Κύπρος

Στην Κύπρο, το γλυκό νησί
ρέει γάλα, μέλι και κρασί,
νεράιδες παίζουν στον γιαλό
με χοροπήδημα απαλό.

Φύσα αγέρα, φύσα αγέρα,
να με πάς στην Κύπρο πέρα.

Ακούτε, Δύση, Ανατολή
στην Κύπρο κλαίει ένα πουλί,
ακούτε Νότε και Βοριά,
στην Κύπρο κλαίει η Λευτεριά.

Για την Κύπρο βάλε πλώρη
της Ελευθεριάς βαπόρι.

Ο Λίβανος σε χαιρετάει
κι ο Νείλος σου χαμογελάει
κι όλοι οι λαοί, κοντά, μακριά,
φωνάζουν «Κύπρο μου, καρδιά!»

Κύλα της Μεσόγειας κύμα
να με πας στην Κύπρο πρίμα.

Αγγλία, ειν’ άσκημα βιολιά
που παίζουν όλο τη «σκλαβιά»
Στα γόνατα χορεύω εγώ
την αλυσσίδα μου τραβώ.

Απ’ την Κύπρο τράβα χέρι
άσε πια το «Τιππερέρυ».

Αγγλία μου έφτασε ο καιρός
να βρει το δίκιο του ο φτωχός,
να ιδούνε ειρήνη οι λαοί
να χαίρονται όλοι τη ζωή.

Φτάνει πια η τυράνια, φτάνει,
ας τον κόσμο ν’ ανασάνει.

 Βασίλης Ρώτας

Σήμερα, που συμπληρώνονται εξήντα τέσσερα χρόνια από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ -με πρωτοπόρα τη νεολαία- η Κύπρος θυμάται και γιορτάζει το έπος της. Το ποίημα του Βασίλη Ρώτα γραμμένο τον Ιούλιο του 1955, απηχεί την προσδοκία του κυπριακού ελληνισμού για ελεύθερη πατρίδα  ενωμένη με την Ελλάδα, κάτι που δεν κατορθώθηκε να γίνει πραγματικότητα. Ο αγώνας της Κύπρου που θα προδοθεί τέσσερα χρόνια αργότερα από τις κατάπτυστες συμφωνίες της Ζυρίχης, -που φέτος κλείνουν εξήντα χρόνια ντροπής- θα αφήσει πίσω του τους τάφους νέων ηρώων, τα κρεματόρια των κυπρίων πατριωτών από τα όργανα της…πολιτισμένης Αλβιώνας, τις συλλήψεις, το συλλαλητήριο και τα γεγονότα των Αθηνών της 9^ης Μάιου, τον εκτοπισμό του Μακαρίου και των άλλων ιερωμένων, τον βανδαλισμό της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης και αργότερα της Λευκωσίας, την προδοσία, τη συνήθη ηττοπάθεια και απουσία του «μακράν κειμένου» ελληνικού κράτους, αλλά και τη γονυκλισία του ελληνικού λαού στη μνήμη και το μεγαλείο των λίγων που τα έβαλαν με τους πολλούς. 

                                                                                       

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου                

O στρατιώτης ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου

Τη μιαν ημέρα έτρεμα
την άλλην ανατρίχιαζα

μέσα στο φόβο
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω

Μ. Σαχτούρης

“O ποιητής είναι άχρηστος. Είναι είδος πολυτέλειας.

Βοηθάει ορισμένους μόνο ευαίσθητους ανθρώπους

να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που έχει αυτή η ζωή.”

                               [M.Σαχτούρης]

                  Μοντέρνοι πόλεμοι

                          (Βελιγράδι 1999)

                      

                   Επιτέλους! Οι χθεσινοί σύμμαχοι

                   ξεκίνησαν τον πόλεμο των δειλών.

                   Τον ουρανό χαρακώνουν με “έξυπνες βόμβες”

                   σημαδεύοντας τον κακό εαυτό μας,

                   για  λόγους ανθρωπιστικούς.

                   Σαΐτες -made in America -

                   βουτηγμένες  στο  φαρμάκι του μίσους

                   της Δύσης για την Ανατολή.

