Η γιορτή της Αναλήψεως (2-6-22) στο Βελιγράδι 

έτσι όπως ποτέ δεν θα γιορταστεί στην αποχριστιανισμένη Αθήνα. 

Η δική μας σειρά

 

                   

          Siolas Stauros (Σταύρος Σιόλας)

 

Απόβροχο και μέρα μεσημέρι

τον ίσκιο μου πατάω με μανία

ο τόπος μου σβησμένο καλοκαίρι

αδέσποτος γυρίζω στα στενά.

 

Απόκληρες οι ώρες μεθυσμένες

τοπίο σα να βγήκε από ταινία

οι σκέψεις στο μοντάζ είναι κομμένες

ο λύκος δε χορταίνει και πεινά.

 

Τα θαύματα αργήσανε να ρθούνε

οι άγιοι κοιμήθηκαν βαριά

κοντεύει κι η δική μας η σειρά

αυτοί που μας κεράσαν θα μας πιούνε.

Αυτοί που μας κέρασαν θα μας πιούνε

τα θαύματα αργήσανε να ρθουνε

 

Απόβροχο κι η νύχτα μαραζώνει

το σούρουπο μυρίζει αποστασία

με σκέπασε η πάχνη σα σεντόνι

τρίτα γενέθλια κι είμαι ακόμα εδώ.

 

Ακούραστος ο χρόνος ταξιδεύει

το όνειρο σφαχτάρι στα σφαγεία

το τραίνο στο σταθμό κοιτάω που φεύγει

οι λύπες φορτωμένες στο συρμό.

 

Τα θαύματα αργήσανε να ρθούνε

οι άγιοι κοιμήθηκαν βαριά

κοντεύει κι η δική τους η σειρά

αυτούς που μας κεράσαν θα τους πιούμε.

Αυτούς που μας κεράσαν θα τους πιούμε

τα θαύματα αργήσανε να ρθούνε

https://lyricstranslate.com

 

Ο κεφαλονίτικος  Ιούνιος

Γεράσιμου Σωτ. Γαλανού

Έφτασε και ο Ιούνιος, ο έκτος μήνας του χρόνου και ο πρώτος του καλοκαιριού.

Βέβαια μέσα στο αρχαίο Ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν τέταρτος μήνας με 29 ημέρες, πέρασε  στο Ιουλιανό  ημερολόγιο ως έκτος μήνας με 30 ημέρες, όπου  έτσι διατηρείται  και σήμερα  μετά τη γρηγοριανή μεταρρύθμιση  του.

Κατά την ρωμαϊκή  παράδοση, ο Ρωμύλος τον ονόμασε Junius, αφιερώνοντας τον ταυτόχρονα στη θεά Ήρα (Juno).

Ο Ιούνιος λέγεται και Θεριστής, γιατί είναι ο μήνας του θερισμού σ’ όλη την Ελλάδα Ο λαός του έχει δώσει πολλά ονόματα  και τον εκτιμά πολύ,  λόγω που, για την γεωργία είναι σημαντικός, επειδή μετά τον θερισμό «ελευθερώνεται η γη για νέα σοδειά».     

Ακολουθεί μια  μικρή «περιδιάβαση»  για τις γιορτές  και τα λαογραφικά χαρακτηριστικά του Ιουνίου, μέσα από τις κεφαλονίτικες παροιμίες.( Δημ. Σ. Λουκάτου, Κεφαλονίτικα γνωμικά, Αθήνα 1952).

«Μάης –μαΐτσης  μαγιανός

και θεριστής  θεριστινός»   Έρισσος

Ο καθηγητής –λαογράφος, Δημήτριος Λουκάτος,  μας λέει πως, η παραπάνω παροιμία από την Έρισσο έχει φτιαχτές λέξεις  για να μας πει, πως ο Μάης έχει ομορφιές και μάγια, μα ύστερα  έρχεται ο Ιούνιος (θεριστής ), που  μας θερίζει από την πείνα. Εννοεί πως η νέα σοδειά δεν έγινε ακόμα.

Την ίδια σκέψη για τον Ιούνιο έχουν και  στην  Πύλαρο λέγοντας την παροιμία διαφορετικά.  

«Ο Μάης έχει τ’ όνομα

κι ο Θεριστής  την πείνα» 

Στην περιοχή των Πρόννων  λένε την παρακάτω  παροιμία που βεβαιώνει την πράξη του θερισμού.

