Ουλάνοι στη Λάρισα;

Η κ.Aθηνά Κακούρη συγγραφέας αστυνομικών και ιστορικών μυθιστορημάτων, αν και δεν είναι ιστορικός, στο βιβλίο της Ουλάνοι στη Λάρισα καταπιάστηκε με μια δύσκολη και αμφισβητήσιμη ιστορική περίοδο.

Θέλησε να πάρει επάνω της το βάρος κάποιων αποδείξεων και γεγονότων που είναι είτε καταξιωμένα στην επί μέρους ιστορική μνήμη είτε και παρεξηγημένα, για να παραθέσει γεγονότα, έτσι που να δώσει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να διαπιστώσει την "αλήθεια", όπως την βλέπει αυτή με τα δικά της μάτια.

Η κακοδαιμονία της Ελλάδας με τον θεσμό της Βασιλείας που ως γνωστόν μας επιβλήθηκε μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, δεν στάθηκε διαχρονικά στο ύψος της, αφού ο θεσμός επιβλήθηκε με σκοπό την εποπτεία του νέου κράτους από τους πάτρωνές του, αφού είτε αδράνησε ως ρυθμιστικός παράγοντας όταν χρειάσθηκε να επέμβει, είτε μεταβλήθηκε σε κομματαρχικό θεσμό, που υπηρέτησε τον εθνικό διχασμό και επέφερε καταστροφές στο Έθνος. Η δυναστεία την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ λόγω των επιρροών που ασκούσε επάνω του η Γερμανίδα γυναίκα του Σοφία, κόρη ως γνωστόν του Αυτοκράτορα της Γερμανίας Κάιζερ, αλλά και η γερμανική παιδεία του, ως και οι στρατιωτικές σπουδές του στο Βερολίνο, στάθηκε καταστροφική για την εθνική μας υπόσταση. Επιπλέον δε ήταν επίτιμος αρχηγός του Γερμανικού στρατού. Η πατρίδα μας πλήρωσε τότε, μέσα από τον εθνικό διχασμό, πολύ ακριβά την στενοκεφαλιά και τις συναισθηματικές επιρροές που ασκούσε στο θρόνο το αυτοκρατορικό γερμανικό περιβάλλον. Έτσι ενώ τα συμφέροντα της χώρας εν όψει του επερχόμενου πρώτου μεγάλου πολέμου, επέβαλλαν- όπως τελικά αποδείχθηκε- την ταύτιση των συμφερόντων της χώρας με τους Αγγλογάλλους, το στέμμα υπονόμευε την επίσημη κυβερνητική πολιτική, ανθιστάμενο στο γνωστό δημοκρατικό ρήμα «Ο Βασιλεύς βασιλεύει και ο λαός κυβερνά».

Ο Βασιλεύς εποπτεύει, διαισθάνεται, διοράται, συνεργάζεται και εγγυάται, με γνώμονα τα κατά χρονική περίσταση εθνικά συμφέροντα. “…Θέλω την Βασιλείαν ανωτέρα των παθών μας, ανωτέρα των φυλαρχικών ορέξεών μας. Θέλω να την θεωρώ ως ζωντανήν τινα δύναμιν ενεργούσαν εκ της ανωτέρας σφαίρας της υπάρξεώς της και διαχεομένην εις τας φλέβας του έθνους μου…” έλεγε ο Λευκαδίτης ποιητής Αρ. Βαλαωρίτης, και στενότερος φίλος του Γεωργίου Α΄. Όταν δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτά, είναι επιλήσμων του χρέους του και καταντά επικίνδυνος για την εθνική συνοχή.

Ο πείσμων εκείνος και βαρύνους  μονάρχης, Κωνσταντίνος Α΄ που στάθηκε  ένα τραγικό πρόσωπο στην ιστορία της πατρίδας μας, δεν είχε δυστυχώς καμία ένσταση έναντι της υπεροψίας του, στερούμενος  επιπλέον διπλωματικής παιδείας. Ακόμη  και την τελευταία στιγμή αν δεν επέστρεφε από την εξορία του και όριζε διάδοχό του τον Γεώργιο Β΄-ως ευμενώς διακείμενο στην Αγγλία- μπορούσε να σώσει την κατάσταση του μετώπου στη Μικρά Ασία. Αντίθετα αυτός οδήγησε, όταν επανήλθε, στην Μικρασιατική καταστροφή, παρά βέβαια τις όποιες προθέσεις του. Το τραγικό λάθος του να θελήσει να πολιτευτεί, επέφερε τη διάσπαση των εθνικών δυνάμεων, από το 1915.Οι Έλληνες, λαός που έχει στο αίμα του τον διχασμό και την αντίθεση, βρέθηκε δυστυχώς μέσα στη δύνη του εθνικού διχασμού, που καλλιεργήθηκε από το 1915 μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στο Βασιλιά και τον Βενιζέλο. Η συμμετοχή του διαδόχου Κωνσταντίνου στους Βαλκανικούς πολέμους ως αρχιστρατήγου, επέδωσε σ’ αυτόν την ανάλογη αίγλη και τον κατέστησε δημοφιλή. Με ένα ετήσιο διάλλειμα, το 1914, όπου το έθνος επικάθησε επί των δαφνών των Βαλκανικών πολέμων, το 1915 η παρεμβατική φιλογερμανική πολιτική οδήγησε στο διχασμό και αργότερα, μέσα σε δυο χρόνια, ο Κωνσταντίνος οδήγησε τη χώρα από τη Συνθήκη των Σεβρών (28 Ιουλίου 1920) στην Διάσκεψη της Λωζάννης (ξεκίνησε  7 Νοεμβρίου 1922). Αυτό ήταν το αποτέλεσμα των εγγενών  και μοιραίων αδυναμιών του θρόνου, αλλά και των αφρόνων οπαδών και πολιτικών του υποστηριχτών. Η κ.Κακούρη γνωστή ως φιλικώς διακείμενη στο βασιλικό θεσμό, δεν αποτελεί την ιδανική περίπτωση ιστορικού συγγραφέα που θα ασχοληθεί αμερόληπτα με την αντιπαράθεση Βενιζέλου-Βασιλιά.

Έτσι προφανώς, όταν έγραφε το βιβλίο της, δεν ήταν μέσα στις πηγές της τα Απομνημονεύματα του Αντ/χη Μηχανικού Γεωργίου Βλάχου, που όντας πρωτοετής το 1917 στην σχολή Ευελπίδων, στο Α΄ βιβλίο των Απονημονευμάτων του (1972) γράφει την αλήθεια που αγνοεί η κ.Κακούρη.

Ας μεταφέρουμε εδώ την περιγραφή του συγγραφέα που φέρνει ανατριχίλα:

«Ο Κοσμόπουλος υπολοχαγός της Σχολής Ευελπίδων [….]γεμάτος χαρά στο πρόσωπο, βγάζει ένα χαρτί και μας λέει επί λέξει:

-Παιδιά μου. Χαράς ευαγγέλια!

Ακούστε τι λέει ένα τηλεγράφημα που μόλις ελήφθη από τη Λάρισσα!

«Λάρισσα…του μηνός.Κατά τηλεγραφικάς πληροφορίας εκ Βερολίνου, 3 Γερμανικαί στρατιαί κατέρχονται προς Λάρισσαν υπό την ηγεσία του στρατάρχου Μάκενσεν. Η πρώτη δια της κοιλάδος του Νευροκοπίου, η Δευτέρα …και η Τρίτη…..Ζήτω η Γερμανία!(φωναί ζήτω).Ζήτω ο Βασιλεύς (περισσότερα ζήτω).

Η Ελλάς απουσίαζε από τις ζητωκραυγές».

Έτσι η είδηση Ουλάνοι στη Λάρισσα αποδεικνύεται ότι δεν ήταν μπλόφα από την Βενιζελική, αλλά από την Βασιλική πλευρά.

Πηγή: Το είδωλο της γης μου

Νυχτερινές υπέρ-πτήσεις

Στο αμφίαλο νησί του Ιονίου, απ’ το λόφο της Φανερωμένης,

όπου από απ’ εδώ το θέαμα είναι απολαυστικό,

μετά τον εσπερινό του Σαββάτου, καμιά φορά

ξεκινούσαμε τις επί πτερών ανέμων καλοκαιρινές πτήσεις μας.

Λαμνοκοπώντας στην έρημο του ουρανού προς τον Νότο,

παρακολουθούσαμε κατ’ αρχήν τα ήθη και τα έθιμα των χωρικών.

Τους τρεις μεγάλους γιαλούς της δυτικής παραλίας βλέπαμε από ψηλά.

Το επιβατηγό καράβι της γραμμής, με άπλετο φωτισμό, την ίδια

πάντα ώρα ανέβαινε προς το νησί των Φαιάκων με έντεκα μίλια

την ώρα, διερχόμενο τον κάβο της Κυράς υπό τον φωτεινό πυρσό

του, ενώ οι επιβάτες αιφνιδιασμένοι, έτρεχαν ομαδικά στη

δεξιά πλευρά του καταστρώματος να μας χαιρετήσουν.

Προς Βορρά συναντούσαμε πλειστάκις τον αστερισμό της

Μεγάλης Άρκτου με  το παράξενο σχήμα  της, που καταύγαζε

το διάστημα, μονοπωλώντας το οπτικό μας πεδίο και μερικές

φορές θαυμάζοντας την αιωνιότητα του απείρου, φωνάζαμε 

το λαμπρότερο αστέρι της με το όνομά του.

Συχνάκις ακούγαμε κουβέντες από το υπερπέραν και μια

ή δυο φορές, συναντήσαμε τον τρελό φτερωτό Έρωτα να

περιφέρεται μειδιώντας, προσπαθώντας να βρει το δρόμο του.

Αυτή η πτήση, ήταν μια σπάνια ευχαρίστηση σε τόσο μεγάλο ύψος,

με συνήθως πολλά συναπαντήματα και άπειρα επεισόδια.

Σε κάποιο σημείο, άρπαζε ο αγέρας το τιμόνι και για λίγο 

παρασυρόμαστε σε υπερευαίσθητες υψιπετείς ζώνες,

ακολουθώντας γραμμές καταδίκων και ενάρετων του ουρανού.

Χωρίς χάρτη και αγνοώντας τους φαροδείκτες, στον πυρωμένο

ουρανό έκθαμβοι ταξιδεύαμε στ’ αχνάρια του Θεού.

 Έπειτα η πτήση μας χαμήλωνε πάνω στην απέραντη

παραλία και τον παρθένο ελαιώνα, προσέχοντας  μην

συναντήσουμε τηλεγραφικούς στύλους, ενώ δεξιά, τα

λιγοστά φώτα της μικρής πολιτείας προσομοίαζαν

με στολίσκο ευρισκόμενο σε θαυμαστή αλιεία με πυροφάνια.

Οι νύχτες, συνήθως ήταν πάντα γαλήνιες και το  θέαμα  

ήταν μοναδικά απολαυστικό. Με τη θάλασσα σε ελαφρύ

παφλασμό, το λευκό περίγραμμα της αμμουδιάς αγκάλιαζε  

προστατευτικά την πολιτεία με την παρακείμενη laguna,

ενώ στον μικρό ισθμό, ο φάρος του κάστρου με το ισχνό φως

χαμογελούσε πλανόμενος, ότι δήθεν πιλοτάρει τα καράβια.

Συγκεκριμένη πάντοτε ώρα, όταν πλήθη επισκεπτών

ανακατεμένοι με ντόπιους, συνωστίζονταν γύρω από

τον εαυτόν τους και σε επαναλαμβανόμενες περιφορές

της αμεριμνησίας τους ανεβοκατέβαιναν στο κεντρικό

παζάρι, εμείς, κατερχόμενοι, -ανύποπτοι  πάντοτε για 
τα επερχόμενα κρούσματα αποδοκιμασιών ή όχι,-

προσγειωνόμαστε  στο κέντρο της μικρής πλατείας

προκαλώντας πρωτοφανή πανικό, εισπράττοντας  

ανάμεικτα, για την επικίνδυνη τόλμη μας ή την υπέρμετρη

επιπολαιότητά μας, είτε το παράσημο του Ταξιάρχη της

ανοικτής παλάμης, είτε  έξαλα χειροκροτήματα

από τους παρεπιδημούντες των παρακείμενων καφενείων,

κατανοώντας ταυτόχρονα ότι δεν είναι καθόλου αστείο

για κάποιον να φαντάζεται, προσμένοντας πάντα το θαύμα.

Λ.Κατσιγιάννης

               Με πλοίο

               Εκ πρώτης όψεως τα μακρινά  θαλασσινά

               ταξίδια δε μου πάνε. Κι όμως κι όμως,

               να που αισθάνομαι κιόλας πολύ καλύτερα

               από την ώρα που βρέθηκα στη γέφυρα

               του πλοίου, άλλαξε ριζικά η διάθεσή μου

               και τώρα έχω μεγάλη όρεξη να παίξω

               ξερή με κάποιον ή με κάποιαν να μιλήσω,

               να τρέξω απ’ την καμπίνα στο κατάστρωμα

               ή να χορέψω στο σαλόνι με γυναίκες,

               να κρεμαστώ σαν πίθηκος απ’ τα κατάρτια,

               να ξαπλώσω σε μια σαιζ-λογκ, να βγάλω

               φωτογραφίες- να κοιταχτώ στον καθρέφτη,

               να παρατηρήσω αν στη θάλασσα που διασχίζουμε

               υπάρχουν διάσελα ή κοιλάδες φάλαινες ή δελφίνια,

               να εξετάσω με πόσες νόστιμες συνταξιδιώτισσες

               συνυπάρχω εν πλω, να πιώ μπύρα κόκα-κόλα

               και να φάω ένα βραστό αυγό με σαλάτα,

               να πιώ έναν καφέ ελληνικό στο μπαρ

               και μια μακαρονάδα στη τραπεζαρία,

               να ’χω το νου μου για καρχαρίες και σκυλόψαρα

               όταν μπαίνουμε στα επικίνδυνα νερά

               σε περιοχή με θαλασσοταραχή και ανεμοστρόβιλους

               κι άλλα πολλά που πάνε με μια ανοιχτόκαρδη

               διάθεση-ν’ ακούσω το τρανζιστοράκι μου,

               να δω κάτι στην τηλεόραση- να παραστώ

               σε καμμιά ταινία, αν παίζουνε, να συμμετάσχω

               σε λοτταρία ή παιχνίδι ομαδικό,

               να παίξω  πίγκ-πογκ, μπιλλιάρδο ή σκουάς,

               μα πάνω απ’ όλα να κρατήσω ημερολόγιο

               των μικροσυμβάντων στο ταξίδι

               συναντήσεων ερωτικών και συζητήσεων

               με ξένους και συμπατριώτες-ώστε

               να δημοσιευτούν οι εντυπώσεις μου

               σε περιοδικό ή εφημερίδα ή βιβλίο

               μόλις πατήσω στην ξέρα κι έρθω

               σ’ επαφή μ’ έναν εκδότη.

                 Ν.Βαλαωρίτης

Η εθνική παράνοια σοβαρότερη από τον κορονοϊό  

H ανεκτικότητα και απερισκεψία μιας μακροχρόνιας ενδοτικότητας σε εκατοντάδες χιλιάδες παράνομες εισροές, είναι εκείνη που έφερε τα πρόσφατα γεγονότα έτσι όπως εκτυλίσσονται τον τελευταίο καιρό στον Έβρο.
Η Άγκυρα με έναν  αλλόφρονα Ερντογάν που δέχεται συνεχώς ήττες στην επεκτατική του πολιτική στη Λιβύη και την Συρία, και μια αντιπολίτευση που βράζει, έχει κλιμακώσει τις τελευταίες μέρες μια προκλητική και εχθρική πολιτική με αιχμή μετανάστες από φιλικές προς αυτή χώρες που τους ωθεί στην Ελληνική μεριά, στα πλαίσια μιας δήθεν ευρωπαϊκής πολιτικής αλληλεγγύης για το προσφυγικό, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει σε δεδομένη στιγμή σαν «δούρειο ίππο» στα επόμενα επιθετικά σχέδιά της. Αυτό πήρε πολύ καιρό στη νέα κυβέρνηση να το καταλάβει και έγινε πλέον κατανοητό όταν επιχειρήθηκε η πρόσφατη μαζική εισβολή Πακιστανών, Αφγανών κ.ά που παριστάνουν του Σύρους, εμπλουτισμένους με μερικές δεκάδες πρακτόρων της ΜΙΤ. Η εγκληματική πολιτική ανοχής εισόδου κατά ομάδες ως τώρα τέτοιου είδους ανθρώπων, δεν ίδρωνε το αυτί της πολιτείας που τραγουδούσε σε πρίμο σεγκόντο ρυθμό τραγούδια  επαναστατικής αλληλεγγύης που υπέκρυπταν από κάτω μια καλά οργανωμένη οικονομική μπίζνα. Έτσι προσωρινά τουλάχιστον, φαίνεται να μετατρέπεται το κλίμα αντιμετώπισης της εισόδου μεταναστών και όχι προσφύγων στη χώρα. Όσοι μπήκαν, μπήκαν. Μη μας ρωτάτε γι αυτούς. Δεν τους είδαμε όταν έρχονταν. Η νέα κατάσταση αφού έχει υποπέσει σε αδράνεια για μήνες κατανοώντας ή ανεχόμενη την μαμελούκικη πολιτική, ξύπνησε μετά τα γεγονότα της Λέσβου, να διατρανώσει την πατριωτική(μπρρρρρρρρρρρρ) παρουσία της. Απέναντι τις εχθρικές ενέργειες των Τούρκων στον Έβρο που αμφισβητούν την κυριαρχία επί του εδάφους της χώρας μας, εμείς έχουμε αντιπαρατάξει ψύχραιμους αστυνομικούς και αυτό είναι όλο; Ούτε μια νότα διαμαρτυρίας στη τουρκική πρεσβεία, ούτε κλείσιμο των συνόρων για μερικές μέρες. Ο κλεφτοπόλεμος με τα δακρυγόνα καλά κρατεί και δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσει και με ποιό τρόπο. Έτσι αρκούμεθα να παρακολουθούμε ένα σώου ημιπολεμικών εκδηλώσεων και προκλήσεων, ενταγμένων στον κηρυγμένο από χρόνια υβριδικό πόλεμο εναντίον της χώρας μας.Ο νεοσύλλεκτος πρωθυπουργός με μακρόθυμη μακαριότητα που θυμίζει εκείνη του πατέρα του, καταδικάζει επιτέλους με τα υπέροχα αγγλικά και γερμανικά του τις πρακτικές του γείτονα, σε ώτα μη ακουόντων. Από την άλλη πλευρά, το αισθητήριο του απλού κόσμου των ακριτών των συνόρων που έχει οδηγήσει κάποιους να συνδράμουν με τον δικό τους τρόπο σ’ αυτή την ασπίδα προστασίας του τόπου τους και του δικού μας, έβγαλε από τα λαγούμια κάποια ανδρείκελα της ενδοτικής πολιτικής της 5^ης φάλαγγας που ποτέ δεν έλειψε απ’ την Ελλάδα. Οι αντιδράσεις τους, με την υιoθέτηση της τουρκικης προπαγάνδας και των fake news, δίνουν την  ανατριχιαστική εκδοχή του τι έμελλε να συμβεί –αν αυτοί κουμαντάριζαν ακόμη- με την υποδοχή των ορδών του Αττίλα και την πανηγυρική ενσωμάτωσή τους με τον ντόπιο πληθυσμό, στα πλαίσια των γιορτών  για τα 200 χρόνια της επανάστασης -που δεν τελείωσε ακόμη. Οι σκαντζόχοιροι της αριστεριστικής πολιτικής στην Ελλάδα, ελεεινολόγοι στη πλειοψηφία τους της ιστορικής και πατριωτικής παρακαταθήκης του τόπου μας,  κατόρθωσαν -θεία κατάρα- να αναδειχτούν στην ηγεσία της πολιτικής ζωής, χάρη δυστυχώς στην πασοκική αριστερή φράξια που εκκολάπτονταν για χρόνια σαν το αυγό του φιδιού, μέσα στη φωλιά μιας εκφυλισμένης δημοκρατικής ασπίδας. Ας ελπίσουμε ότι η μαύρη σελίδα που έγραψαν στην πρόσφατη ιστορία του τόπου μας,  που συνοδεύεται από το ΑΝΑΘΕΜΑ των αιώνων, έκλεισε για πάντα. Και μέσα σε όλα αυτά υφιστάμεθα τις επιπτώσεις από τον κορονοιό. Επειδή «ουδέν κακό αμιγές καλού», μήπως η σε πολλές περιπτώσεις αναγκαστική απομόνωση, μας βοηθήσει άραγε στην συνολικότερη αυτογνωσία μας και τον καλύτερο επαναπροσδιορισμό μας;
Σε κάθε περίπτωση η εικόνα του φιδιού που αλλάζει πουκάμισο ήταν εκείνη που σόκαρε με την αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας, όταν συνεχίσθηκε η ίδια πολιτική στα κύρια εθνικά θέματα. Ελπίζουμε ότι τα γεγονότα του Έβρου θα συνειδητοποιήσουν τους Έλληνες. Το ρομάντζο με τον Ερντογάν είναι καιρός να τελειώσει.
Επίκαιρη είναι εδώ μια ρήση του Ν. Καζαντζάκη: «….Ο Θεός μαζί με  την Ελλάδα. Αν δεν είναι μαζί της, να το ξέρει χάθηκε(όχι αυτή, Αυτός)».

            Πηγή: Το είδωλο της γης μου

Ανοιχτή λειτουργία με 150.000 άτομα στην Ποντγκόριτσα

Στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου Ποντγκόριτσα γιορτάστηκε σήμερα 29 Φεβρουαρίου η εορτή του Αγίου Συμεών του Μυροβλύτη (Στέφανος Νεμάνια), παρουσία πάνω από 150.000 πιστών. Μετά τη Θεια λειτουργία  στην οποία προεξήρχε ο Μητροπολίτης Κιέβου (Πατριαρχείο Μόσχας) κ. Ονούφριος, επακολούθησε λιτάνευση της ιεράς εικόνας. Συλλειτούργησαν ανάμεσα σε άλλους, ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας κ. Αμφιλόχιος, ο Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας κ. Πορφύριος, ο Μητροπολίτης Βιζγκόρσκι και Τσερνομπίλ κ. Παύλος, ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος κ. Ιωάννης, ο Επίσκοπος Ράσκας και Πριζρένης κ. Θεοδόσιος, ο Επίσκοπος Ερζεγοβίνης κ. Δημήτριος, και ο Επίσκοπος πρώην Ερζεγοβίνης κ. Αθανάσιος.
Ο Όσιος Συμεών ήταν βασιλιάς των Σέρβων με το όνομα Στέφανος Α΄ Νεμάνια  και πατέρας του Οσίου Σάββα, πρώτου Αρχιεπισκόπου Σερβίας (14 Ιανουαρίου). Το 1196  παραιτήθηκε από τον θρόνο και αναχώρησε στο Άγιον Όρος, όπου μαζί με τον γιο του έκτισε τη Μονή Χιλανδαρίου.Ο Όσιος Συμεών κοιμήθηκε το έτος 1200 και ενταφιάσθηκε στη νότια πλευρά του καθολικού της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου. Κατά το έτος 1208, ο όσιος Σάββας αποφασίζει να προβεί στην ανακομιδή των ιερών λειψάνων του πατέρα του και τη μετακομιδή αυτών στην πατρίδα του. Την ημέρα της ανακομιδής εκχύθηκε από τα ιερά λείψανα άφθονο και ευώδες μύρο, συνέχισε δε να ρέει και για λίγες ακόμη ημέρες μετά την ανακομιδή, από τον κενό πλέον τάφο. Ήταν και αυτό τρανό δείγμα της αγιότητας του Οσίου Συμεών, ο οποίος έκτοτε επονομάζεται «Μυροβλήτης». Ο Άγιος Σάββας εναπέθεσε τα ιερά λείψανα στη  μονή Στουντένιτσα, όπου και φυλάσσονται μέχρι σήμερα.Από τον τάφο, μετά την ανακομιδή των ιερών λειψάνων, φύτρωσε με θαυματουργικό τρόπο, άνευ σποράς, ένα κλήμα για παρηγοριά των Πατέρων της Μονής. Τα σταφύλια του κλήματος αυτού θεραπεύουν θαυματουργικά την στείρωση των ατέκνων γυναικών.                   

Συνάντηση Συμεών και Σάββα στο Βατοπέδι, 
λίγο πριν φύγουν να ιδρύσουν το Χιλανδάρι.

Η εκκλησία του Μαυροβουνίου προσπαθεί να αντιμετωπίσει την εχθρική στάση του καθεστώτος Τζουγκάνοβιτς που στα πλαίσια της αντιπαράθεσης με την εκκλησία,τρομοκρατημένο από την μαζική παρουσία τόσων ανθρώπων,  ισχυρίζεται ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει, η Μητρόπολη οφείλει στο κράτος «πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ». Η σύγκρουση  με την εκκλησία είναι πλέον μετωπική εδώ και πολλούς μήνες, μετά την ψήφιση του νέου θρησκευτικού νόμου που  θέτει σε κίνδυνο μονές και εκκλησίες της Ορθοδοξίας στη χώρα.
Η παρανοϊκότητα του καθεστώτος οδήγησε τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Μαυροβουνίου Ντράγκουτιν Ντάκιτς να απειλεί με κυρώσεις, ακόμα και με αποπομπή από το σώμα, όσα μέλη του στρατού ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

         Πηγή: Το είδωλο της γης μου 

Υπό το Μηδέν

Τρέμεις βροχή.

Σε φοβέρισε ο μετεωρολόγος

ότι θα γίνεις αύριο χιόνι;

Εμάς να δεις

Θα λιώσετε θα λιώσετε προβλέπει.

                                       Κ. Δημουλά

«Η ποίηση βοηθάει όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σε ένα έρημο, καταργημένο ξωκκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους. Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της. Ωφελεί τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία. Τέλος ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα η ποίηση, σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο».  

   

Αφιέρωση της Κ.Δημουλά  στο βιβλίο της

ήχος απομακρύνσεων

εκδ. ‘Ικαρος 2001

Mητροπολίτης Αμφιλόχιος Ράντοβιτς: Μια δυνατή φωνή της Ορθοδοξίας

                                                                                               

O Mητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας Αμφιλόχιος Ράντοβιτς (Amfilohije Radović) θεωρείται σήμερα σαν μια απ’ τις μεγαλύτερες, εν ζωή, επισκοπικές μορφές της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου (ημέρα των Χριστουγέννων κατά το Π.Η) 1938 στο  Bar Radovic και λόγω της ημέρας γέννησής του πήρε το όνομα Χρίστος (Risto). Προήρχετο από μια φτωχή πολυμελή πατριαρχική οικογένεια, με τον πατέρα του να ξεχωρίζει για τις χριστιανικές αρετές και την ορθόδοξη πίστη του, μέσα σε ένα αθεϊστικό καθεστώς.Τελείωσε θεολογία στο Βελιγράδι το 1962 και στη συνέχεια σπούδασε κλασική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή της ίδιας πόλης. Συνέχισε με μεταπτυχιακά στη Ελβετία και τη Ρώμη και το 1967 μετακόμισε στην Ελλάδα, οπότε και εκάρη μοναχός στις 21 Ιουλίου 1968. Πήρε το όνομα Αμφιλόχιος από τον πνευματικό του πατέρα γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή, ηγούμενο τότε της Ι.Μονής της Πάτμου που οσιοποιήθηκε το 2019. Κατά την επταετή παραμονή του στην Ελλάδα ως το 1974, έκανε την διδακτορική του διατριβή στα ελληνικά πάνω στον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, εκτελώντας παράλληλα και ενοριακά καθήκοντα ως πρωτοσύγκελλος στη Μητρόπολη Κεφαλληνίας, επί εποχής του δεσπότη κ.Προκοπίου (που τον είχε παροτρύνει να έλθει στην Ελλάδα) ενώ στη συνέχεια πέρασε και ένα χρόνο στο Άγιο Όρος. Στην Ελλάδα βρέθηκε τα χρόνια της ακμής των νεοφανών Αγίων της ελληνικής εκκλησίας Πορφύριου και Παϊσίου, τους οποίους και γνώρισε από κοντά. Αγαπημένο ησυχαστήρι του στα χρόνια της Κεφαλονιάς ήταν η Ι.Μονή Κηπουραίων έξω από το Ληξούρι, όπου στη σπουδαία βιβλιοθήκη της, μελέτησε τους εκκλησιαστικούς πατέρες και κυρίως τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο.  Η αγάπη του για την Ελλαδα τότε ήταν μεγάλη και ήταν αυτή που τον οδήγησε να πει το περίφημο: «Εγώ γεννήθηκα Σέρβος και θα πεθάνω Έλληνας». Σήμερα βέβαια με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, δεν γνωρίζω αν συνεχίζει να το πιστεύει.

Ι.Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κηπουραίων Ληξουρίου Κεφαλονιάς

Φεύγοντας απ’ την Ελλάδα το 1974 πήγε στο Παρίσι όπου δίδαξε στο Ρωσικό Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου μέχρι το1976. Πολύγλωσσος  (μιλάει 5 ευρωπαϊκές γλώσσες) επέστρεψε στο Βελιγράδι και εξελέγη Κοσμήτορας της Θεολογικής, με διδακτικό εργο από το 1980 ως το 2005. Το 1985 έγινε επίσκοπος του Βanat με έδρα την πόλη Vrcac και τo 1991 εξελέγη Μητροπολίτης Μαυροβουνίου, όπου ανασύστησε εκκλησιαστικά την περιοχή και συνέβαλε ουσιαστικά στην αποκατάσταση και ανέγερση μεγάλου αριθμού εκκλησιών και μοναστηριών. Η αποκατάσταση αυτή κορυφώθηκε με την ανέγερση και πανηγυρική λειτουργία του Καθεδρικού Ναού της Ανάστασης του Χριστού στην Ποντγκόριτσα, στις 7 Οκτωβρίου 2013 ως και την ανέγερση του Ναού του Αγίου Ιωάννη Βλαντιμίρ στο Bar, που εγκαινιάσθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2016.  Το τέλος 20^ου  και οι αρχές του 21^ου αιώνα αποτελουν μια από τις χρυσές περιόδους της εκκλησιαστικής οικοδόμησης και αποκατάστασης της μητροπολιτικής περιοχής του Μαυροβουνίου. Εκτός από τη θεολογία και τη φιλοσοφία, ο Μητροπολίτης Δρ. Αμφιλόχιος ασχολείται επίσης με το γράψιμο θεολογικων μελετών, τη μετάφραση και την ποίηση και είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της Σερβίας και της Ένωσης Συγγραφέων του Μαυροβουνίου.

Το 2007 μετά την νοσηλεία του Πατριάρχη Παύλου και ως τον θάνατό του το 2009, ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή του Πατριαρχικού  Θρόνου της Σερβίας, ως την ανάδειξη του νέου Πατριάρχη Ειρηναίου. Το 2010 διορίστηκε διαχειριστής της νεοϊδρυθείσας μητρόπολης του Μπουένος Άιρες, και σήμερα θεωρείται ο δεύτερος στην τάξη επίσκοπος μετά τον Πατριάρχη. Πνευματικό παιδί του Ιουστίνου Πόποβιτς και του παλαιότερου Παϊσίου του Αγίου Όρους, εκτός των άλλων έχει τιμητικους διδακτορικούς τίτλους από Ορθόδοξες Ακαδημιες και Ινστιτούτα.

Τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις του μητροπολίτη Αμφιλόχιου με τις αρχές  του Μαυροβουνίου, έχουν γίνει όλο και πιο δύσκολες, εξ αιτίας των υποκινούμενων έξωθεν πολιτικών παιγνίων που λαμβάνουν μέρος στην περιοχή, οι οποίες επιδεινωθήκαν περαιτέρω με τον διαχωρισμό της Σερβίας με το Μαυροβούνιο. Σήμερα έχει να αντιμετωπίσει και την υποκινούμενη διάσπαση της ορθόδοξης εκκλησίας στο κράτος του Μαυροβουνίου (2018) ως και την διεκδίκηση από το κράτος της εκκλησιαστικής περιουσίας[1]. Ανάμεσα στα άλλα, στον πόλεμο που έχει ξεσπάσει,  το καθεστώς του Μίλο Τζουκάνοβιτς άσκησε δικαστική δίωξη κατά του μητροπολιτού για ομιλία μίσους κατά του ομοφυλόφιλου πληθυσμού. Έτσι και εδώ εφαρμόζεται η γνωστή μέθοδος της προβολής στον δυτικό κόσμο και ανάδειξης κάποιων νεοείσακτων δήθεν ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που καλλιεργούν προωθούν και προβάλλουν μια κοινωνικά ασύμβατη, και παρα-φύση συμπεριφορά μεταξύ των φύλλων, σε βάρος της πατροπαράδοτης και κατα-φύση χριστιανικής ηθικής και διδαχής.

Από το περασμένο έτος η αντίδραση του ορθόδοξου λαού του Μαυροβουνίου, με επικεφαλής τον Μητροπολίτη του είναι διαρκής και έντονη, με πορείες διαμαρτυρίας που διοργανώνουν συνεχώς οι τοπικές εκκλησίες και όπου η παρουσία νέων ανθρώπων είναι καταφανής.

Στις 15 Ιουνίου 2019 ο Σεβ. Αμφιλόχιος λειτούργησε στον καθεδρικό Ναό της  Ποτγκόριτσα παρουσία δεκάδων χιλιάδων ατόμων σε μια λειτουργία αγάπης και διαμαρτυρίας, (όπου εισαγάγει στη λειτουργία και την ελληνική εκκλησιαστική γλώσσα) απέναντι στις μεθοδεύσεις του καθεστώτος Τζουκάνοβιτς[2], που ακολουθεί μια επιβαλλόμενη νέο-ευρωπαϊκή πορεία απόρριψης των παραδοσιακών δεσμών αίματος με τη Σερβία, σε όλους τους τομείς. Τη νύχτα από 26 έως 27 Ιανουαρίου 2020 στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου Ποντγκόριτσα, περίπου 50.000 κάτοικοι της χώρας συμμετείχαν σε λιτανευτική πομπή και ολονύκτια δέηση στον καθεδρικό ναό της Ανάστασης, υπέρ της προστασίας των ιερών και οσίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας, όπου τίμηθηκε η μνήμη του Αγίου Σάββα Σερβίας ο οποίος αποδήμησε εις Κύριον στις 27 Ιανουαρίου 1236.

                                                                Λειτουργία στο Ναό της Ανάστασης 15-6-19

Ο ελληνομαθής αλλά και ελληνοτραφής Σεβ. Μητροπολίτης Αμφιλόχιος Ράντοβιτς, στα σημερινά δύσκολα χρόνια, στέκεται ψύχραιμος και άξιος τοποτηρητής της ορθόδοξης ευαγγελικής παράδοσης, όπως τη βίωσε στις σπουδές και τη δράση του στον τόπο του και στις άλλες συγγενικές ορθόδοξες εκκλησίες, με αυστηρό κριτικό πνεύμα απέναντι στις οικουμενικές τάσεις και σε κάθε μορφής διασπάσεις που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη, εκ των έσω και έξω βαλλόμενη στις μέρες μας εκκλησία,ισχυριζόμενος ότι η Εκκλησια πρέπει να επιστρέψει στην οργάνωση πριν από τον αυτοκράτορα Μ.Κωνσταντίνο και η Οικουμενική Σύνοδος να αποφασίζει για όλα τα θέματα.

 Πηγή: Το είδωλο της γης μου

---

[1] Εκατοντάδες μοναστήρια και τεράστιες εκτάσεις στην μικρή βαλκανική χώρα, όπου το 72% των 620.000 κατοίκων είναι ορθόδοξοι, ανήκουν στην εκκλησια.

[2] Σε πρόσφατη Συνέλευση του Κοινοβουλίου, Βουλευτές του αντιπολιτευτικού κόμματος DF (φίλα προσκείμενο στη Σερβία) συνελήφθησαν από τις αρχές ασφαλείας του Μαυροβουνίου!