                   Το τέλος της ιστορίας των λαών στοχεύουν,

                   υπό την επίβλεψη της διεθνούς κοινότητας.

                   Τραγούδι του ολέθρου

                   που σπέρνει φωτιά και χαλάσματα,

                   κάτω απ’ το βλέμμα ενός ματωμένου φεγγαριού.

                   Παραδίπλα  ο Δούναβης φιδοσέρνεται

                   με μια λασπωμένη  νωχελικότητα,

                   κουβαλώντας στο βαρύ υδάτινο φορτίο του,

                   τ’ απόβλητα ενός φθαρμένου πολιτισμού.

                  Οι  νέοι  καθισμένοι στην πλατεία,

                  ανήμποροι ν’ αντιδράσουν με κραυγές πολεμικές,

                  τρώνε παγωτό με βατόμουρο από τα McDonald’s

                  και  πίνουν  cocacola στα παρόχθια café,

                  πολεμώντας έναν αόρατο εχθρό

                  με τα ίδια του τα όπλα.

                  Κάτοικοι μιας πόλης με πληγωμένα πόδια.

                  Οι μορφές τους, κάρβουνο σε χαρτί,

                  σ’ ένα τοπίο επιλεκτικής καταστροφής

                  που γονατίζει τη δύναμη της αντίστασης.

                  Καταφύγιο τους, μια ορμή θυμωμένη

                  που ξεχειλίζει στους δρόμους της ψυχής τους.

                  Στα χέρια τους κρατάνε την σημαία

                  της ειρωνείας και του αυτοσαρκασμού,

                  προκαλώντας ένα θάνατο επιλεκτικό.

                  Πως αλλιώς να μιλήσεις με τους νεκρούς

                  παρά με τη γλώσσα των λουλουδιών.

                  Πως αλλιώς να πολεμήσεις τους ισχυρούς,

                  παρά με τη γλώσσα της ειρωνείας.      

                  Λ.Κατσιγιάννης

«Τετάρτη 24 Μαρτίου 1999 σήμερα, η μέρα που λήγει η προθεσμία «συμμόρφωσης» που έχει δώσει το ΝΑΤΟ στον Μιλόσεβιτς για το Κόσσοβο. Οι βομβαρδισμοί αναμένονταν τις βραδινές ώρες και πραγματικά ξεκίνησαν γύρω στις 8 το βράδυ με πυραύλους Τόμαχοκ και Κρούζ που εκτοξεύτηκαν από πλοία του 6^ου στόλου στην Αδριατική και αεροπλάνα. Η ειρήνη πνίγηκε στο αίμα. Τεράστια η προσβολή του σύγχρονου πολιτισμού.Ο Κλίντον με ένα μήνυμα γελοίων επιχειρημάτων ενημέρωσε τη κοινή γνώμη της Αμερικής που δεν γνωρίζει καν ούτε που βρίσκεται το Κόσσοβο, παρακάμπτοντας τους διεθνείς οργανισμούς και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Η γνωστή τακτική των ΗΠΑ στο ρόλο του διεθνούς χωροφύλακα. Ταπείνωση ξεδιάντροπη των θεσμών που επιβλήθηκαν από την παγκόσμια κοινότητα. Οι ΗΠΑ ενεργούν σαν τον ηθικό τιμωρό της ανθρωπότητας, αυθαίρετα και για λογαριασμό της, μέσα από τη δική τους οπτική και τα δικά τους  συμφέροντα. Υπουργός των Εξωτερικών της κυβέρνησης Κλίντον η Μάντλιν Ολμπράιτ. Το πραγματικό της όνομα Μαρία Γιάνα Κορμπέλοβα, Εβραία από την Τσεχοσλοβακία. Στη περίοδο του Β΄ Πολέμου, η πόλη της Βρνιάτσκα Μπάνια στο κέντρο της Σερβίας που σήμερα την βομβαρδίζει, την προστάτεψε από τους διωγμούς των Ναζί. Φαίνεται ότι κρατούσε κάποια παιδικά απωθημένα από εκείνη την περίοδο. Παρακολουθούμε από τις τηλεοράσεις την εξέλιξη της επίθεσης με μεγάλη ανησυχία για την προοπτική ενός γενικότερου πολέμου στα Βαλκάνια».

