στρατός στη διάσπαση του μετώπου της Θεσσαλονίκης το 1918. 

Το 1870 ο Petar πολέμησε σε μια ξένη χώρα ως εξόριστος από την ίδια του τη χώρα, όπως το 1918, και ο στρατός του πολέμησε σε μια ξένη αφού εκδιώχτηκε από τη χώρα του. Στον γαλλο-γερμανικό πόλεμο του 1870 ο Petar τραυματίσθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος, όπως στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Σερβία του Petar επίσης «τραυματίσθηκε» και κατελήφθη. Ο Petar φεύγει από την αιχμαλωσία και διασχίζει ταλαιπωρημένος πεζή  ολόκληρη την περιοχή της Loren χωρίς εφόδια, όπως και ο Σέρβικός στρατός μαζί του διασχίζει ταλαιπωρημένος την Αλβανία χωρίς εφόδια. Στο τέλος, περνώντας τον Μάρνη ο Petar συνεχίζει τον αγώνα εναντίον των Γερμανών, όπως και ο Σερβικός στρατός περνώντας την θάλασσα(στα γαλλικά πλοία) συνέχισε τον αγώνα κατά των Γερμανών και των συμμάχων τους την Θεσσαλονίκη. 

Μπορεί μια πολεμική ιστορία ενός ανθρώπου, να γίνει μήτρα της πολεμικής ιστορίας ενός ολόκληρου έθνους;
Φυσικά μπορεί, αν το πρόσωπο αυτό γίνει κυβερνήτης αυτού του έθνους.
Μπορεί τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα το έτος γέννησης ενός ηγέτη, να καθορίσουν  και την διακυβέρνηση ενός λαού ; 

Έτσι φαίνεται, όπως στη περίπτωση του έτους γέννησης του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.Νομίζετε ότι ο Μπαράκ Ομπάμα γεννήθηκε τυχαία το έτος κατά το οποίο ο John F. Kennedy έγινε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών;
Φυσικά όχι, αλλά αυτό θα φανεί.Η σύνδεση των γεγονότων του 1870/1871 και του 1999 μπορεί να απεδείχθη και έμμεσα. Επτά χρόνια μετά τη στέψη του Γουλιέλμου του πρώτου (1878) η Σερβία και το Μαυροβούνιο, στο Συνέδριο του Βερολίνου γίνονται ανεξάρτητα και διεθνώς αναγνωρισμένα  κράτη. Επτά χρόνια μετά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999 (το 2006) η Σερβία και το Μαυροβούνιο και πάλι γίνονται ανεξάρτητα, και διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη. Έτσι, ερχόμαστε πίσω στην αρχή του 2006. 

Η περίοδος των ιδεολογικών  πολέμων διήρκεσε σύμφωνα με Huntington από 1918 έως 1991,με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, περίπου 73 χρόνια. Από την αρχή της περιόδου των πολέμων των λαών του, το 1789, ως την επίθεση του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812,πέρασαν 23 χρόνια, και από την έναρξη της περιόδου των ιδεολογικών πολέμων το 1918 ως την επίθεση του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση το 1941 και πέρασαν 23 χρόνια. 

Η επόμενη επίθεση της Δύσης στην Ρωσία είναι πολύ πιθανό να γίνει 23 έτη από το τέλος της περιόδου των ιδεολογικών πολέμων: 1991 + 23 = 2014  δηλαδή 1941 + 73 = 2014.Ο μελλοντικός πόλεμος με τη Δύση και τη Ρωσία θα είναι ένα αντίγραφο του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, που έλαβε χώρα από το 1918-1922 με τη συμμετοχή των δυτικών δυνάμεων και του εκστρατευτικού  σώματος  των  ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.
Στο ευρωπαϊκό θέρετρο των επιχειρήσεων, κυριεύεται από τους Μπολσεβίκους τελευταία η Κριμαία. Όπως και τότε που όλα έληξαν στη Κριμαία, έτσι και τώρα όλα θα αρχίσουν από την Κριμαία.  

Ο Θεός, πάντα με συμβολικό τρόπο, προειδοποιεί τους ανθρώπους για το κακό που ακολουθεί, αλλά τι νόημα έχει να μιλάς στους κωφεύοντας και να κάνεις σινιάλο στους τυφλούς. 