«Απ’ αρχής του Θεριστή

του δρεπανιού μας η γιορτή» 

Ο Ιούνιος έχει αρκετές «μικρογιορτές» όπως : του « Βαρθολομαίου και Βαρνάβα» τις 11 του μηνός, μέρα που πολλοί δεν δουλεύουν,  ιδιαίτερα στα αμπέλια, γιατί το έχουν για κακό. Του όσιου Ονουφρίου, στις 12 του μηνός αυτού, στις 14 του Αγίου Ελισαίου, μέρα που δεν δουλεύουν οι γεωργοί με τα ζώα, γιατί ο άγιος αυτός θέλει το σεβασμό του, αλλιώς τα ζωντανά τα πιάνει λύσσα, μας  λέει ο λαός. Τις 15 και 16 του μηνός αντίστοιχα εορτάζουν ο προφήτης Άμως και ο άγιος Τύχωνος, ο τελευταίος  είναι ο άγιος της τύχης.

Τον μήνα αυτόν έχουμε και το γενέθλιο του Άγιου Ιωάννη  του Προδρόμου  τις 24 και  έχει ταυτιστεί η λατρεία του με το άναμμα της φωτιάς και άλλα μαντικά έθιμα  που έχουν  αρχαιοελληνική καταβολή, που γίνονται την παραμονή της   ημέρα αυτή. Είναι η  γνωστή γιορτή του Αγίου Ιωάννου του Λαμπαδάρη  και, που ο λαός μας από τόπο σε τόπο του έχει δώσει πολλά ονόματα και  θεραπευτικές ιδιότητες.

Ο λαός έχει περάσει μέσα στις παροιμίες του όλη τη σοφία και την πείρα των αιώνων και έτσι οι παροιμίες  λειτουργούν ως άγραφοι νόμοι που οδηγούν, διδάσκουν και συνετίζουν. Βέβαια, τώρα που τις εργασίες στο χωράφι δεν τις κάνουν τα χέρια, όπως και τον  θερισμό του Ιουνίου, η παροιμία πρακτικά φαίνεται να μην ισχύει. Είναι όμως αξίωμα που δε χάνεται ούτε μηδενίζεται και, σε κάθε περίσταση μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέσα στο λόγο και στη ζωή.

Γύρω από το θέρο και το θέρισμα οι παλιές παροιμίες στην Κεφαλονιά μας λένε :

«Θέλεις θέριζε και δένε,

 θέλεις δένε και κουβάλιε» Λιβαθώ 

Εδώ η παροιμία θέλει να πει πως και τα δύο τον ίδιο κόπο έχουνε και μάλιστα κόπο σκληρό.

«Θέριζε γέρο γέννημα

και παλλικάρι στάρι» Παλική και Λιβαθώ 

Εννοεί πως το γέννημα (κριθάρι) πρέπει να θερίζεται γινωμένο, ενώ το στάρι να είναι   νωπό για να μην τρίβεται.

Σε όλο το νησί υπάρχει η παροιμία που συνοπτικά και δυναμικά μας ενημερώνει πως ο θέρος, θέλει χέρια πολλά και να δουλεύουν συνέχεια.

«Θέρος, τρύγος,

 πόλεμος δεν περιμένουν» 

στην Παλική και στη Σάμη προσθέτουν ή λένε και το εξής: «και στις ελιές ρεμούρο», δηλαδή  με πολλή γρηγοράδα για να γίνει το μάζεμα.  

Υπάρχει  μια άλλη παροιμία που λένε στη Λιβαθώ και μας ενημερώνει, πως, τον Ιούνιο δείχνουν οι ελιές τι καρπό θα κάμουν.

«Τον Θεριστή, ο νοικοκύρης τηράει

την ελιά και τραβάει τα μαλλιά του»

Επειδή κάνει αρκετή ζέστη και τον Ιούνιο αρχίζουν να σκαρώνουν οι σταφίδες, μα κοντά να μπει ο επόμενος μήνας  θα είναι έτοιμες. Η παροιμία μας λέει πως:

«Τ΄  άη –Γιάννη με το μαντήλι,

και τση Βλαχερνός  με το καλάθι» 

δηλ. στις 24 του μηνός του Άη Γιαννιού μπορεί να μαζέψεις μια μαντηλιά σταφίδες, αλλά τις 2 του Ιουλίου, της Παναγίας της Βλαχέρνας,  θα χρειαστείς καλάθι.   

Θέση εκλεκτή μέσα στο λαό και στην κεφαλλονίτικη παροιμία έχει η μέρα που εορτάζει ο άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδάρης, αφού παλιά την ημέρα αυτή την πρόσεχαν και την εκτιμούσαν με λατρείες και μαντικά έθιμα.

«Από τ’ άη –Γιαννιού του Λαμπαδάρη,

η μέρα παίρνει τα πίσω»

δηλ. έχουμε τις θερινές τροπές του ηλίου και η μέρα αρχίζει να μικραίνει. Τα έθιμα που γίνονται αυτή την ημέρα είναι όλα ηλιοτροπικού χαρακτήρα  και ποικίλουν από τόπο σε τόπο.

Κορυφαίο είναι το έθιμο που είναι και πανελλήνιο, «το άναμμα της φωτιάς» που ανήκει στα καθαρτήρια έθιμα  και δημιουργεί τη νέα εφορεία της γης.

Μέσα στις τοπικές εορτές είναι και αυτή του Αγίου Παναγή (Παπα-Μπασιά) τις 7  του μηνός και επίσης την πρώτη Κυριακή , ως συνήθως, του Ιουνίου γίνεται στο Ληξούρι «Το μνημόσυνο των Πέντε Αγιαθεκλησιάνων»  που κρέμασαν οι Γερμανοί τις 5-6- 1944 στην πλατεία του Ληξουρίου.

Επίσης στην κινούμενη εορτή των Αγίων Πάντων (φέτος 11 του Ιουνίου), στη Σάμη όπως γίνεται από παλιά ,θα εορταστούν οι τρεις Άγιοι Φανέντες, στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται πάνω στην αρχαία ακρόπολη της Σάμης. 

Την τελευταία Κυριακή  του Ιουνίου δε,  έχει θεσπίσει  η τότε  Νομαρχία του Νομού Ηλίας για να τιμά με εκδήλωση «την Μάχη στο Λάλα» εκεί  που έλαβαν μέρος οι Κεφαλονίτες και  άλλοι Επτανήσιοι και κατεδίωξαν τις 22 Ιουνίου  του 1821, έπειτα από σκληρή μάχη τους Λαλαίους  Τουρκαλβανούς. Η συμμετοχή στην εκδήλωση γινόταν τόσο από την Νομαρχία Κεφαλληνίας και Ιθάκης, (στις μέρες μας συνεχίζει τη διατήρηση του εορταστικού θεσμού η  Αντιπεριφέρεια Κεφαλληνίας) όσο και ο Σύνδεσμος των Εφέδρων Αξιωματικών Κεφαλλήνων δίνοντας το παρόν τους,   τιμώντας μαζί με τους κατοίκους της περιοχής στο οροπέδιο της Φολόης Ηλείας,  τους Ήρωες και το γεγονός της νίκης.

Έρχεται ο Ιούνιος, ο Θεριστής όπως τον λέει η παράδοση και ο λαός  μας. Ωστόσο, η ζέστη έχει ήδη αρχίσει να απλώνει τα φτερά της από τον Μάιο και από τις 18 αυτού του μήνα άρχισαν και  οι  θερισμοί για το χορτάρι που είναι τροφή για τα ζωντανά.

Βλέποντας τα χωράφια στην Παλική άλλα έχουν το ξερό του χρυσαφιού χρώμα κι άλλα ετοιμάζονται να πυρωθούν στα καυτά λουτρά του ήλιου.

Οι κτηνοτρόφοι  δεν περιμένουν τον Ιούνιο για να μαζέψουν το ξερό χορτάρι και να γιομίσουν τις αποθήκες τους για το χειμώνα, ήδη η διαδικασία αυτή φθάνει στο τέλος της. Ωστόσο η διαδικασία αυτή που κάνουν οι γεωργοί να σπέρνουν χορτάρι και έπειτα να το πουλούν ως «μπάλα» στους κτηνοτρόφους , είναι μια αθόρυβη συνεργασία και μία σχέση «έντεχνη» της γεωργίας με την κτηνοτροφία. 

Περιδιαβαίνοντας  του αγροτικούς δρόμους της Κατωγής και όλη της Παλικής αυτή την περίοδο συναντάς χωράφια ,που το κομμένο χορτάρι από το θεριστικό  μηχάνημα είναι στοιχισμένο και περιμένει την επόμενη διαδικασία της δέσης του σε «μπάλες».Βέβαια έχει επικρατήσει να λέγονται μπάλες το χορτάρι που έχει δέσει το μηχάνημα, άσχετα εάν έχουν σχήμα παραλληλόγραμμο. Υπάρχουν χωράφια που ήδη έχει περάσει το μηχάνημα και έχει δέσει το χορτάρι σε μπάλες και είναι έτοιμο να φορτωθεί για να αποθηκευτεί στις αποθήκες. Εικόνες από πίνακα ζωγραφικής παρουσιάζουν πολλά χωράφια, που ,όπως είναι με τις μπάλες διάσπαρτες ή κατά σειρά που τις έχει αφήσει το μηχάνημα,  σου δίνουν την εντύπωση πως είναι βαλίτσες που περιμένουν τους ταξιδιώτες τους.

Το  μυαλό μου τρέχει στον αγώνα που έκαναν οι παλαιότεροι , όταν δεν υπήρχαν τα μηχανήματα, και τα χέρια μέσα στο λιοβόρι, έπρεπε να θερίζουν και να κάνουν το χορτάρι μπάλες χρησιμοποιώντας μια ξύλινη κασέλα.

Σήμερα κάνοντας απολογισμό επί της ευκαιρίας που έρχεται  Ιούνιος, στη γεωργία μπορούμε να πούμε πως η τεχνολογική εξέλιξη πρωτοστατεί με τα μηχανήματά της και η παραγωγή είναι μεγάλη και ικανή. Εκτοπίστηκε  βέβαια  η συνεργασία μεταξύ των γεωργών και η επικοινωνία ελαττώθηκε, οι δε λαογραφικές εικόνες και οι νοοτροπίες άλλαξαν χαρακτήρα στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Κλείνοντας για τον Ιούνιο, που οι άνθρωποι παλιά, ιδιαίτερα αυτόν το μήνα δούλευαν έως ο ήλιος να πάρει γιόμα  και έτσουζε η λαύρα στο κορμί τους ,ας θυμηθούμε το κείμενο του μεγάλου Ησίοδου:  « Καιρός του θερισμού, πού δεν πρέπει να κοιμάσαι το πρωί. Η αυγή θα σε βοηθήσει να θερίσεις το ένα τρίτο από τη δουλειά της ημέρας… να κουβαλήσεις νωρίς τον καρπό στο σπίτι σου, εξασφαλίζοντας τον βίο σου»…(Έργα και Ημέραι, στίχ. 575-78) 

Τέλος ας μείνει ως δίδαγμα η παροιμία  του θερισμού, που αφορά τον άνθρωπο που δεν έχει παλμό ζωής και ενέργεια πράξης : «Εργάτης αργοκίνητος όλο δρεπάνι αλλάζει».    

Σημ: Αυτά γίνονταν κάποτε, στις καλές εποχές. Σήμερα το τοπίο κοινωνικό,αγροτικό, πολιτιστικό, θρησκευτικό, έχει γκρεμιστεί μετά την λαίλαπα της προσαρμογής στη Νέα εποχή και κύριως εκείνη των τριών τελευταίων χρόνων που η ανθρωπότητα παρακολουθεί ηλιθίως και αναδράστως το σενάριο της υποταγής και του θανάτου της. Κάποτε θέριζε ο θεριστής σήμερα θερίζει η υποκρισία, ο φόβος, το επιστημονικό ψέμα, η εξαγορά ειδήσεων και συνειδήσεων, η μαλάκυνση των εγκεφάλων, ο αποπροσανατολισμός  και στο τέλος η πείνα που έρχεται. Η ανθρωπότητα δεν έχει ηγεσίες, αλλά γαλουχείται και κατευθύνεται από σκοτεινά μυαλά προσωποποιημένων διαβόλων. Αν τα πνευματικά άτομα (έστω αυτά που έχουν μείνει) σιωπούν μοιρολατρικά μπροστά σε ότι έχουν κάνει και σχεδιάζουν να κάνουν οι επιβίτορές  μας, τότε έχουν όλα τελειώσει; Φτάνει το χέρι του Θεού να βάλει τάξη στον κόσμο; Ίσως, εκκινώντας με μια μεγάλη αταξία, που έχει ήδη ξεκινήσει.  

 

 

 « Άτακτα »

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Σε είπαν Πόλη των πόλεων, Βασιλεύουσα σε Γη και σε Ουρανό, Καλλίπολη και Εράσμια, μα πάνω από όλα καμμιά πόλη στον κόσμο δεν αξιώθηκε την τιμή,  Πόλη να λέγεται, όπως Εσύ.

Και καθώς η Γη όλο και γυρίζει, δημιουργούνται Ενέργειες αντανακλώμενες με τα Σύμπαντα, γιατί, όσα συμβαίνουν, «πηγασμένα» από μέσα κι απ’ έξω,  όλα Ενέργειες είναι… και ο καθείς, κατά πώς κρίνει και πώς βλέπει, προσπαθεί να πάρει θέση λογική ή συναισθηματική, μα οι λογισμοί όλο και χορεύουν μετέωροι…

Μάθε,  Ω! Πόλη των πόλεων, πως κάθε πόλη έχει και την Αντίζηλό της, την Αντανάκλασή της θα έλεγα καλύτερα, και κατά το πώς γυρίζουν οι Ενέργειες, έρχονται οι Πόλεμοι και η Ειρήνη, δυνάμεις το ίδιο και το αυτό «στο ποιόν τους»…

 Ο Πόλεμος απλά είναι  ανοικτή έκρηξη του θυμικού, ανανέωση ζωής, ξυπνητός αγώνας της ύλης για επικράτηση, ενώ η Ειρήνη είναι θλιπτική στάση του θυμικού, κρυφή, υποβόσκουσα δύναμη, που πολλοί τη λένε Δημιουργία… - νυσταγμένου Θανάτου!-

Δώδεκα λαμπάδες αναμμένες, μιά από αυτές, Εσύ, σε δυο κόσμους ακουμπισμένη και στη λύση του αιώνα μας για την Ανάστασή σου,  που θα γίνει…, αυτή θα σημάνει και το τέλος σου! Αυτό δεν θα αργήσει, μετά την Ανάσα σου,  «σε τ…..» θα παραδώσεις το στέμμα.

Νόμος Βουνόλακου… στηριγμένη ή ύπαρξή σου, και τα δεινά σου και τα καλά σου, υπηρετούν τη Γη Σου και την Άνασσα των Νόμων που σε χάραξε…!

Σου χαρίζω από τη θύμησή μου, την κατάληξη ενός ποιήματός μου, γραμμένο από τα παλιά φερμένα χρόνια μου. «Νεκρή πόλη» από τη συλλογή μου -Κραυγοφευγαλέα Οράματα-.  

Νεκρές πόλεις χορεύουν στα πέλαγα

Πόλεις με μια σειρά πολύχρωμα φώτα

…………….

Το Στέμμα χρυσό μπορεί να πεθάνει και χάλκινο

Τρεις οι πράξεις …στον αιώνα του Κ, δύο,  και στον αιώνα ΚΑ άλλη μια για σένα, έως την παράδοσή σου. Πρώτη πράξη, αυτή του Οικοπέδου, η δεύτερη πράξη της Μεγάλης Πρόβας και η τρίτη, της Θρησκείας το ξεκαθάρισμα.

Και πριν τις πράξεις… από παλιά φερμένος ο Ποιητής της Αμφιβολίας, με τη δυσνόητη γραφή του, (Αλήθεια! αυτή είναι ωραία γραφή και γλώσσα) μέσα στα πολλά άσματα, Σού λέει για το σήμερα, το κατά πώς, θα υψωθεί στα Ουράνια η Ενέργειά Σου.

Γιατί, Ω Πόλη, των πόλεων, σου προορίζει η Ενεργειακή  Ειμαρμένη, να γίνεις Μητρόπολη στο -Σταυρό της Γης-!.

Και τρέχουμε ολημερνίς και ολονυκτίς, μελετάμε τις φυλλάδες  να εξηγήσουμε για Σένα την αμφιβολία μας, κατά πώς τα πράγματα θα ‘ρθούνε…;!

Μα η αμφιβολία είναι το μεγαλύτερο διεγερτικό της ζωής!, της Νόησης!, γι’ αυτό Ζεις μέσα μας και θα Ζεις, γιατί αμφιβάλουμε ενδόμυχα πάνω στην ύπαρξή σου.

Βάσανος η  κατάλυσης της Δημοκρατίας…, μα αυτή θα βοηθήσει το πέρασμα Σου…., Σου θυμίζω την κραυγή, την νοητική προφητική θέση, του μεγάλου μας Εθνεγέρτη, Ρήγα Φεραίου, που σε χρόνο άχρονο και προσευχής δύναμη, μένει η ρύση του ακόμη στο οσημέραι.....μετέωρος λόγος για την Οικουμένη, καθώς αυτή, - η Οικουμένη-, καθρεπτίζεται στο κάθε Παρόν, γεννούμενο πάντα από το Παρελθόν, αλλιώς θα έλεγα…σ’ αυτό που λέγεται άχρονο  Μέλλον.

«Ασήκωσε… Θεέ μου, ακόμη έναν Αλέξανδρο!»

Τα Δυσνόητα της Γραφής είναι η εξυπηρέτηση της Πολιτικής του Όχλου, γιατί με αυτήν ζει και πορεύεται…

Σέρνω στο τέλειωμα του γραπτού μου, τον βασανιστικό τελευταίο χρησμό του Λέοντος  του Σοφού. Ω! Πόλη  του Κόσμου, η κάτωθι προφητεία θα εκπληρωθεί στο «Τ της Παραλληλίας».

Βασιλεύσουν με τα ταύτα

αναιδείς και άγνωστοί τε,

άνδρες τοίνυν και γυναίκες

μιαροί και βέβηλοί τε…

κι απέκει έρχεται τ’ αρκούδιν

ν’ανασπάση τα παλούκια,

και τον τράφον ν’ αφανίση…

Και πάλιν έξεις, Επτάλοφε, το κράτος…

 

                                                                                            Μιλούν τα μάρμαρα της Άγια Σοφιάς

 

 

       ΚΗΡΥΓΜΑ ΒΡΕΤΑΝΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ

Κανείς δεν περίμενε αυτά τα λόγια.                                                                  

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Πολωνία στις 15 Μαΐου 2022, ο Βρετανός επίσκοπος Richard Williamson (82) είπε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για την ουκρανική σύγκρουση, για τους δυτικούς ηγέτες και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Οι πολικοί παγετώνες λιώνουν πιο γρήγορα από ποτέ. Ο Ουίλιαμσον εκφώνησε το κήρυγμά του στη Βαρσοβία, λέγοντας ότι υπήρχε μόνο ένας αρχηγός κράτους που ξεσηκώθηκε ενάντια στις δυνάμεις του κακού, και αυτός δεν ήταν ο Μπόρις Τζόνσον, ο Εμανουέλ Μακρόν ή ο Μάριο Ντράγκι στην Ιταλία, αλλά ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η Ρωσία αναγκάστηκε να αμυνθεί και η ανόητη Ευρώπη ακολουθεί τις εντολές των Ηνωμένων Πολιτειών. «Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι άνθρωπος με λογική και μεγάλο θάρρος», εξάγει ο επίσκοπος αναπάντεχα συμπεράσματα για τον σημερινό δυτικό κόσμο για την ουσία αυτού που συμβαίνει στην Ουκρανία.

Αναφέρθηκε στην τεχνητά προκληθείσα έλλειψη και αύξηση των τιμών των τροφίμων στον κόσμο και πρόσθεσε ότι Αμερικανοί πράκτορες προκαλούσαν τη Ρωσία μέσω της Ουκρανίας για επτά χρόνια.

Προσθέτει ότι ήταν χριστιανοί στις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι δεν είναι πια, και ότι ο διάβολος τους εξαπάτησε και ότι η κύρια θρησκεία των Αμερικανών δεν είναι η θρησκεία, αλλά η πολιτική.

Είπε ότι πολλοί από αυτούς θέλουν να καταστρέψουν τη Ρωσία επειδή είναι ένα εμπόδιο ενάντια στη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Σημ:  Και ο γιαλός είναι στραβός και  στραβά αρμενίζουμε. Κωμικοτραγικές καταστάσεις που φέρνουν τα πάνω κάτω, όταν το Βατικανό είναι πιο κοντά στην Μόσχα από την Ορθόδοξη Ελλάδα, αλλά ίσως και τη Σερβία.  Τι να πει κανείς για ότι ακούμε και βλέπουμε από τους ιεράρχες μας που κρατάνε τη γραμμή του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης που εθελοτυφλεί προκειμένου να αποκομίσει αρρωστημένο εκκλησιαστικό γόητρο, στην αντιπαράθεσή του με τη Μόσχα. Θα δούμε πράγματα και θαύματα ως το τέλος του πανηγυριού που έχει ξεσπάσει στην Ουκρανία, όπου ο πόλεμος δεν γίνεται στα πεδία των μαχών, αλλά στη παραπληροφόρηση. Δεν θεοποιούμε τη Ρωσία, αλλά μετά βδελυγμίας αποκηρύσσουμε την απαράδεκτη και φαρισαϊκή στάση της δυτικής μασκοφορεμένης φιλελε-δημοκρατίας, και των οργάνων της κοσμικών και εκκλησιαστικών.Είναι γνώστες οι διαχρονικές σχέσεις μας με την Ρωσία και όχι βέβαια την Ουκρανία και μάλιστα τη σημερινή.Όσο για τον Πούτιν,  δυστυχώς αγνοείται από τους ψευδεπίγραφους ηγεμονίσκους μας, η ελληνομάθεια του και  το ενδιαφέρον του για τη χώρα μας. Η απομάκρυνση μας από τη Ρωσία, πληρώνεται από την δύση με φρεσκοκομμένο χρήμα που κάποια ψίχουλα μπορεί να κοροϊδέψουν για λίγο την πείνα του φραποΈλληνα που έρχεται, αφού πρώτα γεμίσουν τις τσέπες των ημετέρων κολαούζων. Δεν μπορούν όμως ν' αλλάξουν την πορεία της ιστορίας.  

             https://www.pravda.rs/2022/5/25/propoved-britanskog-biskupa-o-putinu-ove-reci-niko-nije-ocekivao-video/

views

 

Η Ευλογιά των Πιθήκων 

Ο ιός της ευλογιάς των πιθήκων ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1958 σε αποικίες πιθήκων, ενώ εντοπίστηκε για πρώτη φορά στον άνθρωπο το 1970 στο Κογκό.Έκτοτε, έχουν παρατηρηθεί τοπικές επιδημικές εξάρσεις σε χώρες της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής, με τελευταία και σημαντικότερη την επιδημική έξαρση στην Νιγηρία με >500 επιβεβαιωμένα και ύποπτα κρούσματα. Στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εντοπιστεί από το 2018 επτά  7 κρούσματα-σχετιζόμενα με ταξίδι σε ενδημικές χώρες.

Η περίοδος επώασης είναι συνήθως 5-21 ημέρες και ο ιός μεταδίδεται μεταξύ των ανθρώπων μέσω του αναπνευστικού συστήματος κατόπιν εισπνοής μεγάλου μεγέθους σταγονιδίων και μέσω επαφής με δερματικές βλάβες πάσχοντος ή μολυσμένα υλικά (π.χ. κλινοσκεπάσματα ή πετσέτες που έχει χρησιμοποιήσει ασθενής).Η νόσος εκδηλώνεται με πυρετό, κεφαλαλγία, μυαλγίες, λεμφαδενοπάθεια και εξάνθημα, το οποίο συνήθως ξεκινάει από την κεφαλή και επεκτείνεται στον κορμό, ενώ συμπεριλαμβάνει και παλάμες-πέλματα. 

Ένας από τους κυριότερους λόγους ανησυχίας  είναι η απότομη άνοδος των κρουσμάτων, καθώς μέχρι το απόγευμα της 21ης Μαΐου 145 περιστατικά (επιβεβαιωμένα και ύποπτα) έχουν καταγραφεί σε 9 ευρωπαϊκές χώρες καθώς και σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά,  Αυστραλία και Ισραήλ, όπως επισημαίνει ο κ.Moritz Kraemer, PhD, Aναπληρωτής Kαθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Συναγερμός έχει σημάνει από το Σάββατο και στις υγειονομικές υπηρεσίες της χώρας μας, μετά την εμφάνιση του πρώτου ύποπτου κρούσματος ευλογιάς των πιθήκων.Πρόκειται για έναν 29χρονο Βρετανό, ο οποίος  μεταφέρθηκε στο Αττικό με τα συμπτώματα της νόσου από την Κεφαλλονιά.  

           Πηγή:in.gr

Σημ: 1. Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να βγάλουν την υποχρέωση τους οι πίθηκοι και οι χιμπατζήδες απέναντι στην τιμή που τους κάνανε κάποιοι επιστήμονες να τους θεωρούν ως φορείς προέλευσης και εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους. Ποιος ο φόβος λοιπόν, αν συνδέουν τον νέο ιό με τον συμπαθή προγονό μας; Τα κρούσματα από τον ιό της "ευλογίας" των πιθήκων (με συμπτώματα γρίπη με πρήξιμο των λεμφαδενων) που  φαίνεται ότι αναπτύσσονται κυρίως σε μαζικές συγκεντρώσεις, και εκτός από την επαναφορά των μέτρων  αυτοαπομόνωσης, τη χρήση μάσκας κλπ επιτάσσουν την απαγόρευση μαζικών εκδηλώσεων.Αυτό όμως δεν πτοεί την λοάτκι διεθνή κοινότητα μπροστά στον άφατο ερωτισμό της  και τα μέσα που διαθέτει. Έτσι κατά την Daily Mail η παρέλαση των ομοφυλοφίλων στη Γκραν Κανάρια, την οποία παρακολούθησαν 80.000 άνθρωποι από τη Βρετανία και από όλη την Ευρώπη,  συνδέθηκε με πολυάριθμα κρούσματα ευλογιάς των πιθήκων στη Μαδρίτη, την Ιταλία και την Τενερίφη. Η κεντρική γιορτή των ομοφυλόφιλων στην Ευρώπη για φέτος πραγματοποιείται στο Βελιγράδι τον Σεπτέμβριο. Θα είμαστε όλες εκεί, μου διαμήνυσε μια γνωστή μου, με θράσος χιλίων πιθήκων.  

Σημ: 2 Η ευλογιά των πιθήκων «έφθασε» από αμερικανικά εργαστήρια στη Νιγηρία. Σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), η εξάπλωση της ευλογιάς των πιθήκων ξεκίνησε στη Νιγηρία και είναι μια άλλη χώρα στην επικράτεια της οποίας η Ουάσιγκτον έχει αναπτύξει την υποδομή της βιολογικής έρευνας.

https://katera.news/lat/kirilov-majmunske-boginje-stigle-iz-americkih-laboratorija-u-nigeriji

 

 ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Τον Βαγγέλη τον πρωτογνώρισα στο Βόλο, στα πολύ παιδικά μου χρόνια να παίζει live με άλλα δύο παλληκάρια από το Βόλο στο πανέμορφο Μπούρτζι των Πευκακίων. Εκεί με εντυπωσίασε εκείνο το ωραίο μελαχρινό παιδί που έπαιζε τα ντραμς ή το αρμόνιο με ένα τρομερό πάθος και αφοσίωση στη μουσική. Τότε μέσα μου σχηματίστηκε η ιδέα ότι αυτό το παιδί μια μέρα θα γίνει μεγάλος μουσικός. Τα χρόνια πέρασαν, ήλθε η δικτατορία και μετά η μεταπολίτευση, ο Βαγγέλης ξεχάστηκε, στην Ελλάδα δεν τον άκουγες πουθενά, στο Βόλο κανείς δε μιλούσε γι' αυτόν. Εγώ τον θυμόμουνα χωρίς όμως πλέον να γνωρίζω κάτι γι αυτόν, εκτός από το ό,τι είχε πάει Παρίσι και από κει Αγγλία και είχε πολλές επιτυχίες.

Όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1980 πήγα στην Αμερική, ξαναθυμήθηκα το Βαγγέλη αλλά είπα τώρα πια που να τον βρεις. Κι όμως η μεγάλη έκπληξη ήταν όταν πήγα στα δισκάδικα και εκεί έβλεπα παντού στις βιτρίνες να έχουν δίσκους του Vangelis. To επώνυμό του δεν αναφερόταν πουθενά. Τότε πήρα ένα δίσκο του Vangelis με την λαχτάρα ότι μπορεί να είναι του δικού μου Βαγγέλη. Όταν τον έβαλα να παίζει ήμουν βέβαιος ότι ήταν δικό του. Την άλλη μέρα πήγα πάλι στο δισκάδικο και ρώτησα αν ξέρουν ποιος είναι ο Vangelis; και όλοι μου απάντησαν, ναι ξέρουμε, είναι ο Vangelis...Τους είπα το επώνυμο και δεν το ήξερε κανείς. Στο σπίτι μου έκανα την ταυτοποίηση ότι πρόκειται για τον δικό μου Βαγγέλη. Και ήταν πολύ συγκινητική η στιγμή που ένοιωσα ότι τον Βαγγέλη που δεν ήξερε καθόλου η Ελλάδα, τον άκουγε όλη η Αμερική. Μετά πήρα όλους τους δίσκους του που κυκλοφορούσαν.

Το 1992 παρουσίασα στο Berkeley της Καλιφόρνιας σε ένα πάνελ της Melus Society μία εργασία μου για τον Βαγγέλη και την Diamanda Galas, ως δύο ελληνικής καταγωγής μουσικούς της διεθνούς avant-garde. Eνα χρόνο μετά είχα μία επικοινωνία μαζί του και του έστειλα και αντίγραφο της εργασίας μου.

Ο Βαγγέλης είναι το πρότυπο της διανόησης της Βολιώτικης διασποράς. Με ό,τι έλεγαν και εννοούσαν μ' αυτό ο Κώστας Ταχτσής και η Μαντώ Αραβαντινού.

Ήθελα πάντοτε η πόλη του Βόλου να τιμήσει τον Βαγγέλη με ένα ιδιαίτερο βραβείο. Δεν κατέστη ποτέ δυνατό. Ίσχυε κι εδώ το ρητό ουδείς προφήτης στο τόπο του.

            Π. ΜΠΟΣΝΑΚΗΣ