                                                                                                                   

Μετά από 18 χρόνια ο Σέρβος υπουργός Εξωτερικών, Ίβιτσα Ντάτσιτς σε επίσκεψή του στην Ουάσιγκτων δήλωσε ότι : «Αυτοί (που διέταξαν τον βομβαρδισμό κατά της Σερβίας) είναι εγκληματίες πολέμου, αυτό πρέπει να θυμόμαστε και να μεταφέρουμε στις νέες γενιές και δεν φοβάμαι να το πω στην Ουάσιγκτον, γιατί είμαι υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας και η δουλειά μου είναι να υπερασπίζομαι τα συμφέροντα της Σερβίας».Ο βομβαρδισμός της Σερβίας, σύμφωνα με τον Ντάτσιτς, βασίστηκε σε ψευδείς ειδήσεις,(fake news) σχετικά με μια υποτιθέμενη σφαγή στο Ράτσακ του Κοσόβου και των Μετοχίων, που έστρεψαν το έγκλημα κατά του σερβικού λαού και πιστεύει ότι πρέπει να γίνει δίκη εναντίον εκείνων που το 1999 διέταξαν και πραγματοποίησαν τον βομβαρδισμό της Σερβίας. 

          Πηγή: Leovard To είδωλο της γης μου

Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα 

Δημήτρης Λιαντίνης  

Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Γιορτάζει τη μεγάλη γιορτή. Μέσα από τη γη, τη φτωχή και ακριβοχώματη γη, τινάζεται και ανεβαίνει στο φως, πλεγμένη και πνιγμένη στο αστερόφωτο ποτάμι της αφθαρσίας η μορφή της φυλής μας. Η φυλή μας που την έθρεψαν τα οράματα, τη στεφάνωνε κάθε φορά η αιματόχρωμη μαρμαρυγή της δύσης και τη λίκνιζε πάλι με χρόνια και καιρούς η ανάσταση και η ανατολή.Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Παιχνιδίζει μέσα στην αγκαλιά και τη μοσκοβόλια της ελληνικής άνοιξης η δόξα με το θρήνο, η ελπίδα και η σφαγή και η θυσία. Ανασαλεύουν και ροδαμίζουν στις βραγιές και τα διάσελα μαρμαρωμένοι και αχάλαστοι πόθοι.Μορφές και σκιές και γιγάντια βήματα, ήρωες και διδάχοι και ψάλτες, βουερή λιτανεία και πομπή. Τινάζουν τις πλάκες των τάφων και εγείρονται, ξεφράζουν τις μπασιές και την έξοδο της γαλήνιας κοιλάδας που μέσα αναπαύονται και ορμάνε στην απάνου γης. Αντρειωμένο χορό ορδινιάζουν και τραγούδι βαθυνόητo πλημμυρίζει τη χώρα. Αστράφτει βαθιά στον ορίζοντα και ακούγεται αλάργα ο κρότος και ο βόγγος. Οργάνων κλαγγή, θριάμβου αντάρα, λαβωμένου κατάρα, πολέμαρχου διαταγή.Είναι το 21. Ο Φλέσσας στο Μανιάκι, ο Διάκος στο Ζητούνι, στο Καρπενήσι ο Μάρκος, και στ’ Aγιωργιού τη γιορτή και τη χάρη τής καλόγριας ο γιος που ξεψυχάει. Είναι η φουστανέλα και το αρματολίκι. Ο Σαμουήλης στο Κούγκι, ο Κατσαντώνης στο σφυρί και στο αμόνι, η Φροσύνη στη λίμνη, η Μπουμπουλίνα στα κύματα, ο Δυσσέας στη φυλακή. Είναι το Μεσολόγγι. Το ψηλό αλωνάκι με το πικραμένο και ανάρματο Σουλιώτη, η πείνα, η γύμνια, η ζωή που μαραίνεται στην αθάνατη φρεσκάδα της άνοιξης. 