Στην αρχή της περιόδου των πολέμων των πολιτισμών το 1990/91 στους Σέρβους έτυχε ο Slobodan Milosevic. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο  δρόμος  τους (από το 1914 ως το 1941) μοιάζει με Γολγοθά. Το 1941 επαναλήφθηκε το γεγονός, αλλά πιστεύω ότι η Σερβία στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν θα συμμετάσχει. Αυτά το 1941.

Και να μην ξεχάσω, αν αναρωτιέστε σε ποια πρωτεύουσα θα εισέλθουν οι Ρώσοι στο τέλος του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, η απάντηση είναι στην Κωνσταντινούπολη. Αυτά από μένα. Δεν με πιστεύετε; Και γιατί πιστεύετε τους ιστορικούς, που χωρίς στοιχεία, υποστηρίζουν ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται; 

 Δρ Θ.Βούλιτς 

Σημ: Τо άρθρο δημοσιευμένο το 2009 δεν έπεσε έξω στις προβλέψεις του. Η νόμιμη εισβολή στην Κριμαία (την Ελληνική Ταυρίδα) του Ρώσικου στρατού μετά την εμπλοκή των δυτικών στην Ουκρανία, είναι μια ακόμη φάση του πολέμου που άρχισε το 1999 με τον βομβαρδισμό της Σερβίας, με σκοπό την απόσπαση του Κοσόβου από τον εθνικό κορμό της χώρας. Η εμπλοκή στις επόμενες φάσεις του τρομοκρατικού  παράγοντα, μετά το κτύπημα της 11/9/2001 έπαιξε και παίζει ακόμη καταλυτικό ρόλο στις επικείμενες εξελίξεις. Η Ελλάδα, στην πιο κρίσιμη καμπή θα βρεθεί κατά όπως φαίνεται στο στρατόπεδο της Δύσης, στο έλεος του Θεού και των ανταγωνισμών των ισχυρών της γης. Η συνέχεια …στις οθόνες σας.

           Πηγή:Leovard Το είδωλο της γης μου

 H Θάλασσά μας

“Από βαθειά αναβαίνει αυτό το κύμα

που δεν ξέρει παρακάλια.

Από ψηλά κυλάει αυτός ο αέρας

με ρετσίνι φλέβα και πλεμόνι αλισφακιά.”

                                                [Γ.Ρίτσος]

                                                    Φώτο Σπ. Μπογόρδος

Πίσω απ’ τις αιωνόβιες ελιές, / τις συκιές και τις ανθισμένες μυγδαλιές, / ατέλειωτη ξετυλίγεται η θάλασσά μας.// Εμείς, κρεμασμένοι στη βραχοφωλιά,/ ταξιδεύαμε πάνω της, / μέσα στο άπειρο του λογισμού μας, / κι αυτή κάτω, / αμέριμνη λιάζονταν,/ με την υπεροψία μιας μνήμης απέραντης.// Μακρινή και κοντινή μαζί, / απρόσμενη σε κάθε ενδεχόμενο.//Πλεούμενα κάθε λογής / όργωναν το σκουριασμένο σώμα της, / με το ξακουστό φανάρι του  Λευκάτα, / τη λοξή τους καμπή να φωτίζει.// Γιοφύρι της αβύσσου / ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση.// Η ιστορία του κόσμου / γραμμένη στο χάος της ψυχής της.

    Τα κύματά της / αμέτρητα και αθάνατα· / σαν τις ψυχές των ανθρώπων, / σαν τ’ άστρα τ’ ουρανού.// Άλλοτε ντροπαλά / κι άλλοτε βέβηλα.// Σε κανένα / δεν έδινε λογαριασμό.// Τυφλή δύναμη / όταν βουρλίζονταν. // Τα  σπλάχνα της μάτωνε.// Εκδίκηση λες και να ζήταγε, / για τη λαβωματιά του δυναμίτη.// Ο Άη Νικόλας βυθομέτραγε / την πίστη του ναυτικού.// Γιόρταζε όταν φουρτούνιαζε, / μα εμείς δεν ξέραμε·/ την φοβόμαστε.// Σαν καταλάγιαζε, / ο θυμός της γινόταν προσφορά.// Ναυαγισμένες υποσχέσεις απίθωνε / στην απέραντη αμμουδιά.// Κοχύλια, / όστρακα κι ευρήματα / απ’ τα πέρατα του κόσμου. 

    Τα καλοκαίρια σαν γαλήνευε, / από απόκρημνα, / μυστικά μονοπάτια,/ η λαχτάρα μας / φλογισμένη έπεφτε στην αγκαλιά της.// Τα χέρια μας απλώναμε  / μέσα στο γαλάζιο της κόρφο  / με το ρίγος της επαφής να μας διαπερνά.// Τη δροσιά και την αλμύρα της / κορφολογούσαμε.// Στα μάτια της, / όλα τα χρώματα του μπλε.// Τα φιλιά της, / δάκρυα χαράς στην καυτή άμμο.// Το γέλιο μας / ένα με το δικό της, / ξοδεύονταν σπάταλα στον αέρα.// Άγγελοι παραστάτες/ ξεπετιούνταν / μέσα απ’ την κρυστάλλινη ακινησία της.// Στην αγνότητά της / ξεπλέναμε τις αμαρτίες / και το γέλιο μας / γίνονταν προσευχή.// Χαίρονταν μαζί μας κι αυτή / ως που ν’ ακουμπήσει ο ήλιος πάνω της, / πέρα, / στη θαμπή άκρη του ορίζοντα.// Τα καλύτερα μπάνια της ζωής μας.// Να σφυρίζουν τα μηλίγγια μας / στην επιστροφή, / κι η δίψα μας να σβήνει / με του πηγαδιού / τ’ ασάλευτο νερό.

            Λ. Κατσιγιάννης

O Παναγής ο Καρατζάς

Σκεπάσαν μαυροσύννεφα,

                                  τ’ Ομπλού το μοναστήρι

κακό μαντάτο σέρνεται,

                                 γυρνοφερνούν τα όρνια

στην πόρτα την οξώπορτα,

                                 μια βαθουλιά στη μέση

ποκάμανε τον Παναή,

                                 από το πάνω Τάσι

πούναι τα λόγια τ’άκλαφτα,

                                παρηγοριάς χαμπέρι

και ποιος να τρέξει να το πει,

                                ποιος να το μάθει πρώτος

πόχει κυρά το γέμα του,

                                στρωμένο το τραπέζι

κι η μάνα του στον αργαλειό,

                               τ’άσπρόρουχά του υφαίνει

ξάγρυπνοι νύχτες δώδεκα, κλάψαν οι καλογέροι

μοιρόλογα απλώσανε στους πέρα μαχαλάδες

μπαλιάσανε τ’ ανάλαφρο, από τ’ αλώνι στάχυ,

το κεντητό το σάβανο, από την Άγια Λαύρα

και αρμάτωσαν τον άζευτο, που πα στον κάτω κόσμο

τουρκαλβανοί, τσαμπάσηδες και γύφτοι παλουκάδες,

ξόρκια, χαρές μη κάμετε, με τ’άδικο συχάστε,

ο γίγαντας δεν πόθανε, για λίγο αποκοιμάται,

τι έχει καρδιά αμάλαχτη, μ’ ατσάλι καμωμένη

και στο ζουνάρι απόκρυφα της λευτεριάς τον πόθο

έ καπετάνιε Καρατζά, που να ’βρω το κουράγιο,

το πληγωμένο σου κορμί να το νεκροστολίσω,

να ρίξω μαυρολίθαρο στο τόπο του θανάτου,

μη ματαγένει φονικό απ’ τ’ αδερφού το χέρι.

Γιάννης Λιβαθινός

      

O λαϊκός αγωνιστής Παναγιώτης Καρατζάς

H συγκέντρωση των προεστών, κοτζαμπάσηδων και δεσποτάδων στo μοναστήρι των Ταξιαρχών στο Αίγιο τον Γενάρη του 1821, είχε σκοπό να διερευνήσει τις παραπέρα ενέργειες τους ενόψει της άφιξης του Παπαφλέσσα στο μοναστήρι, ως αντιπρόσωπου της Ανωτάτης Αρχής και του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, εφοδιασμένου με συστατικές επιστολές και οδηγίες και κυρίως πως θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί ο επαναστατικός του οίστρος και η απόφασή του για ξεσηκωμό των σκλαβωμένων Ελλήνων. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός που θεωρούσε τον εαυτό του αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας στη Αχαΐα, αλλά και ευρύτερα την Πελοπόννησο, κατατρόπωσε τον Παπαφλέσσα και ζήτησε πίστωση χρόνου για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνιστή του. Σε επακόλουθη συνάντησή τους, έδειξε πνεύμα επιφυλακτικότητας και δυσπιστίας σε όσα συνέχιζε να υπερασπίζει με σθένος και ενθουσιασμό ο Παπαφλέσσας, ως που στο τέλος ήρθαν στα χέρια μεταξύ τους και ο Παπαφλέσσας αναγκάστηκε να αποχωρήσει, προτρέποντάς τους να αναλάβουν τις ευθύνες τους και ότι αυτός θα προχωρούσε έστω και μοναχός του στον ξεσηκωμό του λαού. Φεύγει για το Αίγιο και στη συνέχεια για την Πάτρα, όπου συναντά τον λαϊκό αγωνιστή Παναγιώτη Καρατζά, με τεράστια επίδραση στις μάζες του λαού. Ο Καρατζάς, υποδηματοποιός το επάγγελμα, αλλά με πολλά ηθικά και ηγετικά προσόντα που τον καθιστούσαν αγαπητό και αναγνωρίσιμο στις τάξεις του λαού, προκάλεσε νωρίς τον φθόνο της άρχουσας τάξης της πόλης και αναγκάσθηκε το 1809 να εκπατρισθεί στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκε στην Ελληνική Λεγεώνα και έγινε εταίρος της Φιλικής Εταιρείας. Υπηρέτησε εκεί 3 χρόνια και έπειτα αφού απεκόμισε αξιόλογες στρατιωτικές γνώσεις και τον βαθμό του ανθυπολοχαγού, το 1812 ήρθε στη Πάτρα, όπου μέχρι την έκρηξη της Επανάστασης ήταν εκείνος με την ομάδα του που προέβαινε σε συστηματικά σαμποτάζ εναντίων των Τούρκων.
    Εν τω μεταξύ, η εκστρατεία του Χουρσίτ Πασά της Τρίπολης στην Ήπειρο το 1821 για καταστολή της στάσης του Αλή Πασά, ήταν η καλύτερη ευκαιρία που περίμεναν οι Έλληνες για ξεσηκωμό. Έτσι όταν κτυπήθηκε ο ταχυδρόμος του καϊμακάμη της Τρίπολης προς τον Χουρσίτ και αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις για τους προκρίτους που είχε καλέσει για διαβουλεύσεις στην Τρίπολη, είχε έρθει η ώρα του γενικού ξεσηκωμού. Την 21 Μαρτίου οι Τούρκοι της Πάτρας κλείστηκαν στο Κάστρο με τις οικογένειές τους, αλλά με την εμφάνιση ενός τούρκικου αποσπάσματος από το Κάστρο του Ρίου, ξεθάρρεψαν και άρχισαν να κανονιοβολούν την πόλη. Τότε άρχισε δράση ο Καρατζάς και αποδείχτηκε η μεγάλη αγωνιστική και οργανωτική μορφή του. Κρατώντας το καριοφίλι και το κόκκινο φλάμπουρο της λευτεριάς με τον μαύρο σταυρό, κάλεσε σε γενικό ξεσηκωμό τον αγροτικό και εργατικό λαό της Πάτρας και γέμισε τους δρόμους της από Τούρκικο αίμα. Μαζί μ’ αυτόν κι άλλοι φιλικοί που βρίσκονταν στη πόλη παίρνουν μέρος στην σύγκρουση.  Τα νέα διαδίδονται γρήγορα σ’όλη την Πελοπόννησο. Στις 23 ο Κολοκοτρώνης και ο Παπαφλέσσας μπαίνουν στη Καλαμάτα, ενώ ο Γερμανός με τους Ζαΐμη, Λόντο, Σ. Παπαδιαμαντόπουλο, κ.λ.π. κατεβαίνει από τα Καλάβρυτα για να ελέγξει την Επανάσταση και να πάρει τη διεύθυνσή της. Αγνοώντας τον Καρατζά, συντάσσει μια επιτροπή, το λεγόμενο «Αχαϊκό Διευθυντήριο» και καλεί τους Πατρινούς αγωνιστές σε σύναξη στη πλατεία Αγίου Γεωργίου, όπου κηρύσσει επίσημα την έναρξη της Επανάστασης την 24-3-1821.Στο μεταξύ ο κλοιός των Τούρκων στο Κάστρο γίνεται ασφυκτικότερος, αλλά και ο ρόλος του Αγγλικού Προξενείου γίνεται καταφανώς εχθρικός για τους πολιορκητές. Ο Άγγλος πρόξενος ζητά βοήθεια από τον Γιουσούφ Πασά για λογαριασμό των ομοεθνών του. Η επέμβαση των Τούρκων μετά λίγες μέρες και η σφαγή των γυναικόπαιδων της Πάτρας που επακολουθεί, το κάψιμο των σπιτιών, αλλά και ορισμένων προξενείων, δεν πτοεί τον Καρατζά που αρχικά απομακρύνεται στα γύρω κορφοβούνια. Ο αγωνιστής επικηρύσσεται, αλλά δεν παύει με καταδρομικές ενέργειες να προκαλεί σημαντικές δολιοφθορές στους Τούρκους της πόλης. Την 1^η Αυγούστου μαζί με τον Θ. Γρίβα κτυπάει το στρατόπεδό τους στο Γηροκομείο και αυτό πεισμώνει τον Γιουσούφ που αναμετράται πάλι μαζί του στο χωριό Ρωμανός, όπου παθαίνει νέα πανωλεθρία. Η συνεχής τροφοδοσία από τη θάλασσα των Τούρκων και η καταφανώς παρεμβατική πολιτική των Άγγλων υπέρ της Υψηλής Πύλης, ανάγκασε το σώμα του Καρατζά να χαλαρώσει την πολιορκία και να κινηθεί νοτιότερα. Αυτήν, την μετωπική κατ’ αρχήν αντιπαράθεση και στη συνέχεια καταδρομική παρενόχληση του Καρατζά, δεν έπαψαν να την υπονομεύουν οι εσωτερικοί εχθροί του, προύχοντες και κοτζαμπάσηδες, που τελικά κατόρθωσαν με τους πράκτορές τους να τον βγάλουν απ’ τη μέση, κτυπώντας τον πισώπλατα έξω από την πόρτα του μοναστηριού του Ομπλού, καθώς έμπαινε στο μοναστήρι, στις 4-9-1821. Και δεν μπορεί σημειολογικά να μην αναφερθεί, πως δέκα χρόνια αργότερα το 1831 τον ίδιο μήνα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα έπεφτε νεκρός και ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας από Ελληνικά χέρια που ενεργούσαν κι αυτοί υπό τις προσταγές των ξένων πρεσβειών. Έτσι, ο  κύκλος της δολοφονίας που άνοιξε με τον πρώτο αυθεντικό λαϊκό αγωνιστή, για τη λευτεριά του έθνους, έκλεισε με τον πρώτο αυθεντικό κυβερνήτη στο ξεκίνημα της ειρηνικής και αναγεννητικής πορείας του νεώτερου Ελληνισμού, θύματα και οι δυο της «δολερής διχόνοιας» και των υπονομεύσεων του ξένου παράγοντα.

 Πηγή:Leovard Το είδωλο της γης μου

ΛΑΪΚΑΙ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑΙ

Την πιό δραματική στιγμή κάποια καρέκλα θα βρεθεί να τρίξει

αρκετές λέξεις σου ξεφεύγουν

όμως κι έτσι δεν παύεις ν’ ανακαλύπτεις τον εαυτό σου

ανάμεσα σε σπόρια και στραγάλια

η υπόθεση σα χαρτί περιτυλίγματος

ωραίο ή άσκημο, σημασία έχει το τι ’ναι τυλιγμένο

ξάφνου ανακαλύπτεις πως δεν αρκεί μονάχα η ομορφιά
όλα μετατοπίζονται σ’ ένα κόσμο παράλογο
τα λόγια χάνουν την καθημερινή σημασία τους
σχεδόν θριαμβεύει η ποίηση

αγγίζοντας χορδές από καιρό λησμονημένες

ύστερα ανάβουν τα φώτα
τελείωσε η συνέντευξη με τον εαυτό σας
χειροκροτήματα

Ντίνος Χριστιανόπουλος