Η Αμερικάνικη Επανάσταση

Οι Ηνωμένες Πολιτείες γιορτάζουν φέτος τα 244 χρόνια από την ανεξαρτησίας τους, η οποία είχε υπογραφεί στις 4 Ιουλίου του 1776. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας συντάχθηκε από τους Τόμας Τζέφερσον και Βενιαμίν Φραγκλίνο και θεωρείται ως η πράξη ίδρυσης του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής καθώς και της ανεξαρτητοποίησής τους από τη Βρετανική αποικιοκρατία. Ως Αμερικανική Επανάσταση ορίζεται ο 8ετής πόλεμος που είχε πραγματοποιηθεί ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τις 13 αποικίες της από το 1775 μέχρι το 1783. Όλα  ξεκίνησαν από την βαριά φορολογία την οποία επέβαλλαν τότε οι Βρετανοί στις αμερικανικές αποικίες, γεγονός που προκαλούσε την έντονη δυσφορία των κατοίκων.Οι Αμερικανοί σταμάτησαν να αγοράζουν τσάι και πέταξαν τεράστια φορτία τσαγιού στο λιμάνι της Βοστώνης στις 16 Δεκεμβρίου 1773. Οι Άγγλοι αντέδρασαν στέλνοντας 4.000 στρατιώτες για να καταλάβουν την πόλη θέλοντας να κρατήσουν την επανάσταση ζωντανή. Από την πλευρά της, η Γαλλία έστειλε οικονομική ενίσχυση στους επαναστατημένους Αμερικανούς, καθώς και Γαλλικά στρατεύματα. Εν τέλει ο αγγλικός στρατός «κατέρρευσε» στη Βιρτζίνια στις 19 Οκτωβρίου 1781.Στην Επανάσταση εκείνη είχε πάρει μέρος και μια μικρή ομάδα Ελλήνων πολεμιστών με επικεφαλής τον Δημήτριο Υψηλάντη πρόγονο του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας. Το 1825 ιδρύθηκε στην  πολιτεία του Μίτσιγκαν μια μικρή κοινότητα με το όνομα Υpsilanti που σήμερα έχει 20.000 κατοίκους.  Ακόμη, ο Κοραής είναι γνωστό ότι είχε γνωρίσει τον Τόμας Τζέφερσον (ο τρίτος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ, μεταξύ 1801 και 1809) στο Παρίσι πριν την Επανάσταση και πριν ο Τζέφερσον ανέβει στην αμερικανική προεδρία και αργότερα μεταξύ 1823 και 1825,είχε μαζί του αλληλογραφία για τα ζητήματα της Ελλάδας. Την παραμονή της γιορτής της σημαντικότερης μέρας του έτους για τις ΗΠΑ, αναμένεται με αγωνία η ομιλία του προέδρου Τrump, εξ αιτίας των συσσωρευμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η αμερικάνικη κοινωνία με τις έντονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις της. 

 

                                                                                                 Προεκλογική ομιλία του Trump το 2016

                  Είμαι ο Ιωάννης

                  Είμαι ο Ιωάννης στον Ιορδάνη ποταμό

                  Στις όχθες του ποταμού ακένδυτος

                  Διαλαλώ τη νέα αισθητική:

                  Τα φωνήεντα είναι μακρά και βραχέα

                  Κρίμα που φύγαν οι θεοί από τον πλανήτη

                  Μαζί τους έφυγαν και οι δεινόσαυροι και οι βροντόσαυροι

                  Σιγά σιγά η βλάστηση μεταφέρεται στα σύννεφα

                  Οι άνθρωποι με γυαλιά ηλίου προσπαθούν να ανακαλύψουν τα δένδρα

                  Σήμερα ντύθηκα και πλύθηκα και ξυρίστηκα

                  Πέρασε και η Μαρία μητέρα του Ιησού

                  Άνθρωπέ μου, μου λέει πρέπει να αλλάξεις ποτάμι

                  Εγώ είμαι ανένδοτος όσον αφορά το ποτάμι

                  Τα ψαράκια γίναν φίλοι μου ελλείψει των θεών

                  Ψαράκια μου, ψαράκια μου τον όρκο σας κρατάτε;

     

                  Νότης Γέροντας

O Τάφος του Σικελιανού

Λίγο πριν τον θάνατο του στις 19-6-1951 ο Σικελιανός είχε εκμυστηρευθεί σε φίλο του από τον κόσμο των γραμμάτων που τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στην Κηφισιά:

-Ένας θάνατος με περιμένει στους Δελφούς….

Στερνή του θέληση φαίνεται ήταν η ταφή του στους Δελφούς, όπου και ο τάφος της μητέρας του, μα παρά την επιθυμία του τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Η Άννα ήταν εκείνη που είχε αντίρρηση να ταφεί εκεί λόγω μάλλον της αντιζηλίας, αφού οι Δελφοί ήταν συνδεδεμένοι με τη ζωή του Άγγελου και της Εύας, όπου υπήρχε και το σπίτι τους κτισμένο από την Εύα. Έτσι ενώ οι περισσότερες εγκυκλοπαίδειες τον «έχουν θάψει στους Δελφούς»  αυτός είναι στο  Α΄ Αθηνών. Μετά ένα χρόνο από το θάνατο του Άγγελου, στα 1952, η Εύα έρχεται από την Αμερική πεθαίνει και θάβεται στην γη των Δελφών πλάι στον τάφο της μητέρας του Άγγελου, Χαρίκλειας (+1926).

Πηγή:Το είδωλο της γης μου

  

Ο Άγιος μάρτυς Λεόντιος

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Λεόντιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα (Aίγινα)καὶ ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Βεσπασιανοῦ (69 – 79 π.Χ.). Καταταγεὶς στὸ στράτευμα, διακρινόταν γιὰ τὸ ρωμαλέο καὶ μεγαλοπρεπὲς παράστημα, τὴ γεναιότητα καὶ ἀνδρεία του. Ἕνεκα τῶν ἀρετῶν του ἀνῆλθε ταχέως τὶς στρατιωτικὲς βαθμίδες, γενόμενος στρατηγός. Διορισθεὶς στὴν Ἀφρική, διένεμε ἄφθονα ἀπὸ τὰ στρατιωτικὰ σιτηρέσια στοὺς φτωχοὺς Χριστιανούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων συγκαταλέγετο καὶ ὁ ἴδιος, λατρεύων τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό. Τὸ γεγονὸς τοῦτο πληροφορηθεὶς ὁ ἡγεμόνας τῆς Φοινίκης Ἀδριανός, ἀπέστειλε τὸν τριβοῦνο Ὕπατο μὲ δύο στρατιῶτες γιὰ νὰ συλλάβουν τὸν Λεόντιο καὶ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του. Αὐτοί, ἀφοῦ ἦλθαν καὶ συναναστράφησαν μετὰ τοῦ Λεοντίου, ἐπείσθησαν ἀπὸ τοὺς λόγους του καὶ ἀσπάσθησαν τὸ Χριστιανισμό, καὶ ὁ Ὕπατος καὶ ὁ ἕνας ἐκ τῶν στρατιωτῶν, ὁ Θεόδουλος. Μαθόντες τὰ γενόμενα οἱ εἰδωλολάτρες, εἰδοποίησαν τὸν Ἀδριανό, ὁ ὁποῖος, ἀφιχθεὶς ἐκ Φοινίκης στὴν Τρίπολη, διέταξε τὴν σύλληψη αὐτῶν καὶ τὴν ἐνώπιόν του προσαγωγή τους. Καὶ τοὺς μὲν Ὕπατο καὶ Θεόδουλο, ἀφοῦ ἤλεγξε  γιὰ τὴν ἀνυπακοή τους, ἀποκεφάλισε, τὸν δὲ Λεόντιο, ἀφοῦ μάταια προσπάθησε νὰ ἐπαναφέρει στὴν εἰδωλολατρία, διέταξε νὰ τὸν μαστιγώσουν ἀνηλεῶς, νὰ τὸν κρεμάσουν καὶ νὰ καταξεσχίσουν τὶς σάρκες διὰ σιδηρῶν ὀνύχων καὶ νὰ τὸν ἐγκλείσουν στὴ φυλακή. Τὴν ἑπόμενη, καλέσας ἐκ νέου τὸν Λεόντιο καὶ μὴ δυνηθεὶς πάλι νὰ μεταπείσει αὐτόν, διέταξε τὴν κατόπιν σκληρῶν βασανιστηρίων θανάτωσή του. Ἔτσι, ἀφοῦ τὸν ἐξάπλωσαν στὴ γῆ καὶ τοῦ ἔδεσαν τεντωμένα τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια σὲ τέσσερις πασσάλους, τὸν ἐχτύπησαν μέχρι ποὺ παρέδωσε τὸ πνεῦμα πρὸς τὸν Κύριο, περιβληθεὶς τὸν ἀμάραντο τοῦ μαρτυρίου στέφανο.

Ἀπολυτίκιον Ῥώμην ἔνθεον διεζωσμένος, ἐθριάμβευσας ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ἀθλοφόρε τοῦ Σωτῆρος Λεόντιε· σὺ γὰρ ὡς λέων πρὸς ἄθλησιν ὥρμησας καὶ πολεμίων τὸ κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ἔνδοξε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Σχετική ανάρτηση: † Μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λεοντίου καί τῶν σύν αὐτῷ ῾Υπάτου καί Θεοδούλου, τῶν ἐν Τριπόλει τῆς Συρίας ( 18 Ιουνίου )***

Σήμερα τιμούνται και οι άγιοι: Όσιος Λεόντιος ο Αθωνίτης ο Μυροβλήτης (18 Ιουνίου) Άγιος Αιθέριος Όσιος Έρασμος Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Κύπρο Όσιος Λεόντιος ο ποιμένας του κειμένου πέραν του Άστεος Σύναξη του Αρχιστράτηγου Μιχαήλ πλησίον του Ιουλιανού εν τω Φόρω Άγιοι Δέκα Οκτώ Μάρτυρες Όσιος Λεόντιος ο Κανονάρχης

Πηγή:http://www.synaxarion.gr 

" Fu, oboluistialium..."

100 καθηγητές κατά της Γιάννας Αγγελοπούλου και της επιτροπής "Ελλάδα 2021

Μία συγκλονιστική υπόθεση τις ημέρες της κρίσης στον Έβρο.

Η εμφάνιση μίας εικόνας στη μέση του πουθενά.

Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησαν κατά χιλιάδες να κινούνται προς όλο το μήκος των χερσαίων συνόρων μας μη νόμιμοι μετανάστες οδηγούμενοι από τις Τουρκικές αρχές. Οι Έλληνες συνοριοφύλακες από την πρώτη στιγμή βρισκόταν επί του ποταμού για να μπορέσουν να αναχαιτίσουν στην πρώτη γραμμή όλο αυτό το μεταναστευτικό κύμα, σύμφωνα με το thrakinea.gr

Τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας περί ώρα 03:00 μια ομάδα αστυνομικών βρισκόταν στην παραποτάμια περιοχή του Έβρου στο ύψος των Φερών για επιχείρηση αποτροπής εισόδου εκατοντάδων ατόμων στην χώρα μας. Δύο από τους αστυνομικούς – χειριστές θερμικής κάμερας πραγματοποιούσαν κατόπτευση της ευρύτερης περιοχής. Κάποια στιγμή καθώς έστρεψαν το βλέμμα τους προς το ελληνικό έδαφος, σε μια απόσταση 30-40 μέτρων από το σημείο που βρισκόταν, είδαν μέσα σε πυκνή βλάστηση μια σπίθα σαν αυτή που δημιουργείται από έναν αναπτήρα.

Αμέσως ενημέρωσαν δύο άλλους συναδέλφους τους να κινηθούν προς το συγκεκριμένο σημείο για να σβήσουν την φωτιά που ενδεχομένως θα δημιουργούνταν γιατί υπήρχε κίνδυνος εξάπλωσής της. Εκείνοι φθάνοντας ακριβώς στο σημείο που τους υπέδειξαν, διαπίστωσαν πως δεν υπήρχε φωτιά και ενημέρωσαν τους συναδέλφους τους που τους είχαν στείλει στο σημείο, με τους πρώτους αστυνομικούς να επιμένουν ότι είδαν τον σπινθήρα. Οι δύο συνάδελφοι τους αφού κοίταξαν και πάλι σχολαστικά την γύρω περιοχή δεν είδαν κάτι οπότε θεώρησαν πως έχει γίνει κάποιο λάθος και επέστρεψαν στις αρχικές τους θέσεις.

Οι αστυνομικοί που ήταν βέβαιοι ότι είχαν δει τη φλόγα, επέστρεψαν στο σημείο δύο μέρες μετά. Αυτή τη φορά πρωί. Προς έκπληξη όλων βρήκαν την περιοχή που επέμεναν εκείνο το βράδυ οι χειριστές της κάμερας ότι υπήρχε φωτιά, καμένο! Προσεγγίζοντάς το, αντίκρισαν κάτι που τους άφησε άφωνους.

Ακουμπισμένη σε όρθια θέση επάνω σε έναν καμένο κορμό ενός δέντρου βρισκόταν μια ξύλινη εικόνα του Αγίου Ραφαήλ σε παράσταση μαζί με τον Άγιο Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη! Όλη η γύρω περιοχή ήταν πλήρως καμένη και η εικόνα είχε επάνω της μόνο κάποιες στάχτες και λίγες λάσπες!

Την επόμενη ημέρα σε μεταξύ τους συνομιλία οι αστυνομικοί καθώς περιέγραφαν το γεγονός σε όλα τα μέλη της ομάδας, ένα μέλος το οποίο δεν βρισκόταν στο περιστατικό είπε χαρακτηριστικά: «Θα αστειεύεστε… Εγώ αυτούς τους Αγίους τους είδα πριν από λίγο καιρό στον ύπνο μου». Κάθισαν λοιπόν 20 άνθρωποι που γνωρίζουν την περιοχή σαν την παλάμη τους να δώσουν μια λογική εξήγηση για το πως μπορεί να βρέθηκε η συγκεκριμένη εικόνα στο σημείο. Μας ανέφεραν με σιγουριά πως στο τραπέζι της συζήτησης έπεσε ό,τι σενάριο μπορούμε να φανταστούμε. Λογική απάντηση δεν μπόρεσαν να δώσουν. Το εν λόγω σημείο που βρέθηκε η εικόνα είναι δύσβατο και προσεγγίσιμο μόνο με τα πόδια, όπως επίσης δεν υπήρχαν άλλα ίχνη πρόσφατης ανθρώπινης παρουσίας πέραν της δικής τους στην γύρω περιοχή.
                             

Το περιστατικό έχει θεωρηθεί θετικό σημάδι και η ομάδα των συνοριακών φυλάκων, έχει ράψει αντίγραφο της εικόνας στις στολές της. Μάλιστα έχει αγοραστεί κι ένα εκκλησάκι, το οποίο το επόμενο διάστημα θα τοποθετηθεί πιθανώς κοντά στο σημείο όπου εντοπίστηκε η εικόνα ή σε ασφαλέστερη από τα καιρικά φαινόμενα (πλημμύρες) περιοχή.

Βάσει όλων αυτών οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως έχει γίνει κάποιου είδους θαύμα. Σίγουρα πολλοί από εσάς θα αμφισβητήσετε την γνησιότητα του άρθρου. Οι αστυνομικοί μας ανέφεραν χαρακτηριστικά πως ότι μας μετέφεραν είναι εντίμως η αλήθεια, συν του ότι δεν έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτό. Αρχικά είχαν συμφωνήσει να μην δημοσιευτεί κάτι για το συγκεκριμένο γεγονός για ευνόητους λόγους, κατέληξαν όμως στο συμπέρασμα πως τώρα που έχει περάσει και ένα εύλογο χρονικό διάστημα, οφείλουν να μοιραστούν την εμπειρία τους με όλους εμάς διότι σίγουρα πολλοί είναι αυτοί που θα πάρουν θάρρος, δύναμη και αισιοδοξία. Ο καθένας λοιπόν ας κρίνει με τα δικά του κριτήρια και ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Δοθείσης της ευκαιρίας θέλησαν να μας μεταφέρουν τα εξής:

Σεβόμαστε τους απέναντι γείτονες μας, σε καμία όμως περίπτωση δεν τους φοβόμαστε. Είμαστε μέσα στο ποτάμι μέρα-νύχτα και πέραν της αποτροπής που πραγματοποιούμε στις μεταναστευτικές ροές, δηλώνουμε την παρουσία μας ως χώρα, ορθώνοντας το ανάστημα μας σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν την ακεραιότητα των συνόρων μας. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για όλη την στήριξη που έχουμε λάβει το τελευταίο διάστημα σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό που θέλουμε από εσάς είναι μια προσευχή. Πιστέψτε το, μας δίνει δύναμη. Να είστε σίγουροι πως θα συνεχίσουμε να είμαστε στην πρώτη γραμμή μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός μας, όπως έχουμε ορκιστεί. Ο Έβρος είναι όρθιος και θα συνεχίσει να είναι όρθιος όσο υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που στις φλέβες του ρέει αίμα Ελληνικό.

Πηγή: thrakinea.gr

                Εις την Πόλη και την Ιστανμπούλ

                 

                     Νεράιδα του Βόσπορου, χιλιοπρόσωπη Πόλη,

                     γαλέρα φορτωμένη από καλούδια και μυρωδιές.

                     Ασάλευτη από χρόνια ταξιδεύεις

                     μέσα σε μια αιχμηρή μελαγχολία,

                     ακουμπισμένη σ’  ένα παρακλητικό τροπάριο.

                     Εσύ σκλάβα του Πορθητή σου,

                     κι εγώ εξόριστος του Γένους μου,

                     μια μνήμη προφητική καρτερώ,

                     να σε λευτερώσει.

                     Μ’ αφού το αύριο είναι μυστήριο

                     και το σήμερα δώρο πολύτιμο,

                     ας περπατήσουμε μαζί Ιστανμπούλ,

                     ν’ ακούσουμε το τραγούδι σου·

                     στους πλούσιους χυμούς της ομορφιάς σου

                     να υποκλιθούμε.

                     Εσύ ξεναγός μου στο αδήριτο σήμερα,  

                     κι εγώ τα φαντάσματα της Πόλης μου να κυνηγώ,

                     σκορπισμένα σπαράγματα στα σοκάκια σου.

                     Εσύ κάτω από τον γκρίζο τρούλο του Σουλεϊμανιέ

                     ξυπόλυτη πας για προσευχή,

                     κι εγώ την Πλατυτέρα των ονείρων μου ν’ αναζητώ,

                     στη σκιά της ματωμένης της σοφίας.

                     Εσύ το κορμί σου να σμιλεύεις

                     εκεί που τρέμει ο αφαλός της χανούμισσας,

                     κι εγώ τ’ ανομήματά μου να πλένω

                     σε κρήνες μαρμάρινες.

                     Εσύ στο παζάρι της σκεπαστής στοάς,

                     κι εγώ την οδό του μαρτυρίου μου ν’ ανεβαίνω,

                     ακούγοντας τον αλαλαγμό τ’ αφηνιασμένου όχλου.

                     Εσύ ταξίμι ανατολίτικο,

                     που τραγουδάει ένα ούτι από σφεντάμι,

                     κι εγώ λυγμός που αναβλύζει

                     από την αστείρευτη πηγή της μνήμης μου.

                     

                     Πίσω  απ’ τα τείχη της φαντασίας μου, αν παραμονέψω,

                     με τον αστερισμό του Ωρίωνα να λαμπυρίζει,

                     τις  βυζαντινές φάλαγγες θα δω

                     να τραβούν για  την Ανατολή.

                     Στο βαπόρι αν ανέβω και ανοιχτώ,

                     ποντισμένα στη μνήμη της καρδιάς μου

                     τα  Πριγκιπόννησια.

                     Διαμάντια πράσινα, τοπία της ειρήνης

                     που  καταλαγιάζουν τα πάθη

                     μέσα στη γαλήνη των πεύκων τους.

                     Kι η  θάλασσα παντού·πανταχού παρούσα 
                     στο μαρτύριο μου,

                     με μια γαλάζια δήθεν ουδετερότητα.

                     Το σούρουπο, οι ήχοι σου Ιστανμπούλ

                     γίνονται  χρώματα κι αρώματα

                     κι εσύ τουλίπα που μόλις κοκκίνισες.

                     Πόλη των αισθήσεων και των παραισθήσεων,

                     το φεγγάρι σου πολύ με πονάει.

                     Τα θέλω μου, βυθίζονται ανικανοποίητα

                     στα βάθη της ψυχής μου

                     κι ο χρόνος μαντήλι που σκουπίζει την πίκρα μου.

                     

                     Κομμάτι σου είμαι Ιστανμπούλ·

                     κι η  Πόλη μου,

                     μέσα σου πορεύεται στην τεθλασμένη του χρόνου,

                     σκεπασμένη με τρία λιθάρια.

                     Της  θλίψης, της προσμονής και της ελπίδας.

                     Το φιλί σου φαρμάκι που με μάτωσε,

                     και ο πόνος μου δάκρυ μαλαματένιο.

                     Ας γίνει ό,τι και όποτε θέλει ο Θεός.

                     Μόνο αυτός γυρίζει πίσω το ποτάμι.

                     Λ. Κατσιγιάννης