ΣΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ

 

Στής εκκλησίας τά σκαλοπάτια

θέλω έναν όρθρο νά σέ ιδώ,

νά σέ κοιτάζω μές τά μάτια

καί τίποτα νά μή σου είπώ!

 

Θέλω ένα λάβρο μεσημέρι

βαθιά στό δάσος νά σέ βρώ,

νά σού χαϊδέψω άβρά τό χέρι

καί τίποτα νά μή σού είπώ!

 

Θέλω κι ένα βραδάκι ακόμα

κρυφά στόν κήπο σου νά μπώ,

νά σου φιλήσω άγνά τό στόμα

καί τίποτα νά μή σού είπώ!

 

Γ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ-ΝΟΒΑΣ

Από τη Συλλογή «Αγάπη στόν Έπαχτο». 

Μια λαϊκή μπαλάντα, όπου προέχει το ερωτικό ρομαντικό αίσθημα,γεμάτη λυρισμό και χάρη, γραμμένη (όταν οι άνθρωποι φιλιούνταν) από τον Επαχτιώτη ποιητή Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα, που διατέλεσε και για λίγο πρωθυπουργός, μελοποιημένη από τον Διονύση Λαυράγκα, σε απόδοση της χορωδίας του Νίκου Τσιλίφη.

                                                                 

 

Η χαμένη ευκαιρία για την Πάτρα της προσφοράς του εφοπλιστή-ευεργέτη Ιάκωβου  Τσούνη

To 2004 υπογράφηκε συμφωνία του εφοπλιστή  Ι. Τσούνη  με τον Δήμο Πατρών  για ίδρυση Μουσείου Εκκλησιαστικών και Εθνικών ενθυμημάτων, έπειτα και από παρότρυνση του τότε Προέδρου Δημοκρατίας κ. Στεφανόπουλου. O κ. Τσούνης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1925. Λίγο αργότερα στα πλαίσια της Πάτρας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2006, ένα μέρος της συλλογής προβλήθηκε σε αίθουσα της πόλης και αυτό φάνηκε σαν ένας καλός προπομπός για την υλοποίηση της προσφοράς.

Λόγοι όμως μακαριότητας και γραφειοκρατικής αβελτηρίας που προφανώς έφτασαν στα όρια της αδιαφορίας, συνετέλεσαν  να χαθεί η προσφορά του κ. Τσούνη για την Πάτρα, αφού και οι εκκλησιαστικές αρχές, εφόσον επρόκειτο κυρίως για εκκλησιαστικό μουσείο με σπάνιας σημασίας εκθέματα, αδιαφόρησαν και υποτίμησαν την προσφορά του. Αυτό είναι φανερό ότι στέρησε την πόλη της Πάτρας από ένα διαρκώς εμπλουτιζόμενο, όπως αποδείχθηκε μουσείο, που θα μπορούσε με την πάροδο του χρόνου να αποτελέσει  μια σημαντική πρόκληση για τον θρησκευτικό τουρισμό στη πόλη του Αγίου Ανδρέα. Είναι φανερό ότι  ένα μικτό πακέτο διακοπών στην ευρύτερη περιοχή σε συνδυασμό με επισκέψεις στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας και των Δελφών, αλλά και το τρίπτυχο των εκκλησιών της Πάτρας, με επίκεντρο τον Άγιο Ανδρέα και το χαμένο πλέον Εκκλησιαστικό Μουσείο, θα μπορούσε να υποκινήσει το τουριστικό ενδιαφέρον  κυρίως Ρώσων περιηγητών και τουριστών και θα έδινε σύντομα στην πόλη της Πάτρας ένα τουριστικό πλέον χαρακτήρα.

Αντί όλων αυτών και πέρα από την ομολογουμένως πολύχρονη, αξιόλογη και μοναδική προσφορά του για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων, ο κ. Τσούνης τελικά απογοητευμένος προφανώς από την αδιαφορία των πολιτικών και εκκλησιαστικών ταγών της Πάτρας, έστρεψε το ενδιαφέρον του στη διπλανή πόλη του Αιγίου, όπου η προσφορά του βρήκε πρόθυμο συμπαραστάτη τον τότε Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιο, που δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Έτσι έγινε το Εκκλησιαστικό Μουσείο «Ιάκωβος Τσούνης» στο κέντρο της πόλης, που αποτελεί μεν ένα πολιτιστικό πυρήνα της περιοχής, αλλά υποτιμημένο από την άγνοια ή και αδιαφορία των κατοίκων του Αιγίου, εξ αιτίας της μη κατάλληλης προβολής του από τη Μητρόπολη, αλλά και από τις περιορισμένες δυνατότητες μιας ιστορικής μεν αλλά μικρής πολιτείας. Αργότερα το μουσείο εμπλουτίστηκε έκτος των άλλων και με την σπουδαία βιβλιοθήκη του ευεργέτη.

Έτσι χάθηκε για την Πάτρα μια μοναδική ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνατότητες της στο τομέα του θρησκευτικού τουρισμού. Ας μην υποθέσουμε ότι εξέλειπε το κατάλληλο κτίριο στέγασης μιας τόσο σημαντικής προσφοράς. Θα ήταν λυπηρό και απαράδεκτο να το δεχθούμε. Σήμερα, με ευκαιρία τη βράβευση του Ιακώβου Τσούνη, από την πολιτεία, σε κάθε περίπτωση αξίζει ο μέγιστος ηθικός έπαινος στον σπουδαίο ευεργέτη, που αναλώθηκε για την Ελλάδα και έδωσε με την πολύπλευρη προσφορά του σ' αυτήν, ένα καλό μάθημα πατριωτισμού στους λιγόψυχους γυρολόγους της ισοπεδωμένης πολιτιστικής ανθυποκουλτούρας των χαλεπών ημερών που διάγουμε.

