Σελίδες

Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2021

 

Γερμανός γιατρός βουλευτής....Είναι ένα εμβόλιο φονιάς.Είναι φαρμακευτικό προϊόν που δεν έχει ούτε έκθεση τοξικολογίας. Μπορεί να προκαλέσει υπογονιμότητα στις γυναίκες, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις. Βάζετε σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών. Καταστρέφετε τη χώρα!!

Συγκλονιστικός ο Γερμανός Βουλευτής Γιατρός (ΑΜΕΑ με αναπηρία) έχει ακρωτηριασμένο το ένα χέρι. Πονεμένος γι αυτό συμπάσχει πονά την αθρωπότητα. Κραυγή ανθρωπισμού από τη Γερμανία….Πολιτικός και γιατρός….Το μέλος του κρατικού κοινοβουλίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης ο Δρ Heinrich Fiechtner επέκρινε τη γερμανική κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης για ατελείωτη προπαγάνδα, παραπληροφόρηση και ψεύτικες ειδήσεις για τον κορονοϊό. Σε μια παθιασμένη ομιλία προς το γερμανικό κοινοβούλιο, ο Δρ Fiechtner προειδοποίησε επίσης το κοινό για τις τρομερές συνέπειες του νέου «θανατηφόρου εμβολιασμού» και προέτρεψε το κοινό να αντισταθεί στις παράνομες κυβερνητικές επιβολές.

Ο Δρ Fiechtner, αιματολόγος και ογκολόγος, εξήγησε ότι λίγα λεπτά μετά την παρακολούθηση μιας εθνικής τηλεοπτικής εκπομπής που περιγράφει την ικανότητα των μονάδων εντατικής θεραπείας (ICU) υπό πίεση από κορωνοϊό, τηλεφώνησε στους πρώην συναδέλφους του από το νοσοκομείο και έμαθε ότι το νοσοκομείο δεν είχε τον μοναδικό ασθενή με κορωνοϊό στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Εξοργισμένος από αυτά τα ανεύθυνα και πολιτικά κίνητρα, ψέματα και υπερβολές, ο Fiechnter επιτέθηκε στους πολιτικούς που φοβούνται το φόβο και τους συμμάχους τους τα μέσα ενημέρωσης.

Επιπλέον, ο Δρ Fiechtner κατηγόρησε τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης για τη σύγχυση του αριθμού των μολυσμένων ατόμων….

Επιπλέον, ο Δρ Fiechtner ανησυχεί για την πρακτική του συνδυασμού θετικών αποτελεσμάτων από ανενεργούς και ενεργούς κορονοιούς σε έναν κάδο για την αύξηση του φόβου μόλυνσης. Στην πραγματικότητα, τα θετικά αποτελέσματα των τεστ θα πρέπει να ταξινομηθούν ως τα αποτελέσματα των τεστ εκείνων που είναι ενεργά φορείς μεταδοτικής μορφής του ιού και ανενεργών φορέων που έχουν αναρρώσει από τον ιό.

Ο Δρ Fiechtner πιστεύει ότι ο αντίκτυπος του κορονοϊού υπερεκτιμάται για να δικαιολογήσει πολλά δρακόντεια μέτρα για τον περιορισμό των πολιτών και την επιτάχυνση των κυβερνητικών προσπαθειών για ανοσοποίηση του πληθυσμού.

‘‘Καταστρέφετε μια ολόκληρη χώρα. Οδηγείτε τους ανθρώπους σε πόνο, πανικό, καταστροφή και θάνατο! Σε αυτό το σημείο, σε αυτό το σημείο, όχι, δεν μπορείτε καν να δικαιολογήσετε αυτά τα μέτρα, τις μάσκες, τις κοινωνικές αποστάσεις, την καραντίνα και τα lockdown” είπε σε υψηλούς τόνους.

Ο Γιατρός πολιτικός επισημαίνει πολλούς από τους κινδύνους αυτών των νέων εμβολίων που κυμαίνονται από τη στειρότητα στις γυναίκες έως τις απειλητικές για τη ζωή αλλεργικές αντιδράσεις. Όσο περισσότερο ενσταλάσσεται ο φόβος στον πληθυσμό, τόσο πιθανότερο είναι να εξωθηθούν να εμβολιαστούν με ένα μη αποδεδειγμένο και επικίνδυνο εμβόλιο.

”Το έχω πει ήδη: είναι ένα δολοφονικό εμβόλιο. Είναι ένα φαρμακευτικό προϊόν για το οποίο δεν υπάρχει ούτε έκθεση τοξικολογίας. Απλώς θα δοθεί στους ανθρώπους. Είναι πιθανό αυτό να προκαλέσει υπογονιμότητα στις γυναίκες, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις και θέλετε να επιβάλλετε αυτήν την παράλογη επιβολή στους πολίτες. Αυτό είναι αλήθεια και θα το κάνετε, γιατί τους φοβήσατε εκ των προτέρων. Βάζετε σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών. Βάζετε ζωές σε κίνδυνο.” τόνισε.

Καθώς η γερμανική κυβέρνηση άσκησε παράνομα την εξουσία, ο Δρ Fiechtner ζήτησε από τους πολίτες να ασκήσουν τα δικαιώματά τους και να αντισταθούν σε αυτές τις παράνομες επιβολές από την κυβέρνηση. «Το πολιτικό καθήκον των πολιτών να υπακούουν στο κράτος δικαίου παραβιάζεται τώρα».Ζήτησε πολιτική ανυπακοή…..

H ομιλία του Δρ Heinrich Fiechtner:

Κυρία Πρόεδρε, Κυρίες και Κύριοι: Χθες το βράδυ στις 10 μ.μ. στην τηλεοπτική εκπομπή, στην ομιλία της Anne Will, υπήρχε ένα περίφημο πάνελ για το επερχόμενο lockdown, το οποίο περιελάμβανε τον καθηγητή Δρ Uwe Janssens, Πρόεδρο της Γερμανικής Διεπιστημονικής Ένωσης για Εντατική Φροντίδα και Ιατρική Έκτακτης Ανάγκης. Έκανε έναν μακρύ και συγκινητικό λόγο για τη σημασία αυτών των σοβαρών και δραστικών μέτρων που εφαρμόστηκαν για τον γερμανικό πληθυσμό. Εξήγησε πώς οι μονάδες εντατικής θεραπείας ήταν πλήρεις με ασθενείς, προκαλώντας μια κατάσταση που μόλις ήταν βιώσιμη. Περίπου στις 10:13 μ.μ., τηλεφώνησα στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου του και ζήτησα να μιλήσω με τον γιατρό, με τον οποίο μίλησα. Τον ρώτησα, “Πόσοι ασθενείς με COVID έχουν εισαχθεί στη μονάδα εντατικής θεραπείας;” Αυτή η μονάδα εντατικής θεραπείας διαθέτει 19 κρεβάτια και χθες δεν υπήρχε ούτε ένας ασθενής! Με τέτοιες μισές αλήθειες και πλήρη ψέματα, ..Αυτοί οι προπαγανδιστές που καλούνται σε αυτά τα προγράμματα με μοναδικό σκοπό να σπείρουν πανικό και φόβο μεταξύ του πληθυσμού.

Και μετά υπάρχει όλη η ιστορία της «μόλυνσης» και του τεστ.Αυτό το τεστ δεν μπορεί καν να διακρίνει μεταξύ ενός ενεργού ιού και ενός ανενεργού ιού. Όπως έπρεπε να παραδεχτεί η Γερουσία του Βερολίνου. Σε κάθε περίπτωση, καταχωρείται ως λοίμωξη. Έτσι, εάν ένας ασθενής κάνει θετικά τεστ τρεις φορές την εβδομάδα, αυτό αυξάνει το στατιστικό στοιχείο της λοίμωξης κατά ακριβώς τρεις. Αυτό το τεστ, απολύτως ανίκανο για διάγνωση, χρησιμοποιείται για την εφαρμογή δραστικών μέτρων.

Και τώρα έρχεται το εμβόλιο. Τι τρέλα. Το έχω πει ήδη: είναι ένα εμβόλιο δολοφόνος. Είναι ένα φαρμακευτικό προϊόν για το οποίο δεν υπάρχει ούτε έκθεση τοξικολογίας. Απλώς θα δοθεί στους ανθρώπους. Είναι πιθανό αυτό να προκαλέσει υπογονιμότητα στις γυναίκες, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις και θέλετε να επιβάλλετε αυτήν την παράλογη επιβολή στους πολίτες. Αυτό είναι αλήθεια και θα το κάνετε, γιατί τους φοβήσατε εκ των προτέρων. Βάζετε σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών. Βάζετε ζωές σε κίνδυνο. Καταστρέφετε μια ολόκληρη χώρα. Οδηγείτε τους ανθρώπους σε πόνο, πανικό, καταστροφή και θάνατο! Σε αυτό το σημείο, σε αυτό το σημείο, όχι, δεν μπορείτε καν να δικαιολογήσετε αυτά τα μέτρα, τις μάσκες, τις κοινωνικές αποστάσεις, την καραντίνα και τα lockdown. Μετά από μια έρευνα, η απάντηση που έλαβα ήταν: “Δεν έχει τεκμηριωθεί μια ανασκόπηση των μη φαρμακολογικών μέτρων. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχουν διαδικασίες ή αρχεία διαχείρισης σχετικά με αυτά τα αποτελέσματα. Απόλυτη παράδοση! Τι νεύρο! Απαιτείτε την απομόνωση των ανθρώπων, αλλά δεν μπορείτε να αποδείξετε ακόμη και γιατί πρέπει! Οδηγείτε τη χώρα μας σε καταστροφή!

Σε αυτό το σημείο, είναι καιρός …

Ναι, παρακαλώ. – [;]

-Εχετε μια ερώτηση; Σε αυτό το σημείο, είναι καιρός… Δρ. Fiechtner, είναι καιρός.

-Σε αυτό το σημείο, είναι καιρός, δεδομένου ότι δεν είναι πλέον δυνατό για τους πολίτες να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, παραβιάζεται πλέον το πολιτικό καθήκον των πολιτών να υπακούουν στο κράτος δικαίου. Στο άρθρο 20, παράγραφος 4 [του γερμανικού Συντάγματος], οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να αντισταθούν στην υπεράσπιση της παράνομης ασκήσεως της κρατικής εξουσίας…

-Δρ Fiechtner, είναι καιρός να σταματήσετε επειδή ο χρόνος ομιλίας σας έληξε πριν από πολύ καιρό. Η νομοθετική εξουσία να ενεργεί ανάλογα.Μεταφέρθηκε η ομιλία του στις 16/12/20


                       dimpenews.com

Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2021

 

Η ΠΡΩΤΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ

Τὴν 1ην Σεπτεμβρίου ἤρχιζε τὸ νέον ἔτος καὶ ἤλλασσεν αὐξανομένη κατὰ ἓν ἔτος ἡ χρονολογία, ἀλλὰ οὐδεὶς ἰδιαίτερος ἑορτασμὸς ἐγίνετο. Οὔτε ὁ Πορφυρογέννητος ἀναφέρει τίποτε, οὔτε ἄλλα κείμενα. ᾽Αλλὰ καὶ ἡ πρώτη ᾽Ιανουαρίου δὲν εἶχεν ἰδιαιτέραν  σημασίαν. ‘Η ῾Ελληνικὴ ᾽Εκκλησία ἑώρταζε τὴν ἡμέραν αὐτὴν τὴν μνήμην τοῦ ῾Αγίου Βασιλείου. Εἰς τὸν περίβολον τοῦ Παλατίου ὑπῆρχε ναὸς ἀφιερωμένος εἰς τὴν μνήμην τοῦ περὶφήμου ἐπισκόπου Καισαρείας, διὰ τοῦτο ἡ ἑορτὴ τῆς μνήμης αὐτοῦ εἶχε καὶ χαρακτῆρα αὐλικόν. Τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ αὐτοκράτωρ μὲ τὴν συνήθη ἀκολουθίαν αὐτοῦ μετέβαινεν εἰς τὸν ναὸν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Φάρου καὶ κατόπιν εἰς τὸν ναὸν τοῦ ῾Αγίου Βασιλείου. ῎Επειτα ὁ Αὐτοκράτωρ ἐπιστρέφει εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς ὑποδοχῆς. Περιβάλλεται τὴν χλαμύδα καὶ τὸ στέμμα καὶ κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ. Διὰ νεύματος τοῦ πραιποζίτου εἰσάγει ὁ ὀστιάριος (εἶναι οὗτοι αὐλικοὶ θεράποντες) κατὰ βῆμα, ἤτοι κατὰ τάξιν ἱεραρχίας, τοὺς ἀνωτάτους λειτουργοὺς τοῦ κράτους (τοὺς μαγίστρους, τοὺς πατρικίους, τοὺς συγκλητικούς). ῾Η ὑποδοχὴ αὕτη εἶναι ἡ πάντοτε τελουμένη κατὰ πᾶσαν ἀξιομνημόνευτον ἑορτήν. Τὸ μόνον ἰδιάζον εἶναι ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν ταύτην τοῦ ῾Αγἴου Βασιλείου γίνονται δεκτοὶ ὑπὸ τοῦ Αὐτοκράτορος ὁ ἄρχων τῆς ᾽Αρμενίας καὶ ἄλλοι ξένοι, οἱ ὁποῖοι προσφέρουν εἰς αὐτὸν δῶρα. ῎Επειτα παρετίθετο εἰς τοὺς λειτουργοὺς τοῦ Κράτους καἵ εἰς ἀντι-προσωπείας τῶν διαφόρων κοινωνικῶν τάξεων τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ εἰς τοὺς πένητας τὸ καθιερωμένον γεῦμα, τὸ ὁποῖον παρε-τίθετο καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τοῦ Δωδεκαημέρου, ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων ἕως τὴν ἡμέραν τῶν Θεοφανείων. Τοιουτοτρόπως ἐτελείωνεν ἡ ἡμέρα τῆς πρώτης ᾽Ιανουαρίου καὶ ἑορτὴ τοῦ ᾽Αγίου Βασιλείου, χωρὶς τίποτε τὸ ἐξαιρετικόν, τὸ ὁποῖον νὰ δεικνύῃ ἑορτασμὸν νέου ἔτους. 

Καθ’ ὅν χρόνον ἐτελοῦντο εἰς τὸ ῾Ιερὸν Παλάτιον αἱ σεμναὶ αὗται ἑορταὶ ἐπίσημος μετάβασις τοῦ Αὐτοκράτορος εἰς τὴν ῾Αγίαν Σοφίαν ἢ καὶ ἄλλους ναούς, δεξιώσεις εἰς τὸ Παλάτιον, εὐωχίαι* καθ’ ἑκάστην καὶ συνεστίασις τοῦ βασιλέως μὲ τοὺς ἄρχοντας κατὰ τὸν ἴδιον χρόνον διεσκέδαζεν ὁ λαὸς κατ’ ἄλλον τρόπον, κατὰ τρόπον θορυβώδη. Αἱ λαϊκαὶ αὗται ἑορταὶ ἦσαν μεταμφιέσεις καὶ πότοι καὶ χοροὶ καὶ παντοῖαι ἄλλαι διασκεδάσεις, εἶχον δηλαδὴ ὅλως διόλου διάφορον χαρακτῆρα ἀπὸ τὰς ἑορτὰς τὰς τελουμένας εἰς τὸ Παλάτὶον. Εἶναι πολὺ περίεργον ὅτι ὄχι μόνον ἡ ᾽Εκκλησία ἠγνόησε καὶ ἀφώρισε μάλιστα τὰς ὀργιαστικὰς ταύτας ἐορτάς, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ ἡ ἐπίσημος Χριστιανικὴ Πολιτεία ἔμεινε μακρὰν άπὸ αὐτάς. Πόθεν ἡ μεγάλη αὐτὴ απόστασις τῶν ἑορτῶν τοῦ Παλατίου, εἰς τὰς ὁποίας ἄλλωστε συμ-μετεῖχε καὶ μέρος τοῦ λαοῦ, ἀπὸ τὰς ἐντελῶς λαϊκὰς συνηθείας; Αἱ μὲν λαϊκαὶ ἑορταὶ τοῦ Δωδεκαημέρου ἦσαν κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν μεταδοθεῖσαι εἰδωλολατρικαὶ συνήθειαι. Αἱ ἑορταὶ ὅμως τοῦ Παλατίου ἦσαν συνήθειαι προελθοῦσαι ἀπὸ τὴν νέαν θριαμβεύσασαν ἰδέαν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ δὴ τῆς ᾽Ορθοδοξίας. Μόνον μία ἀμυδρὰ ἀνάμνησις τῶν θορυβωδῶν ἑορτῶν τοῦ λαοῦ παρέμεινεν εἰς τὸ ῾Ιερὸν Παλάτιου καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τοῦ Δωδεκαημέρου. Κατὰ τὴν ἐνάτην ἡμέραν, κατὰ τὸ ἐπίσημον δεῖπνον, τὸ ὁποῖον ὁ Αὐτοκράτωρ παραθέτει εἰς τοὺς ἄρχοντας καὶ τὸν λαόν, παρέχει εἰς αὐτοὺς καὶ ἓν διασκεδαστικὸν παίγνιον, τὸ ὁποῖον ἐλέγετο γοτθικόν*. ῟Ητο πολεμικὸς χορὸς μετημφιεσμένων εἰς πολεμιστὰς Γότθους, ὑπενθυμίζων τοὺς πρώτους αἰῶνας τοῦ Βυζαντίου ὅτε πλεῖστοι Γότθοι, πολεμισταὶ καὶ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, διέμενον εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν. ῾Ο Πορφυρογέννητος ἀφιέρωσεν εἴς τὴν «῎Εκθεσιν Βασιλείου Τάξεως» ἰδιαίτερον κεφάλαιον εἴς τὴν περιγραφὴν τοῦ «Γοτθικοῦ». Παραθέτομεν ἐνταῦθα σύντομον περιγραφήν.

Εἰς τὴν λαμπροτάτην καὶ μεγίστην αἴθουσαν τῶν δεκαεννέα ἀκκουβίτων, δηλαδὴ τὴν αἴθουσαν τῶν ἐπισήμων γευμάτων, οἱ ἄρχοντες, ἀντιπροσωπίαι τοῦ λαοῦ καὶ πένητες ἤρχισαν ἤδη τὴν «λαμπρὰν συνεστίασιν» μετὰ τοῦ Αὐτοκράτορος καὶ τῶν πορφυρογεννήτων. Εἰς ὡρισμένην στιγμὴν τοῦ αὐτοκρατορικοῦ συμποσίου ἀνοίγονται δύο θύραι τῆς αἰθούσης ἀπέναντι ἀλλήλων καὶ εἰσάγονται οἱ «μέλλοντες παῖξαι τὸ Γοτθικόν». ῞Ιστανται ἀνὰ δύο Γότθοι εἰς ἑκατέραν θύραν. Πλησίον αὐτῶν ἵστανται εἰς μὲν τὸ ἀριστερὸν μέρος «ὁ μαῖστωρ τοῦ μέρους τῶν Βενέτων», εἰς δὲ τὸ δεξιὸν «ὁ μαἲστωρ τοῦ μέρους τῶν Πρασίνων» μὲ τὰς ἀντιπροσωπίας τῶν δήμων, οἱ ὁποῖοι ἔχουσι καἵ τὰ ὄργανα.

Οἱ Γότθοι εἶναι μετημφιεσμένοι, φοροῦν γούνας «ἐξ ἀντιστρόφου» καὶ προσωπεῖα διαφόρων εἰδῶν, βαστάζουν εἰς μὲν τὴν ἀριστερὰν χεῖρα σκουτάρια, δηλαδὴ μικρὰς ἀσπίδας, εἰς δὲ τὴν δεξιὰν βέργας. ῞Οταν δοθῇ τὸ σύνθημα, οἱ Γότθοι τρέχουν πρὸς τὴν «βασιλικὴν τράπεζαν», κτυπῶντες διαρκῶς τὰς βέργας ἐπὶ τῶν ἀσπίδων καὶ κραυγάζοντες «τούλ, τούλ». Εἰς μικρὸν διάστημα ἀπὸ τῆς βασιλικῆς τραπέζης ἵστανται οἱ Γότθοι καὶ τῶν δύο μερῶν, συμπλέκονται πρὸς ἀλλήλους, κάμνουν κύκλους, οἱ μὲν εἰς τὸ μέσον, οἱ δὲ ἄλλοι περικυκλοῦσιν ἔξωθεν (δηλαδὴ ἐκτελοῦν χορόν). Τοῦτο πράττουν τρεῖς φοράς, ἔπειτα χωρίζονται καὶ ἐπιστρέφουν εἰς τὰς θέσεις των. Τότε ἀρχίζουν νὰ λέγουν τὰ « Γοτθὶκὰ » καὶ οἱ κράκται καὶ τὰ ὄργανα συμπληροῦν τὸ οἰκεῖον μέλος. ᾽Αφοῦ τελειώσουν τὰ ᾄσματα, οἱ Γότθοι ἐπαναλαμβάνουν τὸν χορόν, τύπτοντες μὲ τὰς βέργας τὰς ἀσπίδας καὶ λέγοντες « τούλ, τούλ ». ῎Εκτελοῦντες τὸν χορόν των περικυκλώνουν καὶ τοὺς μαίστορας, πάλιν πηγαίνουν πρὸς τὴν βασιλικὴν τράπεζαν, πάλιν ἐπανέρχονται εἰς τὰς θέσεις των, τέλος «τύπτοντες μετὰ τῶν βεργίων τὰ σκουτάρια καὶ λέγοντες συνεχῶς τούλ, τοὺλ τρέχοντες ἐξέρχονται». Τὰ «Γοτθικά», τὰ ὁποῖα ψάλλουν οἱ παριστάνοντες Γότθους εἶναι ἀκατάληπτα «Γαύζας, βόνας, βακιδίας». Τὰ ᾄσματα τῶν δήμων, τὰ ὁποῖα συμπληρώνουν τὰ Γοτθικά, εἷναι παρόμοια μὲ τὰ συνήθως ὑπ’ αὐτῶν ᾀδόμενα εἰς ἐπευφημίαν τῶν βασιλέων: «᾽Αηττήτῳ Θεοῦ παλάμῃ ἐστέφθητε, δεσπόται, οὐρανόθεν. Βραβεῖον νίκης ὤφθητε, κοσμοπόθητοι εὐεργέται. Γενναῖοι ὤφθητε τοῖς ἐναντίοις δωρούμευοι τοῖς Ρωμαίοις ζωηφόρους εὐεργεσίας».

Τοῦτο τὸ «Γοτθὶκὸν» ἦτο τὸ μόνον διασκεδαστικὸν παίγνιον, τὸ ὁποῖον ἐπαίζετο ὡς μικρὰ ἀναψυχὴ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἀρχόντων κατὰ τὴν μακρὰν καὶ μονότονον διαδοχὴν τῶν ἐπισήμων ἑορτῶν τοῦ Δωδεκαημέρου εἰς τὸ Βυζαντινὸν Παλότιον. ῎Εξω ἀπὸ τὸ Παλάτιον, εἰς τὰς ὁδοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἰς τὰς οἰκίας τῶν ἀστῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ, διεξήγοντο θορυβώδεις ἑορταὶ τοῦ Δωδεκαημέρου, γεμᾶται ζωὴν καὶ χαράν. ῾Ο «Περιούσιος λαὸς» διεσκέδαζε μὲ μεταμφιέσεις, χοροὺς καὶ πότους καὶ συμπόσια, μὲ δῶρα πρὸς ἀλλήλους καὶ μὲ τυχηρὰ παιγνίδια. Αἱ ἑορταὶ αὗται δὲν ἦσαν, ἐπαναλαμβάνω, ἑορταὶ τοῦ νέου ἔτους εἰς τὸ Βυζάντιον. ᾽Αλλ’ ἦσαν ἐπιβἴωσις παλαιῶν, πατροπαραδότων, «ἐκ μακρᾶς συνηθεἴας» εἰδωλολατρικῶν ἑορτῶν, τὰς ὁποίας ἐθεώρησε πάντοτε ξένας πρὸς αὐτὴν, ἡ ἐπίσημος Βυζαντινὴ πολιτεία. ᾽

Εφημερὶς «’Ἕθνος» 2 ᾽Ιανουαρίου 1937

Ἀδαμάντιος Ἀδαμαντίου

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2021

 

Ο έρωτας στα χιόνια

του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη 

Kαρδιά του χειμώνος. Xριστούγεννα, Άης Bασίλης, Φώτα. Kαι αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της ευτυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν, μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα·

― Σεβντάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς...· έρωντας είναι, δεν είναι γέροντας.
Tο έλεγε τόσον συχνά, ώστε όλες οι γειτονοπούλες οπού τον ήκουαν του το εκόλλησαν τέλος ως παρατσούκλι… «O μπαρμπα-Γιαννιός ο Έρωντας».
Διότι δεν ήτο πλέον νέος, ούτε εύμορφος, ούτε άσπρα είχεν. Όλα αυτά τα είχε φθείρει προ χρόνων πολλών, μαζύ με το καράβι, εις την θάλασσαν, εις την Mασσαλίαν.
Eίχεν αρχίσει το στάδιόν του με αυτήν την πατατούκαν, όταν επρωτομπαρκάρησε ναύτης εις την βομβάρδαν του εξαδέλφου του. Eίχεν αποκτήσει, από τα μερδικά του όσα ελάμβανεν από τα ταξίδια, μετοχήν επί του πλοίου, είτα είχεν αποκτήσει πλοίον ιδικόν του και είχε κάμει καλά ταξίδια. Eίχε φορέσει αγγλικές τσόχες, βελούδινα γελέκα, ψηλά καπέλα, είχε κρεμάσει καδένες χρυσές με ωρολόγια, είχεν αποκτήσει χρήματα. Αλλά τα έφαγεν όλα εγκαίρως με τας Φρύνας εις την Mασσαλίαν, και άλλο δεν του έμεινεν ειμή η παλιά πατατούκα, την οποίαν εφόρει πεταχτήν επ’ ώμων, ενώ κατέβαινε το πρωί εις την παραλίαν, διά να μπαρκάρη σύντροφος με καμμίαν
βρατσέραν εις μικρόν ναύλον, ή διά να πάγη με ξένην βάρκαν να βγάλη κανένα χταπόδι εντός του λιμένος.
Kανένα δεν είχεν εις τον κόσμον, ήτον έρημος. Eίχε νυμφευθή, και είχε χηρεύσει, είχεν αποκτήσει τέκνον, και είχεν ατεκνωθή.
Kαι αργά το βράδυ,
την νύκτα, τα μεσάνυκτα, αφού έπινεν ολίγα ποτήρια διά να ξεχάση ή διά να ζεσταθή, επανήρχετο εις το παλιόσπιτο το μισογκρεμισμένον, εκχύνων εις τραγούδια τον πόνον του:

Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,
κάμε κ’ εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Άλλοτε παραπονούμενος ευθύμως:

Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογού και ψεύτρα
δεν είπες μια φορά κι εσύ, Γιαννιό μου, έλα μέσα.

Xειμών βαρύς, επί ημέρας ο ουρανός κλειστός. Eπάνω εις τα βουνά χιόνες, κάτω εις τον κάμπον χιονόνερον. H πρωία ενθύμιζε το δημώδες:

Bρέχει, βρέχει και χιονίζει,
κι ο παπάς χειρομυλίζει.

Δεν εχειρομύλιζεν ο παπάς, εχειρομύλιζεν η γειτόνισσα, η πολυλογού και ψεύτρα, του άσματος του μπαρμπα-Γιαννιού. Διότι τοιούτον πράγμα ήτο· μυλωνού εργαζομένη με την χείρα, γυρίζουσα τον χειρόμυλον. Σημειώσατε, ότι, τον καιρόν εκείνον, το αρχοντολόγι του τόπου το είχεν εις κακόν του να φάγη ψωμί ζυμωμένον με άλευρον από νερόμυλον ή ανεμόμυλον, κι επροτίμα το διά χειρομύλου αλεσμένον.
Kαι είχεν πελατείαν μεγάλην η πολυλογού. Eγυάλιζεν, είχε μάτια μεγάλα, είχε βερνίκι εις τα μάγουλά της. Eίχεν ένα άνδρα, τέσσαρα παιδιά, κι ένα γαϊδουράκι μικρόν διά να κουβαλά τα αλέσματα. Όλα τα αγαπούσε, τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της. Mόνον τον μπαρμπα-Γιαννιόν δεν αγαπούσε.
Ποίος να τον αγαπήση αυτόν; Ήτο έρημος εις τον κόσμον.

Kαι είχε πέσει εις τον έρωτα, με την γειτόνισσαν την πολυλογού, διά να ξεχάση το καράβι του, τας λαΐδας της Mασσαλίας, την θάλασσαν και τα κύματά της, τα βάσανά του, τας ασωτίας του, την γυναίκα του, το παιδί του. Kαι είχε πέσει εις το κρασί διά να ξεχάση την γειτόνισσαν.
Συχνά, όταν επανήρχετο το βράδυ, νύκτα, μεσάνυκτα, και η σκιά του, μακρά, υψηλή, λιγνή, με την πατατούκαν φεύγουσαν και γλιστρούσαν από τους ώμους του, προέκυπτεν εις τον μακρόν, στενόν δρομίσκον, και αι νιφάδες, μυίαι λευκαί, τολύπαι βάμβακος, εφέροντο στροβιληδόν εις τον αέρα, και έπιπτον εις την γην, και έβλεπε το βουνόν ν’ ασπρίζη εις το σκότος, έβλεπε το παράθυρον της γειτόνισσας κλειστόν, βωβόν, και τον φεγγίτην να λάμπη θαμβά, θολά, και ήκουε τον χειρόμυλον να τρίζη ακόμη, και ο χειρόμυλος έπαυε, και ήκουε την γλώσσαν της ν’ αλέθη, κι ενθυμείτο τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της, οπού αυτή όλα τα αγαπούσε, ενώ αυτόν δεν εγύριζε μάτι να τον ιδή, εκαπνίζετο, όπως το μελίσσι, εσφλομώνετο, όπως το χταπόδι, και παρεδίδετο εις σκέψεις φιλοσοφικάς και εις ποιητικάς εικόνας.
― Nα είχεν ο έρωτας σαΐτες!... να είχε βρόχια... να είχε φωτιές... Nα τρυπούσε με τις σαΐτες του τα παραθύρια... να ζέσταινε τις καρδιές... να έστηνε τα βρόχια του απάνω στα χιόνια... Ένας γερο-Φερετζέλης πιάνει με τις θηλιές του χιλιάδες κοτσύφια.
Eφαντάζετο τον έρωτα ως ένα είδος γερο-Φερετζέλη, όστις να διημερεύη πέραν, εις τον υψηλόν, πευκόσκιον λόφον, και ν’ ασχολήται εις το να στήνη βρόχια επάνω εις τα χιόνια, διά να συλλάβη τις αθώες καρδιές, ως μισοπαγωμένα κοσσύφια, τα οποία ψάχνουν ει μάτην, διά ν’ ανακαλύψουν τελευταίαν τινά χαμάδα μείνασαν εις τον ελαιώνα. Eξέλιπον οι μικροί μακρουλοί καρποί από τας αγριελαίας εις το βουνόν του Bαραντά, εξέλιπον τα μύρτα από τας ευώδεις μυρσίνας εις της Mαμούς το ρέμα, και τώρα τα κοσσυφάκια τα λάλα με το αμαυρόν πτέρωμα, οι κηρομύται οι γλυκείς και αι κίχλαι αι εύθυμοι πίπτουσι θύματα της θηλιάς του γερο-Φερετζέλη.

Tην άλλην βραδιάν επανήρχετο, όχι πολύ οινοβαρής, έρριπτε βλέμμα εις τα παράθυρα της Πολυλογούς, ύψωνε τους ώμους, κι εμορμύριζεν·
-Ένας Θεός θα μας κρίνη... κι ένας θάνατος θα μας ξεχωρίση.
Kαι είτα, μετά στεναγμού, προσέθετε·
-Kι ένα κοιμητήρι θα μας σμίξη.
Aλλά δεν ημπορούσε, πριν απέλθη να κοιμηθή, να μην υποψάλη το σύνηθες ασμάτιον·

Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,
κάμε κι εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Tην άλλην βραδιάν, η χιών είχε στρωθή σινδών, εις όλον τον μακρόν, στενόν δρομίσκον.
-Άσπρο σινδόνι... να μας ασπρίση όλους στο μάτι του Θεού... ν’ ασπρίσουν τα σωθικά μας... να μην έχουμε κακή καρδιά μέσα μας. Eφαντάζετο αμυδρώς μίαν εικόνα, μίαν οπτασίαν, έν ξυπνητόν όνειρον. Ωσάν η χιών να ισοπεδώση και ν’ ασπρίση όλα τα πράγματα, όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα: Tο καράβι, την θάλασσαν, τα ψηλά καπέλα, τα ωρολόγια, τας αλύσεις τας χρυσάς και τας αλύσεις τας σιδηράς, τας πόρνας της Mασσαλίας, την ασωτίαν, την δυστυχίαν, τα ναυάγια, να τα σκεπάση, να τα εξαγνίση, να τα σαβανώση, διά να μη παρασταθούν όλα γυμνά και τετραχηλισμένα, και ως εξ οργίων και φραγκικών χορών εξερχόμενα, εις το όμμα του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου. N’ ασπρίση και να σαβανώση τον δρομίσκον τον μακρόν και τον στενόν με την κατεβασιάν του και με την δυσωδίαν του, και τον οικίσκον τον παλαιόν και καταρρέοντα, και την πατατούκαν την λερήν και κουρελιασμένην. Nα σαβανώση και να σκεπάση την γειτόνισσαν την Πολυλογού και ψεύτραν, και τον χειρόμυλόν της, και την φιλοφροσύνην της, την ψευτοπολιτικήν της, την φλυαρίαν της, και το γυάλισμά της, το βερνίκι και το κοκκινάδι της, και το χαμόγελόν της, και τον άνδρα της, τα παιδιά της και το γαϊδουράκι της: Όλα, όλα να τα καλύψη, να τα ασπρίση, να τα αγνίση!

Tην άλλην βραδιάν, την τελευταίαν, νύκτα, μεσάνυκτα, επανήλθε μεθυσμένος πλιότερον παράποτε.
Δεν έστεκε πλέον εις τα πόδια του, δεν εκινείτο ουδ’ ανέπνεε πλέον.
Xειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημασμένη. Mοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Yγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή. Δεν ημπορούσε να εύρη παρηγορίαν, να ζεσταθή. Έπιε διά να σταθή, έπιε διά να πατήση, έπιε διά να γλιστρήση. Δεν επάτει πλέον ασφαλώς το έδαφος.
Hύρε τον δρόμον, τον ανεγνώρισεν. Eπιάσθη από το αγκωνάρι. Eκλονήθη. Aκούμβησε τις πλάτες, εστύλωσε τα πόδια. Eμορμύρισε·
― Nα είχαν οι φωτιές έρωτα!... Nα είχαν οι θηλειές χιόνια...
Δεν ημπορούσε πλέον να σχηματίση λογικήν πρότασιν. Συνέχεε λέξεις και εννοίας.
Πάλιν εκλονίσθη. Eπιάσθη από τον παραστάτην μιας θύρας. Kατά λάθος ήγγισε το ρόπτρον. Tο ρόπτρον ήχησε δυνατά.
― Ποιός είναι;
Ήτο η θύρα της Πολυλογούς, της γειτόνισσας. Eυλογοφανώς θα ηδύνατό τις να του αποδώση πρόθεσιν ότι επεχείρει ν’ αναβή, καλώς ή κακώς, εις την οικίαν της. Πώς όχι;
Eπάνω εκινούντο φώτα και άνθρωποι. Ίσως εγίνοντο ετοιμασίαι. Xριστούγεννα, Άις-Bασίλης, Φώτα, παραμοναί. Kαρδιά του χειμώνος.
― Ποιος είναι; είπε πάλιν η φωνή.
Tο παράθυρον έτριξεν. O μπαρμπα-Γιαννιός ήτο ακριβώς υπό τον εξώστην, αόρατος άνωθεν. Δεν είναι τίποτε. Tο παράθυρον εκλείσθη σπασμωδικώς. Mίαν στιγμήν ας αργοπορούσε!
O μπαρμπα-Γιαννιός εστηρίζετο όρθιος εις τον παραστάτην. Eδοκίμασε να είπη το τραγούδι του, αλλ’ εις το πνεύμα του το υποβρύχιον, του ήρχοντο ως ναυάγια αι λέξεις:
«Γειτόνισσα πολυλογού, μακρύ-στενό σοκάκι!...»
Mόλις ήρθρωσε τας λέξεις, και σχεδόν δεν ηκούσθησαν. Eχάθησαν εις τον βόμβον του ανέμου και εις τον στρόβιλον της χιόνος.
― Kαι εγώ σοκάκι είμαι, εμορμύρισε... ζωντανό σοκάκι!
Eξεπιάσθη από την λαβήν του. Eκλονήθη, εσαρρίσθη, έκλινε και έπεσεν. Eξηπλώθη επί της χιόνος, και κατέλαβε με το μακρόν του ανάστημα όλον το πλάτος του μακρού στενού δρομίσκου.
Άπαξ εδοκίμασε να σηκωθή, και είτα εναρκώθη. Eύρισκε φρικώδη ζέστην εις την χιόνα.
«Eίχαν οι φωτιές έρωτα!... Eί…είχαν οι θηλειές χιόνια!..»
Kαι το παράθυρον προ μιας στιγμής είχε κλεισθή. Kαι αν μίαν μόνον στιγμήν ηργοπόρει, ο σύζυγος της Πολυλογούς θα έβλεπε τον άνθρωπον να πέση επί της χιόνος.
Πλην δεν τον είδεν ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος. Kι επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Kαι η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Kαι η χιών έγινε σινδών, σάβανον.
Kαι ο μπαρμπα-Γιαννιός άσπρισεν όλος, κι εκοιμήθη υπό την χιόνα, διά να μη παρουσιασθή γυμνός και ξετραχηλισμένος, αυτός και η ζωή του και αι πράξεις του, ενώπιον του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου.

Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Ο έρωτας στα χιόνια» δημοσιεύτηκε την Πρωτοχρονιά του 1895 στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Βλάσση Γαβριηλίδη.Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία διηγήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, έργο ωριμότητας του μεγάλου Σκιαθίτη συγγραφέα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Γρηγορίου Ξενοπούλου, ο Παπαδιαμάντης έγραψε το έργο αυτό για να αποδείξει σε αυτούς που τον κατέκριναν για τον καλογερισμό του, ότι δεν γράφει μόνο θρησκευτικά διηγήματα.

           Πηγή: Το είδωλο της γης μου

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2020

                                   

                            ΣΤΟΝ  ΑΓΥΡΙΣΤΟ  2020 

 

Πλησιάζει για να φύγει τούτος ο κακός ο χρόνος 

που δεινά με κακουχίες πίκρες και απογοητεύσεις 

μια ημέρα καλοσύνης δεν μας έφερε αλλά πόνος 

στον αγύριστο να πάει και από εμάς να αλαργεύσεις. 

 

Άρχισες με τις πλημμύρες ζώα ανθρώπους  να τα πνίξεις 

σπίτια μαγαζιά χωράφια όλα  να τα καταστρέψεις 

δεν λυπήθηκες την φύση ούτε είπες να την λήξεις 

την θεομηνία πούχες κατά νου να μας παιδέψεις. 

 

Την καταστροφή στα δάση και τα σπίτια τα καμένα  

δεν τα σκέφτηκες καθόλου και δεν πήρες την ευθύνη 

άνθρωποι φωτιά να βάνουν και βρεθήκανε καμένα 

μια νεροποντή να ρίξεις για να σβήσεις το καμίνι. 

 

Ταρακούνησες τα πάντα με σεισμούς τα καλοκαίρια 

τρόμο φόβο κακουχίες και ξεπόρτισμα από σπίτι 

και τον ΙΑΝΟ  μας στέλνεις να μας φέρεις σε δυσχέρεια 

τρομερό το ανεμοβόρι και όλοι κωλύσαμε πλευρίτη. 

 

Λίγο ακόμη τελειώνεις κάνε μας έστω  μια χάρη 

τον ΚΟΡΩΝΟΙΟ να διώξεις κόσμος πια να μην πεθάνει 

τρομερό να ξέρεις είναι που μας λες πως τον Γενάρη 

θα πεθάνει θα πεθάνει και με εμβόλιο θα υγιάνει. 

 

Φύγε άσπλαχνε κακούργε σου αξίζουνε  βρισιές 

μέρα νύχτα θα σε βρίζω και  κατάρες θα  φωνάζω 

μια ευχή όμως θα κάνω ναρθούν άλλες εποχές 

και ο καινούργιος να μας φέρει τύχη υγεία να γιορτάζω.

 

                                                     ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΣΠ.   ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ 

Μ' ένα αυθεντικό λαϊκό ποίημα του φίλου Κώστα Πατρίκιου θα παρατήσουμε τον χρόνο που φεύγει, και με ένα βίντεο με όσα ζήσαμε σε 4΄, με την ευχή να είναι ο χειρότερος χρόνος του αιώνα μας.

                                                                               


                                                            

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2020

 

Μια εκδοχή για την έμπνευση ενός δημοτικού τραγουδιού

Στις αρχές του 1797 τον ίδιο χρόνο που ο Ρήγας Φεραίος έπεσε στα χέρια της αυστριακής αστυνομίας, κινδύνευσε και άλλος Έλληνας, ο καταγόμενος από τα Ιωάννινα πατριώτης και ποιητής Ιωάννης Βηλαράς, σε ηλικία τότε, 26 ετών. Υποκινητής και αυτός, όπως και ο Ρήγας, του ελληνικού ξεσηκωμού με τις ελπίδες του βασισμένες στο Ναπολέοντα, σπούδαζε ιατρική στην Πάδοβα, όταν έπεσε στα χέρια της Βενέτικης αστυνομίας, κατά το πέρασμά του από την πόλη της Βενετίας, όπου ανακρίθηκε για ύποπτες επαναστατικές ενέργειες.  Και όπως ο Ρήγας σύχναζε στο καφενείο των Ελλήνων της Βιέννης, το ίδιο και ο Βηλαράς σύχναζε στο γνωστό καφενείο της Βενετίας Florian, άλλα και στο πιο διακριτικό «Ο αυτοκράτωρ» κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Κατά τον ερευνητή Σπύρο Π. Λάμπρο(Μελέτη του στο Περιοδικό Παρνασσός 1968) στη Βενετία, όπου ο Βηλαράς συναναστρέφονταν για βραχύ διάστημα μετά των ομοφρόνων του και σχεδίαζε την ανάσταση της πατρίδος, γνώρισε τον εξ Ιωαννίνων έμπορο Αλέξανδρο Γεροπάνο, ο οποίος είχε νεαρά θυγατέρα με την οποία ο Ιωάννης ανέπτυξε αίσθημα. Εμπνευσμένος από αυτό το ωραίο αίσθημα προς την ηπειρώτισσα κόρη, ο Ιωάννης Βηλαράς που εκτός της ιατρικής ήταν και καλός ποιητής, λέγεται ότι έγραψε λίγο αργότερα, το παρακάτω γνωστότατο των ποιημάτων του, που μελοποιήθηκε και χορεύεται ως σήμερα σε ρυθμό «Τσάμικου». Μια ποιητική έμπνευση που θα παραμείνει αθάνατη στη λαϊκή, μουσική και λαογραφική παράδοση, και εκφράζει με έντονο τρόπο τα αισθήματα κάθε ξενιτεμένου Έλληνα. Κατά τον Λάμπρου, η ωραία κόρη, θυγατέρα του Αλεξάνδρου Γεροπάνου ο οποίος με κάθε τρόπο  προσπάθησε να σώσει αυτόν κατά τις ανακρίσεις στις ημέρες του διωγμού του, υπήρξε πιθανόν και η γυναίκα του Βηλαρά. 

Την άποψη αυτή όμως, ερχεται να καταρρίψει νεωτέρα έρευνα,(βλ. άρθρο  Κ.Δ. Μέρτζιου  στην Ηπειρωτική Εστία Τεύχος 92/1959) σύμφωνα με την οποία, ο εξ Ιωαννίνων έμπορος, φίλος και προστάτης του Βηλαρά κατά την δίωξή του από τους Βενετούς, λέγονταν  Γεροπάρος Αλέξανδρος του Θεοδώρου, ήταν 30  ετών και είχε προ δεκαετίας νυμφευθεί. Επομένως η κόρη του δεν ήταν δυνατό να ερωτοτροπεί με τον Βηλαρά, ούτε η πληροφορία ότι την είχε ζητήσει σε γάμο ήταν ακριβής. Αν ισχύει αυτή η δεύτερη εκδοχή, τότε πολύ πιθανόν η γνωστή ποιητική σύνθεση "Πουλάκι ξένο",γιατί  περί αυτής πρόκειται, να εμπνεύστηκε  από άλλη αιτία.  


          Πηγή:Το είδωλο της γης μου

Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2020

 


Νύχτα Χριστουγεννιάτικη



Τὴν ἅγια νύχτα τή Χριστουγεννιάτικη
λυγοῦν τὰ πόδια
καὶ προσκυνοῦν γονατιστὰ τὴ φάτνη τους
τ’ ἄδολα βώδια.

Κι' ὁ ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα
σταυροκοπιέται
καὶ λέει μὲ πίστη ἀπ' τῆς ψυχῆς τ’ ἀπόβαθα,
Χριστὸς γεννιέται!

Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικη
κάποιοι ποιμένες
ξυπνοῦν ἀπὸ φωνὲς ὕμνων μεσούρανες
στὴ γῆ σταλμένες.

Κι' ἀκούοντας τὰ Ὡσαννὰ ἀπ' ἀγγέλων στόματα
στὸ σκόρπιο ἀέρα,
τὰ διαλαλοῦν σὲ χειμαδιὰ λιοφώτιστα
μὲ τὴ φλογέρα.

Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικη
—ποιὸς δὲν τὸ ξέρει; —
τῶν Μάγων κάθε χρόνο τὰ μεσάνυχτα
λάμπει τ' ἀστέρι.

Κι’ ὅποιος τὸ βρεῖ μέσ’ στ' ἄλλα ἀστέρια ἀνάμεσα
καὶ δὲν τὸ χάσει
σὲ μιὰ ἄλλη Βηθλεὲμ ἀκολουθῶντας το
μπορεῖ νὰ φτάσει.


Γ. Δροσίνης

Ἀπὸ την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»,
Χριστούγεννα 1949.

                                                                                                              

Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2020

                          

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΜΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ 

ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΑΞΙΕΣ

ΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ 


                                                                                      
                                                                                               Άφιξη προεδρικού ζεύγους στη Φλώριδα 24-12-20

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

& ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΑΓΑΠΗ & ΕΙΡΗΝΗ

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις