Κρίσεις κι επικρίσεις (Καβάφης και Παλαμάς)

Η φιλολογική αντιπαράθεση μεταξύ των μεγάλων, αλλά διαφορετικού στυλ ποιητών Παλαμά και Καβάφη, είναι ένα θέμα που φτάνει ως τις μέρες μας.Ο Καβάφης έσπασε ως γνωστόν την μονοτονία της ομοιοκαταληξίας (που εκφραζονταν από το κατεστημένο της τριάδας Παλαμάς-Δροσίνης-Πολέμης) και ήταν εκείνος που αναζητούσε η Ελληνική ποίηση για να κάνει το άλμα της στη νεώτερη εποχή. Έτσι η ποίησή του λύτρωσε ουσιαστικά τη στυφή και μονότονη ποιητική πραγματικότητα, απ’ την οποία όμως αφαίρεσε τον λυρισμό. Φιλοσοφική ενατένιση με μια διάσπαρτη ειρωνεία, που δεν έχει το πάθος και την ποιητική ορμή του Παλαμά. Αντιπαράθεση πάντως μεταξύ των ποιητών δεν είναι νομίζω καταγραμμένη στην ιστορία, παρά μόνο στα φιλολογικά κουτσομπολιά. Στη βιογραφία του σημαντικού συλλέκτη έργων τέχνης Αλέξανδρου Ιόλα, αναφέρεται ότι όταν έρχεται από την Αίγυπτο στην Ελλάδα τo 1925, ο Καβάφης είναι αυτός που του δίνει συστατική επιστολή για τον Παλαμά! Ο Παλαμάς, εκείνη την εποχή είχε αναδειχθεί «εθνικός» ποιητής, αλλά και ο Καβάφης, άρχισε να αναγνωρίζεται ως ο ποιητής του μείζονος Ελληνισμού. Αυτή η αντιπαράθεση μεταξύ των ποιητών αναδεικνύεται και καλλιεργείται περισσότερο μέσα από τους κύκλους των κριτικών και των λογοτεχνών. Ο Ξενόπουλος π.χ. αν και φίλος του Παλαμά, «..μυστικά φθονούσε τον μεγάλο ποιητή….»[1]ενώ θαύμαζε και αλληλογραφούσε με τον Καβάφη. Στα νεώτερα χρόνια ο Ρένος Αποστολίδης όπως όλοι οι μεγάλοι φιλόλογοι-στοχαστές, είχε τις δικές του φιλολογικές προτιμήσεις και τα δικά του λογοτεχνικά μοτίβα που τον ενδιέφεραν περισσότερο. Σε μια τηλεοπτική του κριτική λ.χ που παίζει στο ΥουΤυbe υποτιμά τον Παλαμά και αποθεώνει τον Καβάφη.Στη κριτική του, είναι επηρεασμένος από τις προτιμήσεις του και αυτό αδικεί και τον ίδιο και τους κρινόμενους ποιητές ή λογοτέχνες.Τον Καζαντζάκη τον απορρίπτει παντελώς. Aς μη ξεχνάμε πως ο Παλαμάς αρθρογραφούσε στo περιοδικό του Α.Καραντώνη «Τα Νεα Γράμματα», «αντίπαλο» του Ηρ. Αποστολίδη που ήταν «Τα Νέα Ελληνικά» και αυτό ήταν σαφώς ένας λόγος παραπάνω να κρατήσει ο Ρ.Α μια απόσταση από τον ποιητή της «Φλογέρας του Βασιλιά». Με την ανακάλυψη του Καβάφη, ο Παλαμάς  γίνεται ντεμοντέ. Ξεπερασμένος και ο πατριωτισμός του Μαβίλη, και του Δροσίνη. Ακόμη κι ο Κωστής Μοσχώφ, αστέρας της αριστερής διανόησης και Μορφωτικός ακόλουθος της πρεσβείας μας στην Αίγυπτο τη δεκαετία του 1990, αποφαίνεται στην αρχαιολόγο Σουβαλτζή, με τα παρακάτω περίπου λόγια «…δεν μας διαφέρει ο Αλέξανδρος,εμείς εδώ έχουμε το ανάστημα του Καβάφη» όταν του ζητά την συμπαράστασή του για τις ανασκαφές στη Σίβα. Ώστε ο Αλέξανδρος ασημαντότερος του γέροντα της Αλεξάνδρειας! Όλοι έχουν βαλθεί να γράφουν γι αυτόν, ενώ στην πραγματικότητα έχει εξαντληθεί από καιρό η μελέτη του. Μελέτες διδακτορικές, αναλύσεις επί αναλύσεων, κριτικές επιτομές που ο καθένας ζητά να πάρει ένα κομμάτι της Καβαφικής δόξας, έστω κι αν κάποιοι έχουν μετατραπεί σε εμπόρους. Λιγότερες οι διδακτορικές διατριβές για τον Μ.Αλέξανδρο. Μέγας σημαιοφόρος της φυλής ο Καβάφης.
Σήμερα ο Καβάφης είναι μια μόδα μη αμφισβητήσιμη μεν, αλλά μην ξεχνάμε και μια προσωπική ιδιοτροπία του,  που του δίνει στην εποχή μας περισσότερους πόντους. Καβαφικές αδυναμίες για τις οποίες δεν μιλά κανείς.Τι τα θέλετε, μεγάλος και ο Καβάφης, μα ο Παλαμάς σε διαπερνά με το ρίγος του πατριωτισμού του. Στοχαστική η ποίηση του πρώτου, πατριωτική εκείνη του δεύτερου. Έτσι ο Παλαμάς διαβάζεται στο μεγάλο πλήθος, ενώ ο Αλεξανδρινός διαβάζεται τα βράδια με το φως της λάμπας.  

[1] σελ. 422 Φιλ.Πρωτοχρονιά 1994

Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Ο κεφαλονίτικος  Ιούνιος

Έφτασε και ο Ιούνιος, ο έκτος μήνας του χρόνου και ο πρώτος του καλοκαιριού.

Βέβαια  μέσα στο αρχαίο Ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν τέταρτος μήνας με 29 ημέρες, πέρασε  στο Ιουλιανό  ημερολόγιο ως έκτος μήνας με 30 ημέρες, όπου  έτσι διατηρείται  και σήμερα  μετά τη γρηγοριανή μεταρρύθμιση  του.

Κατά την ρωμαϊκή  παράδοση, ο Ρωμύλος τον ονόμασε Junius, αφιερώνοντας τον ταυτόχρονα στη θεά Ήρα (Juno).