"Ο πιο σπουδαίος για μένα είναι ο πατριώτης. Όχι εκείνος που έχει λεφτά, όχι εκείνος που έχει τιμητικές διακρίσεις. Δίχως πατρίδα, ούτε ο πλούτος, ούτε η δόξα υπάρχουν" ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ.Τσούνης στην πρόσφατη βράβευσή του από τον Αρχηγό  ΓΕΕΘΑ  Κ.Φλώρο.      .

            Πηγή: Το είδωλο της γης μου

                                                                                

 

Λεφτέρ: ένας θρύλος από την Πρίγκηπο…

Ο Έλληνας που έγινε ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Τουρκίας: «Άλλη πατρίδα από την Πρίγκηπο δεν γνωρίζω», μου λέει ο Λευτέρης Αντωνιάδης.

                                       

Ο Lefter Κüçükandonyadis, όπως είναι γνωστός στα τουρκικά, είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές της Τουρκίας όλων των εποχών. Και είναι ο μοναδικός Ρωμιός που του έστησαν ακόμη και άγαλμα στην Τουρκία! Τα αποκαλυπτήρια έγιναν την Κυριακή στο στάδιο της Φενέρμπαχτσε.

Ο Λευτέρης Αντωνιάδης με τον Τούρκο συγγραφέα Αχμέτ Φιστίκ στο καφενείο της Πριγκήπου Τον συνάντησα στην Πρίγκηπο, παρότι δεν ήθελε να έρθει στο ραντεβού. Καθίσαμε στο καφενείο απέναντι από το λιμάνι από όπου τρεις φορές σηκώθηκε να φύγει. «Δεν ξέρω τι θα γράψετε. Θέλω οι άνθρωποι να με αγαπούν, και στην Τουρκία και στην Ελλάδα», μου έλεγε συνέχεια.

Ο Λευτέρης είναι 84 χρονών! Η ποδοσφαιρική καριέρα του στη Φενέρμπαχτσε άρχισε όταν ήταν ακόμα ανήλικος. «Με πήραν με το έτσι θέλω!», μου λέει γεμάτος υπερηφάνεια. «Βρείτε τον Λεφτέρ και φέρτε τον εδώ», ήταν η εντολή που έδωσε η διοίκηση της Φενέρμπαχτσε. Οργάνωσαν ένα παιχνίδι ειδικά για να παίξει ο Λευτέρης. Έβαλε έξι γκολ και από την ομάδα τρελάθηκαν. Φρόντισαν αμέσως να του προσθέσουν έναν χρόνο για να τον… ενηλικιώσουν και έγινε το αστέρι τους. «Ver Leftere, yazsin deftere!» φώναζαν οι φίλαθλοι που γέμιζαν τα γήπεδα. Δηλαδή, «Δες τον Λευτέρη, θα γράψει στο τεφτέρι»! Όταν έπαιρνε την μπάλα ήταν σίγουρο ότι θα βάλει γκολ… Έπαιξε 67 φορές στην Εθνική Τουρκίας, έγινε μάλιστα και αρχηγός. Η ζωή του Λευτέρη είχε ταυτιστεί με την μπάλα. Παιδάκι ακόμη γύριζε στα σοκάκια της Πριγκήπου με μια μπάλα που την είχε φτιάξει από πανιά και σκοινί. «Έπαιζα με τα Τουρκάκια όλη μέρα», θυμάται. «Για μας ο Λεφτέρ είναι ένας θρύλος» λέει ο Αχμέτ Φιστίκ, συγγραφέας από την Πρίγκηπο. Ήρθε στο καφενείο φορώντας τη φανέλα της Φενέρμπαχτσε με το 10, το νούμερο του Λευτέρη. «Εγώ είμαι οπαδός της Γαλατασαράι», συνεχίζει ο Αχμέτ μπέης, «αλλά σήμερα έβαλα τη φανέλα ειδικά για τον Λευτέρη». Τον σεβόταν άλλωστε από παιδί τον Λευτέρη, ο οποίος στα νεανικά του χρόνια είχε γίνει το είδωλό του όπως και για όλη την Τουρκία. Ακόμη και την περασμένη βδομάδα μια ομάδα φοιτητών κατέβηκε στο νησί με τις φανέλες της Φενέρμπαχτσε και το νούμερο 10. Κρατούσαν πανό που έγραφε: «LΕFΤΕR». «Ένα κοριτσάκι με πράσινα μάτια με πλησίασε και από τη συγκίνηση δεν κατάφερε να μου μιλήσει», λέει ο Λευτέρης Αντωνιάδης για να μου εξηγήσει πόσο πολύ τον αγαπούν στην Τουρκία. «Δεν είχαμε καμιά διαφορά με τους Τούρκους», σχολιάζει. Αμέσως θυμάται τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, σταματάει όμως εκεί. Δεν θέλει να μιλήσει για όσα είδε να συμβαίνουν τότε. «Στον Λευτέρη δεν έκαναν τίποτα οι λαφυραγωγοί», μου λέει ο Αχμέτ μπέης. «Σε μια, πυρκαγιά εκείνος θα ήταν ο πρώτος που θα έσωζαν οι Τούρκοι». Το άγαλμα του «Μικρού Αντωνιάδη» κοσμεί το στάδιο της Φενέρμπαχτσε.

Με μια ματιά:  ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στις 22 Δεκεμβρίου 1925. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας ψαράς. Το 1947 άρχισε να παίζει στη Φενέρμπαχτσε. Ήταν ο πρώτος Τούρκος ποδοσφαιριστής που πήρε μεταγραφή στο εξωτερικό. Από το 1951 έως το 1953 έπαιξε με τη Φιορεντίνα στην Ιταλία και με τη Νις στη Γαλλία, αλλά επέστρεψε στην παλιά του ομάδα. Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, τη δεκαετία του ΄50 εθεωρείτο από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές παγκοσμίως. ως σέντερ φορ είχε το παρατσούκλι «ordinaryus», δηλαδή «προφέσορας», διότι σχεδόν πάντα έβρισκε με άνεση και σιγουριά τα δίχτυα. Στην Τουρκία είναι γνωστός ως ο ποδοσφαιριστής που ποτέ δεν έχασε πέναλτι (σε όλη του την καριέρα αστόχησε μόνο σε τρία). Σε 615 αγώνες με την Φενέρμπαχτσε, πέτυχε 423 γκολ. Επίσης, πέτυχε 20 γκολ με την Εθνική Τουρκίας. Το 1964 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ αν και ήταν ήδη 39 ετών. Πρόλαβε να αγωνιστεί μόνο σε πέντε ματς σκοράροντας δύο γκολ. Τραυματίστηκε και τερμάτισε την καριέρα του. «Στην Ελλάδα μού πετούσαν πορτοκάλια». Ο Λευτέρης Αντωνιάδης θέλει να τον αγαπούν και στην Ελλάδα. Παρότι το 1944 είχαν πικραθεί πολύ οι Έλληνες, όταν είχε βάλει γκολ με τη φανέλα της Εθνικής Τουρκίας εναντίον της Εθνικής Ελλάδος! «Με έβριζαν οι δικοί μας εκείνη την ημέρα στο γήπεδο. Μου πετούσαν πορτοκάλια. Εγώ για πλάκα πήρα ένα δύο και τα ξεφλούδισα να τα φάω. Τότε άρχισαν να φωνάζουν ότι είμαστε πεινασμένοι». Εκείνο το επεισόδιο, πάντως, ούτε τον στενοχώρησε ούτε τον έκανε να θυμώσει. Εξηγεί μόνο τη θέση του: «Αγαπώ την Ελλάδα, αλλά εγώ εδώ, στην Τουρκία, γεννήθηκα. Εδώ έπαιζα ποδόσφαιρο. Με θεωρούσαν παίκτη μεγάλης κλάσης, αλλά δεν ήθελα ούτε στην Ευρώπη να πάω ούτε στην Ελλάδα. Στο νησί ήθελα να μείνω». Ο Λευτέρης δεν εγκαταλείπει την Πρίγκηπο. Σήμερα μένει ακόμη με τα παιδιά του και τα εγγόνια του στο νησί.

 

Aπό την εφημερίδα «Τα Νέα» (2009)

    Υ.Γ Ο Λεφτέρ πέθανε το 2012 σε ηλικία 86 ετών. 

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες

Tου Δρ. Χαραλάμπη Μ. Μπούσια

Μέγα Ὑμνογράφου τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Στὶς 30 Ἰανουαρίου, κάθε χρόνο, γιορτάζουμε τοὺς Ἁγίους τῶν γραμμάτων, τοὺς Ἁγίους τῆς ἑλληνοχριστιανικῆς παιδείας, τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες, μὲ κοινοὺς ὕμνους, ὅπως καθιερώθηκε ἀπὸ τὸ 1100 μ.Χ. Ἡ γιορτή τους, ἀπὸ τὸ 1842, λέγεται καὶ γιορτὴ τῶν γραμμάτων, ἀφοῦ ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀποτελοῦν τὴν τριανδρία τῶν μεγάλων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ γιορτή τους εἶναι γιορτὴ τῆς παιδείας, γιορτὴ τῶν δασκάλων καὶ τῶν μαθητῶν. Εἶναι γιορτὴ τόσο σχολική, ὅσο καὶ ἐκκλησιαστική, γιατὶ οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ἦταν εὐσεβεῖς Ἱεράρχες, σοφοὶ διδάσκαλοι, φημισμένοι ρήτορες, ἐπιφανεῖς θεολόγοι με κοινωνικὴ προσφορὰ καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο τεράστιο, καὶ προσέφεραν ὅλη τους τὴν ἰκμάδα στὰ γράμματα καὶ τὴ ζωή τους στὴν πίστη τους γιὰ τὸν Χριστό. Εἶναι οἱ συγγραφεῖς τῶν τριῶν Λειτουργιῶν, ποὺ φέρουν τὰ ὀνόματά τους: Τῶν δύο γνωστῶν Λειτουργιῶν, τῆς Λειτουργίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τῆς Λειτουργίας τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, καθὼς καὶ τῆς ἄγνωστης στοὺς πολλοὺς Λειτουργίας τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες μελέτησαν, ὅσο κανεὶς ἄλλος, τοὺς ἀρχαίους κλασσικοὺς συγγραφεῖς καὶ φιλοσόφους καὶ κατόρθωσαν νὰ συμφιλιώσουν τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα μὲ τὴ Χριστιανικὴ πίστη. Ἀπέρριψαν τὰ εἰδωλολατρικὰ στοιχεῖα καὶ κράτησαν τὶς ἀρχὲς τῆς διαλεκτικῆς σκέψεως τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἀκολουθῶντας τὴ συμβουλὴ τοῦ οὐρανοβάμονος Παύλου: «Πάντα δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε». Ἔστησαν, ἔτσι, γέφυρες ἀνάμεσα στὸν κλασσικὸ καὶ στὸν σύχρονο τῆς ἐποχῆς τους ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐποχῆς μας, ἀνάμεσα στὴ γνώση καὶ τὴν ἀρετή, ἀνάμεσα στὴν ἀναζήτηση τῆς ἐπιστημονικῆς ἀλήθειας καὶ τὴν πραγματικὴ ἀλήθεια τῆς ἐσταυρωμένης ἀγάπης, ἀνάμεσα στὴ θεωρία καὶ στὴν πράξη, στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ στὸν Χριστιανισμό. Δικαιολογημένα, λοιπόν, ἡ ἐποχή τους χαρακτηρίσθηκε ὡς «Χρυσοῦς αἰὼν τῆς Ἐκκλησίας»

Ὁ ποιητὴς Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ὁ φίλος καὶ συμφοιτητὴς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός, ἡ βρύση τῆς θεολογίας, ὁ θησαυρὸς τῆς σοφίας καὶ τὸ πάνσοφο στόμα τοῦ Πνεύματος, ὑψώθηκε ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ μὲ αὐτοκρατορικὴ ἐπιλογὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ Συνοδικὴ ἐπικύρωση τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὸν θρόνο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Στὴν Ἀθῆνα ὁ Γρηγόριος σπούδασε, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ μουσική. Σφοδρὸς πολέμιος τῶν Ἀρειανῶν, μελούργησε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ὕμνους κατὰ τῶν αἱρετικῶν, καὶ μάλιστα τοῦ Ἀπολλιναρίου. Οἱ λόγοι του χρησίμευσαν ὡς πηγὴ σὲ μεταγέστερους ὑμνογράφους. Ὁ Γρηγόριος ἦταν καὶ ποιητής, καὶ οἱ ὕμνοι του, ἂν καὶ δὲν ἔχουν εἰσαχθῆ στὴ λατρεία μας, μποροῦν ὅμως νὰ καταταγοῦν μεταξὺ τῶν καλυτέρων καὶ ὡραιοτέρων προϊόντων τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ποιήσεως. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔθεσε τὴν ποίησή του στὴν ὑπηρεσία τῆς ὑψηλῆς θεολογίας του. Ὅμως τὸ κλασσικό της ἔνδυμα ἦταν ἡ αἰτία, γιὰ νὰ ἀποξενωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ λατρεία. Εἶναι πάντως ἐνδεικτικὴ τῆς σημασίας τῆς ποιήσεως αὐτῆς ἡ ἐπίγνωση, ποὺ κινεῖ πάντοτε τὸν ποιητή της, ἡ τεχνική του καὶ ἀκόμη περισσότερο ἡ ἔντονη ἐσωτερικότητα, ποὺ ἀπηχοῦν οἱ στίχοι τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ὑμνογράφοι τῆς ρυθμικῆς ποιήσεως θαύμαζαν τὸν Γρηγόριο ὡς συγγραφέα καὶ ὡς ποιητή, ὅπως λ. χ. ὁ Κοσμᾶς τοῦ Μαϊουμᾶ, ποὺ ἔγραψε ὑπομνήματα μακρὰ μὲ τίτλο «Συναγωγὴ καὶ ἐξήγησις ὧν ἐμνήσθη ἱστοριῶν ὁ θεῖος Γρηγόριος ἐν τοῖς ἐμμέτρως αὐτῷ εἰρημένοις ἔκ τε τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς καὶ τῶν ἔξωθεν ποιητῶν καὶ συγγραφέων». Ἡ βαθιὰ τιμή, ποὺ ἀποδίδει στὸν Γρηγόριο ὁ ἐπιφανὴς ὑμνογράφος Κοσμᾶς φαίνεται σὲ πολλὰ σημεῖα, ὅπως σὲ αὐτό, τὸ ὁποῖο δημοσίευσε ὁ Καρδινάλιος : «Τοιγαροῦν ὅπερ ἂν εἰς Γρηγόριον εὔφημον εἴποι τις ἢ δράσειε τοῖς ἐκείνου λόγοις ἁβρυνόμενος, εἰς Χριστὸν καὶ λέγει καὶ δρᾷ... Ὁ γὰρ λαλῶν τὰ Γρηγορίου, λαλεῖ τὸν Χριστόν». Μὴ λησμονοῦμε ὅτι ὁ Εἱρμὸς τῆς Α΄ ὠδῆς τοῦ Χριστουγεννιάτικου Κανόνος τοῦ Κοσμᾶ: «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε...» ἔχει ληφθῆ κατὰ λέξιν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ πανηγυρικοῦ λόγου τοῦ Γρηγορίου στὴ γιορτὴ αὐτή. Ἀπὸ τὸν ἴδιο λόγο ἔχουν ληφθῆ καὶ φράσεις τοῦ δευτέρου τροπαρίου τῆς ἴδιας ᾠδῆς καὶ τοῦ δευτέρου καὶ τρίτου τροπαρίου τῆς τρίτης ὠδῆς. Ἀπὸ τοὺς λόγους στὰ Φῶτα τοῦ Γρηγορίου δανείστηκε φράσεις στὸ πρῶτο, δεύτερο καὶ τρίτο τροπάριο τῆς ἕκτης ὠδῆς τοῦ Κανόνος στὰ Θεοφάνια καὶ στὸ τρίτο τροπάριο τῆς ἑβδόμης ᾠδῆς. Ἐπίσης στὸ τρίτο τροπάριο τῆς τετάρτης ᾠδῆς τοῦ Κανόνος τῆς Πεντηκοστῆς ἀπαντῶνται φράσεις ἀπὸ τὸ ἡρωϊκὸ ἑξάμετρο τοῦ Γρηγορίου στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀπὸ ἄλλο λόγο ἐξ ἄλλου τοῦ Γρηγορίου στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁ μεγάλος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἐμπνεύσθηκε τὸν περίφημο Κανόνα του «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί». Τὰ ποιήματα τοῦ Γρηγορίου σὲ ἀρχαῖα μέτρα, ὅπως ἑξάμετρα, τροχαϊκὴ ἑπταποδία, ἰαμβικὰ τρίμετρα κλπ., εἶναι πολυάριθμα. Ἔμειναν ὅμως ἀπλησίαστα ἀπὸ τοὺς πολλοὺς κατὰ τοὺς βυζαντινοὺς χρόνους, ἂν καὶ τοὺς λόγους τοῦ Γρηγορίου, ποὺ ἐκφωνήθηκαν ἀπὸ τὸν ἴδιο, τοὺς εἶχε ἀγαπήσει ὁ λαὸς τῆς Κωνταντινουπόλεως. Τὰ ποιήματα τοῦ Γρηγορίου διακρίνονται γιὰ τὴ βαθύνοιά τους καὶ ἀκόμη γιὰ τὴ χριστιανικὴ διαλεκτική τους. Ἡ δύναμη τῶν ἐννοιῶν τους εἶναι μεγάλη, ἀφοῦ ὀ ποιητής τους εἶναι πολυμαθέστατος. Ἀπὸ τὰ ποιήματα τοῦ Γρηγορίου σὲ ἀρχαῖα μέτρα ἀναφέρουμε τὸν «Ὕμνον εἰς Θεόν», «Εἰς τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν», «Περὶ «ἁγνείας», «Προσευχὴ εἰς Χριστόν». Οἱ ὑποθέσεις τῶν ποιημάτων αὐτῶν εἶναι εἶναι ὑψηλές. Τὰ χαρακτηρίζει ἁγιότητα αἰσθημάτων, ἐνόραση, ποὺ εἰσδύει στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἐνδοσκόπηση ποὺ συνυφαίνεται μὲ καθαρότητα προαιρέσεως. Ἡ πνευματικὴ τελείωση σὲ ὅλα τὰ ποιήματα εἶναι ὁ ἐπίμονος σκοπὸς τοῦ Γρηγορίου. Στὸν ὕμνο του γιὰ τὴν ἁγνεία καὶ τὴν παρθενία ὁ Γρηγόριος εἶναι τόσο μελίρρυτος, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἐμπνεύσῃ ἀκόμη καὶ τὸν Μίλτωνα καὶ τὸν Μιχαὴλ Ἄγγελο, καθὼς παρατηρεῖ ὁ De Broglie. Στὸ «Εἰκοσιτετράωρον Ὡρολόγιον», ποὺ δημοσίευσε, ὅπως ἀναφέραμε ὁ Ἰωάννης Φουντούλης, φέρεται Εὐχὴ τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου στὴ δεκάτη ὥρα τῆς νυκτός, που ἀρχίζει μὲ δοξολογικὸ τόνο πρὸς τὸν Κύριο: «Σὲ καὶ νῦν εὐλογοῦμεν, Χριστέ μου, Λόγε Θεοῦ, φῶς ἐκ φωτὸς ἀνάρχου καὶ Πνεύματος ταμία...». Τέλος ἀναφέρεται στὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ Θεία Λειτουργία στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας. Ἣ Λειτουργία αὐτή, ποὺ ἀναφέρεται στὴν Πατρολογία τοῦ Migne πρόσφατα ἐκδόθηκε ἀπὸ τὸν Μοναχὸ Γρηγόριο Ἁγιορείτη.

 

Πηγή: Απόσπασμα  από το περιοδικό Ενατενίσεις Τεύχος 7 της Ι. Μητρόπολης  Τηλλυρίας και Κύκκου.

 

 

Άκης Τσελέντης: «Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα είναι η πρώτη δικτατορική κυβέρνηση της Αμερικής»

Ο Άκης Τσελέντης, σεισμολόγος καθηγητής Πανεπιστημίου και διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, με ανάρτησή του εκφράζει την άποψή του για τα τεκταινόμενα στις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, με πολιτική διαύγεια, σαφήνεια και πολιτικό θάρρος, σε πλήρη διάσταση με τις εκφρασμένες θέσεις του συνόλου των ελληνικών πολιτικών κομμάτων κι αξίζει την προσοχή όλων.Ένας σεισμολόγος, πανεπιστημιακός που "βάζει τα γυαλιά" σε αναλυτές, διεθνολόγους και φυσικά στα κόμματα Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, Βαρουφάκη της άλλης πλευράς, του Μπάιντεν...

Άκης Τσελέντης

ΚΑΛΗΝΥΚΤΑ

«Η αλλαγή φρουράς στο Λευκό Οίκο»

Επ ευκαιρία της ορκωμοσίας του νέου προέδρου των ΗΠΑ και επειδή σέβομαι την κάθε άποψη θα ήθελα και εγώ να εκφράσω την άποψη μου για το φαινόμενο Τραμπ.

Οι αποτυχημένοι πολιτικοί υπηρέτες των οικονομικών συμφερόντων έφεραν τον Τραμπ στην εξουσία. Ο Τραμπ γνώριζε τους διεφθαρμένους πολιτικούς και το ξεφτιλισμένο πολιτικό σύστημα όσο κανείς άλλος.

Τους χτύπησε εκεί που πονούσαν τον υποτίμησαν και πήρε την εξουσία. Οπωσδήποτε αφού δεν ήταν του συστήματος έπρεπε να φύγει με κάθε τρόπο και κάθε θυσία. Έτσι λοιπόν στις 3/11/2020 θυσίασαν την δημοκρατία για να διώξουν τον Τραμπ.

Η Αμερική είναι τραυματισμένη σοβαρά. Διαιρεμένη και κανείς δεν γνωρίζει το τι θα συμβεί αύριο.Μην ξεχνάμε ότι 75 εκ Αμερικανοί που ψήφισαν Τραμπ δεν ήταν Ρεμπουμπλικανοι ή δημοκράτες ήταν Τραμπικοί. Άρα στην Αμερική δημιουργείται ένας καινούργιο πολιτικός πόλος.

Τα παρακάτω γράφει ένας φίλος Φυσικός συμμαθητής από τα παλιά:

“Εγώ δεν ντρέπομαι να αποκαλύψω ότι είμαι της γενιάς του Πολυτεχνείου αριστερός. Μετά με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα και βρέθηκα στην Αμερική. Ψήφισα τον 100% αποτυχημένο Ομπάμα δυο φορές. Αφού μας διάλυσε το σύστημα υγείας και την οικονομία οι αγανακτισμένοι ψηφίσαμε Τραμπ.

Άλλαξε την ζωή μας έφτιαξε την οικονομία. Επί τέσσερα χρόνια δεν έκανε πόλεμο. Εξαφανίστηκαν οι αποκεφαλιστές ISIS και οι τρομοκρατικές οργανώσεις. Ενώ απ την άλλη οι "δημοκράτες" και το διεφθαρμένο σύστημα ποτέ δεν έπαψαν να τον πολεμούν και να τον σαμποτάρουν”..

Τα 75 εκ άνθρωποι που ψήφισαν Τραμπ πιστεύουν ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν θα είναι η πρώτη δικτατορική κυβέρνηση της Αμερικής.»

https://www.aetos-apokalypsis.com

 

Ο  Β. Ζαχάροφ: Ποιος ήταν ο άνθρωπος-θρύλος

Καθισμένος σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, απολάμβανε τον ήλιο που έφτανε στο μπαλκόνι του, απέναντι ακριβώς από τον Σαρωνικό και αντιπαρέβαλε το τοπίο, τον σχετικά ανοιχτό ορίζοντα, με αυτό του Βοσπόρου, όπου από την βεράντα του έβλεπε τα απέναντι σπίτια και την πολυχρωμία που έδινε το δικό της τόνο.

Την ησυχία του ήρθε να διακόψει ο εγγονός του, 12 χρονών, που μόλις έφτασε για την καθιερωμένη Κυριακάτικη επίσκεψη και γεύμα μαζί με τους γονείς του.

-«Τι κάνεις Στέφανε», τον ρώτησε, αγκαλιάζοντάς τον. «Πως πάει το σχολείο, τι νέα μου φέρνεις;».

- «Παππού, όλα καλά. Το μόνο νέο μου είναι πως άρχισα να πηγαίνω για μπάσκετ και ο μπαμπάς μου είπε πως στην Πόλη πριν χρόνια ήσουν κι εσύ αθλητής στην ίδια ομάδα».

- «Στα Ταταύλα, πήγες μπρε;» του είπε και πήρε να το αγκαλιάσει ξανά.

 -«Ναι, παππού. Ο μπαμπάς μου είπε πως έχει μεγάλη ιστορία και εσύ ήσουν εκεί τότε και τους βοήθησες στους αγώνες αλλά και με χρήματα»…

 Ο παππούς του τον κοίταξε στα μάτια και του είπε «ναι, ήμουν αθλητής του μπάσκετ και η ομάδα μας ήταν από τις μεγαλύτερες. Πήραμε και πρωταθλήματα. Αλλά χρήματα δεν έδωσα εγώ. Ο πατέρας μου, ο προπάππος σου βρήκε πολλά χρήματα για την ομάδα, όχι δικά του αλλά από ένα φίλο του τον Βασίλη Ζαχάροφ. Αυτόν που τον βοήθησε να κάνει και δικές του δουλειές στην Πόλη».

- «Ξέρεις ποιος ήταν ο Βασίλης Ζαχάροφ» ρώτησε τον εγγονό του;. Καθώς ο μικρός τον κοιτούσε απορημένα ο παππούς του τον έβαλε να καθίσει απέναντί του κι άρχισε να του διηγείται. «Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ ήταν ένας Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και έμπορος όπλων αλλά και μεγάλος ευεργέτης των αρχών του 20ού αιώνα, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην τότε ευρωπαϊκή πολιτική, απασχολώντας συχνά τον τύπο και τα κοινοβούλια διαφόρων χωρών, σε τέτοιο βαθμό ώστε να χαρακτηριστεί ο «μυστηριώδης άνθρωπος της Ευρώπης», ή ο «μυστηριώδης Έλληνας». Η οικογένεια του, που ονομαζόταν Ζαχαρίου, αναγκάστηκε να στις αρχές του περασμένου αιώνα να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη όπου ζούσαν, όταν ξέσπασαν οι ανθελληνικοί διωγμοί του 1821, ως αντίποινα στην Ελληνική επανάσταση, και κατέφυγε στη Ρωσία. Εκεί θα αλλάξει το επίθετό της σε Ζαχάρωφ και θα επιστρέψει χρόνια αργότερα στην Τουρκία, βρίσκοντας νέο σπίτι στα Μούγλα, όπου και θα γεννηθεί ο Βασίλειος.

Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ (Βασίλειος Ζαχαρίου) γεννιέται στις 6 Οκτωβρίου 1849 στα Μούγλα της Μικράς Ασίας, από τον Βασίλειο και την Ελένη Ζαχάροφ. Είναι το πρώτο παιδί της οικογένειας. Θα βαπτιστεί στην τοπική εκκλησία της Παναγίας, από τον πατέρα Δανιήλ με νονά του, την ίδια τη γιαγιά του και θα λάβει δυο ονόματα όπως τότε συνηθίζονταν, του παππού του, Ζαχαρίας και του πατέρα του, Βασίλειος. Το 1855 οι Ζαχάρωφ επιστρέφουν στην Κωνσταντινούπολη, και εγκαθίσταται στην Ελληνική συνοικία των Ταταύλων. Ο υφασματέμπορος πατέρας του, σε λίγο θα καταστραφεί οικονομικά. Με βοήθημα ενός οικογενειακού φίλου, ο μικρός Βασίλης γράφεται στην Αγγλική Σχολή, την οποία θα εγκαταλείψει σύντομα γιατί πρέπει να δουλέψει για να ζήσει ο ίδιος και η οικογένεια.. Κάνει τον πυροσβέστη και μετά τον ξεναγό, καθώς μιλάει μερικά αγγλικά. Από τη δουλειά του ως διερμηνέας και ξεναγός και μέσω της επαφής με τους τουρίστες της Πόλης, μαθαίνει τελικά καλά αγγλικά και γαλλικά, αν και όσα βγάζει δεν φτάνουν για να θρέψει την μεγάλη οικογένειά του. Κι έτσι περνά από πολλές δουλειές του ποδαριού που σίγουρα δεν ήταν νόμιμες όλες τους. Έκανε ό,τι δουλειά έβρισκε. Πάει κάποια στιγμή να δουλέψει στο υφασματάδικο του θείου του, στο οποίο δίνει νέα πνοή. Ο θείος του υπόσχεται να τον κάνει συνέταιρο, αλλά τον εξαπατά. Εξαγριωμένος από την προδοσία, ο Βασίλης παίρνει τα λεφτά από το ταμείο και το σκάει στα 1866 για την Αγγλία. Σύντομα θα πέσει στα χέρια της λονδρέζικης αστυνομίας ως κλέφτης και καταχραστής και θα περάσει αρκετούς μήνες στο κρατητήριο. Κανείς δεν ξέρει πώς κατάφερε να αθωωθεί, λέγεται πάντως πως είχε μαζί του μια ευχαριστήρια επιστολή του θείου του που μιλούσε για συνεταιρισμό, κάτι που θεωρήθηκε τεκμήριο αθωότητας στο δικαστήριο. Αυτό μας λέει τουλάχιστον ο βαθύπλουτος Κωνσταντινουπολίτης επιχειρηματίας, κι αργότερα πρωθυπουργός της Ελλάδας (1915-1916) Στέφανος Σκουλούδης, που υπήρξε ο μέντορας του Ζαχάρωφ.

Μέχρι να γίνει βέβαια ένας από τους σημαντικότερους εμπόρους όπλων του καιρού του, είχε περάσει από πολλά και διάφορα, ως σωστός βίος και πολιτεία. Ο Sir Basil Zaharoff, όπως ήταν γνωστός στην οικουμένη, ήταν πυγμάχος, πυροσβέστης, διερμηνέας, ξεναγός, μπράβος, εμπρηστής, καταχραστής, πλαστογράφος, διαρρήκτης και δραπέτης πριν γίνει έμπορος όπλων, πετρελαιάς, τραπεζίτης, μεγαλοεκδότης και ιδιοκτήτης του καζίνου του Μόντε Κάρλο. Φανερά τουλάχιστον, μιας και στο παρασκήνιο, μετά το άνοιγμα των βρετανικών αρχείων, ήταν κατάσκοπος και μέγας φοροφυγάς φυσικά… Απ’ όλα όμως για εμάς του Έλληνες της Πόλης και της Ελλάδας υπήρξε εθνικός ευεργέτης. Ο πολυπράγμων Βασίλειος Ζαχάρωφ κυριάρχησε στο διεθνές πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό στερέωμα της εποχής του διαδραματίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις συγκρούσεις από τα τέλη του 19ου αιώνα ως και τη δεκαετία του 1930. Ο ίδιος έδωσε εξάλλου το δυναμικό «παρών» στις πολεμικές συρράξεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ισπανία, την Ιαπωνία και τη Ρωσία, στον Ελλήνο-Τουρκικό Πόλεμο του 1897 και τον Πόλεμο των Μπόερς. Παρών ήταν ξανά στη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου και την έκρηξη της «πυριτιδαποθήκης» των Βαλκανίων, πουλώντας όπλα σε όλους, αλλά στηρίζοντας κυρίως τις δυνάμεις της Αντάντ, δηλαδή τη Γαλλό-Βρετανική συμμαχία.Ισότιμος συνομιλητής του Κλεμανσό, του Λόιντ Τζορτζ και στενός φίλος, πληροφοριοδότης και οικονομικός υποστηρικτής του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο Βασίλης Ζαχάρωφ, έζησε μέσα σε δύο εξαιρετικά ταραγμένους και βίαιους αιώνες, διεκδικώντας τη θέση που του αναλογούσε στον κόσμο. Διαπλεκόμενος και πραγματικά πίσω από κάθε μεγάλο πολιτικό και πολεμικό γεγονός του καιρού του, ο ζάπλουτος έμπορος όπλων Βασίλι Ζαχάρωφ, γνωστός στην Ευρώπη της εποχής του ως ο «έμπορος του θανάτου», κατάφερε να παρασημοφορηθεί 298 φορές για την «ειρηνιστική» του δράση!

Εθνικές ευεργεσίες

Την περίοδο αυτή, εμπλέκεται ενεργά με την πολιτική και προωθεί την είσοδο της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καλώντας τους κυβερνώντας να εγκαταλείψουν την πολιτική της ουδετερότητας. Δεκαετίες αργότερα, και συγκεκριμένα το 2005, θα μάθουμε ότι ό,τι κάνει, το κάνει ως κατάσκοπος των Βρετανών (από τα απόρρητα έγγραφα του Foreign Office των ετών 1873-1939). Ο πατριωτισμός του ωστόσο έχει ήδη φανεί από την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913), όταν χορήγησε χαμηλότοκα δάνεια στο κράτος αλλά και δωρεάν πολεμικό υλικό. Αυτός επίσης, εξόπλισε το θωρηκτό «Αβέρωφ», αυτός χρηματοδότησε τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Την επόμενη χρονιά και καθώς η Ελλάδα δεν έχει μπει ακόμα στον Μεγάλο Πόλεμο, ο Ζαχάρωφ αποσπά νέα Αγγλο-Γαλλική βοήθεια για τις προεκλογικές ανάγκες του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Η κυβέρνηση του Βενιζέλου (1917-1920) τον τιμά με το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος. Μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου, ο Ζαχάρωφ υποστηρίζει ενεργά τον Βενιζέλο στη Μικρασιατική Εκστρατεία, αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να χορηγεί ετησίως 2,5 εκατ. δολάρια υπέρ της Ελλάδας όσο βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση και χρηματοδοτώντας την εκστρατεία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία με καντάρια φράγκων. H βοήθειά του συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής, περιθάλποντας πια τους πρόσφυγες. Αποφασιστικός κρίνεται και ο ρόλος του στα διπλωματικά παρασκήνια όσο διαρκούσε το Συνέδριο της Ειρήνης (1919), βοηθώντας τον Βενιζέλο στη μερική ικανοποίηση των εθνικών διεκδικήσεων της χώρας μας. Πέρα από τις τόσες δωρεές του και άλλες τόσες χορηγίες στην Ελλάδα, ο Ζαχάρωφ υπήρξε μέγας χορηγός του Ινστιτούτου Παστέρ, το οποίο ιδρύθηκε μάλιστα με δική του πρωτοβουλία. Το ελληνικό παράρτημα του Παστέρ οφείλει την ύπαρξή του στη γενναιοδωρία του σερ Ζαχάρωφ, με δωρεά του οποίου εξασφαλίστηκε η αγορά των κτιριακών εγκαταστάσεων, η προμήθεια του απαραίτητου εξοπλισμού καθώς και τα έξοδα λειτουργίας από την ίδρυσή του (1919) έως και τον θάνατο του Ζαχάρωφ το 1936. Σε δικό του κτίριο στεγαζόταν για σειρά ετών η Ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι, με δικά του έξοδα λειτουργούσαν οι ελληνικές κοινότητες σε Λονδίνο και Παρίσι και πάλι μέσω αυτού στήθηκαν οι νέες αντισεισμικές κατοικίες στην Κόρινθο υπέρ των σεισμοπαθών. Σαν ένας μυστηριώδης δολοπλόκος και αινιγματική προσωπικότητα, έφυγε από τον κόσμο στις 27 Νοεμβρίου 1936, ολομόναχος λένε, στον περιβόητο πύργο του στη Γαλλία (πρώην κατοικία του βασιλιά του Βελγίου, Λεοπόλδου Β’), ανάμεσα στις αναμνήσεις του…»

- Ωραία ιστορία παππού, αλλά τι σχέση είχε με την ομάδα μας;

- Μεγάλη προσωπικότητα παιδί μου και ένας άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ τα Ταταύλα, που μεγάλωσε και έζησε τα νιάτα του. Εκεί γνωρίστηκε με τον πατέρα μου κι εκείνος τον έπεισε να δώσει δωρεά στην ομάδα στις αρχές του περασμένου αιώνα, χάρη στην οποία αποκτήθηκε το πρώτο κανονικό γυμναστήριο, στην αποκαλούμενη «Παιδαγωγική Σχολή», καθώς ως τότε διέθεταν μόνο ένα χώρο φτιαγμένο από ξύλα. Αλλά εκτός από το σύλλογο βοήθησε και σχολεία αλλά και ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Στα Ταταύλα, υπήρχαν μέλη της οικογένειάς του ως την καταστροφή του 1922. Αυτός ήταν ο Ζαχάροφ. Μακάρι να είχε και σήμερα η ομάδα τέτοιους ανθρώπους στο πλάι της…      

Πηγή: Από την εφημερίδα του Αθλ.Ομίλου Κωνσταντινουπόλεως ΤΑΤΑΥΛΑ (Απρίλιος 2019-Τεύχος 5)

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

                        Πηγή: Από το περιοδικό ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ τεύχος 25