Σελίδες

Κυριακή 2 Μαΐου 2021


 

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ   
«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν˙ καί σκιρτῶντες                                 ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν καί ὑπερένδοξον» 

Divna Ljubojević - Slavoslovije - Hristos Anesti

 

Μέ τή... «σέσουλα» μοίραζαν «διπλώματα»

                                                                            (που είμασταν να πάρουμε;) 

Πλαστά διπλώματα οδηγήσεως αυτοκινήτου εξέδιδε ή τριμελής σπείρα πού εξαρθρώθηκε άπό τά όργανα τής Γενικής 'Ασφαλείας Πειραιώς. Οί συλληφθέντες είναι οί' Αντ. Κουσουλάκος, 55 έτών, έκπαιδευτής αύτοκινήτων, Χαρ. Χαδιάρης, 42 έτών, ναυτικός, καί Αν. Γκολέμης, 31 έτών άεργος. Η σπείρα, πού άρχισε τή δραστηριότητά της πρό διετίας, είσέπραττε 30.000 δρχ. γιά κάθε πλαστό δίπλωμα. Αρχισαν τίς δουλειές τους άνοίγοντας γραφείο στήν όδό Κολοκοτρώνη 95 τού Πειραιά, μέ διπλή δραστηριότητα: Ή μία δραστηριότητα ήταν ή σχολή οδηγών καί ή άλλη ή συγκρότηση πληρωμάτων μέ τήν έπωνυμία «Λάγκος Τζένεραλ Άτζενσυ»(Όπα!Το κύκλωμα ξεκίναγε από Νιγηρία;). Περισσότερο έπικερδής ήταν ή σχολή οδηγών. Γιά τούς μαθητές τής σχολής Κουσουλάκου-Χαδιάρη δέν ήταν άπαιραίτητα τά μαθήματα, ούτε οί έξετάσεις, οί πορείες καί οί «σαλίγκαροι»(σαλιγκαροτροφίας ή ελεύθεροι;) τού Υπουργείου Συγκοινωνιών. 'Αρκοϋσαν 6 (όχι 4;) φωτογραφίες (πρόσφατες;) τού ύποψήφιου οδηγού,ή άστυνομική του ταυτότητα (μαϊμού κι αυτή, ή κανονική;) καί 30.000 δρχ. Μέ τήν ταρίφα αύτή, σέ λίγες ήμέρες ό ένδιαφερόμενος έπαιρνε δίπλωμα όποιας κατηγορίας ήθελε, άπό έρασιτεχνικό μέχρι έπαγγελματικό. (νταλικιέρης εξωτερικού;) Όλες οί διαδικασίες γίνονταν στό γραφείο τής οδού Κολοκοτρώνη, πού είχε άντικαταστήσει τό ύπουργείο Συγκοινωνιών.(μαϊμού υπουργείο;) Μέ τόν τρόπο αύτό, απέκτησαν διπλώματα άγνωστος αριθμός άνδρών καί γυναικών, (αμάν) χωρίς φυσικά νά έχουν ιδέα άπό οδήγηση.(τι μου λέτε;) Ό τρίτος τής σπείρας, Γκολέμης, έμφανιζόταν μόνο στούς ύποψήφιους πού ζητούσαν έπίμονα νά δώσουν έξετάσεις. Καί στήν περίπτωση όμως αύτή, παρίστανε τόν.....μηχανολόγο (αυτός χωρίς καν δίπλωμα μαϊμού;) τού Υπουργείου Συγκοινωνιών καί  έξέταζε τούς ύποψήφιους κατ' οίκον.(οριζοντίως ή καθέτως;) Στήν έρευνα πού έγινε στό γραφείο τών δραστών στήν όδό Κολοκοτρώνη, βρέθηκαν σφραγίδες καί άλλα άντικείμενα πού χρησιμοποιούσε ή σπείρα γιά νά κατασκευάζει τά πλαστά διπλώματα. Στά χέρια 15 άτόμων κατασχέθηκαν μέχρι τώρα ισάριθμα πλαστά διπλώματα.

(Από Αστυνομικό Δελτίο  της δεκαετίας του 1980)

Υ.Γ. Αν και από το Δελτίο προκύπτουν πολλά ενδιάμεσα ερωτηματικά, είναι βέβαιο ότι, από εκείνη την παλιο-σειρά οδηγών, κάποιοι έχουν «τσακιστεί», κάποιοι έχουν αποδημήσει «εις Κύριον», άλλοι πήραν στο λαιμό τους κάποιους άλλους, και άλλοι κυκλοφορούν ακόμη ανάμεσά μας. Προς Θεού, μην τρομοκρατείσθε. Όσοι έχουν μείνει, έχουν εξελίχθη πλέον στους καλύτερους οδηγούς, μετά από τόσα χρόνια επικίνδυνης οδήγησης (πάντως καλού-κακού αποφεύγετε αν μπορείτε τον Πειραιά).Έπειτα μήπως τα διπλώματα-μαϊμού, είναι γραφειοκρατικά προτιμότερα από τα ανύπαρκτα με τα οποία κυκλοφορούν ορισμένοι; Ο....ιδανικότερος βέβαια συνδυασμός, είναι οδηγός χωρίς δίπλωμα, χωρίς ασφάλιση και χωρίς πινακίδες κυκλοφορίας, με παραποιημένο αυτοκίνητο και ο ασφαλέστερος είναι με όλα τα προηγούμενα, αλλά χωρίς αυτοκίνητο!

Το Υπουργείο Συγκοινωνιών, ήταν εκείνα τα χρόνια σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία, πολυπλόκαμο με τεράστια γραφειοκρατία, έτσι οι πρωταγωνιστές μας δεν έκαναν και τίποτε ιδιαιτέρα παράνομο. Αποφάσισαν να το υποκαταστήσουν, απλουστεύοντας τις διαδικασίες και μοιράζοντας μεταξύ τους τα "λαδώματα". Αυτό, έδωσε ένα κίνητρο για την σταδιακή καθιέρωση εκεί γύρω στο 1987 των ροζ διπλωμάτων, που ισχύουν μέχρι σήμερα και απέδειξε πως η "πιάτσα" τρέχει πιο μπροστά από κράτος που έρχεται πάντα αργά να καλύψει τα ευτράπελα και όχι να τα προλάβει, αποδεικνύοντας ότι η ανομία ανοίγει το δρόμο στην ευνομία Σήμερα, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί αρκετά. Τα πρώτα διπλώματα δεν ξέρω αν είναι μαϊμού, όταν όμως τα παραδίδεις για ανανέωση διετίας, τα καινούργια είναι σίγουρα original, μόνο που κάνουν έξι μήνες να τα αντικαταστήσουν. 

Τι τα θέλετε; Από χρόνια ζούμε σε μια χώρα απομιμήσεων. Έκτος από ρούχα, γυαλιά, τσάντες, και παπούτσια, υπάρχουν γιατροί, αστυνομικοί, καθηγητές, παπάδες και κυρίως Έλληνες-μαϊμού (αψέχαστοι) όπως και μια δημοκρατία-μαϊμού, η λεγόμενη «δημοκρατία της μπανανίας» (η μπανάνα ως γνωστόν είναι το αγαπημένο φαγητό της μαϊμούς). Ευτυχώς όπου νάναι έρχονται εκλογές, και τα dominion θα πιάσουν δουλειές με «φούντες» για παραγωγή ψήφων-μαϊμού.

Ποιός είχει πει…ποιός είχε πει, ότι στις ψηφοφορίες, τα αποτελέσματα δεν προκύπτουν από τους ψήφους, αλλά από τους καταμετρητές τους; Ποιός το έχει πει μωρέ; Α ναι… θυμήθηκα. Ο Στάλιν.  