 Ο Ιούνιος λέγεται και Θεριστής, γιατί είναι ο μήνας του θερισμού σ’ όλη την Ελλάδα Ο λαός του έχει δώσει πολλά ονόματα  και τον εκτιμά πολύ,  λόγω που, για την γεωργία είναι σημαντικός, επειδή μετά τον θερισμό «ελευθερώνεται η γη για νέα σοδειά».     

Ακολουθεί μια  μικρή «περιδιάβαση»  για τις γιορτές  και τα λαογραφικά  χαρακτηριστικά του Ιουνίου, μέσα από τις κεφαλονίτικες παροιμίες.( Δημ. Σ. Λουκάτου, Κεφαλονίτικα γνωμικά, Αθήνα 1952).

«Μάης –μαΐτσης  μαγιανός

και θεριστής  θεριστινός»   Έρισσος

Ο καθηγητής –λαογράφος, Δημήτριος Λουκάτος,  μας λέει πως, η παραπάνω παροιμία από την Έρισσο έχει φτιαχτές λέξεις  για να μας πει, πως ο Μάης έχει ομορφιές και μάγια, μα ύστερα  έρχεται ο Ιούνιος (θεριστής ), που  μας θερίζει από την πείνα. Εννοεί πως η νέα σοδειά δεν έγινε ακόμα.

Την ίδια σκέψη για τον Ιούνιο έχουν και  στην  Πύλαρο λέγοντας την παροιμία

διαφορετικά.  

«Ο Μάης έχει τ’ όνομα

κι ο Θεριστής  την πείνα»

Στην περιοχή των Πρόννων  λένε την παρακάτω  παροιμία που βεβαιώνει την πράξη του θερισμού.

«Απ’ αρχής του Θεριστή

του δρεπανιού μας η γιορτή»

Ο Ιούνιος έχει αρκετές «μικρογιορτές» όπως : του « Βαρθολομαίου και Βαρνάβα» τις 11 του μηνός, μέρα που πολλοί δεν δουλεύουν,  ιδιαίτερα στα αμπέλια, γιατί το έχουν για κακό. Του όσιου Ονουφρίου, στις 12 του μηνός αυτού, στις 14 του Αγίου Ελισαίου, μέρα που δεν δουλεύουν οι γεωργοί με τα ζώα, γιατί ο άγιος αυτός θέλει το σεβασμό του, αλλιώς τα ζωντανά τα πιάνει λύσσα, μας  λέει ο λαός. Τις 15 και 16 του μηνός αντίστοιχα εορτάζουν ο προφήτης Άμως και ο άγιος Τύχωνος, ο τελευταίος  είναι ο άγιος της τύχης.

Τον μήνα αυτόν έχουμε και το γενέθλιο του Άγιου Ιωάννη  του Προδρόμου  τις 24 και  έχει ταυτιστεί η λατρεία του με το άναμμα της φωτιάς και άλλα μαντικά έθιμα  που έχουν  αρχαιοελληνική καταβολή, που γίνονται την παραμονή της   ημέρα αυτή. Είναι η  γνωστή γιορτή του Αγίου Ιωάννου του Λαμπαδάρη  και, που ο λαός μας από τόπο σε τόπο του έχει δώσει πολλά ονόματα και  θεραπευτικές ιδιότητες.

Ο λαός έχει περάσει μέσα στις παροιμίες του όλη τη σοφία και την πείρα των αιώνων και έτσι οι παροιμίες  λειτουργούν ως άγραφοι νόμοι που οδηγούν, διδάσκουν και συνετίζουν. Βέβαια, τώρα που τις εργασίες στο χωράφι δεν τις κάνουν τα χέρια, όπως και τον  θερισμό του Ιουνίου, η παροιμία πρακτικά φαίνεται να μην ισχύει. Είναι όμως αξίωμα που δε χάνεται ούτε μηδενίζεται και, σε κάθε περίσταση μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέσα στο λόγο και στη ζωή.

Γύρω από το θέρο και το θέρισμα οι παλιές παροιμίες στην Κεφαλονιά μας λένε :

«Θέλεις θέριζε και δένε,

 θέλεις δένε και κουβάλιε» Λιβαθώ

Εδώ η παροιμία θέλει να πει πως και τα δύο τον ίδιο κόπο έχουνε και μάλιστα κόπο σκληρό.

«Θέριζε γέρο γέννημα

και παλλικάρι στάρι» Παλική και Λιβαθώ

Εννοεί πως το γέννημα (κριθάρι) πρέπει να θερίζεται γινωμένο, ενώ το στάρι να είναι   νωπό για να μην τρίβεται.

Σε όλο το νησί υπάρχει η παροιμία που συνοπτικά και δυναμικά μας ενημερώνει πως ο θέρος, θέλει χέρια πολλά και να δουλεύουν συνέχεια.

«Θέρος, τρύγος,

 πόλεμος δεν περιμένουν»

στην Παλική και στη Σάμη προσθέτουν ή λένε και το εξής: «και στις ελιές ρεμούρο», δηλαδή  με πολλή γρηγοράδα για να γίνει το μάζεμα.  

Υπάρχει  μια άλλη παροιμία που λένε στη Λιβαθώ και μας ενημερώνει, πως, τον Ιούνιο δείχνουν οι ελιές τι καρπό θα κάμουν.

«Τον Θεριστή, ο νοικοκύρης τηράει

την ελιά και τραβάει τα μαλλιά του»

Επειδή κάνει αρκετή ζέστη και τον Ιούνιο αρχίζουν να σκαρώνουν οι σταφίδες, μα κοντά να μπει ο επόμενος μήνας  θα είναι έτοιμες. Η παροιμία μας λέει πως:

«Τ΄  άη –Γιάννη με το μαντήλι,

και τση Βλαχερνός  με το καλάθι»

 δηλ. στις 24 του μηνός του Άη Γιαννιού μπορεί να μαζέψεις μια μαντηλιά σταφίδες, αλλά τις 2 του Ιουλίου, της Παναγίας της Βλαχέρνας,  θα χρειαστείς καλάθι.   

Θέση εκλεκτή μέσα στο λαό και στην κεφαλλονίτικη παροιμία έχει η μέρα που εορτάζει ο άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδάρης, αφού παλιά την ημέρα αυτή την πρόσεχαν και την εκτιμούσαν με λατρείες και μαντικά έθιμα.

«Από τ’ άη –Γιαννιού του Λαμπαδάρη,

η μέρα παίρνει τα πίσω»

δηλ. έχουμε τις θερινές τροπές του ηλίου και η μέρα αρχίζει να μικραίνει. Τα έθιμα που γίνονται αυτή την ημέρα είναι όλα ηλιοτροπικού χαρακτήρα  και ποικίλουν από τόπο σε τόπο.

Κορυφαίο είναι το έθιμο που είναι και πανελλήνιο, «το άναμμα της φωτιάς» που ανήκει στα καθαρτήρια έθιμα  και δημιουργεί τη νέα εφορεία της γης.

Μέσα στις τοπικές εορτές είναι και αυτή του Αγίου Παναγή (Παπα-Μπασιά) τις 7  του μηνός και επίσης την πρώτη Κυριακή , ως συνήθως, του Ιουνίου γίνεται στο Ληξούρι «Το μνημόσυνο των Πέντε Αγιαθεκλησιάνων»  που κρέμασαν οι Γερμανοί τις 5-6- 1944 στην πλατεία του Ληξουρίου.

Επίσης στην κινούμενη εορτή των Αγίων Πάντων (φέτος 11 του Ιουνίου), στη Σάμη όπως γίνεται από παλιά ,θα εορταστούν οι τρεις Άγιοι Φανέντες, στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται πάνω στην αρχαία ακρόπολη της Σάμης.

Την τελευταία Κυριακή  του Ιουνίου δε,  έχει θεσπίσει  η τότε  Νομαρχία του Νομού Ηλίας για να τιμά με εκδήλωση «την Μάχη στο Λάλα» εκεί  που έλαβαν μέρος οι Κεφαλονίτες και  άλλοι Επτανήσιοι και κατεδίωξαν τις 22 Ιουνίου  του 1821, έπειτα από σκληρή μάχη τους Λαλαίους  Τουρκαλβανούς. Η συμμετοχή στην εκδήλωση γινόταν τόσο από την Νομαρχία Κεφαλληνίας και Ιθάκης, (στις μέρες μας συνεχίζει τη διατήρηση του εορταστικού θεσμού η  Αντιπεριφέρεια Κεφαλληνίας) όσο και ο Σύνδεσμος των Εφέδρων Αξιωματικών Κεφαλλήνων δίνοντας το παρόν τους,   τιμώντας μαζί με τους κατοίκους της περιοχής στο οροπέδιο της Φολόης Ηλείας,  τους Ήρωες και το γεγονός της νίκης.

Έρχεται ο Ιούνιος, ο Θεριστής όπως τον λέει η παράδοση και ο λαός  μας. Ωστόσο, η ζέστη έχει ήδη αρχίσει να απλώνει τα φτερά της από τον Μάιο και από τις 18 αυτού του μήνα άρχισαν και  οι  θερισμοί για το χορτάρι που είναι τροφή για τα ζωντανά.

Βλέποντας τα χωράφια στην Παλική άλλα έχουν το ξερό του χρυσαφιού χρώμα κι άλλα ετοιμάζονται να πυρωθούν στα καυτά λουτρά του ήλιου.

Οι κτηνοτρόφοι  δεν περιμένουν τον Ιούνιο για να μαζέψουν το ξερό χορτάρι και να γιομίσουν τις αποθήκες τους για το χειμώνα, ήδη η διαδικασία αυτή φθάνει στο τέλος της. Ωστόσο η διαδικασία αυτή που κάνουν οι γεωργοί να σπέρνουν χορτάρι και έπειτα να το πουλούν ως «μπάλα» στους κτηνοτρόφους, είναι μια αθόρυβη συνεργασία και μία σχέση «έντεχνη» της γεωργίας με την κτηνοτροφία. 

Περιδιαβαίνοντας  του αγροτικούς δρόμους της Κατωγής και όλη της Παλικής αυτή την περίοδο συναντάς χωράφια, που το κομμένο χορτάρι από το θεριστικό  μηχάνημα είναι στοιχισμένο και περιμένει την επόμενη διαδικασία της δέσης του σε «μπάλες».Βέβαια έχει επικρατήσει να λέγονται μπάλες το χορτάρι που έχει δέσει το μηχάνημα, άσχετα εάν έχουν σχήμα παραλληλόγραμμο. Υπάρχουν χωράφια που ήδη έχει περάσει το μηχάνημα και έχει δέσει το χορτάρι σε μπάλες και είναι έτοιμο να φορτωθεί για να αποθηκευτεί στις αποθήκες. Εικόνες από πίνακα ζωγραφικής παρουσιάζουν πολλά χωράφια, που ,όπως είναι με τις μπάλες διάσπαρτες ή κατά σειρά που τις έχει αφήσει το μηχάνημα,  σου δίνουν την εντύπωση πως είναι βαλίτσες που περιμένουν τους ταξιδιώτες τους.

Το  μυαλό μου τρέχει στον αγώνα που έκαναν οι παλαιότεροι , όταν δεν υπήρχαν τα μηχανήματα, και τα χέρια μέσα στο λιοβόρι, έπρεπε να θερίζουν και να κάνουν το χορτάρι μπάλες χρησιμοποιώντας μια ξύλινη κασέλα.

Σήμερα κάνοντας απολογισμό επί της ευκαιρίας που έρχεται  Ιούνιος, στη γεωργία μπορούμε να πούμε πως η τεχνολογική εξέλιξη πρωτοστατεί με τα μηχανήματά της και η παραγωγή είναι μεγάλη και ικανή. Εκτοπίστηκε  βέβαια η συνεργασία μεταξύ των γεωργών και η επικοινωνία ελαττώθηκε, οι δε λαογραφικές εικόνες και οι νοοτροπίες άλλαξαν χαρακτήρα στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Κλείνοντας για τον Ιούνιο, που οι άνθρωποι παλιά, ιδιαίτερα αυτόν το μήνα δούλευαν έως ο ήλιος να πάρει γιόμα  και έτσουζε η λαύρα στο κορμί τους ,ας θυμηθούμε το κείμενο του μεγάλου Ησίοδου:  « Καιρός του θερισμού, πού δεν πρέπει να κοιμάσαι το πρωί. Η αυγή θα σε βοηθήσει να θερίσεις το ένα τρίτο από τη δουλειά της ημέρας… να κουβαλήσεις νωρίς τον καρπό στο σπίτι σου, εξασφαλίζοντας τον βίο σου»…(Έργα και Ημέραι, στίχ. 575-78)

Τέλος ας μείνει ως δίδαγμα η παροιμία  του θερισμού, που αφορά τον άνθρωπο που δεν έχει παλμό ζωής και ενέργεια πράξης : «Εργάτης αργοκίνητος όλο δρεπάνι αλλάζει».    

                                                                                                                                                 Γεράσιμου Σωτ. Γαλανού

Μια βόλτα με τον Ελύτη..

Τον Μάη η Ελλάδα αντανακλά μια άκρατη φωτεινότητα, με βασικά συστατικά της τον ήλιο και τη θάλασσα, στην καλύτερη εκδοχή τους. Όπου κι αν πας, σκοντάφτεις πάνω στον Ελύτη και τον Σεφέρη. Τα γράμματα του αλφάβητου σου τραγουδούν για τον έρωτα και τη ζωή. Τα χρώματα συνθέτουν την ιδανικότερη ομορφιά στη παλέτα της φύσης. Το πιο ελληνικό γράμμα το Ε. Το πιο ιερό γράμμα το Ζ. Το πιο ηρωικό το Α. Το πιο ελληνικό χρώμα το μπλε. Το μπλε της θάλασσας.Το πιο αγνό χρώμα, το άσπρο της φρεσκοβαμμένης εκκλησιάς. Το πιο ηρωικό, το κόκκινο της παπαρούνας. Μια βόλτα με τον Ελύτη στην μαγιάτικη ελληνική φύση, σε οδηγεί μέσα από το μυστήριο της ποίησής του, στην αυτογνωσία και την άκρα ταπείνωση.                                                     

   Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν

                μια ελιά,

               ένα αμπέλι

               κι ένα καράβι.

              Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις…

  Κάθε φορά που μπαίνω σε μιαν από τις μισογκρεμισμένες και μισοζωγραφισμένες εκείνες μικρές εκκλησίες που απόμειναν ενσωματωμένες, ίδιες βράχια, μέσα στο ελληνικό ύπαιθρο,

και με χτυπήσει η μυρωδιά της υγρασίας των τοίχων,μου φαίνεται ότι έρχομαι σε άμεση, σε δερματική σχεδόν επαφή με το σόι μου–λες και έχω αποδείξεις ότι αυτό κρατάει ολόισα από το Βυζάντιο.

Κι ένας κόσμος ολόκληρος τότε με τα μωβ και τα χρυσά του διακόσμου του, μου προσφέρεται σε κοινωνία μυστική…

Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινωσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο της υπερηφάνειας.

Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.

Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα,

κεί που περπατούσα,μες τα χωράφια χωρίς σωτηρία,

ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου.

         Το’κοψα και το’ φερα στο επάνω χείλι μου.

Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.

Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά 

τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της

 μ’ ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραπόστολου.

Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πια 

ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

        Ναι ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.

Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.

Ήταν ένα δικαίωμα.

         

                    Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

Μια ηρωική θεατρική παράσταση

                                                           

 

Με την ευκαιρία του μνημόσυνου για την άλωση της Κωνσταντινούπολης, δίνεται η ευκαιρία της καταγραφής εδώ, ενός άγνωστου εν πολλοίς θεατρικού γεγονότος που έλαβε χώρα στη Πόλη, μέσα στον πυρετό των ημερών λίγο πριν την Επανάσταση του 1821.Τα μέλη της φιλικής εταιρίας της Πόλης λίγο πριν την περίοδο της επίσημης έναρξης της επανάστασης, είχαν την έμπνευση να ανεβάσουν την τραγωδία του Λευκαδίτη δικαστικού, συγγραφέα και φιλικού  Ιωάννη Ζαμπέλη, «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» γραμμένη το 1818.Το έργο αναφέρονταν στην άλωση της Πόλης το 1453.Λίγο μετά το τέλος της παράστασης, καταδόθηκε στους Τούρκους η θεματολογία του έργου, με αποτέλεσμα να εισβάλλουν στρατιώτες και να συλλάβουν τον ιδιοκτήτη του σπιτιού που φιλοξένησε την παράσταση, τον οποίον αποκεφάλισαν επιτόπου. Οι θεατές κατόρθωσαν να διαφύγουν έγκαιρα, μαζί με τον πραγματικό εμπνευστή της παράστασης που επόπτευσε τα σκηνικά και κουστούμια του έργου, τον σπουδαίο Κεφαλλονίτη αρχιτέκτονα και ζωγράφο των αρχών του 19ου αιώνα Γεράσιμο Πιτζαμάνο (1787-1825) μέλος κι αυτός της φιλικής εταιρείας, που κατέφυγε στην Βρετανική πρεσβεία.Στο διάστημα της ασυλίας του εκεί, φιλοτέχνησε προσωπογραφίες αξιωματούχων της πρεσβείας και στη συνέχεια μετά από λίγο διάστημα με το ξεκίνημα του διωγμού εναντίον των χριστιανών που επακολούθησε  τον Μάϊο του 1821, κατόρθωσε να φυγαδευτεί με μια ρωσική σκούνα στην Οδησσό. Καπετάνιος σ’ εκείνη τη σκούνα ήταν ο καπετάν Σκλάβος  από τη Κεφαλονιά, που είχε περισυλλέξει και το λείψανο του Πατριάρχη. Ο Πιτζαμάνος στη συνέχεια εργάστηκε ως Αρχιτέκτονας της Ρωσικής Αυλής και ακολούθως επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου πέθανε το 1825.                                                                                                                

Πηγή: Leovard  Το είδωλο της γης μου         

Στον Μανίλιο Ράλλη 

Βλέπεις στολισμένα παντού τα σπίτια μ’ άνθη; Βλέπεις πάνω στις πόρτες ιάνθους: όλες οι κοπέλες με νέους βαδίζουν στέφη φορώντας.

Λένε τα παιδιά του Μαγιού τραγούδια, τραγουδούν κι οι γέροι-κι εκείνοι χαίρουν. Κάθε μέρος, κάθε ηλικία αστράφτει απ’ ευφροσύνη. 

Ο Έρωτας με πλούσια στους ώμους κόμημες στην πορφυρή του εσθήτα λάμπει. Τρόμο κι φαρέτρα σκορπάει εκείνου,τρόμο τα τόξα. 

Κι έτσι αυτός πετώντας εδώ τριγύρω πλέκει τους χορούς που ποθούν οι νέοι. Συνδαυλίζει εκεί μ’ όσους ξέρει δόλους την πρώτη φλόγα.

Μες στων κοριτσιών τις παρέες γλιστρώντας άλλης την ξανθή καλλωπίζει κόμη,άλλης τη μορφή και στα μάτια όλων λάμψη προσθέτει.

Πάψε τώρα Ράλλη, τους άγριους θρήνους. Τόσα δάκρυα φθάνουν για τη πατρίδα. Άσ’ τις έγνοιες πιά, μας καλεί η ευωχία τώρα κι η τέφψη.

Γιατί να περνούμε με θρήνους κάθε μέρα της μικρής μας ζωής συνέχεια; Μες στη συμφορά να κοιτάς τον ήλιο είναι ευτυχία. 

Ύλα, φέρε του οίνου τον αμφορέα. Τώρα οι θλίψεις όλες, τα δάκρυα ας σβήσουν Τώρα στην καρδιά μου ας λάμψει ακέριο το φως της μέρας.                                                   

 Μιχαήλ Μαρούλλος
(Μετάφραση Γιώργος Βαρθαλίτης)

                                                                       

Μ.Μάρουλλος Πορτραίτο του S.Botticelli-1496

Ο Μιχαήλ Μάρουλλος (1453-1500) ως ποιητής, αλλά και ως σύνολη προσωπικότητα, υπήρξε μετά τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο άλλος ένας Έλληνας που άσκησε επίδραση στον δυτικό πολιτισμό. Η ποίησή του εκτιμήθηκε από μεγάλες προσωπικότητες της εποχής του. Από μικρός έφυγε από την Πόλη για την Ιταλία και εικοσαετής εντάχτηκε στα στρατιωτικά τμήματα των Ελλήνων Stratioti (ιππείς που υπηρετούσαν στο βενετσιάνικο ιππικό). Αργότερα το 1476 φεύγει από το στρατό και εισέρχεται στην ποιητική ακαδημία της Νεάπολης και στη συνέχεια πάει στη Ρώμη και την Φλωρεντία, όπου εντάσσεται στην πνευματική ζωή αυτών των πόλεων και έρχεται σ’ επαφή με λαμπρά πνεύματα της Αναγέννησης. Στον πόλεμο του 1499 ανάμεσα στον Καίσαρα  Βοργία και την Κατερίνα Σφόρτσα, πήρε το μέρος της δεύτερης πολεμώντας με τους Μεδίκους, και μετά την σύλληψή της προσπαθώντας να διαφύγει, πνίγηκε σ’ ένα ποτάμι.
Το ποίημα του Στον Μανίλιο Ράλλη τοποθετείται στο τελευταίο τέταρτο του 15^ου αιώνα. Ο Μανίλιο (Μανουήλ) Ράλλης ήταν γιός του Δημητρίου Ράλλη που γεννήθηκε στη Σπάρτη καταγόμενος από τον οίκο των Ράλληδων  που ανέδειξε πολλούς σημαντικούς άνδρες. Οι Ράλληδες ανήκαν στον ομώνυμο σπαρτιατικό οίκο και κατάγονταν κατά πάσα πιθανότητα από τους Φράγκους κατακτητές της Πελοποννήσου. Κατ’ αρχάς ελέγοντο Ραούλ και στη συνέχεια εξελλήνισαν το όνομά τους. Αρκετοί εξ αυτών μετανάστευσαν στην Ζάκυνθο, Κέρκυρα και Ιταλία. Μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Τούρκους, το 1460 ο Μανίλο Ράλλης κατέφυγε στη Ιταλία όπου φράγκεψε, (Manilio Rallo) υπηρέτησε στρατιωτικά διαφόρους ηγεμόνες και αργότερα διετέλεσε και αρχιεπίσκοπος Μονεμβασίας ως το 1516, με τον θάνατό του.

           Πηγή: Leovard Το είδωλο της γης μου

                                                          

                ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

                Μακεδονία, η πεφιλημένη, εσύ, νοσταλγία
                στον βαρύ ρυθμό των καιρών μας υψώνεσαι,
                με την αγέρωχη περικεφαλαία σου, κορώνα θριαμβική

                του ένδοξου κάλλους, εσύ ναός του έθνους, προπύργιο άβατο
                των πανελλήνων, εσύ φραγμός στα περάσματα, εσύ μόνο φως
                στην ολόχρυση παρακαταθήκη του έθνους.

                Ζουζουνίζει στ’ αυτιά μου ο μαύρος αχός των γειτόνων σου,
                του ψεύδους ο αχός για το γνήσιο κύτταρο των Ελλήνων
                προγόνων σου, της πάναγνης σάρκας σου η ωραιότης.

                Κι εγώ, η νότια υπόσταση, ένας σαρδώνιος γέλωτας

                στην ωχρή τους αναίδεια, αυτών των αδηφάγων βαρβάρων.

                Μακεδονία, σκέπη των πάντων κι ο Βαρδάρης σου
                ένας φίλος ζεστός στα πανάρχαια σοκάκια σου,
                όπου πνέουν οι θρύλοι των ανθρώπων, η γλυκύτατη έπαρση.

                Τα αδιάβατα όρη σου τυλιγμένα στο φέγγος· μυστήριο
                των Θεών, που κρατούν ανυπέρβλητη την ουσία της γης σου.

                Ανασαίνεις τη δρόσο των πανύψηλων δένδρων τους

                και η γαλήνη του σύμπαντος έρχεται στις βαθειές τους

                χαράδρες, στις κορφές που ο ήλιος πρώτος τις φίλησε.

                Στις πνοές του Βαρδάρη σου φτερουγίζει ο χιτώνας
                του ωραίου Αλέξανδρου, στρατηλάτη του έαρος,

                κι η γαλάζια κορδέλα της κώμης του
                συγκρατεί τις ατίθασες μπούκλες του. Κι η γαλήνη
                απλώνεται, καθώς ταπεινώνεται του Λυαίου η έπαρση
                από την άλλη σου δόξα, τον τροπαιοφόρο Δημήτριο.
                Χώρα υπέρκαλλη στη ζωή και στο όραμα.

                Ο Μακεδών υψώνει το νεύμα στην αντίπερα όχθη,

                στα εδάφη σου να περάσει ο Απόστολος Παύλος,
                να διαβεί η γλυκύτερη της αγάπης πορεία. Μακεδονία,
                νύφη της Πίστεως και παστάς, Μητέρα των πρώτων Ελλήνων,
                στους οφθαλμούς των βαρβάρων πετράδι πολύτιμο.
                Κι εμείς τη δική μας χλαμύδα απλώνουμε

                να κρατήσουμε άτρωτο το τριανταφυλλένιο κορμί σου.
                Κι ο θάνατος φεύξεται! Κι ο θάνατος πνέει τα λοίσθια

                κάτω από την ομόγνωμη γροθιά της, που γίνεται σύμβολο

                κι υψώνει καταρράχτες φωτός

                και φράσσει περάσματα ύποπτα…

                Χαίρε, αγάπη των βορείων συνόρων μας, χαίρε!

                Χαίρε, του βλέμματος θεσπέσιο πλάτεμα, χαίρε!

                Χαίρε, κορυφή των εδαφών της Πατρίδας μου.

                Χαίρε, Εγνατία οδός που οι αιώνες σε διάβηκαν.

                Χαίρε, αθάνατο σπέρμα του παγκόσμιου ήθους.
                Χαίρε, θησαυρέ, που ταξίδεψες ως τα βάθη του Κόσμου

                των Ελλήνων τον αθάνατο λόγο!

                                                            Ευαγγελία Παπαχρήστου-Πάνου

                                                               

Η Ένωση των Επτανήσων και ο κρίσιμος ρόλος του Βαλαωρίτη

                                                                                    

Στην Ελλάδα πάντα υποβόσκει ο διχασμός και η αντιπαράθεση. Ακόμα και αν τίποτε δεν φαίνεται να τον προκαλεί, αυτός εφευρίσκεται. Στα 1863, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις δίνουν και παίρνουν. Ορεινοί με Πεδινούς και Στερεοελλαδίτες με Πελοπονήσιους. Οι Πεδινοί ήταν οπαδοί του Αγγλικού κόμματος με επικεφαλής τον Δημήτριο Βούλγαρη ενώ οι Ορεινοί οπαδοί του Γαλλικού με επικεφαλής τον Κανάρη.Το 1863 είναι η εποχή που το κράτος όταν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, έκλινε τις πρεσβείες. Την ίδια ώρα η Ελλάδα ψάχνει απελπισμένα για τον διάδοχο του Όθωνα, ώσπου τον βρίσκει στο όνομα του 17ετή Γουλιέλμου της Δανίας, με προίκα τα Επτάνησα από την Αγγλία.

     Η αναγόρευση του Γεωργίου ως βασιλέως από την Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων έγινε την 18-3-1863.Η επιτροπή του Κοινοβουλίου που επιλέχθηκε για τη μετάβαση στη Κοπεγχάγη προκειμένου να προσφέρει το στέμμα στον Γεώργιο, αποτελείτο από τον Κωνσταντίνο Κανάρη τον Θρασύβουλο Ζαΐμη και τον Δημήτριο Γρίβα. Κατά την μετάβασή της διήλθε από τη Κέρκυρα, όπου έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το λαό του νησιού. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης αναγνωρισμένος ποιητής που πρωτοστατεί στις εκδηλώσεις της υποδοχής, ασπάζεται γονατιστός τον πυρπολητή Κανάρη και απ’ αυτή τη συνάντηση θα εμπνευστεί και για το ποίημά του Ο Κανάρης. H κολακεία προς τον έφηβο πρίγκιπα της Δανίας από τον γηραιό πυρπολητή Κανάρη, που στέλνεται επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας, είναι υπέρμετρη και ξαφνιάζει, αλλά είναι και ενδεικτική των ελπίδων που έτρεφαν για ένα ομαλό πολιτικό βίο.«Θεωρούμεν την ημέραν αυτήν ως την ωραιοτέραν της ζωής μας», είναι τα λόγια του Κανάρη προς τον νέο Βασιλιά της Ελλάδας. Η εξάρτηση  όμως της δυναστείας από τις δυνάμεις που την επέβαλαν όπως κι εκείνη του Όθωνα, και όχι από τον λαό, επισώρευσε δεινά στον τόπο.

     Η εκλογή του νέου βασιλέα και η ανάρρηση του στον θρόνο της Ελλάδας, συνδέεται με την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, όπου η Επτάνησος προσφέρεται σαν προίκα στον θρόνο.Η Αγγλία εδώ φαίνεται να υπερκεράζει τις φιλοδοξίες των Ελλήνων και αυτό εκλήφθηκε στους κύκλους κυρίως των Επτανησίων “παλιών” ριζοσπαστών, σαν ένας ευτελισμός των αγώνων για την ανεξαρτησία των νησιών. Ο νεαρός βασιλιάς από την πλευρά του επένδυσε στην Ένωση της Επτανήσου, διότι πίστευε ότι μ’ αυτήν ως προίκα, θα ήταν διασφαλισμένη η εμπιστοσύνη και η αγάπη των Ελλήνων στο πρόσωπό του.

     Η Ένωση οικοδομήθηκε κάτω από την πίεση που άσκησε το ριζοσπαστικό κόμμα με το ψήφισμα της 26 Νοεμβρίου 1850, με το οποίο οι επτανήσιοι ριζοσπάστες αντιπρόσωποι της βουλής, διεκήρυξαν ανάμεσα στα άλλα ότι «.. η ομόθυμος στερεά και αμετάτρεπτος θέλησις του Επτανησιακού λαού, είναι η ανάκτησις της ανεξαρτησίας του και η ένωσις αυτού μετά του λοιπού έθνους του». Ο Χαρίλαος Τρικούπης, είναι εκείνος που χάρις στις διασυνδέσεις του, τίθεται επικεφαλής της διαπραγμάτευσης με τους Άγγλους για την Ένωση των Ιονίων νήσων. Είναι γνωστοί άλλωστε οι δεσμοί των Τρικούπηδων με την Αγγλία.

     Στις 25 Ιουλίου 1863 διαλύθηκε η ΙΒ΄ Ιόνιος Βουλή και προκλήθηκαν εκλογές από τον Άγγλο Αρμοστή Στορξ, μέσα σε ένα κλίμα δικαιολογημένης καχυποψίας για τις πραγματικές προθέσεις της Αγγλίας, που αναζωπυρώθηκαν μετά  την ανάδειξη της ΙΓ΄ Ιονίου Βουλής που συνήλθε την 19/1 Οκτωβρίου και ανέδειξε πρόεδρο τον Στέφανο Παδοβά βουλευτή Κερκύρας και Δημ.Μηλιαρέση βουλευτή Κεφαλονιάς ως αντιπρόεδρο.Στη πρώτη αυτή συνεδρία της 21/3 Οκτωβρίου κατά το τυπικό προσήλθε ο Αρμοστής και ανέγνωσε το διάγγελμα με το οποίο καλείτο η Ιόνιος Βουλή να αποφανθεί για την ένωση με ορισμένους όρους. Κατά την επομένη δε συνεδρίαση της Βουλής, στις 23 Σεπτεμβρίου/5 Οκτωβρίου 1863, συνήλθε η Βουλή όπου, παρουσία των Βουλευτών και του Μητροπολίτη Αθανασίου, στήθηκε η ελληνική σημαία δίπλα από τον πρόεδρο της Bουλής  Παδοβά, ο οποίος διάβασε το ψήφισμα για την Ένωση, μέσα σε μια θύελλα επευφημιών από βουλευτές και τον λαό.Την επομένη όλοι οι Βουλευτές κατευθύνθηκαν στο Αρμοστείο όπου δόθηκε επίσημη απάντηση της Bουλής στο διάγγελμα του Αρμοστή για το ζήτημα της Ένωσης. Συντάκτης και εισηγητής του ψηφίσματος της Ένωσης ήταν ο ποιητής και βουλευτής Λευκάδας Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.

     17/30 Οκτωβρίου 1863 είναι η ημέρα άφιξης του νέου βασιλιά στην Ελλάδα που αναγορεύτηκε συνταγματικός βασιλεύς των Ελλήνων ως Γεώργιος Α΄. Ο Γεώργιος γίνεται δεκτός από την ολιγαρχία των Αθηνών ως «σωτήρας του έθνους». Έτσι ο Γεώργιος A΄ εγκαινιάζει μια δυναστεία που θα κρατήσει για 110 χρόνια και θα αποβεί με τις παντός είδους παρεμβάσεις της στη πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας, πρόξενος εθνικών συμφορών.

   Τον Μάρτιο του 1864 καταφθάνει κλιμάκιο πληρεξουσίων της Επτανήσου  ατμοπλοϊκώς στον Πειραιά, όπου του επιφυλάσσεται λαμπρή υποδοχή και εν μέσω ενθουσιωδών εκδηλώσεων και κραυγών «Ζήτω η Ένωσις» κατευθύνεται με συνοδεία μεγάλης πομπής αμαξών στην Αθήνα και καταλύει στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Ο Βαλαωρίτης, ο Παδοβάς και ο Λομβάρδος, αποτελούσαν το κλιμάκιο εκείνο, που είχε  τις πρώτες επαφές με τον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης τον Πρωθυπουργό Κανάρη και τον Βασιλιά Γεώργιο.

     Την δεύτερη μέρα της άφιξής τους, άρχισαν οι διαδικασίες επικύρωσης της Συνθήκης και της Σύμβασης Παραχώρησης των Επτανήσων, από την ολομέλεια της Βουλής. Η Συνθήκη και η Σύμβαση εισήχθηκε σε ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση, όπου και ψηφίστηκε «παμψηφεί» και στη συνέχεια απεστάλη στην Αγγλία για τελική κύρωση. Η προφητεία του Πατροκοσμά έμελλε να επαληθευτεί στη ώρα της με θαυμαστή ακρίβεια: «Θα ’ρθουν οι κόκκινοι σκούφοι και ύστερα οι Άγγλοι επί 54 χρόνια και κατόπιν θα γίνει ρωμαίικο».

     Η εικόνα των Επτανησίων για την Ελλάδα της εποχής εκείνης είναι αποκαρδιωτική.Η πολιτική ζωή της Ελλάδας αυτόν τον καιρό αποτυπώνεται με τα μάτια του Βαλαωρίτη σε αλληλογραφία με την σύζυγό του Ελοϊσία Τυπάλδου.«Οι αυτοαποκαλούμενοι πολιτικοί άνδρες της Ελλάδος προκαλούν οίκτο. Νομίζουν ότι είναι τέλειοι διπλωμάται και γίνονται κατά συνέπεια γελοίοι. Η εθνοσυνέλευση είναι ένας βρωμερός και σκοτεινός σταύλος. Θα σου διηγηθώ διασκεδαστικάς λαπτομερείας όταν θα συναντηθώμεν».

      Στις 25 Απριλίου 1864 οι τρείς πληρεξούσιοι επέστρεψαν στα νησιά τους, όπου μεταξύ 25 και 28 Ιουνίου διεξήχθησαν εκλογές προκειμένου να εκλεγούν οι πληρεξούσιοι της Επτανήσου για την Ελληνική Βουλή.Εν τω μεταξύ την 21 Μάιου 1864 μετά από πέντε περίπου αιώνες ξενική κατοχή τα Επτάνησα ενώνονται με την πατρίδα. Την προηγουμένη έφευγε από την Κέρκυρα το 9ο βρετανικό σύνταγμα στρατού παίρνοντας μαζί του τα έγγραφα της Υψηλής Αστυνομίας αλλά και τα σχεδιαγράμματα των φρουρίων των φυλακών και της Βουλής. Στην αποχαιρετιστήρια τελετή που έγινε στο παλάτι του Αρμοστή, όπου ανέλαβε τη διοίκηση της νήσου Κέρκυρας ο Θρασύβουλος Ζαΐμης, ο Αρμοστής σερ Ερρίκος Νάιτ Στορξ απέφυγε να χαιρετήσει τον εκπρόσωπο της Ελληνικής Κυβέρνησης.Αυτή τη φορά η φλεγματικότητα και παραδοσιακή ευγένεια των Άγγλων είχε πάει περίπατο. Λίγο αργότερα θα επιβιβαστεί στο πολεμικό «Μάρλμπορου» και στις 12.00΄ ακριβώς η βρετανική σημαία υποστέλλεται από τα φρούρια και ανεβαίνει η Ελληνική, ενώ απέδιδαν τιμές τα πυροβόλα των φρουρίων και του πολεμικού πλοίου που είχε καταφθάσει από την προηγουμένη με άνδρες Χωροφυλακής του Μηχανικού και του 10ου Συντάγματος πεζικού. Ο ελληνικός στρατός αφού διήλθε από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης συγκεντρώθηκε στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος όπου τελέστηκε δοξολογία που χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Αθανάσιος, παρουσία των βουλευτών, γερουσιαστών, λοιπών αρχών και εκπροσώπων της κυβέρνησης. Στη συνέχεια παρατάχθηκε στη Σπιανάδα και κατευθύνθηκε στους χώρους στρατωνισμού του. Το πολεμικό «Μάρλμπορου» κατευθύνθηκε στο Κατάκολο της Ηλείας για να παραδώσει ο Αρμοστής την Ιονική Σημαία στον Βασιλιά Γεώργιο Α΄, ενώ τα λοιπά πολεμικά κατευθύνθηκαν στη Μάλτα. Την ίδια μέρα, στη Κεφαλονιά έγινε επίσημη παράδοση στον έπαρχο Ιγγλέση και η αναχώρηση των Αγγλικών πλοίων την 8.30΄από τον κόλπο του Αργοστολίου με επικεφαλής τεράστια ατμοκίνητη φρεγάτα, που έγινε μέσα σε κλίμα δυσπιστίας των κατοίκων για την Ένωση, ήταν εξόχως εντυπωσιακή και έδειχνε την πολεμική πυγμή και τον υπερφίαλο εγωισμό της Αγγλίας. Μόνο όταν την 23 Μαΐου έφτασε στο Ληξούρι ελληνικό ατμόπλοιο από την Κέρκυρα, ξεκίνησαν οι πανηγυρισμοί. Παρόμοια τελετή έλαβε χώρα σε κάθε ένα και από τα λοιπά νησιά.

     Οκτώ μήνες πριν την 21η  Μαΐου 1864, τις 23 Σεπτεμβρίου 1863, είχε υπογραφεί στο Ιόνιο Βουλευτήριο η ληξιαρχική πράξη του τέλους της Αγγλικής Κατοχής, όπου η αγχόνη και το μαστίγιο ήταν τα σύμβολα με τα οποία διοίκησε η γηραιά Αλβιόνα για 50 χρόνια τα Επτάνησα. Εξαίρεση ήπια αυτής της σκληρής κατοχικής περιόδου ήταν ίσως η επί μέρους διακυβέρνηση του Νάπιερ στη Κεφαλονιά. Τα παλιά και συσσωρευμένα προβλήματα που αντιμετώπιζαν στα νησιά του Ιονίου οι αγρότες, για δεκαετίες κάτω από την Αγγλική κατοχή, θα βρουν την ευκαιρία να εκφραστούν με την πρώτη εθιμοτυπική επίσκεψη του Γεωργίου Α΄ στα νησιά, το 1864.

    Οι εκλεγέντες Επτανήσιοι βουλευτές αποβιβάστηκαν μέσα σε πανηγυρικό κλίμα στον Πειραιά περί τα μέσα Ιουλίου. Με την άφιξη των βουλευτών της Επτανήσου η κατάσταση είναι εκρηκτική και ο φόβος της επανάστασης εναντίον του βασιλιά είναι υπαρκτός. Το αντιβασιλικό κόμμα του Δ.Βούλγαρη, τους νέους πληρεξουσίους αντιμετώπισε πλέον ως βασιλόφρονες και συνασπίσθηκε προ της άφιξής τους για την εκλογή του Δεληγιώργη ως προέδρου της Εθνοσυνέλευσης -πράγμα το οποίο επέτυχε- και στη συνέχεια εξέλεξε ως Φρούραρχο των Αθηνών τον Δημήτριο Γρίβα. Επιπλέον, συνδύασε την υποδοχή των νέων βουλευτών με μια τεράστια διαδήλωση, το πνεύμα και τα συνθήματα της οποίας αποτελούσαν κήρυξη πολέμου προς την Τουρκία. Το γεγονός αυτό δυσαρέστησε την Τουρκική και Αγγλική πρεσβεία στην Αθήνα που προέβησαν σε διαμαρτυρίες, ενώ διετάχθη ο πασάς των Ιωαννίνων  να προωθήσει τα στρατεύματά του στα σύνορα με την Ακαρνανία. Ο στρατός βρίσκονταν υπό τα όπλα. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη και ο βασιλιάς άκρως ανησυχητικός για πιθανότητα εκδηλούμενης αντιβασιλικής επανάστασης. Στο ισοζύγιο των πολιτικών πραγμάτων θα βαρύνει η στάση των νέων βουλευτών της Επτανήσου. Μετά την είσοδο των νέων βουλευτών, εκλέχθηκε  πρόεδρος ο Μεσσηνέζης υποστηριζόμενος από το κόμμα του Κανάρη, και την 22 Ιουλίου οι Επτανήσιοι πληρεξούσιοι σε μια ατμόσφαιρα εθνικής έξαρσης, έδωσαν τον όρκο στην Εθνοσυνέλευση με τον Βαλαωρίτη εξουσιοδοτημένο να μιλήσει για λογαριασμό τους ενώπιον 350 πληρεξουσίων. Σε επιστολή του στη σύζυγο του ανάμεσα στα άλλα καταγράφει:«Όταν κατέβηκα από το βήμα ο λαός φρίττων από χαρά, έρρηξε απέραντον μυκηθμόν, επιβάλλων εις τον πρόεδρον να διαλύσει την συνεδρίασιν, διότι δεν ήθελε να ακούσει πλέον κανέναν άλλον: “Αφήστε μας, εφώναζαν, αφήσετέ μας με την απόλαυσιν της στιγμής αυτής. Αφήστε μας με την γλυκύτητα με την οποία μας γαλήνευσε την ψυχήν ο Βαλαωρίτης». Ο λόγος του ποιητή της «Κυρά Φροσύνης» και των «Μνημοσύνων» στην Εθνοσυνέλευση, και τα αισθήματα ενότητας που εξέπεμψε, συντέλεσαν να διαλύσουν όλα τα σύννεφα που είχαν απλωθεί στον ουρανό της Αθήνας και να δαμάσουν την κυοφορούμενη επανάσταση. Οι Επτανήσιοι βουλευτές έφεραν ένα νέο ευρωπαϊκό οίστρο στην μίζερη και διεφθαρμένη εν πολλοίς πολιτική ατμόσφαιρα της Αθήνας. Η Ένωση θα έχει μακρύ δρόμο ακόμη να διανύσει μετά την νομοθετική προσαρμογή και ενότητα σε διοικητικά, φορολογικά και εκκλησιαστικά ζητήματα, αντεγκλήσεις και διαφωνίες που εν τω μεταξύ προέκυψαν, τα οποία χώρισαν και έφεραν σε αντιπαράθεση τους επτανήσιους βουλευτές, που παρ’ όλα αυτά έπαιξαν τα πρώτα χρόνια έναν εξόχως δυναμικό και πρωτοπόρο ρόλο στα ζητήματα που απασχόλησαν την Ελληνική Βουλή. Έτσι, με την Ένωση των νησιών του Ιονίου και στη συνέχεια με την συνταγματική μεταβολή του 1864 που καθιέρωσε το καθεστώς της Βασιλευμένης Δημοκρατίας, εγκαινιάζεται μια καινούργια περίοδος της πολιτικής ιστορίας του τόπου.

                                                                                                                       Λ.Κατσιγιάννης

Πηγή: Leovard  Το είδωλο της γης μου