Αγαπητοί μου μαθηταί, ελληνόπουλα: Πριν από 150 χρόνια ελευθερώθηκε η πατρίδα από τη σκλαβιά. Μια φοβερή σκλαβιά γιομάτη φρίκη και τρομάρα. Όλη η πατρίδα μας τότε έμοιαζε με σκοτεινή, θλιμμένη και αγέλαστη νύχτα. Αν ζούσαμε θα ακούγαμε παντού ένα πνιχτό, πικρό παραπονεμένο μοιρολόι. Οι πρόγονοί μας, οι παππούδες μας δεν είχαν τίποτα δικό τους. Ούτε σπίτια, ούτε χωράφια, ούτε παιδιά, ούτε σχολεία, ούτε νόμους. Όλα ανήκαν στους Τούρκους, τους κατακτητές και τους τυράννους.Έσφαζαν, σκότωναν, έκαιγαν, φυλάκιζαν, έκοβαν δέντρα, γκρέμιζαν τα βουνά και στέρευαν τα ποτάμια. Νόμιζε κανείς, ότι του Θεού η κατάρα είχε απλωθεί στη γαλάζια πατρίδα μας. Αυτή η δυστυχία βάσταξε 400 ολόκληρα χρόνια. Οσόπου ένα πρωί ξεσηκώθηκε ο λαός μας, άρπαξε όπλα, δρεπάνια, ξύλα, σίδερα και ό,τι άλλο είχε, σήκωσε τα μάτια ψηλά στον ουρανό, καταπρόσωπα στου Θεού το θρόνο και ξεστόμισε ένα φοβερό όρκο: Ή να διώξουν τον τύραννο ή να πεθάνουν όλοι. Έτσι άρχισε ο σηκωμός. Ο μεγάλος αγώνας. Χύθηκε τότε ποτάμι το αίμα, κι ύστερα από χρόνια πολλά, έριξαν οι πρόγονοί μας τους τυράννους στη θάλασσα και ελευθέρωσαν τη χώρα από τα θεριά.Από τότε λάμπει ο ήλιος, λουλουδίζει η άνοιξη, γερανίζουν τα κύματα, κελαηδούν τα πουλιά στα ρέματα και κάθε Απρίλη γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Ελεύθεροι πια, τιμημένοι και περήφανοι. 

Δίκαια λοιπόν σήμερα στρέφουμε τη μνήμη, τη σκέψη μας πίσω στο μεγάλο και σημαδιακό κείνο σταθμό της ιστορίας μας, να τιμήσουμε και να δοξάσουμε τους σεμνούς αγωνιστές, που άλλαξαν την πορεία και τη μοίρα της φυλής μας. Να τους δοξάσουμε και να τους τιμήσουμε και να τους δώσουμε την υπόσχεση ότι ακολουθούμε τα βήματά τους, και τον αιώνιο δρόμο που ασάλευτοι εκείνοι από τότε μας δείχνουν.

Ομιλία στο Γυμνάσιο Μολάων την 25η Μαρτίου του 1970.

Πηγή: liantinis.gr- Ανέκδοτα έργα Αποσπάσματα

Η έναρξη της  Επανάστασης του 1821

(Μια εκδοχή στην ιστορική αναζήτηση)

Από αφήγηση του ζωγράφου-αγιογράφου και έγκριτου πατρινού, Ιωάννη Λιβαθινού, θα κατατεθεί εδώ μια ακόμη εκδοχή ως προς την συμβολική έναρξη της επανάστασης του ’21 βασισμένη στην προφορική παράδοση, έτσι όπως διασώθηκε ως τις μέρες μας. 

«Στην Εγλυκάδα Πατρών, πριν είκοσι χρόνια, από ένα γεροντάκι 100 χρονών που ο προ-πάππους του ήταν στα χωράφια του Παλαιών Πατρών Γερμανού μπιστικός, άκουσα την πραγματική ιστορία του γεγονότος της κήρυξης της Επανάστασης. Ο ΠΠΓ κατάγονταν από την Δημητσάνα της Αρκαδίας, όπου ο πατέρας του ασκούσε το επάγγελμα του αργυροχρυσοχόου.Χειροτονήθηκε Δεσπότης στη Κων/πολη από τον θείο του Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ στα 1806 και ενθρονίσθηκε στη Μητρόπολη τότε Πατρών τον Άγιο Δημήτριο, όπου ανατολικά του παλιού ναού υπήρχε το Επισκοπείο. Εγκαταστάθηκε στη περιοχή της Εγλυκάδας λόγω του υγιεινού κλίματος, επειδή έπασχε από ήπια φυματίωση. Εδώ κατοικούσε σε ένα μονώροφο σπίτι εποχής, που βρίσκονταν μέσα σε εκτεταμένα κτήματα ιδιοκτησίας του[1]. Ο ΠΠΓ το 1815 πηγαίνει στην Κων/λη  για δεύτερη φορά και μυείται στην Φιλική Εταιρεία. Με τη μύηση του αυτή ορίζεται και υπεύθυνος για την κήρυξη της Επανάστασης στο Μοριά, αλλά και διαχειριστής του ταμείου της Φιλικής Εταιρείας στη περιοχή της Αχαΐας. Αυτός είχε τον πρώτο λόγο για την επιλογή της στιγμής που θα κηρυχθεί η Επανάσταση. Την Τετάρτη 17^η του Μάρτιου 1821 είναι στα Καλάβρυτα για τη γιορτή του Αγίου Αλεξίου(η κάρα του είναι στην Αγία Λαύρα).Την επόμενη Κυριακή(της Σταυροπροσκυνήσεως) λειτουργεί στην Αγία Λαύρα, στη μικρή εκκλησία που διασώζεται ως τα σήμερα έξω από τη Μονή. Εδώ ο ΠΠΓ παρά τις αντιρρήσεις του, γιατί τα Ορλωφικά ήταν ακόμη νωπά, πιέζεται να κηρύξει τη Επανάσταση. Έτσι κάτω από την πίεση των οπλαρχηγών, (Λόντος, Πετμεζάς, κ.ά) κατεβάζει το υφασμάτινο βημόθυρο της Αγίας Λαύρας και τους βάζει να ορκιστούν πάνω του, να συμφωνήσουν τον ένοπλο αγώνα και σε λίγες μέρες να ξεκινήσουν στη Πάτρα την επίσημη έναρξη. Έτσι το βημόθυρο γίνεται λάβαρο της Επανάστασης. Στις 24 Μαρτίου είναι στο σπίτι του στην Εγλυκάδα και ειδοποιείται να κατέβει στο Επισκοπείο του Αγίου Δημητρίου, όπου τον περίμεναν οι οπλαρχηγοί. Καβαλάει τ’ άλογό του, περνάει από το διπλανό εκκλησάκι της Σωτήρως[2] (που ιερουργούσε στη γιορτή της Μεταμόρφωσης και σώζεται ως τα σήμερα) όπου παίρνει το ωμοφόριό του,(κόκκινο με μαύρο σταυρό)το κρεμάει στη πατερίτσα του και έρχεται στο Επισκοπείο της Μητρόπολης (Άγιος Δημήτριος).Οι Τούρκοι του Κάστρου εν τω μεταξύ έχουν μάθει τις κινήσεις των Ελλήνων και είναι μαζεμένοι στη ντάπια του Αγίου Νικολάου. Ο ΠΠΓ αποφασισμένος για την έναρξη, δεν ξεκινάει την επανάσταση στο Επισκοπείο, αλλά μαζεύει τους οπλαρχηγούς και αγωνιστές στο βόρειο τμήμα της πλατείας Αγίου Γεωργίου, απ’ όπου με επιδεικτικό τρόπο κάτω από τα βλέμματα των Τούρκων, σηκώνει την σημαία της Επανάστασης. Αυτό έγινε  Τετάρτη η ώρα 12 στις 24 του μηνός Μαρτίου, παραμονή του  Ευαγγελισμού. Λόγω όμως και της επομένης μεγάλης μέρας της Ορθοδοξίας, (σε συνδυασμό με τη εύρεση της εικόνας της Παναγίας στη Τήνο  το 1823, όπου θεωρήθηκε ότι η ανεύρεσή της έδινε μια συμβολική ευλογία στον Αγώνα των Ελλήνων για Ανεξαρτησία) καθιερώθηκε επίσημα η 25 Μαρτίου ως εναρκτήρια ημέρα της Επανάστασης».
Οι λοιπές επαναστατικές επομένως αντιδράσεις που παρατηρήθηκαν νωρίτερα σε άλλες περιοχές της κυρίως Ελλάδας (Καλαμάτα, Αρεόπολη, κλπ) δεν είναι παρά σπίθες της επανάστασης που επισημοποιούνται με την μεγάλη φωτιά που έβαλε ο ΠΠΓ εκείνη τη μέρα, με πανηγυρική εκδήλωση της πρόθεσης των Ελλήνων να πάρουν τη τύχη τους στα χέρια τους.
Ο εορτασμός της Επανάστασης την 25η Μαρτίου καθιερώθηκε το έτος 1838 με Βασιλικό Διάταγμα της Κυβέρνησης Όθωνος και συγκεκριμένα του Γεώργιου Γλαράκη υπουργού Παιδείας και ο πρώτος επίσημος εορτασμός στην Αθήνα παρουσία του Όθωνα και της  Βασίλισσας Αμαλίας, έγινε τον ίδιο χρόνο στον Ναό της Αγίας Ειρήνης.

                                                                                                Λ.Kατσιγιάννης 

                                                                                                

                                                                               

           

---

[1] Το σπίτι του ΠΠΓ υπάρχει ως τα σήμερα όχι με τον όροφο, αλλά ως ισόγειο με κάποιες παρεμβάσεις. Στο ισόγειο έμεναν οι δυο αδερφές του δεσπότη και στον όροφο ο ΠΠΓ. Το σπίτι του ΠΠΓ κληρονομήθηκε από την αδερφή του Χρυσαυγή  που παντρεύτηκε τον Γεώργιο Καλαμογδάρτη. Αργότερα εγκαταλείφτηκε και λεηλατήθηκε. Στη συνέχεια στα νεωτέρα χρόνια, αγοράστηκε από ένα παπά, που έκανε κάποιες καθοριστικές παρεμβάσεις που του έδωσαν τη σημερινή μορφή. O ανιψιός του ΠΠΓ Περικλής Κλαμογδάρτης διετέλεσε πρώτος δήμαρχος Πατρών.

[2] Η μικρή εκκλησία της Σωτήρος (απέναντι από το κοιμητήριο του Αγίου Ανδρέα Εγλυκάδας) στο πάλαι ποτέ μεγάλο κτήμα του ΠΠΓ στην οποία λειτουργούσε ο Δεσπότης, υπάρχει ακόμη και σήμερα δίπλα από την καινούργια, αφού διασώθηκε την τελευταία στιγμή από την διάνοιξη του καινούργιου δρόμου. Πίσω δε από τον Άγιο Ανδρέα Εγλυκάδας υπάρχει μικρό μουσείο με ιστορικά αντικείμενα του ΠΠΓ όπως Ευαγγέλια και την εικόνα της Παναγίας της Σταυροκρατούσας, που χαρίστηκε σ’ αυτόν από το Πατριαρχείο Κων/λης κατά την χειροτονία του. Το 1850 όταν γκρεμίσθηκε ο παλιός ναός του Αγίου Δημητρίου για να κατασκευασθεί ο καινούργιος, ένας παπάς από την Εγλυκάδα πήρε τον θρόνο με ένα ψαλτήρι και τα μετέφερε σε μια αποθήκη στην Εγλυκάδα. Όταν φτιάχτηκε το μουσείο μεταφέρθηκε εκεί και ο θρόνος συντηρημένος. Δυστυχώς ένα ομοίωμα του λαβάρου από λινό υφαντό πανί με κεντημένο τον μαύρο σταυρό, που είχε χαριστεί στο μουσείο στα χρόνια μας, αποτέλεσε αντικείμενο κλοπής .

           Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

                   ΠΟΙΗΣΗ                                       

                   Κατηφόρισα τους ανήφορους του άναρχου λόγου

                   Έσπειρα προσμονές στα πεφταστέρια

                   Και θέρισα χαμόγελα στις μενεξεδένιες αυγές.

                   Ψηλάφισα τις άνοιξες στα χείλια της χλόης

                   Αφουγράστηκα το άπειρο στη σπιθοβολή της νύχτας

                   Κι οσμίστηκα του κήπου τον ανασασμό

                   Με τις άκρες των δακτύλων μου.

                   Γεύτηκα με τα μάτια μου τη θλίψη του κυκλάμινου

                   Άγγιξα στα ξερόκλαδα το κάψιμο της φωτιάς

                   Και μύρισα τα βράδια της βροχής στις φωτισμένες λεωφόρους.

                   Άκουσα

                  Της πεταλούδας τη φτεροκοπιά

                  Τον αργαλειό της αράχνης

                  Τον ύπνο του ανέμου.

                  Είδα

                  Τον ανθό μες στην καρδία του σπόρου.

                   …………..

                  Κάπου εκεί κοντά

                  Αλαφροπάτητη περνούσε 

                  Η ποίηση.

                  Βιτσαξής Βασίλης

Μικρός Ύμνος στην Ελάσσονα Ποίηση(3) 

Ο Γιάννης Λιβαθινός, εν ενεργεία και κατ’ εξοχήν ζωγράφος και αγιογράφος, είναι συνάμα ποιητής παλιός και σύγχρονος μαζί. Γνωστός στη Πάτρα αφού έκαμε έργο ζωής του την διάσωση του πατρικού σπιτιού του Παλαμά και το πέτυχε, παρά τον άδικο παραγκωνισμό του στο τέλος απ’ τους νέους ιδιοκτήτες και την αλλοίωση των εσωτερικών ιστορικών χώρων του σπιτιού. Τα ποιήματά του, τα παλιότερα απ’ όσα ξέρω, γραμμένα σε σύγχρονη γραφή, με μια γλώσσα δυσεύρετη πλέον, που όσο περνάει ο χρόνος τόσο μεγαλώνει κι η αξία τους.

 

της Πάτρας η γυναίκα

γερμένο και μισόγιομο, απόψε το φεγγάρι
ξεστράτισε η μοναξιά, τ’ αστέρια ν’ αμαλάξει,

με χρυσαφένια τα μαλλιά, μισόγυμνα τα στήθια,

π’ απλώνει με τον ίσκιο της, το πέρασμα τ’ ονείρου

την κρέναν παστρικιά, λογοίς λογοίς κυράδες,
για ξενικιά τη μολογούν, μα νοιώθει κεντρωμένη

που ρίζωσε στ’ απάνεμο απ’ τη μεριά τ’ απάγκιου,
μ’ ένα καιρό πετρόστρωτο, πετρόστρωτο μ’ αγκάθια

πόχε το κατώσπιτο βελάδες αστρωμένο,
στ’ ανώσπιτο ακρομαστά, της ομορφιάς τα χάδια

για να ζολέβουν που ‘ρχονται, να φεύγουν ζολεμένοι

στα σκέλη της ρωτρόπισαν εφτά γενιές φεντάδων
κι ανδρόστεκαν στο μπούστο της αμούσταγα πρωτάρια,
ταξιδευτες περαστικοί και κλέφτες ζαπλουτάδες,
ούλοι γραμμένοι ανάγραφα στης Πάτρας τη γυναίκα
κι ένας στερνός απρόσμενος, ο χρόνος πόθε νάρθει

μια ιστορία ψεύτικη, που κούρνιασε στη σκέψη
στ’ αγυτεφτή το γράψιμο, τ’ ονειροπόλου πάθος

να ζωντανέψουν τ’ άψυχο, π’αθέλει ν’αζορέψει

περαστική ξυπόλυτη με τη λαψά σβομένει

μαζώχνει την αστροφεγγιά να μη χαθεί στη νύχτα.

πόσοι την είδαν να διαβεί σ’ αφορτωμένο δρόμο

παντάχε φώτα απλόχερα, τώρα στεγνό καντήλι.

Πηγή:Leovard Το είδωλο της γης μου