Πηγη:Το είδωλο της γης μου

Παρασκευή 30 Απριλίου 2021


 ΙΗΣΟΥΣ

                                                                                 

                                                                                                        Γιωσέφ Ελιγιά
    

Παρασκευή 23 Απριλίου 2021

 

" Άμα  ζήσω, θα τους γαμήσω.

Άμα πεθάνω ...θα μου κλάσουν τον πούτζον".


Στο Μαυρομάτι της Καρδίτσας, η  Ζωΐτσα Ντιμισκή,  ανύπαντρη, έμεινε έγκυος και για αποφευχθεί το σκάνδαλο, έφτασε λένε στην Σκουληκαριά της Άρτας στο Μοναστήρι του 13ου αιώνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου έγινε καλόγρια και σ’ ένα  μισογκρεμισμένο σήμερα υπόγειο του εγκαταλειμμένου και  ερειπωμένου μοναστηριού, γέννησε τον Γεώργιο Καραϊσκάκη το 1782.    


Ατίθασος χαρακτήρας και παρορμητικός σαν τον Οδυσσέα και τον Παπαφλέσσα, μα πιο αθυρόστομος απ΄ όλους, ήταν ο Καραϊσκάκης. Ένας  λόγος ήταν, ότι από την πρώτη στιγμή της ζωής του βίωσε την απόρριψη της κοινωνίας σαν ο “γιός της καλογριάς”.

Στη λαμπρή και νικηφόρα πορεία του σαν στρατιωτικός αρχηγός, δυο στιγμές καταγράφηκαν πιο πολύ στη ζωή του σαν οι πιο αθυρόστομες, χωρίς να λείπουν πολλά ακόμη επεισόδια. Μια από τον ιστορικό Κασομούλη, όταν βρέθηκε στο Αιτωλικό στην εκκλησία της Παναγιάς την 1-4-1824 στο φαιδρό εκείνο Δικαστήριο που έστησε ο Μαυροκορδάτος για να τον βγάλει από την μέση με συκοφαντία.  Να ένα μικρό μέρος του διαλόγου:

Επίτροπος Μεγαπάνος: Βρε Καραϊσκάκη, ξέρουμε όπου λέγεις όλο λόγια, γιατί τα λες έτσι;

Καραϊσκάκης;  Το έχω χούι , κύριε Πάνο.

Μεγαπάνος: Μα είσαι 50 χρόνων (42 ήταν)

Καραϊσκάκης:  Δεν μπορώ να το κόψω Κυρ Πάνο. Κι εσύ είσαι 80 χρόνων αλλά το χούι να γαμής δεν το αφήνεις.

Όλοι έβαλαν τα γέλια και ορισμένοι πήγαν να λιποθυμήσουν,όπως και εγώ, λέει ο Κασομούλης που περιγράφει τη σκηνή και τότε ήταν εχθρός του ακόμη, αλλά λίγο έπειτα έγινε ο μεγαλύτερος υποστηριχτής του.Έτσι λύθηκε την πρώτη μέρα η συνεδρίαση, εντός της Εκκλησιάς.

Το δεύτερο περιστατικό ήταν πριν την ύπουλη και θανάσιμη λαβωματιά του στην αψιμαχία του Φαλήρου την 22 Απριλίου 1827, με την ιστορικά αθυρόστομη απόκριση του στον Κιουταχή, δυο μέρες πριν την επικείμενη μάχη του Φαλήρου.


Πίσω από τη δολοφονία του, ήταν ο Μαυροκορδάτος, ηθικός αυτουργός που ανεβοκατέβαινε στα Εγγλέζικα καράβια, λέει ο Βλαχογιάννης, άλλα την δολοφονία την ανέλαβε μάλλον ο Κόχραν. Κάποιος πληρώθηκε βέβαια για να τον βγάλει απ' τη μέση. 

Γνωρίζω από πληγές αλλά δεν με μέλλει.Βαστάτε μόνο τα ταμπούρια…»  είπε στον Χατζηχρήστο και τον Γρίβα που έτρεξαν κοντά του. Μεταφέρθηκε στο καράβι των Βρετανών στο Φάληρο που αποτελούσε το στρατηγείο της μάχης και από εκεί βγήκε πεθαμένος. Συνέπεια του θανάτου του, ήταν η πανωλεθρία των Ελλήνων στον Ανάλατο και στο Φάληρο, με στρατιωτικούς αρχηγούς τους δυο τυχοδιώκτες Άγγλους, Κόχραν και Τσώρτς που είχαν αναγνωριστεί αρχηγοί υπό την πίεση των δανείων. Η  καριέρα του στον κύριο επαναστατικό αγώνα, ξεκίνησε και έκλεισε με δυο σφαίρες στα αχαμνά, μόνο που η δεύτερη ήταν θανατηφόρα, ίσως γιατί προέρχονταν από όπλο προδοτικό, που γνώριζε καλύτερο σημάδι. Διαδόθηκε ότι η σωρός του θα μεταφερθεί στον Πόρο που ήταν μακριά, σκόπιμα για να μην παρευρεθούν οι λοιποί οπλαρχηγοί, αλλά μεταφέρθηκε και θάφτηκε στον Άγιο Δημήτρη Σαλαμίνας, δεξιά από τη πόρτα του συγκλονιστικού αυτού ναού, μέσα σε γενικό θρήνο όλου του νησιού, που λίγο αργότερα έγινε πανεθνικός. Πάνω από τον Τάφο του, είναι χαραγμένο ένα λαϊκό επίγραμμα.

Παιδιά να νταγιαντίσετε

Να γίνετε ένα σώμα

Να μη χαθεί η πατρίδα μας

Την πάρτε στο λαιμό σας

Εγώ Πάω στη Κούλουρη

Πάω στον Αϊ Δημήτρη

Πούναι παντοτινός γιατρός

Αυτός θα με γιατρέψει. 

Η πατρίδα δεν χάθηκε ως τα σήμερα. Περπάτησε όπως-όπως, άλλοτε μπουσουλώντας, άλλοτε κουτσαίνοντας. Στις μέρες μας όμως, κινδυνεύει θανάσιμα. Έχει χτυπηθεί από την ίδια σφαίρα που κτύπησε τον Καραϊσκάκη και κινδυνεύει να πεθάνει, χωρίς κηδεία, διπλωμένη στο πλαστικό σεντόνι του κορωνοϊού, με τα τούρκικα καράβια να έχουν φτάσει ως την Κρήτη, την Εύβοια και  σε λίγο ως τη Σαλαμίνα.

 

                        Πηγή: Το είδωλο της γης μου 

                                                          


Πέμπτη 22 Απριλίου 2021

 

ΓΙΟΡΤΕΣ  ΛΕΥΚΑΔΑΣ 1964 

A΄ Μέρος

Υπάρχει μιά σοβαρή άποψη πού υποστηρίζει πώς τό νησί του Όδυσσέα δέν είναι ή σημερινή Ιθάκη αλλά ή γειτονική Λευκάδα. Γιά τούς Λευκαδίτες ή υπόθεση αύτή έγινε πεποίθηση και πίστη. Όσο γιά μάς, μ’ όλο πού καθόλου δε θέλαμε ν' άναμιχθούμε στις έριδες των αρχαιολόγων, φεύγοντας άπ’ τή Λευκάδα, καταλάβαμε πώς είναι δυνατόν νά δέρνεται κανείς μέ τούς καιρούς είκοσι χρόνια, μέ μόνη τή λαχτάρα νά γυρίσει εδώ μιά μέρα, καί νοιώθαμε κιόλας αυτό τό σφίξιμο τού νόστου, έτσι πού νοιώθει κανείς γιά έναν τόπο γνώριμο από πάντα κι άγαπημένο, κάτι σάν πατρίδα. Τό ξέρω, άπό ένα περιοδικό τέχνης θα ‘πρεπε νά μιλήσω γιά τίς γιορτές τέχνης τής Λευκάδας, όχι γιά τή Λευκάδα, γιά τή σκηνή που ήταν στημένη στο κέντρο τής πόλης, όχι γιά τήν πόλη, γιά τούς χορευτές, όσο αυτοί βρίσκονται πάνω στή σκηνή, γιά τούς κατοίκους-θεατές -όμως δε γίνεται. Γιατί τό φεστιβάλ τής Λευκάδας είναι όλα μαζί: πέτρες κι ακρογιάλια καί δρόμοι, σκηνικά εναλλασσόμενα, άνθρωποι ντόπιοι καί ξένοι, φοιτητές, τουρίστες, χωρικοί, θεατές καί καλλιτέχνες που αντιστρέφουν αδιάκοπα τούς ρόλους τους, αυτοσχεδιάζουν, διασκεδάζουν, δημιουργούν. Είναι οι έκδρομές κ’ ή ανθρώπινη ζεστασιά τού χώρου, ή μουσική κ’ ή ποίηση, ό χορός πάνω στη σκηνή καί μέσα σέ σπίτια καί δρόμους, οι λευκές νύχτες τής Λευκάδας πού ένώνουνε τή μέρα μέ τήν άλλη μέρα, πριν προλάβεις ν άνασάνεις, πρίν νοιώσεις τήν ελάχιστη κόπωση. Αυτή ή ατμόσφαιρα τοΰ αδιάκοπου πανηγυριού, ό παλμός, ή ολόκληρη προσφορά του καθενός πού θά πατήσει στο νησί, χιλίους ναούς τούς έκτισαν ανίκητα τής ίεράς Ελευθερίας τά χέρια. Επίσημοι και τοπικές άρχές, ξένοι άνταποκριτές, λόγιοι, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερς κατόρθωσαν νά φτάσουν επιτέλους στις θέσεις τους. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι. 'Αδιαχώρητο. Τό φεστιβάλ αρχίζει. Τά πιο πολλά άπ’ τά συγκροτήματα πού ήρθαν φέτος βρίσκονται σ' ένα έπίπεδο πολύ πάνω άπ’ τό μέτριο. Μερικά, όμολογουμένως έξαιρετικά, έχουν άποσπάσει κιόλας βραβεία σέ διεθνείς στίβους. Ή Ελλάδα άντιπροσωπεύεται άπό τό χορευτικό συγκρότημα τού «Λαογραφικού όμίλου Καρδίτσας», τόν καλλιτεχνικό όμιλο «Όρφεας» της Λευκάδας, τό «Συγκρότημα άγροτοπαίδων Καρυάς». Τό τελευταίο αυτό λιλλιπούτειο συγκρότημα, κέρδισε τό θαυμασμό καί την αγάπη όλων μας. Κορίτσια κι άγόρια, τό πολύ μέχρι δώδεκα χρονών, μέ τις τριμμένες, ξέθωρες λευκαδίτικες φορεσιές τους, νά χορεύουν μέ τόση πειθαρχία καί δεξιοσύνη, μέ τέτοια σκηνική άνεση, πού σ’ άφήνουν κατάπληκτο. Πήγαμε στήν Κάρυά, ένα χωριό στά μεσόγεια τής Λευκάδας, πού διατηρεί άκόμα τις παραδόσεις τού νησιού. Είδαμε αυτά τά παιδια νά έξασκούνται μέσα σ' ένα σκοτεινό ύπόγειο τής έκκλησίας. Εκεί χορεύουν, μαθαίνουν όργανα καί τραγούδι. 0 δάσκαλος τού συγκροτήματος κ. Νίκος Θάνος μάς έξήγησε πόσο δύσκολο είναι τό ξεκίνημα -δέν πάνε παρά δέκα οχτώ μήνες πού άρχισε αυτή ή προσπάθεια-, όταν έχεις νά παλέψεις μέ άνυπέρβλητα οικονομικά έμπόδια κι άκόμα μέ τις προκαταλήψεις τών χωρικών πού θεωρούνε βέβαια πρόστυχο σχεδόν νά βγάλουνε τό κορίτσι τους στο παλκοσένικο. Κι όμως σιγά-σιγά ό ενθουσιασμός τών παιδιών κερδίζει έδαφος καί ή δύναμη τού μικρού συγκροτήματος αυξάνει. ’Από έλληνική μεριά συμμετέχει επίσης ή γνωστή μας χορωδία Τρικάλων, πού διευθύνεται άπό τήν κ. Τερψιχόρη Παπαστεφάνου. Ή χορωδία χειροκροτήθηκε γιά τήν έρμηνεία της στον «Επιτάφιο» τού Ρίτσου καί τ’ άλλα τραγούδια τού Μίκη Θεοδωράκη. ‘Οπωσδήποτε ή έλληνική συμμετοχή ήταν φτωχή καί φέτος καί όχι αντιπροσωπευτική στο σύνολό της. Είναι μιά άδυναμία πού πρέπει νά ξεπεραστεί γιατί τό φεστιβάλ τής Λευκάδας είναι πιά ένας διεθνής χώρος, όπου ή Ελλάδα έχει τήν ευκαιρία νά προβάλλει καί νά προωθεί τις πολιτιστικές άξιες της. Ιδιαίτερα θά ήθελα νά άναφερθώ στά τρία εκπληκτικά συγκροτήματα πού λάμπρυναν τις φετεινές γιορτές: τής Ούγγαρίας, τής Γιουγκοσλαβίας καί τού Ισραήλ. Καμιά χορευτική όμάδα πού συμμετέχει στο φεστιβάλ φολκλόρ δέν άποτελείται άπό έπαγγελματίες καλλιτέχνες. Όμως κανείς δέν μπόρεσε νά πιστέψει πώς οί Ούγγαρέζοι είναι άπλοι έρασιτέχνες, εργάτες, άγρότες, φοιτητές, έπιστήμονές, μέ τό μεράκι τού χορού. Ήταν πραγματικά ένα σύνολο άπόλυτα πειθαρχημένο, πού πρόδιδε μακρόχρονη κ’ έπίπονη άσκηση. Ό χαρακτήρας τού ούγγαρέζικου λαού κ’ οι παραδόσεις του, ή λαϊκή ζωή κ' ή λαϊκή φαντασία, ή ιστορία κι ό θρύλος, ή μεγάλη παράδοση τού χορού καί τής μουσικής είναι τά στοιχεία πού συνθέσανε αυτούς τούς θαυμάσιους χορούς. Πρόκειται όμως γιά έντεχνες πιά δημιουργίες. "Οσο κι άν άποτελούνται άπό λαϊκά μοτίβα καί περιεχόμενο άντλημένο άπό τόν λαϊκό χώρο, δέν είναι αυθεντικοί λαϊκοί χοροί. Οί χορογραφίες είναι μοντέρνες, οί πιο πολλές μάλιστα έχουν γίνει άπό μέλη τού συγκροτήματος. Ιδιαίτερη αίσθηση έκανε στούς μουσοτραφείς Λευκαδίτες ή όρχήστρα καί ό σολίστ της, ένας πραγματικός -βιρτουόζος τού βιολιού. Οι Γιουγκοσλάβοι είναι γνωστοί κιόλας καί δημοφιλείς στο νησί. Είναι ή τρίτη χρονιά πού αποθεώνονται έδώ, φέτος μάλιστα κατόρθωσαν ν’ άποσπάσουν τό θαυμασμό και τις άκριβές έκδηλώσεις τής κυρίας Μαρίας Κάλας. Ό πρώτος τους, ένας Ζορμπάς στά νειάτα του, έχει γίνει τό ίνδαλμα τής Λευκάδας. Χορεύουν όλοι μέ άληθινή λεβεντιά, γνήσιους λαϊκούς χορούς πού θυμίζουν πολύ· Β. Ελλάδα-άλλωστε ύπάρχουν, όπως ξέρουμε, κοινές καταβολές -είναι όμως πιό άδροί, πιό «βαλκανικοί» θά λέγαμε. Παρακολουθώντας μέ τί ευλυγισία καί συγχρόνως παληκαριά, χορεύουν, μέ τί κέφι καί μαεστρία άναδεικνύουν τό κάθε τί, σκεφτόμαστε πόσος δρόμος μάς μένει άν θέλουμε νά περισώσουμε κάτι κι άπ’ τη δική μας κληρονομιά. Φοιτητές ένός πανεπιστημίου, μέ άριστες έπιδόσεις ιδιαίτερα στις νέες θετικές επιστήμες, είναι τά παιδιά πού άντιπροσωπεύουν τό Ισραήλ. Σώματα άρμονικά, γυμνασμένα, γεμάτα χάρη, πρόσωπα φωτεινά. Τό πιό τέλειο αισθητικά σύνολο πού έχουμε δει ποτέ. Οί χοροί τους είναι μοντέρνοι, γιατί τό Ίσραήλ τώρα δημιουργεί τήν παράδοσή του. 0ι χορογραφίες, καμωμένες άπό τόν άρχηγό τού συγκροτήματος είναι εμπνευσμένες άπ’ τή χαρά τής νειότης, τή χαρά τής ζωής, σε μιά νέα, ελεύθερη πατρίδα. Εκφράζουν ακριβώς τό πρόσωπο τής νέας γενιάς, ένα πρόσωπο γεμάτο πάθος γιά ζωή, γιά γνώση, γιά δημιουργία. Οί χοροί τους κρατούν λίγα στοιχεία άπό τό παλιό Ισραήλ κι άπό τή βιβλική παράδοση και περισσότερα απ’ τήν παράδοση καί τούς χορούς όλων τών κρατών, όπου έζησαν διεσπαρμένοι οί Ισραηλίτες τόσα χρόνια. Ή ένότητα αύτού τού μοντάζ τών έπιδράσεων είναι άκριβώς ή ποικιλία των στοιχείων τους, ή συνεχής εναλλαγή κι ακόμα τό σφρίγος τόσων λαών πού έρχονται νά μπολιαστούν σ' ένα πανάρχαιο δέντρο. Τό γνωριστικό σημάδι του Ισραήλ είναι αυτός ό παλμός κ ή νεότητα που πλημμυρίζει όλες τις εκδηλώσεις του. «Στή Λευκάδα μπορούμε νά χορεύουμε κάθε βράδυ, όσο θέλετε»  μάς είπαν οί Ισραηλίτες. Και τό κάνανε. Πολύ ένδιαφέρουσες εμφανίσεις έκαναν επίσης ό όμιλος τού πανεπιστημίου τής Ουψάλας (Σουηδία), τό συγκρότημα τραγουδιστών καί χορευτών τής Γαλλίας, «Τροβαδούροι βουρβονέζοι», πού χρησιμοποιούν ωραία παραδοσιακά όργανα κ.ά.

Τό φεστιβάλ τής Λευκάδας ξεκίνησε άπό μια παράτολμη φαντασία. Σήμερα είναι μια ζηλευτή προίγματικότητα καί σέ πολύ λίγον καιρό θάχει άποκτήσει διεθνή ακτινοβολία. Ό κ. Άντώνης Τζεβελέκης έμπνευστής καί έιιψυχωτής τού φεστιβάλ καί όλα τά μέλη της επιτροπής πού μοχθούν όλο τό χρόνο γιά νά τό πραγματοποιήσουν, παρά τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες, παρά τούς δικούς τους επαγγελματικούς περισπασμούς, αξίζουν τά πιο θερμά συγχαρητήρια. Ώρα μία ή δύο μετά τά μεσάνυχτα. Τό φεστιβάλ τέλειωσε γι άπόψε. Τρέχουμε στο έστιατόριο πριν τελειώσει κι ό,τι φαγώσιμο υπάρχει στή Λευκάδα. Στή «Χαρά» έχει στηθεί κιόλας τό γλέντι. Οί Ουγγαρέζοι δείχνουνε χορούς στούς Ισραηλίτες. Αυτοί ci άνθρωποι έχουνε μιά μανία νά βλέπουνε καί νά μαθαίνουνε! Λεπτό δεν πάει χαμένο. 'Αποφασίζουμε νά κατεβούμε όμαδικώς στο «μποσκέτο» ένα μεγάλο περιβόλι πλάι στή θάλασσα, γιά δροσιά. ’Οργανωτές, συγκροτήματα, δημοσιογράφοι, τουρίστες, πιασμένοι άλυσίδα άπ’ τή μέση, ύπό τούς ήχους τής κορνέτας, τού άκορντεόν, τυμπάνων χορδών καί οργάνων προχωρούμε χορεύοντας. Όποιος βρεθεί στο δρόμο, άλλοι μονόι τους. Υποχρεώνεται νά άκολουθήσει. Ή παρέλαση μεγαλώνει έπικινδύνως, ό θόρυβος επίσης. Οί Λευκαδίτες άνοίγουν τά παράθυρα. Τώρα, λές, δεν τό γλυτώνουμε τό κατάβρεγμα! Τί λόγος! Αυτοί, παιδί μου, είναι έπαγγελματίες ξενύχτηδες. 'Αρπάζουνε ό,τι ρούχο βρεθεί μπροστά τους καί μάς γνέφουνε, τραγουδάνε, χαιρετάνε, πηδάνε καί πιάνονται στό χορό. Τό μποσκέτο κατάφωτο. Τραπεζάκια, καρέκλες, δέντρα, γρασίδι μούσκεμα.  Oi Ούγγροι μάς εδειξαν τί σημαίνει δημιουργική διαφύλαξη τής χορευτικής παράδοσης...μεζές, ψυστίκι αράπικο, μπύρες, λευκαδίτικο κρασί. Δυο πίστες, κι ορχήστρες τέσσερες στή διάθεσή μας. Και τί ορχήστρες! Τόσο φιλότιμες που παρακαλάς νά μήν τίς πιάσει πάλι και παίζουν όλες μαζί όπως συνήθως, γιατί κάποτε θά πέσει άγριο ξύλο κι άλλοίμονο στα είρηνιστικά ιδεώδη τού φεστιβάλ. Κάποιος δίπλα μου φώναξε χτες γιά νά τους συμφιλιώσει. « Ε δέ χρειάζεται νά βάλουμε και φράκο τώρα! Αυτό θά πει φεστιβάλ!». Τήν τελευταία λέξη τήν κατάλαβαν όλοι, κάτι ξέρουνε φαίνεται άπό έλληνικά, καί γέλασαν Ικανοποιημένοι συνεχίζοντας δριμυτεροί τό νταβαντούρι. Οί Ισραηλίτες ήρθαν εφοδιασμένοι μέ πλούσιο ελληνικό ρεπερτόριο. Ή Χάβα Ναγκίλα χορεύει πλάι τή Γερακίνα καί φυσικά τά παιδιά του Πειραιά άκολουθούν. "Ολοι, στριμωγμένοι στήν πίστα, προσπαθούν νά χορέψουν άγνωστους κι άνύπαρκτους χορούς, αυτοσχεδιάζουν συνέχεια, μ’ ένα κέφι πού παρασύρει τους πάντας άκόμα καί τους γεροντότερους, που έχουν γίνει μόνιμοι πιά θαμώνες τού μποσκέτου. "Όλοι ζητάνε νά μάθουν τό καλαματιανό καί τό χασάπικο. Δεν τολμάς νά τους δείξεις. Αμέσως σε βομβαρδίζουν μέ φιγούρες δικής τους έμπνεύσεως. Κάποιος αρχηγός θά βγει μονάχος στήν πίστα γιά μιά «μικρή» επίδειξη.Ένας άλλος, θιγμένος στο εθνικό του φιλότιμο, θά σταθεί απέναντι χορεύοντας κάτι δικό του. Ρυθμικά χειροκροτήματα, ζητωκραυγές, μονομαχία γιγάντων. Συναγωνισμός δεξιοτεχνίας, ρώμης, άντοχής. Μέχρις έξαρθρώσεως. Καί νά σκεψτεΐ κανείς ότι αυτά τά παιδιά θαχούνε τό πρωί πρόβες άπ’ τήν άρχή καί θάλασσα καί περιπάτους. Τό βράδυ πάλι πρέπει νάναι σε φόρμα γιά νά χορέψουνε στο φεστιβάλ, κ έχει ό θεός. Μά τί λέω; Στίς έξη έχουμε εκδρομή. Ή ώρα είναι πέντε καί μισή. Μόλις προλαβαίνουμε ν' άλλάξουμε. Τί έκανε λέει; Σώθηκε πάλι ό καφές; Ό Βαλαωρίτης έχει βγάλει τό μαρμάρινο κεφάλι του μέσα άπ τούς κισσούς κι άνασαίνει άδιάφορος τήν πρωινή φρεσκαδούρα. Καλημέρα σας!

 

ΧΡΥΣΑ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥ 

 1964

Υ.Γ. Με αφορμή ένα καινούργιο προβληματισμό για την οργάνωση των γιορτών Λόγου και Τέχνης στη Λευκάδα που έγινε αυτόν το καιρό, αναρτήθηκε αυτό το δυσεύρετο κείμενο του 1964 (σε συνδυασμό με το επόμενο που  επακολουθεί) αφ’ ενός να αποκαλύψει τις εντυπώσεις των συντακτών, αλλά και να δώσει ίσως κάποια καινούργια έμπνευση και να παροτρύνει σε καινούργιες ιδέες ως προς τη συμμετοχή των συγκροτημάτων, αλλά και του κόσμου, και την μετατροπή των γιορτών σ’ ένα πραγματικά  φολκλορικό πανηγύρι λαών.

            Πηγή: Το είδωλο της γης μου (Για την αντιγραφή)

Κυριακή 18 Απριλίου 2021

 

ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΣΤΟΝ Γ. ΒΙΖΥΗΝΟΝ

                                                                  


’'Εχουν ήδη συμπληρωθή εβδομήντα έννιά ολόκληρα χρόνια, σχεδόν αιώνας, από την ήμερα τού θανάτου του Γεωργίου Βιζυηνού (16-4-1890) καί κανείς μας νομίζω, δεν θά μπορούσε νά άμφιβάλλει πώς τή στιγμή αυτή το έργο τοΰ ποιητή, παραμένοντας πάντα επίκαιρο, εξακολουθεί νά συγκινή κάθε ελληνική ψυχή με τήν ίδια ζέση καί ένταση πού συγκινοΰσε καί τότε. Καί τούτο, γιατί τά νοήματα πού περιέχονται σ’ αυτό είναι ιδανικά καί πανανθρώπινα, αιώνια καί ακατάλυτα, άντέχοντας στο πέρασμα τοΰ χρόνου.. Πρόκειται γιά το έργο, πού δέν έχασε τίποτε από τή ζωντάνια καί τήν επικαιρότητά του, τη φρεσκάδα του καί τή συγκίνησή του, τήν αφέλεια καί τή χάρη του, καθώς καί τή γοητεία πού έξασκεϊ στις ψυχές μας, γιά ένα έργο πού αποπνέει τό λατρευτικό άρωμα τή; αγάπης προς τήν πατρίδα καί τή θρησκεία καί τήν ιδέα τοΰ ελληνισμού, πού ριζωμένος στις πανάρχαιες κοιτίδες τής ’Ανατολής καί τής Θράκης ξεριζώθηκε τόσο άδικα καί κατέρχεται ακόμα καί σήμερα εκεί στή μαρτυρική μας Κύπρο.

Μεγάλη λοιπόν είναι ή συγκίνησή μου, πού, μέ πρωτοβουλία τής «Εταιρίας Θρακικών Μελετών» ερχόμαστε σήμερα έδώ μπροστά στον τάφο τοΰ ποιητή νά τον τιμήσω με καί νά θυμηθούμε γιά λίγο τά περασμένα, ξαναζωντανεύοντας, όσο μπορούμε, τή γλυκεία του μορφή, γιατί αξίζει πολύ πάντα νά ανατρέχουμε σέ ποιητικές μορφές, πού κατά κάποιο τρόπο είναι ηγετικές μορφές, εφ’ όσον μέ τό έργο τους έχουν νά προσφέρουν στην ανθρωπότητα πολλά καί σπουδαία μηνύματα. Καί ό Γεώργιος Βιζυηνός ήταν μορφή ποιητική μέ πολλά μηνύματα. Γι’ αυτό καί το έργο του δέν λησμονήθηκε καί θεωρείται επίκαιρο. Όποιοδήποτε τομέα τοΰ έργου του κι’ άν έξετάσωμε, θά δούμε ότι παντού διακρίνεται ή αγάπη του προς τον άνθρωπο καί ό ύμνος του προς τά άνθρωπιστικά ιδεώδη. Τόσο τό ποιητικό του έργο όσο καί τό πεζογραφικό έχει πολλά νά μάς διδάξη.

Ποιός από μάς μπορεί νά ξεχάση ποτέ τό ποίημα εκείνο πού μάς γαλούχησε στά παιδικά μας χρόνια καί μάς συγκινεΐ τόσο ώστε καί σήμερα ακόμη νά περιλαμβάνεται σέ όλα τά επίσημα αναγνωστικά των σχολείων (Δημοτικού καί Γυμνασίου) όταν μιλάη γιά το φαινόμενο τοΰ Αποχωρισμού, ένα φαινόμενο, πού χιλιάδες τώρα χρόνια αποτελεί τή μοίρα τού ‘Έλληνα πού ταξιδεύει, ένα φαινόμενο, πού είναι είναι τόσο δεμένο μέ τή θάλασσα καί τις φουρτούνες της; Μόνο ο Βιζυηνός ξέρει νά δονή τις χορδές τής καρδιάς μας καί πολύ περισσότερο τις παιδικές όταν μέ μία συγκρατημένη θλίψη, πού δέν παραγνωρίζει τή σκληρή πραγματικότητα, λέει:

Φορτούνιασεν ή θάλασσα καί βουρκωθήκαν τά βουνά

είναι βουβά τ’ αηδόνια μας καί τά ούράνια σκοτεινά 

κι ή δόλια μου ή ματιά θολή!

Παιδί μου, ώρα σου καλή !

Στενά δεμένη με τον πόθο του "Ελληνα για τά ταξίδια προς τις χώρες τής γοητείας καί τοϋ μυστηρίου τοΰ άγνωστου, μέ τούς απειράριθμους κινδύνους πού παραμονεύουν σέ κάθε βήμα του τον ανύποπτο ταξιδιώτη, είναι καί ή ξενιτειά, τραγουδημένη από τον Βιζυηνό μέ τρόπο τέτοιο, πού μόνο ένας "Ομηρος μπορούσε να εξύμνηση όταν τον «νόστο» θεωρή ώς βάση τής "Οδύσσειας. Ποιος άπο μάς δεν αναπολεί τον ομηρικό «νόστο» τοΰ Όδυσσέα πού «.ίεμένος καί καπνόν άποθρώσκοντα νοήσαι, ής γαίης θανέειν ίμείρεται», όταν άκούη τούς στίχους τού Βιζυηνοΰ μέ τό ίδιο ακριβώς κεντρικό νόημα τής Οδύσσειας; Μόνο ό Βιζυηνός ήταν ικανός στόν χώρο τής νεοελληνικής ποιήσεως πού έχει θέμα της την ξενητιά νά τήν τραγούδήση μέ τέτοια ανεπανάληπτα λόγια:

 Εψές ο ήλιος έδυε στην άγια μου πατρίδα

κι ένα τού δώσαν μήνυμα σέ θλιβερήν αχτίδα

νά μοΰ τό φέρη εμένα.

'Θέλω νά δώ τήν μάννα μου, τ’ αδέλφια νά φιλήσω

στον τάφο τοΰ πατέρα μου θέλω νά προσκυνήσω.

Βαρέθηκα τά ξένα!

Αλλά και ποιος ακόμα, θά μπορούσε νά ξεχάση ποτέ τά ποίημα εκείνο, πού έθρεψε καί τρέφει τά Ελληνόπουλα άπο τά πρώτα τους βήματα στο σχολείο, όταν γεμάτο μυστικοπάθεια καί πίστη ακλόνητη προς τόν Δημιουργό μας, τραγουδή τήν «Ελπίδα στον Θεό» μέ τούς στίχους:

Κι άν δέν μοΰ μείνη εντός τού κόσμου  

πού ν’ άκουμπήσω, νά σταθώ,

εκεί ψηλά ειν’ ο Θεός μου.  

Πώς ήμπορώ ν’ απελπιστώ;

Πρόκειται γιά ένα ποιητή μέ παιδική καρδιά καί αφέλεια, κυριευμένο από συναισθήματα πατριδολατρίας καί θρησκευτικότητος, πιστό στις παραδόσεις καί τούς θρύλους τού ελληνισμού, ανεπηρέαστο από ξένες διαβρωτικές επιδράσεις, ποιητή καί πεζογράφο μέ γνήσιο ελληνικό φρόνημα γεμάτο από αγνά πατριωτικά αισθήματα, ποιητή μεγαλοπρεπή στήν ταπεινότητά του, ποιητή πού ένοιωσε καί τραγούδησε τήν παιδική ψυχή όσο ελάχιστοι άλλοι "Ελληνες λογοτέχνες, γιατί κι’ αυτός ήταν πάντα «παιδί». Τά. «παιδικά τραγούδια» του είναι ανυπέρβλητα καί έχουν πιά τελεσίδικα παγιωθή στον χώρο τής νεοελληνικής μας γραμματείας ώς κλασσικά στο είδος τους.

Θά, ήταν αδύνατο μέσα στα ελάχιστα χρονικά όρια πού διαθέτομε νά μπορούσαμε νά θίξωμε τόσο τις διάφορες πτυχές τής πολύπαθης ζωής του, όσο καί όλες τις πλευρές τού έργου του. Δέν θά μιλήσωμε λοιπόν γιά τον Βιζυηνό ώς άνθρωπο, όσο ώς λογοτέχνη - ποιητή καί πεζογράφο σέ γενικώτερη τοποθέτηση.

"Οτι υπήρξε πρωτοπόρος στον νεοελληνικό αφηγηματικό λόγο, θαυμάσιος ηθογράφος καί άνατόμος τής ανθρώπινης ψυχής δέν υπάρχει άμφίβολία ότι εξύμνησε την αγάπη προς την μητέρα μέ τόση παραστατικότητα, φαίνεται όχι μόνο από διάφορα ποιήματά του αλλά καί από τά εξαίρετα ψυχολογικά του διηγήματα, όπως είναι «Τό αμάρτημα τής μητρός μου», «Ποιος ήταν ό φονεύς τοΰ αδελφού μου» κ.ά. "Οτι είναι από τούς πρώτους μας λογοτέχνες πού μέσα σέ μιά περίοδο κυριαρχίας τοΰ στείρου καί άγονου .ρομαντισμού κατόρθωσε νά χαράξη δικό του δρόμο, στρέφοντας το ποιητικό ρεύμα στις πηγές τού ελληνισμού, στήν γνήσια λαϊκή έμπνευση των θρύλων καί των παραοόσεών του, είναι αναμφισβήτητο. "Οτι υπήρξε καινοτόμος στήν λαογραφική έρευνα καί πρωτοπόρος στήν ιδεα τής λαογραφίας ώς επιστήμης, έρχεται νά άποδείχθή μόλις τώρα, ύστερα από τήν πρόσφατη ανακάλυψη ένός ανέκδοτου υπομνήματος του προς τό 'Υπουργείο ’Εξωτερικών τό 1885, σχετικού μέ τόν τρόπο τής συλλογής τού λαογραφικοΰ υλικού άπο τά διάφορα Προξενεία τού υπόδουλου ελληνισμού. "Ετσι ο Βιζυηνός μπορεί νά χαρακτηρισθή ώς ένας από τούς προδρόμους τής λαογραφίας, ένας πρωτοπόρος στήν λαογραφική εργασία, πολύ πιο μπροστά από τόν Νικόλαο Πολίτη πού μόλις τό 1909 θά παγιώση επίσημα τήν νέα επιστήμη. "Οτι έκαλλιέργησε όχι μονάχα τήν ποίηση καί τήν πεζογραφία αλλά καί τήν φιλοσοφία καί τήν ψυχολογία καί τήν λογική καί τήν αισθητική μέ ευρύτερη έννοια, άποδεικνύει ότι ήταν πνεύμα, ανήσυχο, ερευνητικό καί καρποφόρο, γιατί οί ανησυχίες τού ποιητή είχαν οπωσδήποτε γόνιμα αποτελέσματα, επιβεβαιώνοντας ότι πραγματικά ήταν πολύμορφη καί πολύτροπη διάνοια.

'Το τέλος του βέβαια δέν ήταν αυτό πού περιμέναμε. ’Άγνωστες είναι οί βουλές τού Κυρίου. ‘Οπωσδήποτε όμως το έργο του ζή, γιατί εξυμνεί ιδέες υψηλές καί άξιοσέβαστες, γιατί είναι γεμάτο από ψυχική εύγένεια, καί άνθρωπιά δύο στοιχεία πού είναι αρκετά ν’ άποτελέσουν τις βάσεις τής ψυχικής γαλήνης καί ευδαιμονίας τού σημερινού ανθρώπου όχι μονάχα γιά τήν τωρινή τρικυμισμένη μας εποχή, αλλά καί γιά όλες τις εποχές. Κι’ αυτό είναι το κυριώτερο μήνυμα τού Βιζυηνού πού βγαίνει από τόν τάφο του τήν στιγμή αυτή πού ή πολύπαθη ψυχή του «άγάλλεται καί χαίρει» βλέποντας μας κοντά του, γιατί καί οί δικές μας ψυχές είναι σφιχτά δεμένες μαζί του καί δέονται στον Παντεπόπτη Κύριο γιά τήν ανάπαυσή του εκεί, στήν αγκαλιά τού Θεού, ένθα «ούκ έστι πόνος ού λύπη ού στεναγμός αλλά ζωή, άτελεύτητος».

Τού Γεωργίου Βιζυηνού, τέκνου των άλησμοντήτων χαμένων πατρίδων τής ’Ανατολής καί τής ηρωικής μας Θράκης, μακαρία ή μνήμη.

                                                                       ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΑΧΑΡΕΑΔΗΣ 1969 


 

     Πηγή: Το είδωλο της γης μου



 

Σάββατο 17 Απριλίου 2021

 

H Πνευματική παρουσία καί ακτινοβολία του Αγίου Νεκταρίου στήν ορθόδοξον Σερβίαν.

Μητροπολίτου Μαυροβουνίου καί Παραθαλασσίας ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (+2020)

Για τήν Χάρι τοϋ Θεού καί τούς φορείς αύτής καί μάρτυρες δεν υπάρχουν όρια και σύνορα. Τό Άγιον Πνεύμα «οπού θέλει πνεί», σύμφωνα με τό Εύαγγέλιον (Ιω.γ,8). "Ο,τι ισχύει γιά τούς προφήτες, τους αποστόλους καί τούς πάλαι ποτέ λάμψαντες άγιους, εξ ίσου ισχύει καί γιά τούς αγίους τών νεωτέρων χρόνων καί τής εποχής μας. Όντως, σέ κάθε εποχή « ζή Κύριος ό Θεός» ( Γ΄Βασ.ιζ ',1)· ζή καί ενεργεί σέ ολόκληρον τόν κόσμον καί στις άνθρώπινες καρδιές πού άναζητοϋν Αύτόν. Ή Εκκλησία, ώς Σώμα Χριστού, ήτο, είναι καί θά είναι στούς αιώνες «έργαστήριον ζωής» καί «φυτώριον τών αγίων». Ένα άπό τά ψηλαφητά παραδείγματα, περί τού ότι ή εποχή τής άγιότητος καί τών άγίων συμπίπτει με την εποχήν τής Εκκλησίας, αύτή δέ μέ όλην τήν ιστορίαν έως τά έσχατα αύτής, είναι καί ό τιμώμενος άγιος, ό έν άγίοις πατήρ ήμών Νεκτάριος. "Ο άγιος Νεκτάριος δέν είναι ό μοναδικός άγιος τής εποχής μας, εύρίσκεται όμως μεταξύ τών αγίων πού άπέκτησαν τήν μεγαλυτέραν τιμήν καί φήμην στον ορθόδοξον κόσμον σήμερον. Η φήμη αύτή καί ή θαυματουργική παρουσία του διεδόθη άπό δεκαετίες καί στον σερβικόν ορθόδοξον λαόν. Γιά τήν διάδοσι αύτής τής τιμής πρός τόν άγιόν μας, συνέβαλε τά μέγιστα ο μακαριστός πατήρ Ιουστίνος ΙΙόποβιτς, ιδιαιτέρως δέ μέ την συγγραφήν του βιου του και την δημοσίευση αυτού στο δωδεκάτομο έργο του « Οί βίοι τών άγιων». Ακόμη, όμως, και προ τής εκδόσεως του έν λόγω βίου, κατά την δεκαετίαν του 1960 , ευάριθμοι Σέρβοι προσκυνητές είχαν ήδη έλθει στήν Αίγινα γιά νά προσκυνήσουν τά ιερά λείψανα του άγιου Νεκτάριου. Τοιουτοτρόπως, η «οσμή ευωδίας» των λειψάνων του, προοδευτικώς εξηπλώθη και στον δεινώς ταλαίπωρουμενον τότε, έκ μέρους άθεων κομμουνιστών, σερβικόν ορθόδοξον λαόν και μόνον ή είδηση καί πληροφορία ότι στον εικοστόν αιώνα υπάρχουν άγιοι ήτο μία σπουδαία παρηγορία για τους διωκομένους ορθόδοξους χριστιανούς του τόπου μας. Ή φοβερά προπαγάνδα περί τοϋ «νεκροϋ» Θεοΰ και περί τής Εκκλησίας ώς «άποστεομενου καί Μυθοποιημένου υπολείμματος» τοΰ παρελθόντος, είχε κατ’ έκείνην τήν έποχήν πληγώσει καί τραυματίσει πολλές καρδιές πιστών, ιδιαιτέρως δέ τών νέων, καί βεβαίως οί απτές άποδείξεις περί ύπάρξεως άγίων άνθρώπων στον σκοτεινόν εικοστόν αιώνα, κατά πολύ ένίσχυσαν καί χαροποίησαν τις άμφιταλαντευόμενες καρδιές αύτών. Ήδη   μεταξύ δύο πολέμων, είχε διαδοθή μέσω τών Ρώσσων προσφύγων ή φήμη ενός άλλου μεγάλου άγίου τοϋ είκοστοΰ αίώνος, τοΰ άγίου Ίωάννου τής Κροστάνδης. Είχαν, μάλιστα, τυπωθή και βιβλία περί αυτοΰ, οι δε προσφυγές άπό τήν Ρωσσία, μεταξύ αύτών πολλές φορές και αυτόπτες τών γεγονότων μάρτυρες, έδιηγοϋντο τά θαύματα τού κατά τό έτος 1907 άποβιώσαντος άγίου Ίωάννου. Βεβαίως, κατά το πρώτο ήμισυ τοΰ είκοστοΰ αίώνος, υπήρχαν καί εντός τής Σερβίας ικανοί ενάρετοι άνδρες πού έχαιρον φήμης άγιότητος. Ας επιτραπή να μνημονεύσω μεταξύ αύτών τόν άρχιμανδρίτη Συμεών τοΰ Δαϊμπαμπε (Μαυροβουνίου (+1940), μίαν όσίαν άσκήτριαν που προς το τέλος τής ζωής της έκάρη μοναχή, τήν μοναχή Στεφανίδα, την ονομαζομένην Στεΰκα Τζούρτσεβιτς (+1945), στο Μοναστήριον, τον μονάχον Ιάκωβον Άρσοβιτς (+1946), τόν επίσκοπον και μέγαν ιεροκήρυκα Νικόλαον Αχριδών καί Ζήσης (+ 1956 ) τον Ρώσσον πρόσφυγα, τόν μετέπειτα έπίσκοπον στήν Σαγκάη τής Κίνας και στον Άγιον Φραγκίσκο τής Αμερικής, τον Ιωάννη τού San Frangisko (προσφάτως άνακηρυχθέντα άγιον άπό τήν ύπερόριον Ρωσσικήν Εκκλησίαν), τον γνωστόν στήν Ελλάδα μακαριστό γέροντά μας π. Ιουστίνο Πόποβιτς (+1979), κ.ο.κ. 

Δεν είχε λοιπόν χαθή στον σερβικόν λαόν τό περί τής άγιότητος αισθητήριον, ώστε να αδύνατή νά άντιληφθή τά σημεΐα τής άγιότητος τοΰ εξ Αίγίνης νεοφανέντος άγίου. Εξ όσων γνωρίζω, ή πρώτη άμεση «γνωριμία» τοΰ σερβικοΰ  λαοΰ με τον άγιον Νεκτάριον έγινε μέσω μιας εΰσεβοΰς χριστιανής που ιατρευθηκε απο καποιαν νόσον. Τής είχαν φέρει λαδι απο τα λείψανα τοΰ άγιου καί έκ τών υστέρων πήγε νά τόν προσκύνηση στην Αίγινα. ’Έκτοτε, θεώρησε τόν άγιον Νεκτάριον προστάτην τής οικογενείας της. Αφιέρωσε, μάλιστα, στήν "I. Μ. Είσοδίων τής Θεοτοκου Βελιγραδιού, ένα προσκυνητάρι μέ τήν εικόνα τοΰ  άγίου καί κάθε χρόνο ετοίμαζε, κατά τό σέρβικο έθιμο, άρτοκλασία γιά τήν « σλάβα », εορτάζοντας αυτόν μαζί μέ όλην τήν οικογένειαν καί τούς φίλους της. Κατά τήν ιδίαν εποχήν, δηλαδή μετά τό 1970, τό μοναστήρι αύτό είχε γίνει σπουδαίο πνευματικό κέντρο γιά τούς άφυπνισθέντες  άπό τήν πολυετή νάρκη πνευματικής αφασίας νέους τοΰ Βελιγραδιού. "Όλοι αυτοί οί νέοι προσκυνούσαν τό εικόνισμα τοΰ άγίου καί έπληροφοροΰντο τά τοΰ βίου καί τών θαυμάτων αύτοΰ. Έν τώ μεταξύ, είχε κυκλοφορηθή καί ό υπό τοΰ πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς συνταχθείς βίος τοΰ άγίου Νεκταρίου. ’Άς σημειωθή, ότι κατά τήν συγγραφήν τοΰ έν λόγω βίου ό μακαριστός Γέροντας, έκτος άπό αύτά τούτα τά έργα τοΰ άγίου Νεκταρίου έμελέτησε τόσο τούς ήδη έν Έλλάδι έκδεδομενους βίους αύτοΰ όσο καί τήν εως τότε δημοσιευμένη ελληνική περί αύτοΰ βιβλιογραφία- στο συγκεκριμένο εγχείρημα τον έβοηθήσαμε καί έμεΐς, τά πνευματικά τέκνα του πού είχαμε προηγουμένως σπουδάσει στήν Ελλάδα καί πολλάκις προσκυνήσει τόν άγιον στήν Αίγινα. Τοιουτοτρόπως, ό υπό τοΰ πατρός Ιουστίνου συγγραφείς βίος τοΰ άγίου Νεκταρίου δέν είναι απλώς μία μετάφραση ενός άπό τούς έως τότε κυκλοφορηθέντες βίους αύτοΰ, άλλά μία κατά Πνευματική παρουσία τοΰ άγίου Νεκταρίου στήν ορθόδοξον Σερβίαν.  Μια πολύ πρωτότυπη εργασία που θα άξιζε να μεταφρασθή και στα ελληνικά. Στον βίο τοΰ άγίου ό π. Ιουστίνος προσέθεσε καί τήν άπόδοσι στά σέρβικά μερικών χαρακτηριστικών ψυχοφελών αποσπασματων απο τά συγγράμματα του άγιου. Εκτός από τα θαύματα του άγιου πού εύρίσκοντο σημειωμενα στους παλαιοτερους βίους αυτού, ο π. Ιουστίνος άναφέρει καί τήν θαυματουργικήν ίασι ενός Σέρβου ιερέως άπό τή Δυτικήν Γερμανίαν, ό όποιος είχε άρρωστήσει άπό καρκίνο. Πρόκειται περί έναρέτου κληρικού άπό το Ντορτμοϋντ τής Δυτικής Γερμανίας, τοΰ πατρός Τομισλάβ Μάρχοβιτς. Ό ίδιος ιερεύς, ό όποιος έως σήμερον διακονεϊ τήν Εκκλησίαν μέ πολύ ζήλον, διηγήθηκε πώς έδωσε τό λάδι τοΰ άγίου σέ ένα άρρωστο ένορίτη του πού έπίσης έπασχε άπό καρκίνο καί αύτός έγινε καλά. Ακόμη καί οι άδελφές τής Ί.Μ.Τσέλιε, στήν οποία έζησε καί συνέγραψε τόν βίο τοΰ άγίου Νεκταρίου ό π. Ιουστίνος, έτρεφαν τότε καί έως σήμερον τρέφουν ιδιαιτέραν εύλάβειαν προς αύτόν. "Ολο τό μοναστήριον ήλθε μέ τήν ήγουμένη Γερόντισσα Γλυκερία νά προσκυνήση τά ιερά λείψανά του καί έτυχον τής άβραμιαίας φιλοξενίας τοΰ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου "Υδρας, Σπετσών καί Αίγίνης κ. Ιεροθέου καί τών άδελφών τής Μονής "Αγίας Τριάδος Αίγίνης. Τώρα πού ή Χάρι τοΰ Aγίου Νεκταρίου έχει ήδη διαδοθεί σέ όλον τόν σερβικόν λαόν καί όλες τις περιοχές που αύτος διαβιοΐ, έρχονται συχνά στή Μονή τοΰ άγίου Νεκτάριου στην Αίγινα καί πολλοί άλλοι κληρικοί, μοναχοί καί πιστοί ορθοδοξοι Σέρβοι για να πάρουν τήν εύλογίαν του καί νά άσπαστοΰν τήν άγίαν κάραν του. Εν κατακλεΐδι τής παρούσης συντόμου έπισκοπήσεως τής κεχαριτοίμενης παρουσίας τοΰ άγίου πατρός ήμών Νεκταρίου στήν Σερβίαν, αναφέρω και τήν σπουδαία θεολογικο-ίστορικήν πραγματείαν  «Ό άγιος Νεκτάριος ώς ιστορικός τής Εκκλησίας», τήν οποίαν συνέγραψε και κατά το έτος 1975 έδημοσίευσεν στό περιοδικον Μπογκοσλόβλιε ό νΰν Μητροπολίτης Ερζεγοβίνης κ. Αθανάσιος. Ή εν λόγω μελέτη αποτελεί αναντίρρητα μία σημαντική συμβολή γιά τήν μελέτην τοΰ μεγάλου πνευματικού καί θεολογικοΰ έργου τοΰ άγίου Νεκταρίου καί τήν αυθεντικήν παρουσίαση αύτοΰ στον ορθόδοξον σερβικόν λαόν. ΙΙέραν τούτων, ας σημειωθή ότι εσχάτως ό άγιος Νεκτάριος «ομιλεί» στην ψυχήν τοΰ σερβικοΰ λαού καί διά τοΰ προς τιμήν τής Παναγίας Θεοτόκου θαυμάσιου ύμνου του «Αγνή παρθένε δέσποινα». Μετά πολλής ευλάβειας καί ενθουσιασμού, οί χορωδίες τών ιερατικών σχολών μας και οί νεοσύστατες βυζαντινές χορωδίες από νέους τών περιοχών τοΰ Βελιγραδιού, Νόβι Σάντ, Τσετίγκνιε  καί άλλαχού, ψάλλουν ήδη, κατά τον άγιορειτικόν τρόπον, καί μάλιστα συχνάκις στα ελληνικά, τόν συγκεκριμένον ύμνον τοΰ άγίου Νεκταρίου, ό όποιος φανερώνει όλο τό βάθος τής θεοπνεύστου εμπειρίας τοΰ άγιου και τής μέσω αυτής εισδύσεως του στο μυστήριον τής ένανθρωπήσεως τοΰ Θεοΰ Λόγου καί στο θαύμα τής Παναγίας Μητρός Του. Έκ τών ολίγων λεχθέντων, περί τής πνευματικής παρουσίας τοΰ άγίου Νεκταρίου στήν ορθόδοξον Σερβίαν, καταφαίνεται σαφώς ότι ό κεχαριτωμένος βίος αυτού εξακολουθεί να γράφεται, θεανθρωπίνω τώ τρόπω, σέ όλα τά πέρατα τής όρθοδόξου οικουμένης.

                                          Άγιε Νεκτάριε, πρέσβευε υπέρ ήμών τών αμαρτωλών!       

                                                                         
                                                                      Τραγούδι στον Άγιο Νεκτάριο-Danica Nikić

 Από την ομιλία του Μακαριστού Επισκόπου που έλαβε χώρα στο Συνέδριο για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Αγίου, στην                                                                        "Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Αιγίνης, το 1996.

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις